पुस्तकालयभाग २३

१८ सावण शहिनशाही सम्मत नौ भूपाल इबराहीम गंज मंगल सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू आपणे मानस वेख उलटे रुक्ख मनुख, पर्दा आप उठाईआ। अन्तर आत्म परमात्म मिले कोए ना सुख, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत तृष्ना कूड़ कुड़यार बुझे किसे ना भुक्ख, माया ममता मोह हल्काईआ। चार वरन अठारां बरन भरे दु:ख, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। सुफ़ल होए कोए ना कुक्ख, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना आपणी धारों उठ, निरगुण निरवैर लै अंगड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्तष्करन विच तुठ, तन वजूद महबूब कर सफ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ कुड़यार पाई लुट, लुटेरा कलयुग लुट्टे वाहो दाहीआ। सच प्रीती शाहो भूप तेरी गई टुट, टुट्टी गंढ ना कोए पवाईआ। निरन्तर लिव गई छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। अपराधी मेरे होए सुत, सुत दुलारे आपणे लए बणाईआ। तेरे मार्ग गए घुथ्थ, ओझड़ राह दिसे लोकाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अवतार पैग़म्बर गुरुआं कोलों पुछ, जोत धार विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी दीन दुनी होई निगुरी, सतिगुर शब्द ना कोए मनाईआ। मन वासना सब दी होई बुरी, कल्पणा कूड़ विच हल्काईआ। दीन मज़्हब शरअ बणी छुरी, शरीअत ज़िबह करे ख़लक ख़ुदाईआ। किसे मंज़ल ना मिले तेरी तुरी, तुरीआ पद ना कोए समझाईआ। मानव ज़ाती मेरे उत्ते जांदी रुढ़ी, नईया नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। सच सुहागण आत्म धार दिसे कोए ना कुड़ी, धुर दा कन्त श्री भगवन्त ना कोए हंढाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दिसे किसे ना जुड़ी, जोड़ी दो जहान रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी वेख लै मानव ज़ाती, मानस मानव ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति दी दिसे ना कोई प्रभाती, प्रभू तेरा दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा तक्क लै ज़ात पाती, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, सच दवारे एकँकार तैनूं मिलण

कोए ना आईआ। दहि दिशा कलयुग कूड़ कुड़यार खोल्ही हाटी, वणज वपार माया ममता रिहा कराईआ। माण रिहा ना तीर्थ ताटी, अट्ठ सट्ठ गंगा गोदारवी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहींआ। तेरे नाम शब्द दा बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दिसे कोए ना पाठी, अजपा जाप विच ना कोए समाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना मेरी मन्न लै आखी, बिन अक्खरां रही सुणाईआ। सदी चौधवीं अन्त कन्त भगवन्त मेरी कर राखी, संग मुहम्मद चार यार लेखा पूर कराईआ। मैं दर दरवेशण सदा सदा तेरी दासी, दासी दास सेव कमाईआ। वेला याद कर लै जिस वेले मसीह नूं अन्तिम मिली फाँसी, सलीव गल विच लटकाईआ। जिन ख़ुशीआं नाल कीती हासी, हस्ती तक्क अगम्म अथाहीआ। बिन कलम स्याही तों लिखी पाती, पत्रका तेरे विच्चों प्रगटाईआ। जिस वेले मेरी बीसवीं सदी दा अन्तिम होया खेल तमाशी, तम्हां विच होवे जगत लोकाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक करन बदमाशी, बदी दा लेखा सके ना कोए मुकाईआ। उस वेले मेरा बाप जोत धार अगम्मा आसी, इस्म इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू आपणी वेख लै कायनात, कलमे वाल्या ध्यान लगाईआ। बातन तेरी समझे कोए ना बात, बेवतन होई लोकाईआ। निगाह मार लै इत्फिाकीआ इत्फिाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणा लेखा वेख लै जो लिख्या बिन कलम दवात, काग़ज़ स्याही नज़र कोए ना आईआ। जो इशारा दिता मूसा कोहतूर उत्ते आप, नूर ज़हूर दृढ़ाईआ। निरगुण धार जोती जाता अगम्मा आए तेरा बाप, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह प्रगट हो के जल्वा देवे साख्यात, सख़ी सरवर जिस नूं सीस झुकाईआ। उहदा नूर ज़हूर होए आपणी आप महिराब, महबूब आपणा आप प्रगटाईआ। जगत जहान करे खताब, मुखातब हो के दए सुणाईआ। तेरे लेखे लाए आबे हयात, बेआब वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै आपणी दुनिया ख़ाकी, ख़ाक छार दिसे लोकाईआ। मनुआ सब दा होया आकी, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। बजर कपाटी खुल्ल्हे किसे ना ताकी, नव दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। शब्द नाद सुणाए ना कोए अनादी, अनहद राग ना कोए वड्याईआ। निरगुण नूर जोत ना होए प्रकाशी, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब पुरख अबिनाशी, की तेरी बेपरवाहीआ। मेरी हन्झूआं नाल निकलदी हासी, हस्ती तक्कां अगम्म अथाहीआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त कवण पुच्छे मेरी वाती, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धरत, धवल दयां जणाईआ। मैं सब दी पूरी करां शर्त, शरीअत तों बाहर

