पुस्तकालयभाग २३

२२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी सुरिन्दर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी सुहञ्जणी कर दे झुग्गी, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा चरण छुहाईआ। मैं आशा रखी तेरी जुग जुगी, जुगा जुगन्तर दे मालक अन्त मेरा लेखा देणा मुकाईआ। मेरी करनी करते पुरख कर दे उग्घी, उगण आथण तेरी ओट तकाईआ। कलयुग जीवां पवित्र कर दे बुद्धी, बुध बिबेक दे बणाईआ। मेरा खेल ना वेखीं जगत जहान युद्धी, योद्धे आपणा बल दरसाईआ। बेशक मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां दी औध पुगी, वेला वक्त ध्यान लगाईआ। शहादत देवे ना कोए वदी सुदी, किशना सुकला पक्ख नैण ना कोए उठाईआ। तेरी मंज़ल महबूब प्यार वाली कदे ना मुकी, पाँधी पन्ध ना कोए चुकाईआ। मैं चरण कँवल सरन सरनाई तेरी झुकी, बिन सीस जगदीश तेरे भेंट कराईआ। आपणी खेल रहिण ना देवी

लुकी, लोकमात पर्दा देणा चुकाईआ। मेरे साहिब स्वामी लुट्टी, लुटेरा कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी आत्म धार प्रीती भगतां नालों कदे ना टुट्टी, टुटयां लैणा मिलाईआ। मैं तेरी ख़बर सुणां दो तुकी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला इक जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दरों बदल दे रुची, रचना आपणी इक समझाईआ। मैं तेरी जगत जहान करां बुती, बुतखान्यां करां सफ़ाईआ। सुरती रहे ना किसे सुत्ती, मन का मणका दे बदलाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी अचुती, चेतन सब नूं दे कराईआ। मेरे उत्ते तेरे नाम दी सुहञ्जणी होवे रुती, रुत्तड़ी सच दवार सुहाईआ। आपणी दीन दुनी वेख लै मार्ग घुथ्थी, साचे पन्थ मग चले कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते कर आप मेहरवानी, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नाम निशाना तीर मार अगम्मी कानी, कायनात कुदरत दे मालक कलमा दे बदलाईआ। आत्म धार परमात्म सच दे निशानी, निशाना इक्को इक समझाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्तानी, भूपत भूप बेपरवाहीआ। परवरदिग़ार सांझे यार कर मेहरवानी, बेनज़ीर नज़र आप उठाईआ। झगड़ा मेट अञ्जील कुरानी, पर्दा दे उठाईआ। तेरी मंज़ल आदि जुगादि इक रुहानी, रूह बुत्त दे समझाईआ। तूं नूरी इस्म महबूब मेरा असमानी, जिस्म ज़मीर कर सफ़ाईआ। मैं तेरे चरण कँवलां करां ध्यानी, बिन कदमां सीस झुकाईआ। तेरी सृष्टी तेरा रूप नहीं बेगानी, आप आपणे नाल मिलाईआ। झगड़ा मेट दे चारे खाणी, चारे बाणी इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगती तेरे दर, दरवेशण हो के झोली डाहीआ। किरपा निधान किरपा कर, किरपन हो के सीस निवाईआ। मेरा उजड़ ना जाए खेड़ा वसा दे पिछला घर, गृह गृह खोज खुजाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम मैनूं आउंदा डर, डरपोक हो के सीस निवाईआ। मैं पेशीनगोईआं सब दीआं लईआं पढ़, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। मेरे उत्ते जो लेखा होणा सीस धड़, दो धड़ दिसे लोकाईआ। झगड़ा पैणा चेतन जड़, अस्थूल रोवे मारे धाहींआ। मैं सरन सरनाई साहिब सतिगुर रही पढ़, निव निव लागां पाईंआ। तूं भन्न्हणहार ते आपे लएं घड़, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै हालत, हाए उफ तेरा नाम दुहाईआ। चारों कुण्ट होई जहालत, सति विच ना कोए समाईआ। धर्म दी रही ना कोए अदालत, इन्साफ़ हथ्थ ना किसे वखाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे उत्ते होण वाली बग़ावत, बग़लगीर सारे पल्लू जाण छुडाईआ। सच प्यार दी करे ना कोए सख़ावत, वस्त अमुल ना कोए वरताईआ। मैं बुद्धहीण अणजाणत, दर तेरे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर,

सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तकदी चार कुण्ट, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। सति सच सारे पई लुट, कलयुग लुटे थांउँ थाँईंआ। निरगुण सरगुण धार नाता गया टुट, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। साधां सन्तां लिव गई छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। बिन तेरी किरपा भगत सुहेला दिसे कोए ना सुत, अपराधी होई ख़लक ख़ुदाईआ। किरपा कर श्री भगवान अबिनाशी अचुत, चतर्भुज तेरी ओट तकाईआ। मैनूं अन्त आउंदा दु:ख, दुखी हो के रही सुणाईआ। आपणे मानस मानव जिज्ञासू जगत वेख मनुख, ईश जीव आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा अखीरी रिहा ढुक, घड़ी पल समझ किसे ना आईआ। मैं सरन सरनाई बेपरवाही नूर अलाही अगम्म अथाही रही झुक, कदम बोसी विच कदीम दे मालक सीस झुकाईआ। सारी सृष्टी दृष्टी अन्दर तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे तुक, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। मैं दिवस रैण सुक्खणा रही सुक्ख, घर ठांडे ध्यान लगाईआ। मेरा मेट अंधेरा घुप, नूरी चन्द चन्द कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू दे दे वस्त अमुल, कीमत करते ना कोए लगाईआ। जे तेरी सृष्टी तैनूं गई भुल्ल, अभुल्ल सब नूं देणी मात वड्याईआ। तूं भाग लगाउणा मेरी धरनी वाली कुल, कुल मालक होणा आप सहाईआ। मैं तेरा नाम ध्याउंदी बिना रसना जिह्वा बुल्ल्ह, बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। मैं वेखणा चाहुंदी तेरे भगत सुहेले जेहड़े तेरे नाम तराजू कन्ढ्ढे गए तुल, जगत कीमत ना कोए रखाईआ। सच प्रीती घोली गए घुल, आप आपणा घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरी झोली दे भराईआ। पुरख अकाल कहे धरनी ना कर गिरयाज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। मैं शहिनशाह शाहो भूप सिक्दारी, पातशाह अगम्म अथाहीआ। मेरा लेखा नाल पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतर हो के तेरा लहिणा दयां चुकाईआ। निरगुण हो के सरगुण पावां सारी, महासार्थी हो के वेख वखाईआ। तूं आपणी करनी आप तैयारी, त्रैगुण अतीता, हो के दयां सुणाईआ। तेरी चढ़दी दिशा लैहंदी नाल होणी ख्वारी, खार सके ना कोए मिटाईआ। ओह तक्क लै कलयुग करे ग़द्दारी, गदागर होके भज्जे वाहो दाहीआ। जिस झगड़ा पाउणा नर नारी, नर हरि आपणी कल वरताईआ। जिस दी तबीब तबीअत अन्दर कर सके ना कोए तीमादारी, शफ़ा हथ्थ किसे ना आईआ। लाड़ी मौत आपणा आप रही सिंगारी, नेत्र नैणां कजले नाल सुहाईआ। चित्रगुप्त संदेशा देवे वारो वारी, आपणी सेव कमाईआ। राय धर्म लेखे रिहा उग्घाड़ी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। फिरनी दरोही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वत समुंद सागर रोवण मारन धाहींआ। तूं वेखणी कलयुग कुकर्मां वाली अखाड़ी, जो माया ममता वहिणां नाल

भराईआ। झट नारद आण के मारी ताड़ी, दो हथ्थां दिती सुणाईआ। धरनीए तेरे पिच्छे होवां कि अगाड़ी, कि सज्जे खब्बे आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच दा हुक्म इक फ़रमाना, फरमाबरदार हो के सीस निवाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। सो पुरख निरँजण पहर के बाणा, हरि पुरख निरँजण नूर नूर करे रुशनाईआ। एकँकार वड बलवाना, आदि निरँजण डगमगाईआ। अबिनाशी करता नौजवाना, भगवन हो के खेल खिलाईआ। पारब्रह्म शाहो भूप बण सुल्ताना, दो जहान करे शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तूं मेरा मैं तेरा गावण गाणा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर बिन नैणां तों वेखण जगत जहाना, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर पहर के आ गया जामा, दो जहानां डगमगाईआ। जिस दा सम्बल सच मकाना, मकबरयां गोरां तों बिना आपणा आसण लाईआ। ओह रहीम बण रहमाना, रहमत सच कमाईआ। जन भगतां देवे भगती दाना, बिना भगतीउँ झोली पाईआ। सो लेखा जाणे निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दीन दुनी तेरी विच ज़माना, ज़िमीं जमा खोज खुजाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल आपणी धार दा बन्न्ह लै गाना, गहर गम्भीर रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ।

२२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी जसवन्त सिँघ दे गृह

नारद कहे प्रभू ना भगतां तक्क गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए रखाईआ। तूं साहिब सुल्तान साखी, साख्यात तेरी वड वड्याईआ। प्रेमी प्यारयां दी कर राखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। की होया जे पहली सावण तेरी मन्ने नहीं निकी जेही आखी, सम्मत शहिनशाही अट्ठ दए गावाहीआ। तेरे कोल पूरबल्यां जन्मां दी बिना अक्खरां तों पाती, पतिपरमेश्वर आपणयां चरणां विच टिकाईआ। तेरा भगत तेरी ज़ाती, दूजा रूप नज़र कोए ना आईआ। तेरा जुग जुग दा साथी, संगी साथी तेरा संग बणाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, तेरे हथ्थ वड्याईआ। क्यों नहीं ख़ुशी दिन्दा दिवस राती, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द नूं कहिणा अन्दरों साफ़ कर दे छाती, छत्रधारी हो सहाईआ। पूरब लहिणे दी दे दे दाती, दयावान झोली दे भराईआ। अग्गे दु:ख दी मेट दे वाटी, पिछला आपणे लेखे लाईआ। तेरी मंज़ल औखी बहु घाटी, घाटे सब

