पुस्तकालयभाग २३

२७ सावण शहिनशाही सम्मत नौ दुरग शहर करतार सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द सूरा सरबंगी, आदि जुगादि वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल करे बहुरंगी, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। आत्म परमात्म सदा बणया रहे संगी, सगला संग बणाईआ। देंदा रहे सच अनन्दी, परमानंद नाल मिलाईआ। तोड़दा रहे ख़ानाबन्दी, बन्दगी आपणी इक समझाईआ। चाढ़्हदा रहे चन्द नौचन्दी, अंध अंधेर मिटाईआ। जुग जन्म दी पिछली जाणे संधी, संनद बिन हरफ़ां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी जुग जुग अगम्मढ़ी रास, रस्ता समझ किसे ना आईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जो हर घट वसे पास, सदा सुहेला इक अख्वाईआ। जिस दा निरगुण

नूर जोत प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया करे नास, जगत विकार दए गंवाईआ। लेखा जाणे नाड़ी हड्ड मास, तत्व तत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां खेल अपार, अपरम्पर भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणां गोबिन्द धार, गोबिन्द सतिगुर गोबिन्द माहीआ। गोबिन्द सिँघ रूप अपार, हरि गोबिन्द आप प्रगटाईआ। गोबिन्द लेखा जगत लेख तों बाहर, कथनी कथ ना सके राईआ। जो लहिणा देणा सब दा रिहा विचार, विचर के दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस वेले गोबिन्द गया दादू दिउहरे कोल, आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्द जैकारे वज्जे ढोल, मृदंग दित्ते सुणाईआ। दादू बिना नेत्रां नेत्र खोल्ह, आपणी लई अंगड़ाईआ। झट मूतीए नूं किहा बोल, हस्स के दिता सुणाईआ। ओह केहड़ा करन आउंदा घोल, आपणा बल प्रगटाईआ। की सानूं करे मख़ौल, मसख़रा रूप जणाईआ। कि भाग लगाए धौल, धरनी दए वड्याईआ। कि अमृत बख्शे पाहुल, नाम रस चखाईआ। मूतीए वेख के होया अडोल, हथ्थ सीने उत्ते टिकाईआ। नेत्र नैणां नीर दिता विरोल, हन्झूआं हार बणाईआ। गोबिन्द तोलणा आपणे तोल, कंडा धुर दा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द किहा मूतीए फेर किहा परत, सतिगुर शब्द तेरी बेपरवाहीआ। तूं आयों एस धरत, धरनी सोभा पाईआ। दादू जिस नूं तक्के उत्ते अर्श, तूं फ़र्श फेरा पाईआ। मेरी मंज़ूर कर लै अर्ज़, बेनन्ती इक सुणाईआ। योद्धा मर्दाने मर्द, मद्दद तेरी मंग मंगाईआ। झट गोबिन्द ने पिछले लेखे दी कढ्ढी फ़रद, बिन अक्खरां फोल फुलाईआ। फेर दादू वल्ल निगाह कीती शरद, इशारे नाल दृढ़ाईआ। फेर मूतीए ने चरणां तों लाही गर्द, धूढ़ी कीती सफ़ाईआ। झट गोबिन्द ने हस्स के किहा तेरी पुट्ठी सिध्धी होवेगी नरद, नर नरायण वेख वखाईआ। आपणा पूरा करांगा फ़र्ज़, शब्द गोबिन्द हो के अगम्म अथाहीआ। कलयुग अन्तिम तेरी मैनूं पवे ग़रज़, ग़रज़ तेरी नाल मिलाईआ। जिस वक्त मेल सुहञ्जणा होवे तेरे पेट विच होवे दर्द, पूरब लेखा दिता समझाईआ। शरअ छुरी कटे ना फेर करद, कत्लगाह ना रूप बणाईआ। अग्गे होण ना देवां हर्ज, पूरब जन्म लेखे पाईआ। एह खेल मेरा होवे असचरज, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा गोबिन्द धार प्यार, प्रेम प्रेम विच जणाईआ। मेरा खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। मैं लहिणा देणा देवां हो के कर्ज़दार, मकरूज़ हो के झोली पाईआ। वक्त सुहञ्जणा देवे सदा इशार, घड़ी पल जगत ना

कोए वखाईआ। लहिणा देणा वेखां बण के वेखणहार, वेखा विगसां आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे सो वक्त पुज्या जगत दी धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर पुरख धुरदरगाहीआ। जो अन्त अन्त एकँकार, इक इकल्ला सब दा माहीआ। भुल्ल ना जाए कदी विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी जिस दी सेव कमाईआ। सो मूतीए दा लहिणा देणा रिहा उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण खोज खुजाईआ। आ के दक्खण वाली धार, दु:ख भंजन होए सहाईआ। पूरब कर्म दा लेखा दे के सिँघ करतार, करता करनी कार कमाईआ। जो अन्तष्करन वेखे वेखणहार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जन्म कर्म दा दु:ख दलिद्र दिता निवार, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दा लेखा पूरा करे नाल प्यार, परम पुरख प्रभ आपणा रंग रंगाईआ।