शरअ इक समझाईआ। निरगुण धार निरवैर हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर आपणा रूप बदलाईआ। लेखा जाणां फ़र्श अर्श, दो जहानां खोज खुजाईआ। तेरे उत्ते करां तरस, रहमत आपणी हक कमाईआ। धुर दे नाम दा मेघ देवां बरस, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अग्नी दयां बुझाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मद्दद करां थांउँ थाँईंआ। कातिल मक्तूल दा लेखा रहिण ना देवां छुरी करद, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। तेरी मंज़ूर करां अर्ज़, आरज़ू आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी तेरी अर्ज़ बेनन्ती करां मंज़ूर, सचखण्ड दवारे लेखे पाईआ। दर्शन देवां हाज़र हज़ूर, हज़रतां तों बाहर दयां समझाईआ। इक्को जोत दा कर के नूर, नूर नुराना दो जहानां उजाला इक वखाईआ। दीन दुनी दा बख्श देवां कसूर, मेहरवान हो के मेहर नज़र नाल तराईआ। तेरा पन्ध रिहा ना दूर, सदी चौधवीं अन्तिम भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा लेखा मुके कूड़ो कूड़, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ चतुर सुघड़ बणावां मूर्ख मूढ़्ह, मुद्दतां दे विछड़े लवां मिलाईआ। जुग बदलणा आदि जुगादी मेरा दस्तूर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले बेपरवाह, तेरी बेपरवाही विच समाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण धार जाणां आ, हरि पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। एकँकार बणना मलाह, आदि निरँजण एका नूर जोत देणा चमकाईआ। अबिनाशी करते · करनी थांउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ। श्री भगवान पकड़ीं बांह, तुध बिन दूजी ओट ना कोए तकाईआ।

पारब्रह्म मेरा लहिणा देणा देणा मुका, लेखा अवर रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द प्रगट करना दो जहां, चौदां लोक चौदां तबक जिस नूं सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जिस दा जुग चौकड़ी निशां, सो निशाना आपणा दे झुलाईआ। कलयुग जीवां हँस बुद्धी बणा दे काँ, कागों हँस उडाईआ। झगड़ा मिटा के सूर गां, एका रंग दे रंगाईआ। निथाव्याँ दे के आत्म परमात्म साचा थाँ, थान थनंतर इक वखाईआ। मेरा नगर खेड़ा वसे ग्रां, नव सत्त वज्जे वधाईआ। मैं फिरां नाल चाअ, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। हर हिरदे विच पुरख अकाल इक्को तेरा निकले नाँ, नाउँ निरँकार सारे गाईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां वाहो वाह, वाहिगुरु तेरी बेपरवाहीआ। तूं ही राम रहीम रहिनुमा मेरा इक अलाह, अल्ला हू अन्ना हू कहि के तैनूं सीस निवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला लवां गा, गीत गोबिन्द तेरा गावां थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल कँवल चरण एका रंग देणा रंगा, कूड़ी रंगत रहिण कोए ना पाईआ।

१९ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी भगत सिँघ दे गृह पहुंचदयां ही