दे पूर कराईआ। तेरा नाम भण्डारा अतुट तेरी हाटी, देवणहार वस्त देणी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा लेखा देणा चाँईं चाँईंआ। किरपा कर श्री भगवन्त, मेहर नज़र उठाईआ। तूं मालक अगम्मी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। राय धर्म ओह वेख लेखा विखाए सिँघ जसवन्त, उस दा लेखा दे बदलाईआ। मेरी प्यार वाली मिन्नत, मेहर नज़र उठाईआ। तूं बदल दे सिम्मत, ज़िमीं असमान ध्यान रखाईआ। जिस विच चल्लण दी नहीं हिम्मत, सो गुरमुख लै उठाईआ। की होया जे इक बचन नाल बणया निन्दक, मुख रसना नाल सुणाईआ। अग्गे वास्ते मेट दे चिन्नत, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। नारद कहे प्रभू तेरा भगत छैल छबीला, गुरमुख सोहणा नज़री आईआ। जिस दे पिच्छे तरया सारा कबीला, कामल मुर्शद देणी माण वड्याईआ। उस दी सुण अपीला, अपरम्पर स्वामी हो के वेख वखाईआ। जगत वासना नहीं कोई दलीला, दिलबर तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तेरा खेल बेशक उपर असमान नीला, नीली धार दे मालक होणा सहाईआ। सतिगुर शब्द अज्ज बण वसीला, अजल दा लेखा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। नारद कहे प्रभू तेरा भगत किड्डा चंगा, चंगी तरह जणाईआ। जिस दे चरण धार गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती सीस निवाईआ। उस दा हाल रहे ना मंदा, भगवन भाग दे बदलाईआ। दु:ख दा दु:ख रहे ना लम्बा, कूड़ा पन्ध दे चुकाईआ। आपणे आप लगा लै अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। तेरा नूर नूर नुराना चन्दा, चन्द गोबिन्द वेख धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीत चाढ़्ह दे रंगा, रंगत आपणी विच रंगाईआ।

२२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी जसवन्त सिँघ दे गृह

सावण कहे सुहावणी रुत्त कर दे, बारां मासी वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे खेल तक्कां अगम्मी हरि दे, हरी हरि होणा आप सहाईआ। हरिजन भिखारी तेरे दर दे, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। प्रेम भण्डारे ख़ाली भर दे, अतोट अतुट वरताईआ। लेखे जाण के चोटी जड़ दे, चेतन आपणा मेल मिलाईआ। सावण कहे मेरे विच तेरे भगत रहिण ना सड़दे, अग्नी तत गंवाईआ। तेरा नाम निधाना रहिण पढ़दे, पुस्तक जगत वाली तजाईआ। मंज़ल धुर दी रहिण चढ़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। एह प्यारे तेरे घर दे, गृह मन्दिर देणा सुहाईआ। लेखे छड दे वल छल दे, अछल छल धारी आपणा भेव

खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। सावण कहे मेरी रुत सुहावी साहिब, सुहञ्जणी दे वड्याईआ। तेरा खेल निराला अजीब अजाइब, अजब तेरी बेपरवाहीआ। तूं भगतां अन्तर कदी ना होवीं गायब, गहर गम्भीर आपणा दरस दिखाईआ। पूरब जन्म दा लेखा पूरा कर दे अहिद, इकरारनामा आपणा आप जणाईआ। तेरा हुक्म स्वामी पता नहीं फेर कदों होवे शायद, शहिनशाह कवण वक्त सुहाईआ। मेरी बेनन्ती इक्को जाइज़, दर तेरे आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सावण कहे मेरा प्रविष्टा पहला रिहा आख, सम्मत शहिनशाही अट्ठ नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा लिख्या दो सत दी दो पहली धार बैसाख, मुख काला आप कराईआ। मैनूं सब कुछ रिहा भाख, बिन नैणां वेखां थांउँ थाँईंआ। जिस दवारे हरि निरँकारे आपणी सुहञ्जणी कीती रात, रुतड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल महकाईआ। जिथ्थे बख्शणी सी भगतां नूं भगती वाली दात, अतोट अतुट वरताईआ। ओथे भरम भुलेखा पा के आप, आपणा पर्दा गया छुपाईआ। एह खेल तेरा अगम्मा तमाश, हरिजन समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सावण कहे जे जसवन्त सिँघ बेनन्ती करदा, दोए जोड़ सीस निवाईआ। भेव खुल्हदा अगम्मे घर दा, जिस घर वसे साचा माहीआ। एह खेल अनोखा अगम्मी हरि दा, जो समझ समझ विच्चों बदलाईआ। जो आदि जुगादी घाड़न घड़दा, घड़नहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सावण कहे मैं वक्त उडकीदा रिहा पर दा, साल बसाला ध्यान लगाईआ। अन्दरे अन्दर रिहा ज़रदा, हाए उफ ना कोए सुणाईआ। बिना दु:ख दितिआं बहाना नहीं सी बणदा, बिना कष्ट तों इष्ट ना कोए जणाईआ। एह लहिणा देणा पूरब इक गल्ल दा, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। छलणहार फेर वी रिहा छलदा, अछल छल आपणा भेव लोकाईआ। एह लेखा पूरब पुराणा दवारे बलि दा, बलि बावन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। सावण कहे मैं दस्सां पुराणी गाथा, प्रेम नाल सुणाईआ। जसवन्त सिँघ राजे बलि दा चलाउंदा सी राथा, रथवाही हो के सेव कमाईआ। बावन नूं दूरों टेक्या माथा, उँगली मथ्थे उत्ते टिकाईआ। पिच्छे परत ना तक्की वाटा, नेत्र नैण ना कोए बदलाईआ। घर जा के सीस निवाया आपणी ब्रह्मणी माता, जो शुकर प्रोहत दी सकी लग्गे भरजाईआ। नाले ख़ुशीआं विच कीता हासा, हस्स के दिता सुणाईआ। मैं देख्या इक तमाशा, बुढ्ढा ब्रह्मण गिठ मुठ दा रूप बणाईआ। मैं उस दे वल्ल झाका, दूरों अक्ख उठाईआ। मैं हस्स के किहा फेर एह बुढ्ढा कि काका, की खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे

खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। रथवाही कहे मैं मारया फेरा फेर, फिरत फिरत आपणा आप भवाईआ। मैनूं ना सञ्झ दिसे ना सवेर, दिवस रैण ना कोए वड्याईआ। मैनूं भय आया शेर दिसया केहर, भबक इक सुणाईआ। मेरा अन्तष्करन होया ढेर, आपणा बल मिटाईआ। मैं डरदे डरदे मंगी मेहर, बिन हथ्थां सीस निवाईआ। तूं केहड़ी खेलें खेल, की तेरी बेपरवाहीआ। बावन इशारा दिता ओह वेख मैं वसदा धाम नवेल, गृह वेखण कोए ना पाईआ। तेरा फेर मेलांगा मेल, मिलणी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। बावन झट्ट संदेसा दिता आप, आपणी दया कमाईआ। ओह तक्क लै धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल अकाल अख्वाईआ। जेहड़ा तेरे वसे साथ, सगला संग बणाईआ। जो तूं हुण चलाया राथ, रथवाही हो के सेव कमाईआ। फिर तेरा लहिणा देणा पूरा करे हो समराथ, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सच मन्नणा नर नरेशा एकँकारा इक्को आख, बिना लिख्त तों लिख्त बणाईआ। याद रखणा भविक्ख्त वाक, भेखाधारी दयां समझाईआ। जिस वेले कलयुग होणी अंधेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। उस वक्त तेरा लहिणा देणा पूरा करां पिछला कढ्ढ के खात, जुग चौकड़ी भुल्ल कदे ना जाईआ। सृष्टी विच तेरी दृष्टी कर के पाक, पतित पुनीत दयां बणाईआ। अन्तर निरतर खोल्ह के ताक, पर्दा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणी दया कमाईआ। बावन कहे मेरा भेव होणा अगम्मा, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। हड्ड मास नाड़ी दिसे कोए ना चम्मा, तन वजूद ना कोए रखाईआ। कद्द होवे ना छोटा लम्मा, मिणती मिणत ना कोए कराईआ। हरख सोग होवे ना ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरा खेल होवेगा नवां, नव खण्ड पृथ्मी दयां समझाईआ। दीन दुनी दा तोड़ां बन्ना, हद्द हदूद दयां गंवाईआ। गुरमुख तेरा रूप बणा के चन्ना, चन्द चांदनी नाल चमकाईआ। घर दीपक जगा के शमा, अंध अंधेर मिटाईआ। जिस वेले मेरा लेखा जगत जहान होवे रवां, रौणक दीन दुनी वखाईआ। तेरे गृह मन्दिर जगत दवारे आपणी धार सवां, सेज अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ। सावण कहे प्रविष्टा मेरा रिहा बोल, बिन रसना ढोला गाईआ। पुरख अकाले जन भगतां पर्दे मूल ना फोल, पड़दे परदयां विच्चों खुल्हाईआ। जे बेनन्ती कर सके नहीं तेरे कोल, कौल इकरार पिछले वेख वखाईआ। तूं हर घट अन्दर घट निवासी इन्हां मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। किरपा करदे उत्ते धौल, धरनी धरत धवल सीस निवाईआ। आपणे कन्ढ्ढे तराजू तोल, दूसर हट्ट ना किसे विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी

कार कमाईआ। सावण कहे पिछला पूरा कर दे लेखा, लेखा अवर रहे ना राईआ। दे दे नाम सच संदेसा, बिना सँध्या सरघी आप सुणाईआ। जन भगतो मैं तुहाडा लहिणा देवां हमेशा, दिवस रैण चुकाईआ। सुहञ्जणा गृह मन्दिर होवे देसा, देसन्तर वज्जदी रहे वधाईआ। मालक स्वामी बण के नेता, निज नेत्र करां रुशनाईआ। जिस पूरब जन्म दा रखया चेता, चात्रक गुरमुख वेखे थांउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म हो के करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। सावण कहे प्रभ अमृत बरस दे आपणा मेघ, प्रेम घनघोर घटा तेरी नज़री आईआ। जो गुरसिक्खां वास्ते आसा रखी बहादर तेग़, जो तेग़ दी धार सीस कटाईआ। तिन्हां दी माण सुहञ्जणी सेज, अन्तर आत्म सोभा पाईआ। जे लोकमात दिता भेज, बिना भजन बन्दगी आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सावण कहे प्रभू धुर दा बरस दे मींह, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगतां लेखे ला दे साढे तिन्न हथ्थ सींअ, धरनी दी वंड रहे ना राईआ। जे भुल्ल जाण ते होया की, की तेरी बेपरवाहीआ। हरिजन प्यारे तेरे जीअ, जीवण जुगत दे समझाईआ। सच धर्म दा बीज आत्म बी, पत्त टहिणी आप लहराईआ। तेरे सारे पुत्तर धी, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। भाई गुरदास दा लेखा पूरा कर दे इकीह, वीह इक्की नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे समझाईआ। सावण कहे वीह इक्की की आखदा, गुरदास ध्यान लगाईआ। की तेरा लहिणा देणा पिछले बैसाख दा, गोबिन्द बैसाखी नाल मिलाईआ। की तेरा हुक्म शहिनशाही अट्ठ पहली रात दा, पर्दा दे चुकाईआ। की खेल तेरा पुरख बिधात दा, परम पुरख देणा समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला भेव खुल्हाए इक अगम्मी बात दा, पर्दा आप चुकाईआ। मेरा रूप अनूपा सति सरूपा भगतां वाली ज़ात दा, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा प्रेम प्यार आत्म वाले नात दा, सज्जण साक इक अख्वाईआ। की होया जे बहाना बणाया ताप दा, पिछला लेखा पूर कराईआ। एह सौदा नहीं कोई घाट दा, लहिणेदारां दे लहिणे झोलीआं विच टिकाईआ। जसवन्त सिँघ विछोड़ा होवे ना कदे धुर दे बाप दा, परम पुरख प्रभ आपणी गोद सुहाईआ। वक्त रिहा नहीं दुखड़े नास दा, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद लेखा जाणे भगत भगवान आपणे आप दा, आप आपणी दया कमाईआ।