२७ सावण शहिनशाही सम्मत नौ दुरग शहर अर्जन सिँघ दे गृह

सावण कहे प्रभू सुहञ्जणी कर दे रुत्त, रुतड़ी आपणे प्रेम नाल महकाईआ। दया करनी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी शरनाईआ। हरि भगत सुहेले वेख आपणे सुत, दुलारे निरँकारे आप वेख वखाईआ। पवित्र कर दे काया माटी बुत, बुतखान्यां कर सफ़ाईआ। बिना हथ्थां तों गोदी चुक्क, सतिगुर शब्द हो सहाईआ। कूड़ कुड़यार पैंडा जाए मुक, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म धार समझा दे आपणी तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखे ला लै उलटा मात गर्भ दा रुख़, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा चुरासी वाला मिटा दे दु:ख, दर्दीआं दर्द दे गंवाईआ। साचे सन्तां अन्तर निरन्तर तेरे नाम दा उपजे इक्को सुख, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दे चुका, बातन भेव रहे ना राईआ। सावण कहे मेरे साहिब स्वामी सतिगुर, गुरदेव तेरी शरनाईआ। मेरा लहिणा देणा वेख धुर, दो जहानां वाली पर्दा आप उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरवैर निराकार लोकमाती मुड़, आप आपणा वेस वटाईआ। साचे अमृत दी सावण कहे मेरे अन्दर आई थुड़, सच सरोवर ताल ना कोए भराईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं धरनी उत्ते तेरी लोड़, लोड़ींदे साजण होणा आप सहाईआ। चढ़ के आउणा शब्द अगम्मी घोड़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। तैनूं सब ने आख्या ब्रह्मण गौड़, वेद व्यासा

दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सावण कहे प्रभू सूरे सरबग, चरण कँवल तेरी शरनाईआ। तेरी सृष्टी उत्ते लग्गी अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जगत जिज्ञासू रहे दग, सांतक सति ना कोए वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप निरगुण स्वामी तैनूं रहे लभ्भ, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। कूक कूक रसना वाले सारे वजाउंदे नद्द, ढोले बत्तीआं दन्दां नाल गाईआ। तेरी कूट नज़र आए किसे ना हद्द, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखण थांउँ थाँईंआ। तेरा मेल हुन्दा नाल सबब्ब, जुग जन्म दे विछड़यां कर किरपा लैणा मिलाईआ। मैं निमाणा हो के जोड़ां हथ्थ, समरथ अग्गे सीस निवाईआ। साचे नाम दी अमृत धार दे दे वथ, वस्त अमुल अतुल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दया कमाईआ। सावण कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी वड्याईआ। धरनी कहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। वेख लै गिरिअज़ार, चारों कुण्ट दुहाईआ। अवतार पैग़म्बर करन इंतज़ार, गुर गुर बिन नैणां नैण तकाईआ। प्रगट हो कलि कल्की अवतार, कल कलेश दे मिटाईआ। तूं अमाम अमामा नूर नुराना शाहो भूप इक सिक्दार, मेहरवान महबूब नूर अलाहीआ। लहिणा देणा पूरा कर कूड़ी क्रिया मेट अंध अंध्यार, सति सच चन्द कर रुशनाईआ। अमृत आत्म बख्श ठण्डा ठार, नौजवान श्री भगवान मेहरवान आप बरसाईआ। दीन दुनी दृष्टी अन्तर कर ख़बरदार, सृष्टी इष्ट इक समझाईआ। तूं कुदरत दा कादर करता पुरख करनेहार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सावण कहे मेरी बूँद स्वांती चात्रिक मिले किसे ना धार, उलटा हो के मुख ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सावण कहे प्रभू धरनी तक्क लै आपणी दासी, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं वेख के आउंदी हासी, मसख़रा हो के रिहा सुणाईआ। तेरे मण्डल सच दी पाए कोए ना रासी, गोपी काहन रंग ना कोए रंगाईआ। मैं जिधर तक्कां दिसे उदासी, उदर दा लेखा ना कोए मुकाईआ। नाम रमया नहीं पवण स्वासी, साह साह ना कोए समाईआ। प्यार मिले ना तेरा पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करते तेरे रंग ना कोए समाईआ। जिधर तक्कां दिसे अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं मालक कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना कलयुग जीवां अमृत बख्श दे बूँद स्वांती, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। तेरा सति सरूप एह सारे तेरी ज़ाती, आत्म परमात्म आपणा मेल मिलाईआ। अट्ठे पहर हर हिरदे अन्दर कर प्रभाती, वेला वक्त वंड ना कोए वंडाईआ। चरण कँवल उपर धवल जन भगतां जोड़ लै आपणा नाती, नाता पुरख बिधाता इक्को इक समझाईआ। दर्शन देणा आप इक इकांती, एकँकार पर्दा लाहीआ। तूं सब