चश्मे जवा नूरे अलाही ज़वलीउल अज़मा वकनूज़े नज़ा बे अज़वी उहिनज़ा वज़ऊल दिज़े मज़ा चिसते चवूल अज़मो नज़ा ज़मीउत ख़ुदा दस्ते बज़ ही असते रज़ही कुनिन्दे कुनाहअ मुहम्मदे दुआ अर्शे रहिनुमा ज़कू उमज़वी तोआरफ तवज़ी कानिसतो गज़म वहीदे दित्ते ते अनज़वा तुमिज़वी सरीकोलज़वा तवसे नदा मेहरवाने मेहरवां महबूब नूर अलाहीआ। दस्ते बजी नूरे ज़बी अर्शो मज़ी कवस्त अबहलज़ू ज़मीअते नज़ीअते कसमम मज़ला निससते दो जहां फ़र्शे ज़मां कुदरते कादर कादरे करीम रहमान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। गोबिन्दे तर्ज़ी नानके अर्ज़ी मुहम्मदे तवज़ी मूसाए कुलज़ी ईसाए मज़हू किसनाए कुनत रामाए बज़त गोशे ग़मां नूरे जहां अमामे अमां रहिनुमाए ख़ुदा अज़मतो अज़ा कसमतो ग़ज़ा, अज़हिब वे महबूब अतुल हे नज़ीह कोफे किसा अर्शे ज़मा फ़र्शे तमाम तबके दवा सबके अदा कलमा कवित रसूले हज़ित नूरे चशित मदीउल मुदा शफ़ीउल शफा कोज़ाने कमू दो जहाने मवू ख़ाके ताके अज़वा पैग़म्बर पवी अवतारे तज़ी गुरदेवा शवी नूरे अलस शाहो शवस पसते पविद गुनिसते गुज़िद अलीअलए अलहू मुकज़िदा मतलू तोबाए तर्ज़ी इस्माए रब्बी चश्माए नशिद नौज़ाने ज़विद चार यारी कुनिन्द जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। असमाने चश्म चश्मे दीद दीदे दविशत दविशते मज़ू मज़ूए अवा मुहम्मदे अज़ा रसूले दुआ कबूले ख़ुदा रहमते रहमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आपणे हथ्थ रखाईआ। नीली धार कहे मेरे साहिब दी पुठी हो गई पग्ग, पग्गां ते चलण वाले अवतार पैग़म्बर गुरु सारे सीस निवाईआ। जिस दा खेल अवल्लड़ा इक इकल्लड़ा करे अगम्मा उत्ते जग, जागरत जोत बिन वरन गोत नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस कल्मयां दी कायनात बुझाउणी अग्ग, शमस तबरेज़ दी शम्हां नूर जोत दए गवाहीआ। ओह मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना दो जहानां कर के इक्को हज्ज, हाजत सब दी पूर कराईआ। जिस नूं रसूलां किहा मेरा महबूब अगम्मा अलाही रब्ब, यामबीन कहि के सिर सारे सजदयां दित्ते झुकाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जगत जहान श्री भगवान पार कर के हद्द, हदूद आपणी इक दरसाईआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना रसूलां पैग़म्बरां गुरुआं पीरां अज्ज, अज़ल दे वक्त जो ग़ज़ल विच चार यारी नूं मुहम्मद गया दृढ़ाईआ। मेरा नूर अलाही आए महबूब नाल सबब्ब, सुबह शाम अलल सुबह समझ कोए ना पाईआ। जिस दी ऐली ने मंगी मदद, मुद्दे सब दे वेख वखाईआ। उस दा नाम निधाना दो जहानां बिना तार सितार तों वज्जे इक्को नद्द, नाद अनादी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पगड़ी कहे मेरा वेख लओ पुट्ठा पासा, चारों कुण्ट समझ कोए ना पाईआ। मैनूं विष्न ब्रह्मा देवत सुर सारे करदे हासा, मसकरीआं नाल रहे सुणाईआ। नी कमलीए उठ के वेख लै उस प्रभू दा तमाशा, जिस दा नूर ज़हूर अलाहीआ। ओह जगत जहान फिरे फड़ के अगम्मी कासा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। चार जुग दे लहिणे देणे वेखे अवतार पैग़म्बर गुरुआं वालीआं शाख़ां, हिस्सयां थांउँ थाँईं फोल फुलाईआ। मैं हैरान होई उस दा तक्क के नूर जोत प्रकाशा, बिन नेत्र लोचन नैणां दर्शन आईआ। मेरे अन्तर सुणी उस दे शब्द नाम दी आवाज़ा, रसना जिह्वा ना कोए दृढ़ाईआ। की ओस दा खोल्ह के दस्सां खुलासा, ख़सूसीअत विच असलीअत भेव कोए ना पाईआ। जिस कूड़ी क्रिया कलयुग धरनी उतों मेटणी अंधेरी राता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं उस दीआं भविक्ख्तां विच सुणदी आई बाता, जो बातन पड़दे सब दे दए खुल्हाईआ। नीली पगड़ी कहे मैनूं याद जिस वेले गोबिन्द ने पुठी रख के माछूवाड़े विच कीता अरदासा, पुट्ठी तों सिध्धी सिध्धी तों पुट्ठी दीन दुनी दे बदलाईआ। तेरा पन्ध रिहा ना दूर साहिब स्वामी आपणी मेट लै वाटा, पुरख अकाले दीन दयाले कलि कल्की फेरा पाईआ। तेरा आत्म परमात्म जन भगतां नाल होए नाता, दूसर संग ना कोए बणाईआ। तूं सब दा मालक कमलापाता, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। बिन्दी कहे मैं लाल मेरा चाउ कीता दुर्गा दुरगी, अष्टभुज ख़ुशी मनाईआ। जिस जगत धार बणाई मस्तक नूर जोत ललाट शब्द गुर दी, सतिगुर ,सति सति रंग रंगाईआ। जिस दी खेल जगत जहान विच कदे ना मुड़दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिन्दी कहे अन्त मैं खेल दस्सां अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर जणाईआ। जिथ्थे आवाज़ पुज्जे ना किसे ताल सुर दी, सुरती विच सुरत ना कोए टिकाईआ। ओथे अगम्मी धार बिना एकँकार कोए ना फ़ुरदी, फ़ुरन्यां विच फ़ुरना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बिन्दी कहे मैनूं गोबिन्द लाया नाल हथ्थीं, जगत संगी संग ना कोए रखाईआ। मैं सब कुछ वेख्या आपणी अक्खीं, जगत नेत्रां बन्द कराईआ। ओस वेले गुरसिख दी प्रीती दी धार नज़र आई सति सरूपी इक्को सख़ी, जो सुख़न विच्चों सुखन ना कदे बदलाईआ। जिस ओट इक्को एक एक दी रखी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गोबिन्द ने हस्स के हकीकत वाली ख़बर दस्सी हकीकी हकी, हक हक जणाईआ। ओह कलयुग दी धार वेख लै जेहड़ी सति धर्म नूं जांदी छड्डी, सतिगुर विच ना कोए समाईआ। मस्तक निशाना नूरी जोत सके कोए ना गड्डी, ज़हूर दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दी नौबत वेख लै वज्जी, वज्हा सके ना कोए समझाईआ।