२२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी पटोला बाई सिन्धी दे गृह

सावण कहे प्रभू मेरी पवण ठण्डी, ठण्डक भगतां दे वरताईआ। जन्म जन्म दी टुटी लै गंढी, गंढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। आत्म सुख बख्श परमानंदी, निजानंद दे जणाईआ। हरिजन नेत्र अक्ख रहे ना अंधी, अंध अज्ञान गंवाईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंदी, बख्शणहार बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां लाउणा अंगी, अंगीकार आप अख्वाईआ। जगत वासना मेट के गंदी, दुरमति मैल धुआईआ। साचे नाम निधाने नाल रंगीं, रंगत उतर कदे ना जाईआ। फड़ बाहों चुक्क लै कंधी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा मार्ग इक्को दस्से डण्डी, रस्ता रहिबर इक वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धर्म दी धार होवे छन्दी, सोहँ ढोला साचा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा महीना वेख लै सावण, सावरीआ ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा लेखा पूरा कर दे बलि बावन, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ मिटा के रावन, राम रामा हो सहाईआ। काहन कृष्ण फड़ा दे दामन, दामनगीर आप हो जाईआ। तेरा दरस दीदा दानिस्ता दिसे साम्हन, सन्मुख हो के नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी अगम्म ब्रह्मण, ब्रह्म विद्या दे पढ़ाईआ। जगत तृष्ना मेट के तामन, त्रैगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। अंधेरा रहे ना अन्दर शामन, शम्हां नूर जोत कर रुशनाईआ। तूं सदा सदा पतित पावन, पतित पुनीत तेरी सरनाईआ। जो ख़ुशीआं विच तेरे ढोले गावण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। उहनां मनसा पूरी करनी कामन, आसा आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। सावण कहे प्रभू वेख मेरी घटा घनघोर, चारों कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। नच्चण टप्पण पपीहे मोर, पंछी पंखां वाले ख़ुशी मनाईआ। जन भगत सुहेले सद तेरे वसण कोल, कोइल कूक कूक सुणाईआ। मेरे धुर दे माही ढोल, स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत दवारा खोल्ह, सच भण्डारा इक वरताईआ। दे वड्याई उपर धौल, धरनी निव निव लागे पाईंआ। मेहरवान हो के मौल, जोती जाते आपणी दया कमाईआ। मैं तेरे उतों वारी घोली घोल, आप आपा घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सरन देणी सरनाईआ। सावण कहे प्रभू मेरा ख़ुशीआं वाला तक्क लै बादल, बदली जगत जहान कराईआ। सति दवार दा बणना आदल, अदल इंसाफ इक जणाईआ। झगड़ा मेटणा मक्तूल कातिल, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां भेव खुल्हा दे बातन, पर्दा परदयां विच्चों खुल्हाईआ। तूं स्वामी पुरख अबिनाशण, हरि करता धुरदरगाहीआ। चरण प्रीत बख्श के नातन, नर नरायण दे वड्याईआ। दु:ख भुक्ख दा पन्ध रहे ना वाटण, गेड़े विच

ना कोए रखाईआ। मैं सच बेनन्ती आया आखण, सावण निव निव सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप वड राजन, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। ग़रीब निमाणयां आयों निवाजण, ग़रीब निवाज तेरी सरनाईआ। बिन तेरी किरपा होण ना वड वडभागण, भागहीण दिसे लोकाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले तेरे जागण, जिन्हां निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुखां आत्म धार बणा सुहागण, हरि कन्त विछोड़ा तेरा रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक जुग चौकड़ी आदिन, अन्त कन्त भगवन्त इक अख्वाईआ। जो जन तेरी सरन सरनाई लागण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरी आपणे चरण कँवल कबूल कर निमाजण, दरोही दरोही कर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार तूं आदि जुगादी वड महाजन, महिमा तेरी अकथ कथी ना जाईआ।