दा पिता माती, सुत दुलारे लैणे गोद उठाईआ। सावण कहे प्रभू मेरे अन्तर आपणे अमृत दी दे दे दाती, बख्शणहार बख्शिश मेरी झोली पाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेरा रिहा कोए ना साथी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती संग ना कोए निभाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त दीन दुनी विच्चों मेट दे वाटी, अगला पन्ध कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे सावण दोवें डाहीए झोली, झलक देवे बेपरवाहीआ। इक्को गाईए बोली, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को दी बणीए गोली, सेवक हो के सेव कमाईआ। बिरहों विछोड़े विच पाईए रौली, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दीन दुनी उत्ते हर घट अन्दर मौलीं, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। अमृत आत्म धार बख्श दे गोबिन्द वाली पाहुली, बिन रसना रस चखाईआ। उलटी कर दे नाभ कँवल वाली कौली, बूँद स्वांती अगम्म टपकाईआ। मैं मांगत हो गई तेरे दर दी धौली, धवल रही सुणाईआ। सावण कहे मैं वी पुकारां हौली हौली, आहिस्ता आहिस्ता रही जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिग़ार सांझे यार दर दवारा इक्को खोल्ही, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। धुर दा शब्द बणाईं ढोली, जगत जहान करे शनवाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जीवां जंतां रंग दे चोली, चोजी प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सच भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे सावण चरणां लाईए धूढ़, मस्तक ख़ाक रमाईआ। अन्तष्करन रहे ना मूढ़्ह, मुग्धां वाला डेरा ढाहीआ। कल्पणा रंग रहे ना कूड़, दुरमत मैल धुआईआ। इक बेनन्ती करीए ज़रूर, आशा इक रखाईआ। तूं सदा हाज़र हज़ूर, हज़रतां दे मालक धुरदरगाहीआ। सर्ब कला भरपूर, बेपरवाही विच समाईआ। जे तेरी सृष्टी भुल्ल गई तूं बख्श दे जन्म जन्म दे सब कसूर, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। आपणी जोत दा दे दे नूर, नूर नुराने कर रुशनाईआ। तेरे नाम दी सुणन सारे तूर, तुरीआ दे मालक तुरत देणी सुणाईआ। तेरे शुकराने विच होईए मशकूर, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। कलयुग कर्म कांड दा बदल दे दस्तूर, लहिणा देणा दस्त बदस्त फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे सावण धरनी मांगो तुसीं की, मंगणा समझ किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा लख चुरासी जीअ, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। मैं जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीज्या बी, बूटे लोकमात रखाईआ। आदि जुगादि बरसदा रव्हां मींह, मेघला अगम्म अथाहीआ। मेरा सब दे नाल लेखा जो मेरे आत्म धार पुत्र धीअ, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जरा निगाह मार लओ मेरा खेल दीनां मज़्हबां वाली लीह, रस्ता जुगत जगत जणाईआ। मैं बणया रिहा

