२३ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी अमरजीत कौर दे गृह
धरनी कहे मेरे पुरख अकाल नरेश, नर नर निरँकार तेरी वड्याईआ। तेरी महिमा करे सहँसर मुख शेष, जिह्वा धार हिलाईआ। तेरा हुक्म चले हमेश, हम साजण तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरे दर ते होई पेश, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। बिन नेत्र नैणां वेख, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। पूरब लेखा वेख संदेश, जो जुग चौकड़ी दिता सुणाईआ। मैं
तैनूं करां आदेस, निव निव सीस झुकाईआ। मेरे खुल्ल्हे वेख लै केस, वैरागण हो के भज्जां वाहो दाीआ। मैनूं इशारा दिता दस दशमेश, गोबिन्द गोबिन्द गया जणाईआ। जिस लहिणा देणा मेटणा मुला शेख़, मुसायकां डेरा ढाहीआ। ओह धाम सुहञ्जणा करे सम्बल देस, सच दवारा इक वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कलेश, कलकाती रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे चरण चुम्मदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, देवत सुर ध्यान लगाईआ। ओह तेरे कर्म दी बदल देवे रेख, ·षी केस गवर्धन धारी लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवण वाला धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक्क लै हाहाकार, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। सति दा रिहा ना कोए प्यार, सच विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार, डंका जूठ झूठ वजाईआ। तेरी सृष्टी होए विभचार, कुकर्मां भरी लोकाईआ। तेरा नाम शब्द सुणे ना कोए धुन्कार, आत्म राग ना कोए शनवाईआ। घर दीपक ना होए उज्यार, अंध अधेर ना कोए मिटाईआ। अमृत रस निजर झिरने पीए ना कोए ठण्डा ठार, बूँद स्वांत ना कोए टपकाईआ। भगत सुहेला बिन तेरी किरपा मिले ना कोए मीत मुरार, सन्त साजण नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द सारे गए विसार, विसरया तेरा नूर अलाहीआ। मैं रोवां कूक पुकार, दरोही दरोही कर कुरलाईआ। आह वेख मेरे परवरदिग़ार, सांझे यार नूर अलाहीआ। पारब्रह्म सुण पुकार, आदि पुरख आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तक्क लै धुआँधार, जगत अंधेर ना कोए मिटाईआ। चार जुग दे शास्त्र गए हार, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। मन मनसा सब नूं करे ख्वार, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवन्ती हरिजन दिसे ना कोए नार, नर नरायण कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मेरी बेनन्ती बेअन्त सुण सच्चे दरबार, दरे दरबार सीस निवाईआ। तूं सचखण्ड निवासी जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो के पावें सार, नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरा दु:ख दे निवार, चिन्ता सोग ग़म ग़मखार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारावार, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ।
२३ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी पारू मल दे गृह
धरनी कहे प्रभ धर्म दी धार दी मेरे उत्ते चला दे रेल, ज़ात पात दीन मज़्हब राउ रंक इक्को वार बठाईआ। मैं मानव ज़ाती तेरा तक्कां खेल, मानस मानुख पर्दा दे उठाईआ। आत्म परमात्म कर दे मेल, जगत विछोड़ा दे कटाईआ। पारब्रह्म
प्रभ भेव चुका दे शब्द गुरु गुर चेल, ईश जीव रंग रंगाईआ तूं सब दा सज्जण सुहेल, राम रामा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे अलाही रब्बा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तेरे नाम निधान दा, इक्को होवे डब्बा, जगत जहान लैणा विच टिकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं दीपां टप्पदा जाए हद्दां, दीनां मज़्हबां पार कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म देवे सद्दा, सच संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बुझाउण जाए अग्गा, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सुरत शब्द चखाए मज़ा, मज़ाक मुक्के कूड़ लोकाईआ। हरिजन चढ़ाए आपणी रज़ा, रहिबर हो के वेख वखाईआ। जन भगतां नाता तुड़ा के कोलों कज़ा, कुदरत कादर तेरे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी दया आप कमाईआ। धरनी कहे प्रभू सच प्रेम दे बणा