२२ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी चमन लाल दे गृह

धरनी कहे मैनूं भीलणी दए इशारे, राम दा इष्ट राम राम जणाईआ। सति धर्म दे खड़्ही दवारे, जगत दवारे कूड़ तजाईआ। बिन रसना जिह्वा पुकारे, तूं ही राम मेरा माहीआ। कलयुग अन्तिम वेख अंध अंध्यारे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ कुड़यार रिहा ललकारे, चार कुण्ट कुण्ट शनवाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए मुनारे, मुन रिख नज़र कोए ना आईआ। जगत नईया सईआ वेख लै पुज्जी कवण किनारे, कवण घाट डेरा लाईआ। तुध बिन पार ना कोए उतारे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चार कुण्ट रही कुरलाईआ। तेरे भगत सुहेले निरन्तर रोवण ज़ारो ज़ारे, बिन नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन दिसण ना कोए सहारे, सहारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। भीलणी कहे मैं संदेसा देवां आपणी पुराणी सहेली, सईए बहीआं कढ्ढ के दयां जणाईआ। आत्म धार ना रहिण कदे अकेली, जगत विछोड़े विच कदे ना आईआ। आत्म धार परमात्म नाल मेली, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। बिना सतिगुर शब्द बणी ना किसे दी चेली, चेला गुर रूप ना कोए दरसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पतिपरमेश्वर अगम्मा बेली, जो बेले जंगल जूहां उजाड़ पहाड़ां विच होए सहाईआ। ओह खेल अगम्मा एकँकारा हो के रिहा खेली, ख़ालस आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। भीलणी कहे मैं ग़रीब निमाणी कोझी, कोझयां कमल्यां दयां सुणाईआ। मैं राम विजोगण

ते मेरा प्रीतम इक्को जोगी, जुगीशरां तों बाहर नज़री आईआ। जिस मेरे अन्तर आपणे इष्ट दी दिती सोझी, समझ जगत वाली बदलाईआ। मेरे अन्तर वड़ के ठाकर मौजी, ठोकर प्रेम वाली लगाईआ। मैनूं भुल गई प्रीत घरोगी, घर बाहर दिता तजाईआ। मिल्या मेल इक संजोगी, आत्म परमात्म मिल के वज्जी वधाईआ। मैं बिना रसना तों रस लए भोगी, अनरस आपणा रस चखाईआ। ना कोई लालच रिहा ना लोभी, ममता विच ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। भीलणी कहे मेरी सख़ी सहेली भोली, अभुल्ल दए वड्याईआ। जिस दी प्रेम पुजारन ख़ुशीआं वाली गोली, दर घर साचे सेव कमाईआ। ओह भेव अभेदा अछल अछेदा रिहा खोल्ही, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिस प्रीती प्रीतम उतों घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। ओह सत्त सच दी चढ़ के डोली, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। जोत धार धार विच मौली, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे भीलणी की अगम्मी मारे आवाज़ा, रागां नादां शब्दां विच शनवाईआ। त्रेते जुग दा रिहा कोए ना राजा, राम राज नज़र कोए ना आईआ। पूरबला आपणा वेख लै वाहिदा, कौल इकरारां खोज खुजाईआ। जो राम इशारा दिता प्रथाए कृष्ण राधा, घनईया नईया इक समझाईआ। जिस भेव खुल्हाया राम राजा, राम रमईआ धुरदरगाहीआ। जिस नैण उठाया कलयुग अन्त भेव खुल्हाया बोध अगाधा, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जिस वेले प्यार रिहा ना किसे समाजा, समग्री सच ना कोए वरताईआ। पुरख अकाला आवे भाजा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। ग़रीबां बणे ग़रीब निवाजा, निवाज़श सब दी लेखे लाईआ। भीलणी किहा ओह मेरा राम सर्ब कला समराथा, समरथ बेपरवाहीआ। जो जुग जुग चलावे राथा, रथ रथवाही इक अख्वाईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। भगतां भगवन हो के देवे साथा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। पूरब जन्म दी लेखे लावे वाटा, अगला आपणा रंग चढ़ाईआ। जन्म कर्म दा रहिण ना देवे घाटा, वस्त अनमुल्ल वरताईआ। काया चीथड़ भीलणी कहे मेरे वांग किसे दा रहिण ना देवे पाटा, नाम रंगण नाल रंगाईआ। मेरे चरणां कँवलां छोहया राम बेटा दसराथा, जो राम रमया हर घट थाँईंआ। जिस मेरी खातर खेल खेलणा बहु भांता, भेव सके कोए ना पाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पाता, दीन दुनी दा डेरा ढाहीआ। दूर दुराडा विष्न ब्रह्मा शिव वेखे मारे झाता, बिन नैणां नैण तकाईआ। नेत्र खोल्हे दुर्गा अष्टभुज वाली माता, मता आपणे नाल रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं वखाए साका, साकी आपणा पर्दा लाहीआ। जिस मिटाउणी कलयुग अंधेरी राता, रुतड़ी आपणे नाम महकाईआ। भीलणी कहे हुण भगतां अन्दर काया मन्दिर जोत सरूपी करना वासा,