शरेई, शरीअत आपणा हुक्म सुणाईआ। मेरे हुक्म विच जुग बीतड़े कई, कोटन कोटि पन्ध मुकाईआ। हुण खेल करां दुनिया दे विच नई, नव सत्त आपणी कार कमाईआ। धुर दा शब्द सतिगुर धार पवे सई, सही सलामत कार भुगताईआ। गोबिन्द दा लहिणा पूरा होवे बरस सौ साल ढई, ढईआ रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना अगम्म सुणाईआ। सावण सुण लै नाल धरनी धरत, धर्म दी धर्म धार जणाईआ। सब दी पूरी करां चार जुग दी शर्त, बिन अक्खरां अक्खर खोज खुजाईआ। जोती जाता हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दुखियां होवां सहाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, हुक्म सुणावां थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटां अंधेरा गर्द, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। भबक लगावां नाम इक्को गरज, दो जहान सुणाईआ। सदी चौधवीं धुर दा पूरा करां फ़र्ज़, फ़ाज़ल हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। झट नारद लै के आ गया पत्र, धरनीए तैनूं दयां वखाईआ। ओए सावणा एह लिख्या नहीं विच किसे सतर, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। एहदी कीमत नहीं कोई हीरा रत्न, जवाहर मणीआ मूल ना कोए पवाईआ। इहनूं पढ़न दा क्या कोई करे यतन, यथार्थ भेव समझ किसे ना आईआ। मैं तेरा धुर दा संदेसा आया दस्सण, दहि दिशा दयां जणाईआ। भगतां नूं आखां जन भगतो तुहानूं विरोले प्रभू वांग मक्खण, नाम मधाणा चुरासी विच भवाईआ। तुहाडा अन्तर रहिण ना देवे सक्खण, वस्त अगम्म दए टिकाईआ। दस्स के आपणी मंज़ल घाटण, तट इक तकाईआ। जिथ्थे मिले पुरख समरथण, मालक धुरदरगाहीआ। तुसां तक्कणा निज अक्खण, लोचन करे रुशनाईआ। जिस तूं मेरा मैं तेरा गाया बचन, बचपन आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए तूं तक्कणा खेल अवल्ला, सावण प्रेम नाल मिलाईआ। खेले खेल प्रभू इकल्ला, वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। जो वसे निहचल धाम अटला, सचखण्ड साचे नूर जोत रुशनाईआ। ओह शब्द संदेसा सतिगुर शब्द हो के रिहा घल्ला, बिन रसना जिह्वा गाईआ। जिस ने फड़ाउणा सब नूं पला, पलकां दे पिच्छे मेल मिलाईआ। जिस पंज विकारा मेटणा दला, दलिद्रीआं डेरा ढाहीआ। दूई द्वैती दूर कराए सल्ला, सलल आपणा रंग रंगाईआ। जिस इक सिंघासण मल्ला, लख चुरासी सेज हंढाईआ। ओह शब्दी धार रला, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। करे वल छला, अछल छल धारी आपणी कार भुगताईआ। जिस दा संदेसा बावन दिता दवारे बला, बलि बावन ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त सति सति वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे

धरनीए रख उडीका, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। ओह स्वामी नीकन नीका, निरगुण निरवैर नूर अलाहीआ। जिस ने सब दा मेटणा शरीका, शरक्त कूड़ी दए गंवाईआ। ओह उठावण वाला रशीआ नाल अमरीका, अमर रहिण कोए ना पाईआ। चीना समझ ना सके तरीका, फ़रंगीआं गंढ रिहा खुल्हाईआ। उस दा हुक्म सब ने मन्नणा कर के मीठा, भाणा भाणे विच्चों जणाईआ। एह खेल होणा अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। नी धरनीए मरनीए कोझीए कमलीए तेरे उत्ते तपण वाला अंगीठा, गोबिन्द दा अंगीठा दए गवाहीआ। बिन प्रभू दी किरपा किसे रंग ना चढ़े मजीठा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। कलयुग जीव अन्दरों होया कौड़ा रीठा, अमृत विख रूप बणाईआ। लेखा तक्क लै हस्त कीटा, राज राजाना खोज खुजाईआ। पिछला वक्त जो पिच्छे बीता, बीती कथा की दृढ़ाईआ। ओह निगह मार लै की आसा लाई राम सीता, बनवासी बैठे अक्ख उठाईआ। इशारा कीता कृष्ण अर्जन विच गीता, अठारां ध्याए देण गवाहीआ। की पैग़म्बरां दस्सी हदीसा, बिन अलिफ़ ये पढ़ाईआ। की गुरुआं जणाया मीता, मित्र प्यारा गोबिन्द माहीआ। जिस बदल देणी रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। झगड़ा मेट के मन्दिर मसीता, काया काअबे करे रुशनाईआ। ओह सतिगुर शब्द त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी इक अख्वाईआ। छत्र झुलणा अन्त किसे नहीं सीसा, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। ओए सावणा बिना प्रभू दी किरपा तों अमृत रस जाए किसे ना पीता, अमृत मेघ न कोए बरसाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला मेहरवान हो के जे अन्दरों बदल देवे सब दीआं नीता, मन का मणका आप भवाईआ। सतिगुर चरण शब्द नाल जुड़ जाण सुरती दीआं प्रीता, सुरत शब्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सोहे भगत दवारा इक, एकँकार दए वड्याईआ। जिथ्थे सति दा मालक जाए टिक, टिक्के धूढ़ी ख़ाक सर्ब रमाईआ। आत्म परमात्म बण के मित, मित्र प्यारा होए सहाईआ। मन ठगौरी मेटे चित, चिन्ता चिखा दूर कराईआ। स्वामी हो के करे हित, हितकारी इक अख्वाईआ। दर्शन देवे निंत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। अगला लेखा देवे लिख, पिछला लेख आपणे विच टिकाईआ। पहले प्यार विच बणाए सिख, दूजा गुरमुख रंग चढ़ाईआ। तीजे सन्त साजण मिलाए आपणे विच, भेव अभेदा दए मिटाईआ। चौथे जन भगतां धाम वखा के इक अनडिठ, अनडिठड़ी खेल वखाईआ। सतिगुर सज्जण स्वामी मीता हो के कदी ना देवे पिठ, करवट सके ना कदे बदलाईआ। पैंडा मुका के मेरूडण्ड दा सवा गिट्ठ, नव नौ दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर शब्द मेहरवाना, मेहरवान महबूब अगम्म अथाहीआ। धरनीए तैनूं देवे दाना, दाता दानी आप वरताईआ। सावणा तूं वी करना ध्याना, बिन