मुसाफ़र, मुसाफ़रख़ाना मेरा वेख वखाईआ। तेरे प्यार विच रहे ना कोए काफ़र, कुफ़र दा लेखा दे चुकाईआ। तेरा लहिणा देणा होवे गम्भीर गहर गुण सागर, गवर आपणा रंग रंगाईआ। सच दवार बख्शणा आदर, आदर्श आपणा देणा वखाईआ। मैं कोझी कमली आजज़, निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे प्रेम दी होवे गाडी, गाॅड गाईड इक्को नज़री आईआ। जो लेखा जाणे नाड़ी नाड़ी, हाडी हाडी फोल फुलाईआ। मानस ततां आपणे उत्ते जावे चाढ़्ही, चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ वेख वखाईआ। जिस दा रूप इक्को जेहा पिच्छा अगाड़ी, दुतीआ वंड ना कोए वंडाईआ। ओह इक्को जेहा हक देवे पुरख नारी, नर नरायण तेरी सेव कमाईआ। ओह चली जाए आपणी धारी, धर्म दे नाल भज्जे वाहो दाहीआ। उस दे उत्ते हुक्म ना होवे लोकमात ना कोए सरकारी, तुध बिन जुम्मेवार ना कोए अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे उस दा राह होवे सिध्धा, रिध सिद्ध ना कोए अटकाईआ। सति धर्म दी होवे बिधा, बिधना लेखे रहे चुकाईआ। प्रेम धार विच अन्तर सब दा जाए विद्धा, विद्दत आपणा पर्दा देणा उठाईआ। धरनी कहे उहदा सति सरूप होवे निग्घा, अग्नी ठण्ड ना कोए बणाईआ। फेर मैं तेरी सरनी डिग्गा, ढहि ढहि धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनी प्रभ गाडी रेल करी तैयार, त्रैगुण अतीते आप बणाईआ। जिस दी पावे कोए ना सार, पर्दा सके ना कोए खुल्हाईआ। उस दी सब तों वक्खरी रफ़तार, भज्जे वाहो दाहीआ। फिरे नव सत्त विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी, विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सेव कमाईआ। उस दा इशारा देण पैग़म्बर गुर अवतार, झण्डी मज़्हब वाली लगाईआ।
कल्मयां वालीआं सीटीआं रहे मार, नामां वाले शब्द शब्द शब्द जणाईआ। जगत जिज्ञासूओ आवो होवो सवार, स्टेशन शरअ वाले बणाईआ। धर्म कहे एह खेल अगम्मी कार, हरि करते आप कराईआ। धरनीए एस वेले कलयुग जीव पर्दा सके ना कोए उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण अक्ख ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया गूढ़्ही नींद सुते पैर पसार, सिर पैर ना कोए हिलाईआ। ओह बिना सहारे तों करदी जाए धूंआँधार, जगत जहान अंधेर वखाईआ। नाले हस्से नाले खेले खेल अपर अपार, जो अपरम्पर स्वामी रिहा खिलाईआ। फेर आपणी नूर जोत दा मार चमत्कार, बिना नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां करदी जाए ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। उठो नट्ठो भज्जो उस दवार, जिथ्थे द्वारका वासी आसण लाईआ। आपणा पन्ध मुकाउणा जगत दी धार, चुरासी गंढ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच दा हुक्म इक वरताईआ। धर्म कहे धरनीए तूं वेख लै रेल अनोखी, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस दा भेव समझे कोए ना पोथी, पुस्तक कहिण किछ ना पाईआ। उहदी मंज़ल हथ्थ ना आवे सौखी, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। दीन दुनी वेख लै रोती, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या गोशत बोटी, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना चोटी, किनारा नज़र किसे ना आईआ। अन्दर वासना होई खोटी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। भेव पाए ना कोए जंगम जोगी, जगत जिज्ञासू समझ किसे ना आईआ। कलयुग जीव पापां भार चुक्कया बोझी, अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। चढ़ना मिले ना किसे नूं धर्म मुसाफ़रां वाली विच बोगी, कुण्डा सच ना कोए खुल्हाईआ। ओह चारों कुण्ट मनमुखां जीवां जांदी छोडी, आप भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा मालक इक मौजी, मौजी ठाकर बेपरवाहीआ। वक्त दी पाबन्दी ला के बैठा जगत धार दा फौजी, जिस दा हुक्म सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद्द आपणा खेल खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी धर्म दी धार इक्को यक, यके बाद दीगरे जुग जुग खेल खिलाईआ। जिस दे उत्ते भगतां चढ़न दा मिले हक, मुसाफ़र सूफ़ी डेरा लाईआ। बाकी दीन दुनिया उहदे वल्ल ना सके तक्क, नेत्र नज़र किसे ना आईआ उहदी आवाज़ सुणे ना कोए फक फक, ओह फ़िकरा गाए इक्को तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं भज्जी नट्ठी जांदी इटारसी विच्चों थोड़्हे जिहे मुसाफ़र आपणे उत्ते लए चक्क, फड़ आत्म धार आप टिकाईआ। जिस विच रहे ना कोए शक, शकवे शकूक रही गंवाईआ। उस ने फेर छेती मुड़ नहीं आउणा वत, जे बेवतना सचखण्ड दए पहुंचाईआ। ओह मिलदी जिन्हां दा कोट जन्म दा तप, तपीश्र पूरब जन्म दे वेख वखाईआ। जिन्हां दे पुरख अकाल ने धोते पाप, पतित पुनीत कराईआ। उन्हां नूं वेखे आप, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। ओह भगत