सुरत जोड़ जुड़ाईआ। मैं सच दयां भरवासा, सति नाल सुणाईआ। जो मालक पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां डेरा लाईआ। जो कलयुग अन्तिम आत्म परमात्म पावे रासा, गोपी काहन खेल खिलाईआ। मेरी सख़ी सहेली तेरी पुच्छे वाता, वातावरन जाणे थांउँ थाँईंआ। सब पूरा करे घाटा, लहिणा लहिणयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं वेखां चीथड़ पाटे, भीलणी भरम रही गंवाईआ। जिस दे मस्तक नूर जोत ललाटे, तत्व तत करे रुशनाईआ। जगत जहान मेट के वाटे, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। इक्को परम पुरख अराधे, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जिस जुग चौकड़ी साधे, सतिजुग त्रेता द्वापर दिता बदलाईआ। बण के मोहन माधव माधे, मधुर धुन रिहा सुणाईआ। काया मन्दिर मार आवाज़े, बिन सरवणां रिहा सुणाईआ। भीलणी खेल तक्क लै ओस ग़रीब निवाजे, जो ग़रीबां होए सहाईआ। जिस त्रेता द्वापर साजण लैणे साजे, राम कृष्ण रूप बदलाईआ। अन्तिम प्रगट होणा देस माझे, सम्बल नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां रखे लाजे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म कराए वड वड भागे, भाग आपणा नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरी सुहञ्जणी होई राता, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। प्रभ देवणहारा दाता, देवणहार दया कमाईआ। आदि जुगादी पुरख बिधाता, पुरखोतम बेपरवाहीआ। जिस दा लख चुरासी नाता, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जुग जुग वेखे खेल तमाशा, तमाशबीन धुरदरगाहीआ। धरनी कहे मैनूं ख़ुशीआं विच आउंदा हासा, हस्स हस्स के दयां सुणाईआ। मेरा स्वामी कमलापाता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस भेव खुल्हाया पूरब लहिणा चमन दी माता, भीलणी संग सहेली नज़री आईआ। अग्गे अगला पन्ध मुकाया वाटा, चुरासी फाँसी जम रही ना राईआ। सच प्रीती जोड़ के नाता, बंस सरबंस रिहा तराईआ। इटारसी संगत सब दा इक्को पिता ते इक्को माता, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ग़रीब निमाणयां सब दा पूरा करे घाटा, सम्मत नव नौ आपणा हुक्म वरताईआ। घर ख़ाली रहे किसे ना बाटा, सच भण्डारे नाल भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरन करे आसा, निरासा हरिजन रहिण कोए ना पाईआ।

२३ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी प्रेमवती दे गृह

धरनी कहे सुण मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर दयां जणाईआ। चारों कुण्ट तक्क अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए

रुशनाईआ। निगाह मार लै लोकमाती, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां अक्ख उठाईआ। आपणे लहिणे देणे तक्क लै जो लेखे बिन कलम दवाती, बिना शास्त्रां लेखे विच रखाईआ। जो खेल करदा रिहा बहुभांती, वेस अनेका रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी बख्शदा रिहा दाती, दाता दयावान हो के आप वरताईआ। धरनी कहे मेरी दरोही सदी चौधवीं मेरा अमृत सीर लए कोए ना विच्चों छाती, विख भरी तेरी लोकाईआ। निगाह मार लै स्वामी इक इकांती, अकल कलधारी नैण उठाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा रख्या केहड़े खाती, खाता मैनूं दे वखाईआ। मैं सुण सुण थक्की तेरी गाथी, ग्रन्थ शास्त्र रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दरों निकले हौका, हाए उफ कर सुणाईआ। जगत भय रिहा ना तेरे भाउ का, चार कुण्ट कूड़ क्रिया नाल हल्काईआ। सहारा रिहा ना किसे नाउँ का, नईया नौका नाम ना कोए चलाईआ। संदेसा सुणाए ना कोई वाहो वाहो का, वाहवा की तेरी बेपरवाहीआ। तूं मेरा दु:ख सुण लै सृष्टी वाली मांओं का, माता धरत हो के दयां सुणाईआ। बेशक तेरा लेखा अगम्म अथाहो का, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। तेरा हुक्म धुर दे शाहो का, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा हक दे दे अदल इन्साफ़ न्यायों का, नर नरायण तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। कलयुग जीव रूप बदल दे काउं का, हँस गुरमुख लै प्रगटाईआ। गुर अवतारां लहिणा देणा पूरा कर दे थल अस्गाहो का, पैग़म्बरां थलां दे वड्याईआ। मेरे अन्तर नाद वज्जे घनेरा चाउ का, चार कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्तर सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। मैं तेरा करां इंतज़ार, दिवस रैण नैण उठाईआ। तूं आ कल्की अवतार, निहकलंका तेरी बेपरवाहीआ। अमाम अमामा दे सिक्दार, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। मैं तेरी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरा नूर जोत दो जहान होए उज्यार, तन वजूद वज्जे वधाईआ। सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा दे उतार, बकायदा बाकी लेख ना कोए रखाईआ। जन भगतां आ के पैज संवार, पवण पाणी दा लेखा दे मुकाईआ। मैं तेरे दर ठांडे करां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे मालक ख़ालक इक, एकँकार तेरी वड्याईआ। मेरा सीना छाती वेख हिक, हिकमत नाल रही सुणाईआ। मनुआ सके किसे ना टिक, दहि दिशा उठ उठ धाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच तेरी सृष्ट गई विक, कीमत काम क्रोध लोभ मोह हँकार वाली पाईआ। वक्त दिसे ना कोई सुहञ्जणी थित, घड़ी पल ना कोए वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु रिहा नहीं कोई किसे दा मित, मित्र प्यारे यारड़े तेरी सेज ना कोए

