२८ सावण शहिनशाही सम्मत नौ जबलपुर महा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरे उतों मेट दे कलयुग कूड़ा, कुकर्म रहिण कोए ना पाईआ। आपणे नाम दा चाढ़्ह दे रंग गूढ़्हा, लाल
गुलाला आप रंगाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्हा, दुरमति मैल धुआईआ। चरण प्रीती सच बख्श दे धूढ़ा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। साचे नाम शब्द दी दे दे तूरा, अनादी धुन सुणाईआ। जोती बख्श दे नूरा, निर्मल जोत कर रुशनाईआ। हर घट अन्दर होणा हाज़र हज़ूरा, तन मन्दिर सोभा पाईआ। सब दा बचन करना पूरा, पूरन सतिगुर दया कमाईआ। जन्म कर्म दा बख्श कसूरा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। पन्ध मुका के नेड़ दूरा, घट भीतर होणा आप सहाईआ। इक्को प्रेम दा बख्श सरूरा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरे अगम्मे राम हर घट रमईआ, सीस निवाईआ। मेरे साँवल सुन्दर शाम घनईया, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण तेरी बेपरवाहीआ। मेरे अमाम अमामा नूर अलहीआ। परवरदिग़ार तेरी बेपरवाहीआ। मेरे सतिनाम दा सति डंक वजईआ, गोबिन्द रंग रंगीला इक्को नज़री आईआ। किरपा कर दे साचे सईआ, सजनूआं आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी सख़ीआँ फड़ लै बहीआ, बाहू आपणा आप उठाईआ। साचे नाम चला दे नईया, नौका इक वखाईआ। लेखा पूरा करदे आदि शक्ति दुर्गा अशट भुज मईआ, माहबली तेरी वड्याईआ। दीन दुनी नाता जोड़ दे भैणां भईआ, चार वरन इक समझाईआ। तूं स्वामी सदा गुसईंआ, गहर गवर इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ा मेट रवईआ, रवादार ना कोए अख्वाईआ। सतिजुग सति धर्म हो प्रगटईआ, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म वरताईआ। लेखे ला लै गोबिन्द वाला ढईआ, ढाई सतरां बिधना वालीआं वेख वखाईआ। मुहम्मद चौदां सदीआं लेखा रिहा विखईआ, बिना हरफ़ हरूफ़ अल्फ़ ये उठाईआ। हज़रत ईसा वीहवीं सदी पाए आपणी सईआ, वीहवीं सदी मिल के वज्जे वधाईआ। तूं बेपरवाह बेअन्त अखवईआ, अक्खरां तों बाहर तेरी वड्याईआ। चार जुग दे शास्त्र जिस दे बणे गवईआ, गा गा सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू अगम्मे नाथ, त्रैलोकी सलोकी इक सुणाईआ। मैं निव निव मस्तक टेकां धूढ़ी रमावां माथ, चरण कँवल कँवल वड्याईआ। तेरा सति सरूपी शाहो भूपी वेखां राथ, रथवाही आपणी लै अंगड़ाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे जो कहि के गया राम बेटा दसराथ, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मेरे सगल वसूरे जाइण लाथ, दु:ख दलिद्र देणा गंवाईआ। तूं मालक धुर दा परम पुरख समराथ, समरथ तेरी वड्याईआ। तेरी महिमा जुग जुग अकाथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे ठाकर बीठलो स्वामी, गुरदेवा निव निव सीस निवाईआ। मेरे अन्तर आत्म परमात्म अन्तरजामी, घट घट तेरा खेल वेख वखाईआ। चार जुग दे शास्त्र तेरी बाणी, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ।
मैं तक्कां तेरी चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जल सरोवर वेखां अट्ठ सट्ठ पाणी, तीर्थ तट्टां ध्यान लगाईआ। धरनी कहे तेरे विटों जावां कुरबानी, आप आपणा घोल घुमाईआ। मेरे परम पुरख मेरे उतों कलयुग कूड़ मेट निशानी, निशाना सच धर्म झुलाईआ। सतिजुग साचे बख्श चरण ध्यानी, बिन नैणां नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। निगाह मार के निगाहबान तक्क, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा मैनूं दे दे हक, मांगत हो के झोली डाहीआ। किसे नूं रहे कोई ना शक, दीन दुनी शिकवे दे गंवाईआ। सब किछ तेरे हथ्थ, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी कलयुग कूड़ी क्रिया दे मथ, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। मेरे उत्ते सतिजुग सच धर्म दा चले रथ, रथवाही हो के होणा आप सहाईआ। तेरे चरण कँवल जावां ढट्ठ, निव निव लागां पाईआ। धरनी कहे प्रभू कलयुग समां बदल दे विच सालां अठ, अट्ठां ततां दा पन्ध मुकाईआ। मैं वी कर के बैठी हठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म