फेर फड़ के आपणी उँगल सज्जी, पहली दिती हिलाईआ। जिस वेले मेरा मालक आया पुरख अकाला नूर अलाही रब्बी, रबीउल सानी जिस नूं सीस निवाईआ। ओह दीन दुनी दा बणे तबी, तबीअत सब दी फोल फुलाईआ। एह वक्त सुहञ्जणा लोकमात आउंदा कदी कदी, कदीम दा मालक होए सहाईआ। एसे दा इशारा दिता हज़रत नूह ने जिस वेले आवे नूह नदी, चौदां तबकां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी इक सरनाईआ। बिन्दी कहे मैं लग्गी वृंदावन, बिन्दीआ कहि के सारे गाईआ। मैं संदेसे सुणे बिना कन्न, बिना सरवणा वज्जदी रही वधाईआ। मैं शुकराने विच करदी रही धन्न धन्न, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। शब्द संदेसे विच कदी ख़ुशी आई कदी होया ग़म, चिन्ता चिखा नाल मिलाईआ। पर मैनूं याद आ गया जो हुक्म सुणाया श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। नी बिन्दीए तेरा नूर अलाही लाल गुलाला तेरा मेला नाल ब्रह्म, तन वजूद ना कोए चतुराईआ। बिन्दी कहे मैं रो पई नैणां नीर वहा के छम्म छम्म, छहिबर आपणी आप लगाईआ। किते मैं वस ना पै जावां कलयुग जीवां दे मन, जो मन ममता विच मेरा रंग लए रंगाईआ। किते मैनूं राय धर्म ना देवे डंन, चुरासीआं विच भवाईआ। मैं बेनन्ती कीती पुरख अकाल अग्गे हथ्थ बन्न्ह, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। मेरे साहिब सतिगुर मैं जदों तक्कां ते तकां तेरा नूर अलाही चन्न, बिना चन्न गोबिन्द शब्द दे दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग वेखे गुर अवतार पैग़म्बरां वाले कबीले, किबले अज ध्यान लगाईआ। नाम कलमे तक्के वसीले, वसल यार तक्कया नूर अलाहीआ। मन मनसा तक्के शरअ वाले दलीले, बुध मति नाल मिल के वज्जदी रही वधाईआ। मैं खेल तक्के जगत जहान वाले नव जोबना वाले छैल छबीले, तन वजूदां खोज खुजाईआ। मैं बरस तक्के तक्के घड़ी पल अते महीने, रुत रुतड़ीआं ध्यान लगाईआ। मैं मज़्हब इस्लाम तक्क तक्क दीन दुनी दे दीने, नव सत्त अक्ख उठाईआ। मैं सच दस्सां मैं जिस वेले गई मुहम्मद दे कोल विच मक्के मदीने, काअब्यां तों परे आपणा पन्ध मुकाईआ। वे रसूला इक वेरां हथ्थ रख लै आपणे उत्ते सीने, शीन दे तिन्ने नुक्ते नाल मिलाईआ। मुहम्मद हो गया पसीनो पसीने, थरथराहट विच आपणे अन्दर कलमा दिता सुणाईआ। मेरे मालक यामबीने, रहमतां वाले वड रहीमे, आदि जुगादी सदा कदीमे, कुदरत दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। मेरे कोलों सारे हक हकूक जाणे छीने, सदी चौधवीं चौदां तबक रोवण मारन धाहींआ। मेरी दुहाई दरोही जिस वेले तेरे बुल्ल्ह होए नीले, नीली धार वाल्या नीले दे अस्वार वाल्या असमान उत्ते बेज़वान सारे देण दुहाईआ। मेरा लेखा तक्क लै विच कुरान मजीदे, की दे के गया हदीसे, तेरा खेल बीस इकीसे, तेरा नूर अलाही चौबीसे, जल्वागर

इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी रंगत आप रंगाईआ। ज़िमीं असमान दोवें रहे वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। की माही दा होवे भेख, भेखाधारी की आपणी कल वरताईआ। किस वसे सुहञ्जणे देस, देस देसन्तर दे वड्याईआ। जेहड़ा मालक रहे सदा हमेश, हमसाजण इक अख्वाईआ। जिस नूं संदेसा दे के गया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। जिस दा पावे कोए ना भेत, भेव सके ना कोए दृढ़ाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया करनी खेत, खेत्र वेखे जगत लोकाईआ। जिस दे प्यार विच गुर अर्जन सीस पवाई तत्ती रेत, मारूथलां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हार कहिण असीं दस्सीए आपणी पिछली बीती, जिस नूं सके ना कोए दृढ़ाईआ। एह खेल पुराणी रीती, रीतीवान दयां जणाईआ। जिस दी जगत जहान फुलवाड़ी बग़ीची, लख चुरासी फल फुल्ल महकाईआ। ओह मालक धार बण त्रैगुण अतीती, त्रैभवण धनी हो के वेख वखाईआ। जो लख चुरासी अन्तर निरन्तर जाणे नीती, घट घट वेखणहारा थांउँ थाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप जणाईआ। हार कहिण असीं भेव दस्सीए तमाम, तमां लालच ना कोए रखाईआ। जिस वेले अयोध्या नूं छडया सी राम, राम वशिष्ट ध्यान लगाईआ। पहलों तक्कया उत्ते असमान, फेर ज़िमीं ज़मान ध्यान रखाईआ। फेर नमस्ते कीती प्रणाम, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। फेर मस्तक ते लिख्या भगवान, बिन कलम स्याही रंग रंगाईआ। फेर सति दा गाया गाण, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। फेर सुणी अवाज़ बिना कान, अन्तर अन्तर होई शनवाईआ। ओह वेख लै निगाहवान, बिन नैणां नैण तकाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी खेल महान, सतिजुग त्रेता वंड वंडाईआ। द्वापर प्रगट होए जहान, काहन कान्हा खेल खिलाईआ। बंसुरीआँ धुन दए मुसकान, मस्ती मस्ती विच्चों प्रगटाईआ। कलयुग जिस वेले कूड़ होए प्रधान, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। धर्म दी रहे कोई ना आण, सच दा रूप ना कोए दरसाईआ। उस वेले दा हुक्म सुण राम, रमईआ हो के दयां जणाईआ। खेलां खेल विच जहान, जहां तहां होवां आप सहाईआ। मेरा रूप अनूप होवे महान, महिमा कथ ना कोए सुणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के होवां प्रधान, परम पुरख आपणा रूप बदलाईआ। लहिणा देणा तक्कां जीव जंत जगत इन्सान, चारे कुण्ट फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। हार कहिण सानूं राम ने प्यार नाल कीता पुट्ठे, आपणे हथ्थां नाल लटकाईआ। बेनन्ती विच किहा मेरा राम राम हो के रहमान हो के तुठे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले जगत जहान जहान जगत हो के इष्ट जाणे लुट्टे, लुटेरा कलयुग