हंढाईआ। तेरा आउणा जाणां नित नवित, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लए अंगड़ाईआ। आत्म परमात्म धार हो के कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरी रखी टेक, टिकटिकी तेरे उत्ते लगाईआ। तूं मेरा खेवट खेट, बेड़ा नईया नौका आपणे कंध उठाईआ। मेरा दुक्खां भरया पेट, अन्तष्करन रिहा कुरलाईआ। तूं तक्क लै नेतन नेत, निज घर आपणा फेरा पाईआ। सच स्वामी खोल्ह दे भेत, पर्दा आपणा आप चुकाईआ। ओह तक्क बालू रेत, मुहम्मद दा मकबरा रोवे मारे धाहीआ। जिथ्थे तेरा लेखा होणा पहली चेत, चेतन सब नूं आप कराईआ। जिथ्थे पीर पैग़म्बर रण भूमी सुते खेत, खातर तेरी सीस कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन ना करीं निरासा, आशावंद ध्यान लगाईआ। तैनूं कूक पुकारन नबीआं वालीआं लाशां, रसूलां मकबरे रहे कुरलाईआ। तूं वेखी आपणा अगम्म तमाशा, तमाशबीन तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर तेरी ओट तकाईआ। मेरा कोझी कमली दा भर दे ख़ाली कासा, कसम खा के तैनूं रही सुणाईआ। मैं जगत जिज्ञासुआं दी मिट्टी ख़ाक माता, धरती माता कहि के सारे मैनूं गाईआ। तूं सच प्रीतम जोड़ के नाता, नाता आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप समझाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आशा इक वसीह, बिन पैमान्यां इक जणाईआ। जो दुआ कीती मसीह, हज़रत ईसा ध्यान लगाईआ। तूं रूप अनूपा इक तवज़ी, ज़वीउल आपणा रूप दरसाईआ। जो मूसा तक्कया वही, वाहिद कलमा इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा नूर रबी, रहमत आपणी देणी कमाईआ। मेरी आशा हज़रत मेरे विच दब्बी, उलफत आपणी नाल लै उठाईआ। तूं मेरा मालक इक्को तबी, तबीअत मेरी दे बदलाईआ। ओह नेत्र रोंदा इक लख हज़ार चव्ही नबी, नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी उफ हाए साडी अन्त आ गई चौधवीं सदी, लुकमा होए ख़लक ख़ुदाईआ। चौदां तबकां खुसणी गद्दी, गदागर फिरन वाहो दाहीआ। इक नूर अगम्मी जोत जगी, दो जहान करे रुशनाईआ। धरनी कहे मैं दोवें हथ्थ रही बद्धी, बन्दना कर के सीस निवाईआ। मेरे उत्ते जगत जहान लग्गी अग्गी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तूं मालक सूरा सरबगी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जन भगतां दरस दिखाउणा उपर शाह रगी, रघुपति राम दा लेखा देणा मुकाईआ। पन्ध मुकाउणा दूर नेड़ा मध मधी, मधुर धुन आपणा नाम जणाईआ। तेरे प्रेम दी सितार दातार इक्को वज्जी, वज़ूहात समझ किसे ना आईआ। मैं चार कुण्ट दिवस रैण फिरां भज्जी, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब

तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नाल तेरीआं शर्तां पक्कीआं, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। तूं रीतां दस्सीआं हकीकत हकीआं, हक हक समझाईआ। मैं तेरे प्यार विच पीसण पीसा चक्कीआं, चाकर हो के सेव कमाईआ। धर्म दी धार लोआं माणीआं तत्तीआं, तत्व तत तत तपाईआ। धड़ सीसां गईआं कटीआं, वजूदां होई जुदाईआ। निरगुण धार पढ़ीआं पट्टीआं, पाटल तेरी खेल वेख वखाईआ। सोचां विच पै के गिणीआं गटीआं, बुधहीण अख्वाईआ। तेरीआं कथा कहाणीआं कथीआं, ढोले रसना गाईआ। अक्खरां वालीआं लिखीआं फट्टीआं, हरूफ़ां नाल वड्याईआ। शरअ दीआं मंज़लां टप्पीआं, कदम कदमां नाल बदलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां नाल रखीआं पत्तीआं, हिस्से मज़्हबां वाले जणाईआ। मैं राग सुणे सुणाए राग छत्तीआं, छत्ती रागां वड वड्याईआ। तेरे प्रेम विच आदि जुगादि रत्तीआं, रंग सके ना कोए बदलाईआ। पर दरोही एस वेले कलयुग जीवां बदलीआं मतीआं, मन का मणका ना कोए भवाईआ। बाहरों दाढ़ीआं कर के रतीआं, अन्दर कूड़ विख हल्काईआ। मैं दूर दुराडे वेख के सथ्थर लथ्थीआं, यारड़े तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। मेरे नेत्र रोवण अक्खीआं, नैण रहे कुरलाईआ। आत्म धार विच परमात्म भगतां तों बिना दिसण कोए ना सख़ीआँ, सुख़न पूर ना कोए कराईआ। तेरे लख चुरासी जीव जंत विष्टे वालीआं मक्खीआं, तेरा सति सरूप नज़र किसे ना आईआ। मैं नावां खण्डां सत्तां दीपां विच सति तेरीआं दस्सीआं, भज्जी आं वाहो दाहीआ। संदेसा दिता चार लख अस्सीआं, चुरासीआं दिता दृढ़ाईआ। क्यों कलयुग धार विच फसीआं, आपणी लओ अंगड़ाईआ। कटो जम्म काल दीआं रस्सीआं, लओ सरन सरनाईआ। झगड़ा छडो गाईआं वच्छीआं, सूरां खल्ल लुहाईआ। किसे कम्म नहीं आउणा खाधीआं मच्छीआं, मछ कछ अक्ख उठाईआ। इक्को मालक ख़ालक सब दा कमलापतीआ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। धरनी कहे मैं तेरे चरण कँवल होवां सतीआं, सति तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरीआं बेनतीआं सुण लै इक्ट्ठीआं, एकँकार इक्को वार सुणाईआ।