दवारे गृह भगतां दे हुन्दे सपाट, सटेशन अवर ना कोए बणाईआ। उहदी इक्को आवाज़ अन्तिम हुन्दी टाप, टापूआं तों परे दए दृढ़ाईआ। जिस दा नियम सके मूल ना कोए छाप, अक्खरां वाली ना कोए चतुराईआ। उस दा आपणा आप प्रताप, जो परत के जुग जुग भगतां लए उठाईआ। धरनी करे ओह फिरदी लोकमात, दिवस रैण वाहो दाहीआ। अज्ज ख़ुशी नाल पारू मल दे घर आ गई रात, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखो उठो छेती उस उत्ते चढ़ो आप, आपणा बल प्रगटाईआ। जो त्रैगुण मेटे ताप, त्रैगुण अतीते नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा आप बणाया साथ, सगला संगी बहुरंगी आपणी कार भुगताईआ।
२४ सावण शहिनशाही सम्मत नौ नागपुर शहर अर्जन सिँघ दे गृह
धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर जुग जुग रखवाल, निरगुण धार निरवैर लओ अंगड़ाईआ। दीन दुनी आपणी मातलोक लओ संभाल, मज़्हबां दे महबूब हो के वेख वखाईआ। बिन नाम कलमे जगत जिज्ञासू होए कंगाल, सच वस्त तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द धार अन्तर निरन्तर बणाओ दलाल, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दयो समझाईआ। वस्त अनमुलड़ी नाम निधान दयो धन माल, कलयुग कूड़ कुड़यार लुक सके ना राईआ। सृष्टी दृष्टी आ के वेखो होए बेहाल, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी रही कुरलाईआ। आत्म परमात्म धार सच दा दिसे कोए ना लाल, कूड़ी क्रिया दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सदी चौधवीं त्रैगुण माया प्या जंजाल, चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। मुर्शद हो के वेखो मुरीदां हाल, दीन दुनी पर्दा दयो उठाईआ। पवित्र रही ना कोई धर्मसाल, मन्दिर मठ मस्जिद सारे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरी मनसा पूर कराईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा धर्म निशान, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। पैग़म्बरो साथ रिहा ना किसे ईमान, इस्म आज़म बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। गुरु गुरदेव करो ध्यान, सति सच शब्द दी धार ना कोए समाईआ। अवतार होवो निगाहबान, बिन नैणां नैण उठाईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। आत्म ब्रह्म मिले ना किसे ज्ञान, निज नेत्र लोचन नैण ना किसे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ होया प्रधान, नव दवारे भज्जे वाहो दाहीआ। नाल शरअ मिली शैतान, शरीअत रही लड़ाईआ। मैं संदेसा देवां बिन अक्खरां हरूफ़ां पैग़ाम, पैग़म्बरां दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देणा धुर दा वर, साहिब सति सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो आपणा आपणा भविक्ख्त, पेशीनगोईआं हथ्थ उठाईआ। जो शब्द इशारे नाल गए लिख, अक्खरां वाले जोड़ जुड़ाईआ। वक्त सुहञ्जणा वेखे वार थित, घड़ी पल खोज खुजाईआ। की खेल करे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म ब्रह्म की आपणा हुक्म वरताईआ। की लेखा तुहाडा नाल पंज तत काया बुत, रूह रंग की रंगाईआ। सदी चौधवीं आपणी आपणी वेखो रुत, बीस बीसवीं नाल मिलाईआ। ढईआ पैंडा रिहा मुक्क, मुकम्मल गोबिन्द दए गवाहीआ। तुहाडी दीन दुनी अन्तष्करन विच भरया दु:ख, सुख विच ना कोए समाईआ। भगत सन्त सूफ़ी गुरमुख गुरसिख उज्जल कराए कोए ना मुख, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बर वेखो आपणा वक्त वेला, बिन घड़ी घड़याल ध्यान लगाईआ। प्यार रिहा ना गुरु गुर चेला, चेला गुर ना कोए वड्याईआ। मित्र दिसे ना कोए सुहेला, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। की खेल प्रभू कल खेला, ख़ालक ख़लक की आपणा हुक्म वरताईआ। जो वसे निरगुण सचखण्ड धाम नवेला, दरगाह