अक्खां अक्ख उठाईआ। सब दा मालक श्री भगवाना, भगवन इक्को इक नूर अलाहीआ। जो बेनन्तीआं करे परवाना, परम पुरख होवे आप सहाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा निशाना, सतिजुग सति धर्म निशान झुलाईआ। जन भगत सुहेले सन्त करे परवाना, गुरमुख गुरसिख गुर गुर गोद उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी हर घट रिहा जाणा, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। हरिसंगत सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप सचखण्ड दवार करे परवाना, जो परम पुरख दा दर्शन पाईआ। जिस दा लेखा भगतां नाल जहाना, गुरमुख सिँघ सिंघ अर्जन नाल गंढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जुग चौकड़ी जगत जहान धर्म ईमान नौजवाना मर्द मर्दाना आपणे हथ्थ रखाईआ।

२८ सावण शहिनशाही सम्मत नौ जबलपुर रखड़ी वाले दिन रखड़ी बन्न्हण समें महा सिँघ दे गृह

हनवन्त राम नूं बन्न्ही रखी, दुमा दुबा के दिती हिलाईआ। फेर हस्स के किहा मैं तेरी सीआ नालों चंगी सख़ी, हासे विच सुणाईआ। नाले मिला के अक्ख विच अक्खी, इशारा अक्खीआं नाल कराईआ। तूं सर्ब धार भखी, भाख्या दे दृढ़ाईआ। फेर छेड़ के राम दी वक्खी, हलूणा दिता लगाईआ। फेर फड़ के झट पक्खी, हवा रिहा झुलाईआ। फेर लै के तिनका कक्खी, पिट्ठ विच दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हनवन्त रखी बन्न्ह के गाना, गुन गुना के दिता जणाईआ। मैं बानर तेरा भगवाना, भगवन तेरी आस रखाईआ। नाले मस्तक ला निशाना, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर आख्या नाल माणा, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। तूं किहदा सच्चा रामा, रमईआ दे दृढ़ाईआ। जगत वक्त तक्क सुबह शामा, शाम की आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। रखी कहे जिस वेले मैं राम दे गुट्ट नाल गई छूह, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। मैनूं इयों दिसया ज्यों हाज़र होया वशिष्ट गुरु, विश्व दा रंग रंगाईआ। उस ने मिट्ठा लाया राम दे मूँह, ख़ुशीआं सगन मनाईआ। राम नूं राम रूप समझया हूबहू, इक्को राम नज़री आईआ। फेर किहा तूं ही तूं, तेरी बेपरवाहीआ। झट नज़री आया ध्रू, प्रहलाद नाल मिलाईआ। फेर हनवन्त ने आपणे सीने दा पाड़ के खूह, अमृत दिता जणाईआ। फेर वखा के बेगानी जूह, जंगलां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल

साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रखी कहे मैं लग्गी राम दी बहीआ, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मैनूं मिल्या मेरा सईआ, साहिब अगम्म अथाहीआ। जिस त्रेते डोबणी नईया, द्वापर धार बणाईआ। झट वशिष्ट ने किहा एह बणे घनईया, घनीशाम रूप बदलाईआ। झट हाजर होई दुर्गा इष्ट मईआ, इशारे नाल सुणाईआ। हनवन्त किहा एह स्वामी समीपत रमईआ, मेरा मेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रखी कहे झट आ गया ब्राह्मण इक नाथी, जिस नूं नथू कहि के सारे गाईआ। उन रखी फड़ी हाथी, बांह राम वल्ल वधाईआ। वाह मेरे जजमान समराथी, दर तेरे वज्जे वधाईआ। मैं ग़रीब निमाणा अनाथी, तूं नाथ अनाथां होए सहाईआ। झट हनवन्त किहा तूं मेरी मन्न आखी, सहिज नाल सुणाईआ। ग़ुस्सा ना करीं गुस्ताख़ी, भेव अभेद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नाथी किहा दोवें हथ्थ बन्न्ह, बन्दना सीस निवाईआ। भाग दिहाढ़ा धन्न, धन्न वज्जे वधाईआ। जे मेरी राखी राम छुहाए तन, मेरे तन्दवे वांग तन्द कटाईआ। मैं तेरा होवां जन, जन्म दा लेखा रहे ना राईआ। मैं ब्राह्मण तेरा होवां ब्रह्म, जो ब्राह्मणी ल्या जाईआ। रखड़ी बन्न्हणा मेरा धर्म, एह रीती पिछली चली आईआ। नाले रोया छम्म छम्म, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। रखी कहे झट सीता आ गई पहन लबास, वस्त्र भिक्षूआं वाले पाईआ। राम दे पहुंची पास, ब्राह्मण वल्ल तकाईआ। नाले बचन हस्स के किहा ख़ास, सहिज नाल सुणाईआ। मेरे राम दा वेख प्रकाश, जो मालक धुरदरगाहीआ। जे रखी बन्न्हणी पहलों भगत बण दास, दासी हो के सेव कमाईआ। फेर चरण कँवल रख आस, आसा जगत वाली तजाईआ। झट पाणी दा फड़ ग्लास, विच्चों राम रूप रही दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, करे खेल साचा हरि, सच दी कार आप कमाईआ। सीता किहा सुण नाथी जगत पांधे, पंडता दयां जणाईआ। जिस राम नूं राम गांदे, ओह राम बेपरवाहीआ। तूं जगत ढोले गांदे, सिफ्तां नाल सलाहीआ। दीन दुनी विहार कराउंदे, बन्धन बन्धना वाले रखाईआ। एह खेल अगम्म अथाह दे, अगम्मी कार कमाईआ। एह विवहार भैण भ्रा दे, भईआ भैणां संग बणाईआ। जां लेखे भगत भगवान अथाह दे, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। नथू दे अन्दरों नाअरे निकले आह दे, कूक दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सीता किहा नाथी राम दे चरण दी ला धूढ़ी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। प्रभू दा भगत बणीं नाले जन्म दी बणीं कुड़ी, दोवें रंग रंगाईआ। तेरी आशा फेर कदे ना थुड़ी, थुड़यां थुड़क्यां दयां समझाईआ। चरण प्रीती दे

विच जुड़ीं, जोड़ा धुर दे राम नाल रखाईआ। तेरी आशा ना होवे निगुरी, सगन जगत वाला मनाईआ। नाले इशारा कीता ओह लेखा तक्क अनन्द पुरी, पुरी अनन्द की जणाईआ। ज़िमीं तक्क लै जो फिरदी उत्ते अगम्मी धुरी, भज्जे वाहो दाहीआ। राम दा नाम तक्क लै बणया छुरी, शरअ जगत वाली वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। रखी कहे नाथी नथू सुणया संदेशा, चुप चाप ध्यान लगाईआ। झट आ गया ब्रह्मा विष्न महेषा, शंकर पन्ध मुकाईआ। इशारा करे गणेशा, गणपति रूप दृढ़ाईआ। ओह कलयुग तक्क लै भेसा, निरगुण धार रूप अगम्म अथाहीआ। जिस दा लहिणा देणा पैग़म्बरां मुल्ला शेख़ा, शरअ जगत खोज खुजाईआ। दो जहानां होवे नेता, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा पिछला रखे चेता, चेतन भुल कदे ना जाईआ। तेरी आत्म धार करे हेता, परमात्म मेल मिलाईआ। तेरी झोली पाए लेखा, अगला लेख समझाईआ। जिस दा रूप दस दशमेशा, जोती जाता डगमगाईआ। ओह स्वामी रहे हमेशा, हम साजण इक अख्वाईआ। वसे सम्बल देसा, सच घर सोभा पाईआ। तेरी कबूल करे भेंटा, भावना आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। झट नाथी ख़ुशीआं दे विच मन्नया, सीता राम सीस निवाईआ। सीता हस्स के किहा तेरा रूप ज़रूर होवेगा कन्या, कन्न विच दिता सुणाईआ। लहिणा देणा होवे धन्न धन्नया, धन्न होवे जणेंदी माईआ। गढ़्ह हँकारी होवे भन्नया, आत्म ब्रह्म समझाईआ। गृह मन्दिर छड दे छप्पर छन्नया, जंगल जूहां वेख वखाईआ। वक्त सुहावे आपणा समयां, समें नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। रखी कहे ख़ुशीआं विच मेघा बरसे इन्द्र, इन्द्र इन्द्रास ख़ुशी बणाईआ। सहँसर मुख गाए फुनिन्दर, शेषा वड वड्याईआ। नाथू दा रूप दरसा जुगिन्दर, जोग जुगत दिती बणाईआ। पूरब लेखा तोड़ के जन्दर, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। रखी कहे मैं राम दी धार राम दी राम लाल गई बज्झ, सोहणा रूप बणाईआ। मेरा लेखा पूरा होया अज्ज, त्रेता द्वापर कलयुग बैठी अक्ख उठाईआ। एह सगन नहीं कोई जग, जुगत जगत वाली बणाईआ। चारों कुण्ट लगणी अग्ग, गान्यां वाले रोवण मारन धाहीआ। धीरज सके किसे ना बज्झ, सबूरी विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। रखी कहे मेरा ख़ुशीआं वाला त्योहार, निव निव सीस निवाईआ। मैं सब दा वेखां प्यार, भैण भईआ खोज खुजाईआ। चारों कुण्ट होया अंध्यार, अंध अज्ञान ना कोए चुकाईआ। मेरी आशा होई शरमसार, नैणां नीर वहाईआ। बिना भगतां तों प्रभू