फिरे थांउँ थाँईंआ। प्रकाश रहिणा नहीं किसे बुते, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। साध सन्त जाग ना सकण सुत्ते, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। उस वेले सब दे अन्दर दु:ख दर्द होणे दुखे, सांतक सति ना कोए वरताईआ। शाह सुल्तान बणने भुक्खे, घर घर भिख्या मंगण वाहो दाहीआ। पंचम विकारा फड़ फड़ सब नूं कुट्टे, काया कुटीआ करे ना कोए सफाईआ। आत्म परमात्म प्रीती जगत टुट्टे, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। उस वेले मेरा पुरख अकाला दीन दयाला प्रगट होवे आप असुते, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। आपणी सुहञ्जणी करे रुते, रुतड़ी धुर दी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी बेपरवाहीआ। हार कहिण जदों असीं राम दी लग्गे नाल पिट्ठ, साडी निगाह अयोध्या वल्ल रखाईआ। आप पहले कदम विच अग्गे वद्ध के सवा गिठ, मारू डण्ड दा लेखा दिता मुकाईआ। फेर आपणी इक लम्मी खोल्ह के लिट, लिटां वाल्यां सारयां दिता समझाईआ। आह लओ मेरी बिना अक्खरां तों चिट, चिट्टे ते काला नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले मेरे राम दी पूजा दी थाँ पूजे जाणगे पत्थर इट्ट, पाहनां सीस निवाईआ। मनुआ सके किसे ना टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा होवे सुहावी रित, रुतड़ी धुर दी आप महकाईआ। बण के धर्म धार दी धार अगम्मा पित, पतिपरमेश्वर खेल खिलाईआ। जन भगतां करे आप हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। उहदा खेल जगत अनडिट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। हार कहिण जिस वेले असीं पिछांह नूं मारी झाती, बिन नैणां नैण उठाईआ। साडे मुख विच्चों निकले कोए ना बाती, कथा कहिण किछ ना पाईआ। ओह इक्ट्ठे राम प्यारे शहरी ते देहाती, अमीर ग़रीब इक्को नज़री आईआ। जिन्हां दी प्रेम दी मंज़ल इक्को दिसे वाटी, अग्गे पिच्छे पन्ध ना कोए बणाईआ। सारयां इक्को वार पुकार के किहा धुर दे राम सब नूं ला ला नाल आपणी छाती, छत्रधारीआं छत्र आपणा दे झुलाईआ। राम ने हस्स के किहा ओह तक्क लओ कलयुग तुहाडा साहिब आवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी आत्म धार तुसीं सति सरूप ज़ाती, जात अजाता पन्ध मुकाईआ। सब नूं इक्को दस्से गाथी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। दो जहानां बण समराथी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ। हार कहिण सानूं उस वेले बिना बुल्ल्हां तों आई हासी, हस्स के ख़ुशी मनाईआ। ओह मालक पृथ्मी आवे कि रव्हे उत्ते आकाशी, आकाश आकाशां विच समाईआ। हार कहिण सानूं राम ने फड़ के नाल लाया आपणी छाती, सहिज नाल दबाईआ। ओह परम पुरख मेरा राम रमईआ आदि जुगादी सब दा नाती, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस वेले कलयुग होई अंधेरी राती, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। ओह तुहाडा लेखा पूरा करे लहिणे विच रखे ज़िंदगी हयाती, भय

जगत वाला चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल इक समझाईआ। हार कहिण की खेल दस्सीए पिछला आदि, अन्त की वड वड्याईआ। किस बिध सानूं मिली दाद, वस्त अगम्म दिती वरताईआ। एसे थाँ राम नूं फेर आई सी अयोध्या वाली याद, हथ्थ आपणी पिठ उत्ते टिकाईआ। मेरे राम दा खेड़ा फेर फेर होवेगा आबाद, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। नाले शब्द विच वशिष्ट नूं मारी अगम्मी आवाज़, बिना तन शरीर सुणाईआ। ओह तक्क इक इक दा समाज, जो समग्री इक वरताईआ। फुल्ल कहिण असीं ढोले गीत गाईए राग, रागणीआं नाल मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा साडा लहिणा देणा पूरा होया आज, इक नौ उनीसा सावण दए गवाहीआ। साडी नमस्ते निमस्कार डण्डावत बन्दना ओस गुरु महाराज, जो शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लहिणा देणा पूरा करे जुगादि आदि, जुग जुग सब दे लेखे लेखयां विच्चों पूर कराईआ।

२० सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी जुगिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं भज्जी नट्ठी दौड़ी, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। मंज़ल लभ्भदी रही अगम्मी पौड़ी, पौड़ी डण्डा ध्यान लगाईआ। मैनूं गली भीड़ी दिसे सौड़ी, सौहरा पईआ पन्ध ना कोए मुकाईआ। जगत वासना दिस्सी कौड़ी, अमृत रस ना कोए भराईआ। मेरी बुद्धी विच किछ ना औड़ी, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। मैं निगाह नाल तक्कया मेरा मेहरवाना महबूबा चढ़या अगम्मी घोड़ी, अस्व अस्वारा धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल शरअ शरीअत वाली हथौड़ी, हथ्थकड़ीआं नाम कंडयां वालीआं लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं भज्जी नट्ठी वाहो वाह, जोरू ज़र आपणे नाल भवाईआ। घुंमदे रहे थल अस्गाह, समुंद सागर टिल्ले पर्वत पन्ध मुकाईआ। जल थल कहिंदे वाह वाह, वाहवा महीअल तेरा रूप नज़री आईआ। तूं मालक खालक बेपरवाह, नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा नूर अलाहीआ। मैं बिन हथ्थां हथ्थ रही उठा, कूक कूक रही सुणाईआ। ख़ाली झोली करां दवा, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरा लहिणा देणा पूरा करदे मेरे करां, कर्म कांड तेरे चरणां विच टिकाईआ। आसा पूरी कर दे बाबा आदम नाल हव्वा, पवण पाणी तेरा राह तकाईआ। तेरा धुर दा कलमा मेरा गवाह, शहादत शरअ वाली भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक दया कमाईआ।

धरनी कहे प्रभू मैं दिवस रैण भज्जी नट्ठी, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। मेरी बेनन्ती अर्ज़ ख़ाहिश सुण इक्ट्ठी, इक्को वार तेरे चरण कँवल टिकाईआ। सति धर्म दी नव सत्त रही ना हट्टी, हटवाणा सच वस्त ना कोए वरताईआ। तेरे नाम दी निरगुण धार पढ़े कोए ना पट्टी, पटने वाला इशारा रिहा कराईआ। मैं सरन सरनाई तेरी ढट्ठी, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तूं किरपा करदे इक्को मेहरवाना रती, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे आप लै प्रगटाईआ। तूं सब दा स्वामी मेरा कमलापती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मैं जुग चौकड़ी तपीसरां नालों तेरे प्यार दी वड्डी तपी, तुध बिन तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं भज्ज भज्ज गई थक्क, थकावट विच दुहाईआ। तेरे अग्गे रगढ़ां नक्क, नुक्ता जगत वाला मिटाईआ। मेरी झोली पा दे मेरा पूरबला हक, हकीकत दे मालक होणा सहाईआ। वस्त अगम्मी दे दे सति, सति सतिवादी झोली दे भराईआ। सदी चौधवीं धर्म कहे मेरी रही ना पत, पतिपरमेश्वर दयां सुणाईआ। जे तूं मालक हो के मेरे उत्ते आ गिओ वत, वतन मेरा दे सुहाईआ। मेरे कोल तेरे अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे खत, जिन्हां ख़तूतां नाल ख़िताब तेरा गए समझाईआ। जिस दी याद विच मेरे उत्ते गोबिन्द सथ्थर गया लथ, यारड़े यराना तेरी सेज हंढाईआ। ऐस वेले मेरा पर्दा ढक, ढाकन को पत इक अख्वाईआ। दीन दुनी दी निरन्तर बदल दे मति, अन्तर आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं फिर फिर मुका सकी ना पन्ध, पाँधी हो के भज्जी वाहो दाहीआ। मैं गाउंदी रही तेरे प्यार दे छन्द, गीत संगीत तेरा राग अल्हाईआ। मैनूं आउंदा रिहा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरा ख़ुशी हुन्दा रिहा बन्द बन्द, तेरी बन्दगी विच समाईआ। मैनूं अन्त डर लगदा जिस वेले तूं निशान मटणा तारा चन्द, चन्द सितार दए दुहाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, पार किनारा अन्त वखाईआ। जगत सेज सुहञ्जणी रहे ना कोए पलँघ, बिस्तर ख़ाक दीन दुनी हंढाईआ। मेरा अन्तष्करन होया तंग, तंग दस्ती विच कुरलाईआ। तेरी मानव जाती टुटण वाली काची वंग, भन्न्हण घड़नहार तेरी बेपरवाहीआ। कर किरपा किरपा निधान ला लै आपणे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। मेरे सीने पा दे ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। जन भगतां आत्म धार टुट्टी गंढ, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मैं फिर फिर तक्कया जगत जहान, जहालत विच लोकाईआ। काया काअबे वेखे मकान, मन्दिर ततां फोल फुलाईआ। सति धर्म तक्के निशान, बिन नैणां नैण उठाईआ। इष्ट वेखे सीता राम, कृष्णा कान्हा फोल फुलाईआ। पैग़म्बरां सुणे पैग़ाम, कलमे