साची मुकामे हक आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी सचखण्ड असीं सब कुछ रहे वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग साडे कोल शास्त्रां तों बाद दा लेख, जिस नूं जगत लिखारी कातब समझ सके कोए ना राईआ। जो संदेसा दे के गया गोबिन्द दस दशमेश, दो जहानां नौजवानां मर्द मर्दाना शब्द अगम्मी हुक्म दृढ़ाईआ। श्री भगवाना जोती जाता पहर के वेस, रूप अनूपा आप प्रगटाईआ। जो वसे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जिस दा लेखा मुकाउणा मुहम्मद वाला औलीआ पीर शेख़, चार यारी पन्ध रहे ना राईआ। दीन दुनी दी बदल देवे रेख, ·षी मुनी समझ कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे खेत, खड़ग खण्डा नाम उठाईआ। जिस दी रुत सुहञ्जणी आउणी सम्मत शहिनशाही दस, दस दा पहला चेत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण धरनी असीं सब किछ रहे जाण, दरगाह साची वेख वखाईआ। बेनन्ती करीए अग्गे श्री भगवान, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं शाहो भूप राजान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। साडा लहिणा देणा पूरा कर विच जहान, जहालत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। साडे नाम कल्मयां ते साबत रिहा ना किसे दा ईमान, सति धर्म विच ना कोए समाईआ। जिधर तक्कीए होए हराम, सांतक सति ना कोए कराईआ।
लोकमात प्रभू असीं सारे होए बदनाम, बदी दा लेखा दे मुकाईआ। धुर दा कलमा कायनात दे कलाम, सृष्टी दृष्टी अन्दर इक्को नाम दृढ़ाईआ। तूं पैग़म्बरां दा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। निहकलंक बली बलवान, बलधारी इक अख्वाईआ। कलि कल्की नौजवान, जम्मण मरन विच कदी ना आईआ। तेरा सतिगुर शब्द शब्द बलवान, सूरबीर वड वड्याईआ। तेरा निरगुण नूर जोत महान, दो जहान करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा बदल दे विधान, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को इष्ट होवे श्री भगवान, दूसर सीस ना किसे निवाईआ। इक्को भूमिका होए अस्थान, अस्थिल इक्को दवार वड्याईआ। सतिजुग सच कर प्रधान, कलयुग कूड़ कूड़ मुकाईआ। अन्तर आत्म दे ज्ञान, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा इक्को इष्ट सृष्ट सबाई मनाण, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। सचखण्ड दवारे अवतार पैग़म्बर गुर कहिण असीं सारे करीए परवान, परम पुरख तेरा हुक्म इक अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनी दीन दयाल आवेगा। किरपा निधान हो कृपाल, किरपन आपणे रंग रंगावेगा। तेरी आशा मनसा पूरी कर परवान, परम पुरख प्रभ भेव खुल्हावेगा। सति धर्म दा दे के दान, सति सतिवादी झोली आप भरावेगा। एका नाम कर परवान, दो जहानां हुक्म मनावेगा। एका धर्म झुला निशान, सत्तां दीपां संग रखावेगा। एका दे के ब्रह्म ज्ञान, आत्म परमात्म पर्दा लाहवेगा। लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी फोल फुलावेगा। कलयुग कूड़ मेट दुकान, सौदा साचे हट्ट नाम विकावेगा। नाम अणयाला तीर मार के बाण, पर्दे ओहले आप बिठावेगा। तूं उस गहर गम्भीर दी करीं पहचान, जो चरण कँवल तेरे उत्ते टिकावेगा। तूं मेरा मैं तेरा गावीं गाण, सोहँ ढोला मंग मंगावेगा। दर दरवेशा नर नरेशा देवे माण, सिर तेरे हथ्थ टिकावेगा। तूं तक्कणा ओह अगम्मी राम, जो रमईआ नज़री आवेगा। दरस करीं नुराने काहन, जो लख चुरासी आप हंढावेगा। तेरा लहिणा देणा चुकावे आण, आप आपणा रूप दरसावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जगत जहान, जागरत जोत डगमगावेगा। साचे शब्द सुणी धुन्कान, आत्म दरसी राग उपजावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच तेरा वक्त सुहावेगा। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण धरनीए तेरा होव वक्त सुहञ्जणा, हरि करता आप सुहाईआ। चरण धूढ़ तैनूं कराए मजना, चार कुण्ट दी दुरमति मैल धुआईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, गहर गम्भीर नूर अलाहीआ। तूं दर्शन कर कर रज्जणा, सम्बल तक्कणा आपणा माहीआ। जिथ्थे इक्को दीपक जगणा, जोत नूर रुशनाईआ। इक्को नाम निधाना नद्द वजणा, अनहद नाद नाद सुणाईआ। तूं उस दी सरनी लग्गणा, सरनगति इक समझाईआ। जिस दा ताल तलवाड़ा दो जहानां वज्जणा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल
सीस सर्ब निवाईआ। इक नूं झुकणा आहला अदना, राउ रंक लागण पाईआ। उहदा नाम दमामा इक्को वज्जणा, दो जहानां करे शनवाईआ। जिस दे हुक्म नाल सति धर्म दा सतिजुग साचा लगणा, कलयुग कूड़ विकार दए मिटाईआ। उस नूं पैग़म्बरां कहिणा नूर अलाही रब्बना, महिबान बीदो बीखैरीया अलाह कहि के सारे सीस निवाईआ। तूं उस दे चरण कँवल बहि बहि सजणा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सूरा सरबगणा, सूरबीर नर निरँकार आप अख्वाईआ।
२५ सावण शहिनशाही सम्मत नौ भलई दुरग गुरमुख सिँघ दे गृह
सो पुरख निरँजण सदा निराकार, आकार नज़र कोए ना आईआ। हरि पुरख निरँजण रूप अपार, अपरम्पर स्वामी भेव कोए ना पाईआ। एकँकार शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। जोती जाता आदि निरँजण नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे आपणा अपर अपार, भेव अभेद कहिण किछ ना पाईआ। श्री भगवान आपणे रंग रह्वे करतार, करता पुरख वड वड्याईआ। पारब्रह्म रूप अनूप सच्ची सरकार, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सो पुरख निरँजण सो आपणी धार आपणे विच्चों प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, निरवैर निराकार आप कराईआ। आत्म धार कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ रचना रच वखाईआ। जोती जोत कर उज्यारा, दीआ बाती कमलापाती एका डगमगाईआ। एका मन्दिर सच उसारा, सच घर आप सुहाईआ। एका हुक्म संदेसा दे आपणी धारा, शब्दी शब्द धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। आत्म धार बणा के हं, हरि दिती माण वड्याईआ। रूप दरसा के निरगुण ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप खुल्हाईआ। आपणी धारों दे के जरम, आपे बणया पिता माईआ। आप दरसा के आपणा धर्म, सति दा धार धर्म नाल रलाईआ। आप जणा के आपणा कर्म, आपणी कला दिती वखाईआ। आप निभा के आपणा प्रण, परम पुरख दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। आत्म परमात्म धार हँ सो, सोहँ सति सरूप प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण धार आपे हो, एका दूआ भाओ चुकाईआ। आप आपणा बणा के मोह, मुहब्बत नाम वाली रखाईआ। आपे बख्श आपणी लोअ, बिन लोयणा नैण करे रुशनाईआ। आप आपणा अमृत चोअ, अगम्मा रस इक चखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। सोहँ शब्द आत्म परमात्म धार, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं बाहर कर सके कोए ना ज़ाहर, गुफ़त शनीद सारे ध्यान लगाईआ। रसना बोलणा जगत वाली धार, धरनी धरत धवल कूड़ ना कोए दृढ़ाईआ। अन्तर दृष्ट खोल्हे सृष्ट, जो वशिष्ट लेखा राम गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सोहँ शब्द गुफ़त शनीदा, जोगी जती जंगम जटा धारी रहे गाईआ। जो दर्शन मंगदे काया मन्दिर अन्दर वजूद तक्कण अगम्मी दीदा, दीदा दानिस्ता वेख वखाईआ। उस दी प्यार विच अन्तर अन्तर लाहुन्दे रीझा, ख़ुशीआं राग अल्हाईआ। जे साडीआं आसा मनसा पूरीआं करन उम्मीदा, घर मन्दिर अन्दर तन वज्जे वधाईआ। निज नेत्र उस नूं तक्कीए ला के नीझा, लोचन नैण अक्ख मटकाईआ। जिस आत्म परमात्म दीआं बाहर सिफ्त सलाही तमहीदा, ख़ुशीआं राग दृढ़ाईआ। उस दे विच हक तोफ़ीका, जिस नूं अल्ला हू अन्ना हू कहि के पैग़म्बर गए गाईआ। जिस दे विच नहीं कोई शरीका, शरअ जगत ना कोए लड़ाईआ। ओह त्रैगुण धार अतीता, त्रैभवन नाल मिल के वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म धार उस नूं खोजदे सारे काया मन्दिर विच मसीता, काअबा इक्को इक वेख वखाईआ। जे सुरती विच उस दीआं बज्झ जाण प्रीता, प्रीतम नूं मिल के ख़ुशी मनाईआ। पर गुप्त दस्सया बिना सतिगुर शब्द तों साफ़ हुन्दीआं नहीं नीता, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। अन्दर वड़ वड़ मन्दिर चढ़ चढ़ सारे करदे रहे उडीका, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सोहँ शब्द गुप्त नहीं कोई नाद, राग रागणीआं ना कोए जणाईआ। जिस दा लेखा दीन दुनी विच ब्रह्माद, ग्रन्थां शास्त्रां उत्ते कलम स्याही अंक गई बणाईआ। जिस नूं नेत्र तक्कण उहदी वड्याई वाली मिलदी दाद, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। जिस सोहँ दा गुर अवतार पैग़म्बर गाया