दा रिहा ना किसे प्यार, प्रेम विच ना कोए समाईआ। जगत बन्धन होए दुख्यार, नाता कूड़ दिसे लोकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच बोलां इक जैकार, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सच संदेसा देवां आपणी वार, वारता पिछली नाल मिलाईआ। हनवन्त दी रखड़ी दा रखया वाला त्यौहार, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जिस राम ने रावण दिता सँघार, दैत्यां कीती सफ़ाईआ। ओह भगतां बख्शे प्यार, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। कलि कल्की लए अवतार, अन्त होए आप सहाईआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त अगम्म अथाहीआ। सो भगतां पैज रिहा संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब दे बेड़े लावे पार, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, पूरब लेखा लेखे पाईआ। रखी कहे मेरी ओस नूं नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद अपणा रंग रंगाईआ। सीता, ए राम रखी केहड़ी धार, रखड़ी की वड्याईआ। ओधरों झट क्षत्री जीदू खेडदा आया शिकार, भज्जया वाह दाहीआ। नेड़े पुज के पहलों सीता नूं कीती निमस्कार, फेर राम वल्ल तकाईआ। हनवन्त नूं ग़ुस्सा चढ़या उन कूक किहा पुकार, क्यों मेरा भगवन दिता भुलाईआ। एह राम मेरी सरकार, राजन राज इक अख्वाईआ। की होया जे अयोध्या तों आया बाहर, जंगलां विच फेरा पाईआ। सीता एस दी नार, पति पत्नी रूप बदलाईआ। ओह बोलया नाल हँकार, ग़ुस्से विच जणाईआ। मैं आपणी मरजी दा मुखत्यार, जिस नूं चाहां सीस निवाईआ। हनवन्त फेर किहा ललकार, ज़ोर नाल सुणाईआ। मेरा दिल चाहुंदा तैनूं हुणे देवां मार, गुरज तेरे सीस टिकाईआ। झट राम ने प्रेम नाल किहा पुकार, हनवन्त दिता दृढ़ाईआ। एह मेरा खेल अपार, जो हर हिरदे विच समाईआ। तूं झगड़ा ना कर तकरार, ग़ुस्सा ना कोए रखाईआ। फेर हनवन्त किहा इस पहलों सीता दिता अधिकार, तेरा माण गंवाईआ। मैं वी भगत तेरे चरण करां निमस्कार, दर तेरे सीस निवाईआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर करीं सरकार, मेरे राम राम दुहाईआ। मैं चाहुंदा जद एह फेर मिले तैनूं एहदा स्त्री रूप होवे विच संसार, आपणा जन्म आप बदलाईआ। राम ने हस्स के किहा एह की मारया तीर अणयाल, अणयाला दिता चलाईआ। नाले राम ने हस्स के किहा तेरा लेखा ज़रूर पूरा होवेगा एह मेरा इकरार, भुल्ल रहे ना राईआ। पर तेरे बचन दा सदका मैनूं एहदा रखणा पएगा अधिकार, गृह आपणे रंग रंगाईआ। ओह पूरब लेखा बलविन्दर ने जन्म ल्या त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम दूजी वार, त्रै जुग चुरासी विच कदे ना आईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा अगम्म अपार, लेखे विच दृढ़ाईआ। जुगिन्दर सिँघ पिशौरा सिँघ इस शिकारी दे सी नाल, साथी हो के संग बणाईआ। इन्हां वल्ल सब ने निगह कीती एका वार, वशिष्ट राम हनवन्त ध्यान लगाईआ। नाले ताली मार के किहा एह लहिणा देणा कलयुग अन्तिम वार, कलि

कल्की लेखा पूर कराईआ। सो वक्त सुहञ्जणा पहुँचया आण, सब दी तृप्त नाल तृखा दिती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी सुरत रिहा संभाल, सम्बल बहि के आपणी दया कमाईआ।