कायनात दृढ़ाईआ। गुरुआं सुणे मन्त्र सतिनाम, नमो नमो सारे सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सर्ब कुरलाण, कुर्हा काअबा काया पवित ना कोए बणाईआ। मैं तेरी बाली बाल अंञाण, बुधहीण अख्वाईआ। तूं दाता गुण निधान, बेअन्त तेरी वड वड्याईआ। मेरे मालक मार ध्यान, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। मेरे उत्ते शरअ छुरी जगत रहे ना शैतान, शरीअत आपणे विच लैणी छुपाईआ। मैं चाहुंदी तूं मेरा मैं तेरा सारे गावन गाण, गा गा शुकर मनाईआ। मेरी उतर जाए थकान, थकावट रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। धरनी कहे मैं फिर फिर वेख्या तेरा संसार, संसा अवर रिहा ना राईआ। की दस्सां प्रभू आपणी विचार, विचर के की जणाईआ। तूं सब कुछ वेखणहार, वेखे विगसे थांउँ थाँईंआ। मैं इक्को बेनन्ती करां पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। इक बेनन्ती दयां गुज़ार, गुज़ारश विच सीस झुकाईआ। मेरे महबूबा मेरा पन्ध नहीं जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संग ना कोए निभाईआ। मैं आदि जुगादी तेरी सेवादार, चाकर हो के सेव कमाईआ। मेरी समझ सक्या ना कोए अजे रफ़तार, रफ़ता रफ़ता चल्लणा चाँईं चाँईंआ। कोटन कोटि मेरी ख़ाक विच मिल गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी तेरा भेव कोए ना पाईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त इहो पुकार, निमस्कार कर के सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे निवार, कुकर्म अधर्म दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां पैज दे संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भुक्ख्यां भुक्ख दे निवार, दुखियां दु:ख चुकाईआ। ख़ाली भर भण्डार, भरपूर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सरकारे आला तेरी इक सरनाईआ।

२० सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी हरदित सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी बौहड़े, बौहड़ी बौहड़ी मेरी सुणे दुहाईआ। जगत जीव जहान वेखे फल मिट्ठे कौड़े, चुरासी विच्चों अबिनाशी फोल फुलाईआ। कूड़ विकार हँकार विच्चों सब नूं होड़े, होड़ा सस्से उत्ते टिकाईआ। परमात्म धार आत्म हो के जोड़े, जोड़ी जगत जहान जणाईआ। मेरी आशा पूरी करे जो वर रही लोड़े, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अगम्म अगम्मड़ा चढ़ के अगम्मे घोड़े, घड़याल दो जहान वजाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम शौह दरयाए रोड़्हे, छुरी शरअ रूप दिसे ना कोए कसाईआ। दीन दुनिया सारी साचे धर्म दे चाढ़्हे पौड़े, पौड़ी डण्डा इक वखाईआ।

रूप अनूपा धर के ब्रह्मण गौड़े, वेद व्यासा लेखा दए मुकाईआ। जिस दे पन्ध आदि जुगादी लम्मे चौड़े, अन्त कहि सके कोए ना राईआ। ओह खेल करे गम्भीर गहर गवर गौरे, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा स्वामी मेरी रखे लज्जया, लज्जयावन्त इक अख्वाईआ। जिस दा दीपक जोत अगम्मी जगया, जगत जहान करे रुशनाईआ। ओह हुक्मी हुक्म दा देवे सद्दया, संदेसा धुरदरगाहीआ। जिस ने सब दा पूरा करना हज्जया, हाजत वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। उस दा नाम निधान इक्को सुणया नद्दया, नदीआं दे वहिण समझ कोए ना आईआ। जिस दीनां मज़्हबां पार कीती हद्दया, नव सत्त आपणा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म दस के धुर दी यद्दया, यदी यदप आपणा रंग रंगाईआ। सच ख़ुमारी दे विच मध्या, मस्ती नाम वाली वखाईआ। जग नेत्र नैण लोचन दीन दुनी किसे ना लम्भया, कोटन कोटि खोजण थांउँ थाँईंआ। ओह सच दवार ऐकंकार सम्बल आपणे गृह सज्या, साजण हो के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरा स्वामी गहर गम्भीरा, गुणवन्त इक अख्वाईआ। जिस दा तन वजूद नहीं शरीरा, सिर धड़ वंड ना कोए वंडाईआ। जो सब दा मीत प्यारा दस्तगीरा, मेहरवान इक अख्वाईआ। ओह अन्त लेखा जाणे शाह हकीरा, हकीकत दा मालक हो के वेख वखाईआ। जो इशारा दे के गया कबीरा, कबरां तों बाहर दृढ़ाईआ। जिस दी नज़र आए ना किसे तस्वीरा, तसव्वर मुसव्वर कर ना कोए समझाईआ। ओह मालक गुणी गहीरा, नूर नुराना डगमगाईआ। धरनी कहे जिस लेखे लाया रवीदास वाला कसीरा, गंगा गंगोत्री रंग चढ़ाईआ। जो पहन के आ गया नीली धार तों बाहर आपणा नीला चीरा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा मालक इक बेअन्त, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जिस ने आदि बणाई बणत, जुगा जुगन्त वेख वखाईआ। जो लख चुरासी निरगुण धार बणया कन्त, कन्तूहल वड वड्याईआ। जिस दा नाम निधाना इक्को मंत, मंतव जुग चौकड़ी हल्ल कराईआ। जिस दी महिमा गाउंदे जुग चौकड़ी साध सन्त, राग सिफ्तां वाले सलाहीआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज भुल्ल रहे ना राईआ। बुद्धी तों परे बोध अगाधा बण के पंडत, बिना अक्खरां तों निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। जिस दा रूप अनूपा सति सरूपा धार पंकज, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा मालक