राग, दीन दुनी सुणाईआ। इस दा रसना तों बाहर रसना वाला स्वाद, अनरस आत्म धार चखाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों बाहर कूक के मार सके ना कोए आवाज़, आत्मा तूं मेरा मैं तेरा कहिके सृष्टी दे सन्मुख मेल ना कोए मिलाईआ। एसे कर के डरदे डरदे उस नूं अन्दरे अन्दर रहे अराध, बाहर सके ना कोए सुणाईआ। एह कोई आदि जुगादी रीती नहीं शब्द धार दा समाज, समग्री पुरख अकाल दीन दयाल ना कोए वरताईआ। एह जगत रीतीआं दा जिज्ञासुआं नाल रिवाज, जो आपणी धार विच्चों धार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नाम इक प्रगटाईआ। साचा नाम जो प्रगट्या होए जगत, उस नूं सके ना कोए छुपाईआ। जिस नूं गाउंदे सन्त भगत, सूफ़ी फ़कीर ढोले गाईआ।
जेहड़ा पुरख अकाल दीन दयाल दा मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। जिस दी अक्खरां बणाई बणत, उस नूं सके ना कोए छुपाईआ। सोहँ आत्म परमात्म धार जीव जंत, लख चुरासी रंग रंगाईआ। आत्मा पुकारे आपणे कन्त, सो पुरख निरँजणा आउणा चाँईं चाँईंआ। तेरा दरस तक्कां वार अनक, निरगुण नूर चाँईं चाँईंआ। मैं दर तेरे करां मिन्नत, निव निव सीस झुकाईआ। सोहँ शब्द कदी लिख्या नहीं काया मन्दिर अन्दर दी सिम्मत, सीमा विच बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। सोहँ शब्द अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गाया विच जग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। फेर चढ़ के उपर शाह रग, शहिनशाह नाल मिल के वजदी रहे वधाईआ। त्रैगुण माया बुझी अग्ग, अग्नी तत ना लागे राईआ। घर स्वामी मिले सूरा सरबग, सो पुरख निरँजण नूर अलाहीआ। जिस दे चरण परसणे पग, कँवलां ध्यान लगाईआ। जो हँस बणाए कग्ग, गुरमुख हँस रूप बदलाईआ। उस प्रभू नूं एका धार शब्द विच गाउणा जो किसे हद्द विच ना होया बन्द, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर इक्को रूप समाईआ। सोहँ सोहँ सोहँ कोई सिफ्तां वाला नहीं कोई छन्द, शहिनशाह आपणी निरगुण धार सरगुण आपणा सति सरूप समझाईआ। जिस दा इक्को जेहा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोध अगाधी आत्म धार परमात्म नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव आत्मा सति सरूपी विस्मादी बिस्मिल धार आपणा नूर नूर ज़हूर करे रुशनाईआ।
२६ सावण शहिनशाही सम्मत नौ दुरग भलाई गुरमुख सिँघ दे गृह
धरनी कहे मैं रोवां नाल वैराग, वैरागण हो के ध्यान लगाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी अन्दरों खोल्ह दे जाग, जागरत जोत नाल कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग तत्व तत बुझा दे आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जगत जिज्ञासू हँस बणा दे काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग, पतित पुनीत कर वखाईआ। किरपा कर मेरे कन्त सुहाग, नाथ अनाथां हो सहाईआ। तेरा लहिणा देणा बुद्धी तों परे बोध अगाध, जगत सिफ्त ना कोए सलाहीआ। मेरे वड वड कर भाग, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। तूं मोहण माधव माध, मधुर धुन दे सुणाईआ। मैं सदी
चौधवीं तैनूं रही अराध, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। तूं आउणा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, बन्दना विच सीस निवाईआ। तेरे विच हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपा आप मिटाईआ। सरन सरनाई जावां लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे भगवन्त, गहर गम्भीर दया कमाईआ नाम निधाना श्री भगवाना नौजवाना इक्को दे दे मंत, मांगत हो के मंग मंगाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी मेरे ठाकर मिलणा हो के अगम्मे कन्त, कन्तूल तेरी ओट तकाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ दे जीव जंत, साध सन्त आपणे रंग रंगाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे जणाईआ। प्रभू वरनां बरनां दीनां मज़्हबां तेरे प्यार दी इक्को होवे संगत, इक्को वस्त नाम देणी वरताईआ। सतिजुग सच बणा दे बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी दा लेखा मुका दे भुक्ख नन्गत, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। तेरा नाम ढोला गीत कलमा इक्को होवे छंत, राग अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी दे समझाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सचखण्ड निवासी बोध अगाधा पंडत, बुद्धी तों परे दे पढ़ाईआ। धरनी कहे मैं रो रो करां मिन्नत, दर तेरे सीस निवाईआ। मेरे मालका ख़ालका प्रगट हो जा आपणी सिम्मत, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वंड ना कोए वंडाईआ। गुरमुख गुरसिख बणा लै जो मेरे उत्ते तेरे निन्दक, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी नज़र आप उठाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बरो सारे सुणाओ आपणी सदा, सदके वारी घोल घुमाईआ। नूर अलाही धुर दा माही मैं वेखां आपणा अब्बा, अम्मीजान मिल के ख़ुशी बणाईआ। तोबा तोबा सारे कहो ते आ अलाही रब्बा, आलमीन तेरी ओट तकाईआ। मैं चौदां तबकां ख़ुशीआं नाल देवां सद्दा, हक हकीकत दा लेखा दयो मुकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार सांझे यार वायदा कौल इकरार कर दे पक्का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा पर्दा दे उठाईआ। तेरा पैग़ाम धुर फुरमाणा इक्को होवे यका, यके बाद दीगरे हुक्म अवर ना कोए बदलाईआ। मैनूं भेव खुल्हा दे जो लहिणा देणा पहली चेत नूं होणा विच मदीने मक्का, मकबरयां दिआ मालका पर्दानशीं हो के पर्दा दे उठाईआ। मैं बिना नेत्रां नैणां अक्खां तैनूं तक्कां, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। सतिगुर शब्द हो के मेरा भेव खुल्हा दे आपणा दस्स के पता, बिन पत्यों आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर दे जल्दी, जल थल महीअल ध्यान लगाईआ। खेल मिटा दे कल कूड़े कलयुग कल दी, कलि कल्की आपणा रंग रंगाईआ। धार रहिण ना देणी मेरे उत्ते पंज विकारे दल दी, दलिद्रीआं डेरा देणा ढाहीआ। मेरी मनसा पूरी कर दे बावन वाले राजे बलि दी, बावन वेखे
नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे मैं तेरी ओट इक्को रखी, रक्षक हो के वेख वखाईआ। मैं रुल गई मिट्टी कक्खी, कीमत करते कोए ना पाईआ। तूं मेरा ठाकर धुर दा पती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते रहमत कर दे रती, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख लै प्रगटाईआ। तेरा नाम भुल्ल ना जाए राग छत्ती, छतीसा बतीसा हदीसा इक्को तेरी दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी करया बदल दे मन मती, गुरमति इक्को दे समझाईआ। मैं तेरे दर ते होवां सती, सति दे मालक आपा भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खल्हाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धरत धवल मैं अवांगा। निरगुण नूर जोत प्रगटावांगा। शब्द अनादी नाद वजावांगा। सो पुरख निरँजण हो के खेल खिलावांगा। हरि पुरख निरँजण हो के हुक्म दृढ़ावांगा। एकँकारा हो के नाद वजावांगा। आदि निरँजण हो के डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के पर्दा लाहवांगा। श्री भगवान हो के संग निभावांगा। पारब्रह्म हो के ब्रह्म समझावांगा। सति सच बख्श के धर्म, नाता धर्म नाल जुड़ावांगा। तेरा पूरब जन्म दा वेख के कर्म, कर्म कांड दा लेख मिटावांगा। सच प्रीती बख्श के सरन, सरनगति इक दरसावांगा। तेरा नेत्र खोल्ह के हरन फरन, हर हिरदा वेख वखावांगा। तेरा भेव चुका के डरन, भाओ आपणा इक समझावांगा। साची घाड़न आवां घड़न, घड़न भन्न्हण समरथ आप अख्वावांगा। जन भगतां अन्दर आवां वड़न, नौ दवारे डेरा ढाहवांगा। साची सिख्या आवां पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा इक्को राग सुणावांगा। आपणी करनी आवां करन, करता पुरख हो के कार कमावांगा। लेखा जाणां चोटी जड़न, चेतन हो के चेतन फोल फुलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर तेरे हथ्थ रखावांगा। सिर तेरे हथ्थ रखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। निरगुण नूर जोत रुशनाएगा। शब्दी नाद डंक सुणाएगा। राउ रंक आप उठाएगा। दवार बंक इक सुहाएगा। मन का मणका आप भवाएगा। हरिजन जन का वेख वखाएगा। जोती कनका कनका सब में आप टिकाएगा। भेव खुल्हा के आपणे ब्रह्म का, पारब्रह्म हो के संग मिलाएगा। झगड़ा मिटा के माटी चम्म का, चम्म दृष्टी डेरा ढाहेगा। नाम जपा के साह साह का, स्वास स्वास विच्चों बदलाएगा। खेल खिला के बेपरवाह का, बेपरवाही विच आपणा हुक्म वरताएगा। लेखा मुकाए थल अस्गाह का, समुंद सागरां खोज खुजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक प्रगटाएगा। सच दा मार्ग इक लगावांगा। दर तेरा इक सुहावांगा। नव सत्त रंग रंगावांगा। धर्म धार दी दे के मति, मन मति दा पन्ध मुकावांगा। तेरे वतन विच आए वत, बेवतने तैनूं आपणा भेव खुल्हावांगा। तूं ख़ाली रखणे