२८ सावण शहिशाही सम्मत नौ जबलपुर गुरदास सिँघ दे गृह

धरनी कहे कलयुग होया हक्का बक्का, हैरानी विच चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। की प्रभू दा कौल इकरार वायदा पक्का, परम पुरख आपणा सुखन तोड़ निभाईआ। वाहिद हुक्म देवे लाशरीक यका, एकँकार आपणी कार भुगताईआ। मैं चारों कुण्ट बिन नेत्र अक्ख तक्का, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण खोज खुजाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर इक्को आई शंका, शक दयां सुणाईआ। मेरे साहिब ने राउ झगड़ा करना नाल रंका, रंक राजान सर्ब कुरलाईआ। पवित्र रहिणा नहीं कोई दवार बंका, धरनी गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा करना राजे जनका, अयोध्या वासी राम दए दुहाईआ। निशान मिटणा अन्तिम तारे चन्न का, मुहम्मद बैठा अक्ख उठाईआ। बुरज ढहणा हँकारी मन का, मनसा कूड़ रहे ना राईआ। झगड़ा वेखणा काया माटी तन का, ततां खोज खुजाईआ। कलयुग कहे मेरा नेत्र नैण नहीं कोई शर्म का, हया दिता गंवाईआ। बिन भगतां तों प्यारा रहिण देणा नहीं कोई ब्रह्म का, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। लेखा रहिण देणा नहीं कोई धर्म का, धरनी धरत धौल ना कोए वड्याईआ। जगत नाता तोड़ना प्रभ शरनाई चरण का, चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। नेत्र खुल्हण देणा नहीं कोई हरन फरन का, निज लोचन नैण ना कोए रुशनाईआ। सहारा मिलणा नहीं किसे प्रभू दी शरन का, शरनगत ना कोए जणाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे ना आत्म परमात्म ढोला पढ़न का, पारब्रह्म ब्रह्म रंग ना कोए रंगाईआ। घर मिले ना मंज़ल चढ़न का, नौ दर का डेरा ढाहीआ। जगत जहान वक्त होणा अग्नी सड़न का, कलयुग कहे मैं चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। प्यार रहिणा नहीं वरन बरन का, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सर्ब कुरलाईआ। वक्त आ गया दीनां मज़्हबां लड़न का, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई बचया रहिण कोए ना पाईआ। एह खेल प्रभू घाड़न घड़न दा, घड़न भन्न्हणहार आपणी कल वरताईआ। जिस लेख मुकाउणा चोटी चढ़न का, चेतन पर्दा दए उठाईआ। हँकार मेटणा हउँमे वाले गढ़्हन का, हंगता कूड़ी दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे मेरे अन्तर आई दिलगीरी, दलिद्दरीआं दयां जणाईआ। बौहड़ी मेरा वक्त अख़ीरी, आख़र दिता समझाईआ।

मालक तक्क लओ मीरी पीरी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर अक्ख उठाईआ। जिस दी खेल बेनज़ीरी, जग नेत्र दरस कोए ना पाईआ। ओह आ गया तकदीरी, तकदीरां दा मालक नूर अलाहीआ। जिस शरअ तोड़नी ज़ंज़ीरी, शरीअत लेखा दए मुकाईआ। आशा पूरी करे भगत कबीरी, काअब्यां परे ध्यान लगाईआ। ओह जन भगतां मेटे अन्त दिलगीरी, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। इक्को रंग रंगाए शाह हकीरी, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच दस्स तदबीरी, तरीका इक्को नाम समझाईआ। वस्त्र नाम दे के चीरी, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जो लेखा जाणे रविदास कसीरी, गंगा गंगोत्री लए अंगड़ाईआ। ओह नाम खण्डा फड़ शमशीरी, चारों कुट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे मेरे अन्तर आया दु:ख, दुखियां दयां सुणाईआ। मैं कोई मानस नहीं मनुक्ख, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। उलटा गर्भ ना होया रुक्ख, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मैं नूर नुराना अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म ब्रह्म मेरी बणत दिती बणाईआ। मैं आपणी सुहावण आया रुत, रुतड़ी कूड़ नाल महकाईआ। पवित्र रहिण देणा नहीं कोई बुत, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। अपराधी करने सारे सुत, जनणी मिले ना किसे वड्याईआ। पंज विकारे सब नूं देणा कुट्ट, काया कुटीआ साफ़ ना कोए कराईआ। मैं घर घर पाउणी लुट्ट, लुटेरा हो के भज्जां वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी पाउणी फुट्ट, फुटकल होए लोकाईआ। रंक राजानां नाता जाणां टुट्ट, राउ रंकां संग ना कोए बणाईआ। सब दे भाग जाणे निखुट्ट, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अमृत मिले किसे ना घुट, बूँद स्वांती ना कोए चुआईआ। आत्म परमात्म नाता रिहा छुट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। बिन भगतां प्रभ दी रहे किसे ना ओट, ओड़क इष्ट दीन दुनी गंवाईआ। मैं कूड़ नगारे लगावण लग्गा चोट, चोटी चढ़ के दयां सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर भरना खोट, सच धर्म बाहर कढ्ढाईआ। दर्शन पा सके ना कोए निर्मल जोत, जोती जाता नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां सुणावे अगम्म सलोक, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी निरगुण आपे सोचे सोच, जगत समझ दी लोड़ रहे ना राईआ।