वड अलाह, पुरख अगम्म अख्वाईआ। जिस दी सतिगुर शब्द नाल सलाह, मशवरा नाम नाल पकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु जुग चौकड़ी बणा गवाह, शहादत शरअ वाली जणाईआ। सो नव नौ चार दा लेखा रिहा मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटा, रूप अनूपा रिहा प्रगटाईआ। जिस नूं हज़रतां किहा ख़ुदा, पैग़म्बर रसूल रसूलल्लाह कहि के सीस निवाईआ। जुग बदलणी ओस दी अदा, जो अबादत आपणी लए बदलाईआ। धरनी कहे मैं उस दे कदमां तों जावां फिदा, जो फ़ैसला हक सुणाईआ। जिस दा लेखा लिख्या वेद विच रिगा, राम रामा आपणा लेखा गया दृढ़ाईआ। जिस दा इशारा कीता भरिंगू भरिंगा, भव सागरां पार अक्ख उठाईआ। उस दी जाणे कोए ना बिधा, जो बिधना दे लेखे रिहा मुकाईआ। धरनी कहे मैं उस दी दासी निमाणी वसुधा, आपणी सुध ना कोए रखाईआ। जिस मेरे उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी कराउणा युद्धा, युधिष्टर दी आशा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक आपणी कार भुगताईआ। धरनी कहे मेरा साहिब सतिगुर एक, एकँकार आप अख्वाईआ। जिस दी रख के बैठी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह भगतां करे बुध बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण तन ना लाए सेक, अग्नी तत बुझाईआ। जन्म कर्म दी बदले रेख, ·षीआं मुनीआं तों बाहर दए वड्याईआ। सच दवारा बख्शे सचखण्ड अगम्मा देस, देस देसांतरां डेरा ढाहीआ। हरिजन हरि भगत धुर दरगाह दे बणा के दरवेश, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुल्ला शेख़, काजीआं कज़ा दे हथ्थ फड़ाईआ। चढ़दी दिशा जाए परदेस, परदेसी हो के आपणी कार कमाईआ। नाले शाह बणे नरेश, फ़कीर हो के फ़क्करां वाले ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच मेरी ख़ुशी बणाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब मैनूं देवे ख़ुशहाली, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरे मस्तक चढ़े लाली, लाल लालन गुरमुख लए प्रगटाईआ। मैं सच दी मंगती बणां सवाली, भिखारन हो के झोली डाहीआ। तूं नूर नुराना शहिनशाह जोत अकाली, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। तूं दो जहानां वाली, मालक बेपरवाहीआ। मेरा दवारा नौ खण्ड बणा दे सची धर्मसाली, धर्म दी धार इक समझाईआ। मानस फल लगा दे डाली, पत्त टहिणी हरी आप कराईआ। तेरे नाम तों तन वजूद रहे कोए ना ख़ाली, खालक आपणा रंग चढ़ाईआ। कलयुग दी औवध रहे ना बाहली, दूर दुराडा पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच भिच्छया झोली पाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब पा दे भिच्छया, भिक्खक भिखारी झोली दे भराईआ। मेरी पूरन कर दे इच्छया, पूरन सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा वेख लै लिख्या, बिन नैणां नज़री

आईआ। तेरी सृष्टी दिस्सदी मिथ्या, मथ्थण कर लोकाईआ। मैनूं दस दे आपणी सुहञ्जणी वार थितया, घड़ी पल नाता जोड़ जुड़ाईआ। किस बिध प्रगट होवे दो जहाना श्री भगवाना शाह अस्वारा अस्व चिटया, चिट्टी धार कर रुशनाईआ। धरनी कहे मेरा माता दा सीर जगत विच फिटया, अमृत रस ना कोए चखाईआ। कलयुग जीवां मनुआ मूल ना टिक्या, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। तेरे चरण कोए ना विक्या, प्रीती विच प्रीतम ना कोए समाईआ। मेरा लहिणा देणा तुध बिन ना जाए नजिठिआ, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। झगड़ा मुका दे पत्थर इट्टया, पाहनां लेखा रहे ना राईआ। सच प्रीती अन्तर आत्म कर हितया, परमात्म हो के जोड़ जुड़ाईआ। तूं पुरख अबिनाशी अचुतया, अचुत तेरी वड वड्याईआ। मेरा अन्तिम वंड दुख्या, दीनां दर्दीआं हो सहाईआ। जगत जहान तक्क लै भुक्ख्या, तृष्ना सके ना कोए मिटाईआ। धरनी कहे मेरी सुफ़ल कर दे कुख्या, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतां उज्जल कर मुख्या, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा पुज्जया, पूजणयोग तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ा मेट दे जुगया, जुगत जग आपणी दे समझाईआ। मेरे उतों सब दा दीपक वेख लै बुज्झया, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आपणा भेव अभेदा दस्स दे गुझया, पर्दा ओहला दे उठाईआ। भाओ रहे ना एका दूज्या, दुतीआ भाओ देणा मुकाईआ। मैं तेरी निमाणी भिखारन बसुध्या, बेसुध हो के दयां सुणाईआ। ओह लेखा पूरा कर दे जो वायदा कीता नाल राम छडण लग्गया अयोध्या, बिन अक्खरां अक्खर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उज्जल कर दे सब दी बुध्या, मनमति दा डेरा ढाहीआ।