हथ्थ, वस्त अगम्मी तेरे हथ्थ रखावांगा। जिस दे नाल सतिजुग दा चलणा रथ, रथवाही हो के आपणा हुक्म वरतावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया देणा मथ्थ, नाम मधाणा हथ्थ उठावांगा। लहिणा देणा मुका के तत अठ, घर इक्को इक समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा इक वडयावांगा। धरनी कहे प्रभू मैं तेरीआं रखीआं उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे विच हक तौफीका, तेरी बेपरवाहीआ। जिस शरअ दीआं मेटणीआं लीकां, लाईन इक्को देणी वखाईआ। मानव ज़ाती करनीआं रीझां, मानस मानुख गोद उठाईआ। जन भगतां खोल्ह के नैण तीजा, निज नेत्र देणा समझाईआ। सब दा लेखा पूरा करना पूरब बीजा, फल झोली देणा भराईआ। मैं तेरा राह तक्कां ला के नीझा, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। तूं मेरा महिबान बीदा, बीखैरीया अलाह तेरी शरनाईआ। तूं मेरे वल्ल रखणा सिध्धा दीदा, दीदा दानिस्ता दर्शन देणा कराईआ। मैनूं इशारा दिता जो तूं मुहम्मद दिता कुरान मजीदा, तीस बतीसा फोल फुलाईआ। मैं ते हाल दस्सणा तेरयां भगतां वाला मुरीदा, मुशर्दां दयां जणाईआ। आपणा पर्दा खोल्ह पेचीदा, बातन आपणा राह जणाईआ। मेरी मनसा पूरी कर दे उम्मीदा, आमद विच तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मुहम्मद उठ आपणे तक्क लै हरफ़, हरूफ़ां नाल मिलाईआ। खेल वेख की होणा यक तरफ़, की वाहिद हुक्म सुणाईआ। जिस ने सब नूं दिता सरफ, मुशरफ की दृढ़ाईआ। आपणी शरअ दी तक्क शर्त, भेव रहे ना राईआ। ओह नूर नुराना नौजवाना परवरदिग़ार आवे परत, अमाम अमामां अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। मुहम्मद कहे धरनीए मेरा अवल्ल अल्ल्हा अलहजू ज़ूए अज़मो ज़वी ज़लहिज़ा मुज़िसतो ख़ुदा अहिबाबे ज़दा जल्वागर नूर अलाहीआ। लाविज़दी मागुलाह ज़वी साफुसता तफा लमज़ही कोलाज़ाहू ज़निन्दा वज़िद सलख़तो बज़ा रहिनमाए ख़ुदा ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। पोज़ीने पलअख खहम सख्तू ज़बू दवाए असत उत्ते अर्श ज़मीने फ़र्श ख़ाके मज़रू हफज़े हफू नाजिसते ज़वा बेमकबर दलज़वा ज़ीने जामअसत चश्मे चुज़ू पैग़म्बरो रसूल ख़ुदाए खदश बलिहा बज़दानोज़मी ज़बराईले तवज़ीह चौदां तबके रज़ीह जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मुहम्मद मेरे रफ़ीक, दोस्ता तेरी ख़ुशी बणाईआ। ओह तक्क लै महबूब लाशरीक, ला शरा नूर अलाहीआ। जो कायनात दा बणे तबीब, दीन दुनी वेख वखाईआ। वे उस दा खेल होणा अजीब, अजब निराला हुक्म वरताईआ। जिस ने शरअ बणाई नाल तरतीब, तुलबे पैग़म्बर लए उठाईआ। वे ओस दी अगली सुण हदीस, की हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। मुहम्मद कहे धरनीए मेरा मौला मविज़ मचिसते मलू अवल्ला वसित इन्साफ़ इक आपणे हथ्थ रखाईआ। दोविलाहजबी चसतमा गोसे निशा अर्शे नुमा बाहस्ती बज़हू नूरे अल्ला हू अल्ला हू अल्ल्हा हू अल्ला हू कहि के रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लेखा जाणे बुत रूह, रूहे रहमान मेहरवान मेहरवान मेहरवान इक अख्वाईआ।
धरनी कहे सतिगुर शब्द जे आयों विच भलई, भला सब दा दे कराईआ। आपणे नाम दी गुरमुखां दे प्यार उत्ते पा दे सही, सही सलामत आपणा रंग बणाईआ। जिन्हां तेरा दर्शन पाया धर्म राए लेखा मंगे ना कढ्ढ के वही, चित्रगुप्त लेखा ना कोए समझाईआ। सब दे उत्ते आपणे नाम दा पर्दा देईं, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। इहनां गुरमुखां विच्चों बहुते ओह जेहड़े राम दे साथी ते विछोड़ा होया सी कारन कैकई, दशरथ बेटा भज्जया वाहो दाहीआ। धरनी कहे मैं पिछली कथा गई भुल्ल, अभुल्ल तेरे हथ्थ वड्याईआ। एह हरिजन भगत सुहेले ओह अगम्मी फुल्ल, जिन्हां दी वासना तेरा नाम सति सति नाम हो के गया समझाईआ। एह तेरी आत्मा धार ओह कुल, जिस कुल दा नास ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।