सब दा कर इक्ट्ठ, दीनां मज़्हबां झगड़ा रहे ना राईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार बख्श दे सति, ईश जीव जगदीश आपणे रंग रंगाईआ। हर हिरदे उपजे ब्रह्म मति, मन मति दा डेरा ढाहीआ। निज नेत्र खोल्ह दे अक्ख, लोचन आपणे कर रुशनाईआ। लोकमात सब दी पत रख, रखड़ी अज्ज दी दए गवाहीआ। लहिणा मुका दे किशना सुकला पक्ख, अंध अंधेर गंवाईआ। जन भगतां दरस दे प्रत्ख, सन्मुख सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। राखी कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभू चंगी दए वड्याईआ। जिस दे चरण धार सरोवर गंगा, गंगोत्री ख़ुशी मनाईआ। नाम वजाए मृदंगा, शब्द करे शनवाईआ। आत्म बख्श अनन्दा, परमानंद विच रखाईआ। लेखा जाणे तारा चन्दा, सूर्या खोज खुजाईआ। जो मनसा रखी परी अरंभा, चौदां रत्नां नाल वड्याईआ। जो चौदां तबकां इक रखाया हक यक शंभा, सदी चौधवीं गंढ पवाईआ। चौदां लोक पन्ध रहे ना लम्बा, चौदस आपणा खेल खिलाईआ। राखी कहे प्रभू दा खेल सदा अचंभा, जुग जुग आपणी कार भुगताईआ। सज्जे अंगूठे चरण ते तृप्त पुट्ठयां हथ्थां नाल बध्धे तन्दां, जगत तन्दां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रखी कहे मेरे साहिब स्वामी सतिगुर गुरदेवा, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। जो सचखण्ड वसे निहचल धाम निहकेवा, निरगुण आपणा आसण लाईआ। मैनूं अमृत फल बख्श दे अगम्मी मेवा, ज्यों बेर भीलणी राम खाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक ला दे थेवा, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। सज्जा
चरण कहे मैं उडीकां रखीआं, रखी दए गवाहीआ। जो इशारे कीते भगत धारां आत्म सख़ीआँ, राम रामा दया कमाईआ। ओह इक्को प्यार दे विच रत्तीआं, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। सच प्रीती जोड़ के नतीआं, नाता इक्को इक रखाईआ। अन्दरों कूड़ीआं बदल दे मतीआं, मन मति दा पन्ध मुकाईआ। सच प्यार विच होईआं सतीआं, सतिगुर शब्द मिल के आपणा आप मिटाईआ। ना ठण्डीआं ना तत्तीआं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग मेटे अंधेरी मस्सया, सतिजुग साचा चन्द नूर करे रुशनाईआ।
२९ सावण शहिनशाही सम्मत नौ इटारसी भगत सिँघ दे गृह
विष्नूं कहे मेरे भगवान, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। मैं तेरा रूप महान, आदि जुगादि तेरा संग निभाईआ। मेरा लेखा जाणे ना कोए जीव जहान, जगत समझ किसे ना आईआ। तूं सच स्वामी नौजवान, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। आपणे हुक्म दा दे दान, दाते दानी झोली पाईआ। मैं चारों कुण्ट वेखां मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। कलयुग कूड़ वेखां शैतान, शरअ शरीअत पर्दा लाहीआ। तूं मेहरवान हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। मैं चाहुंदा तेरे हुक्म दी धार तेरे भगत सुहेले करां परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। भगवन कहे विष्नूं मेरी विश्व दी धार, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। तेरी सेवा विच जुग चौकड़ी बीते अनक बार, कोटन कोटि पन्ध मुकाईआ। खेल खेलदे रहे पैग़म्बर गुर अवतार, निरगुण सरगुण वजदी रही वधाईआ। मेरा अन्तिम लहिणा देणा कलि कल्की अवतार, निहकलंका नाउँ धराईआ। जोती जाता हो उज्यार, शब्दी डंक इक सुणाईआ। हो जा ख़बरदार, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। फिरना नव खण्ड पृथ्मी विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी मिल के भज्जणा वाहो दाहीआ। साचिआं भगतां पाउणी सार, नव सत्त ध्यान लगाईआ। हुक्म सुण सच्ची सरकार, शाह पातशाह शहिनशाह रिहा सुणाईआ। सब दे ख़ाली भरने भण्डार, भण्डारा मेरा अतुट वरताईआ। भुक्ख दु:ख नाल रोवे कोए ना ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ारी ना कोए कराईआ। पूरब लहिणा सब दा कर्ज़ उतार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण खोज खुजाईआ। मैं देवणहार दातार, दयावान दयानिध बेपरवाहीआ। विष्नूं बिना सीस कर निमस्कार, जगदीश रिहा दृढ़ाईआ। मैं घर घर पावां सार, गृह गृह वेख
वखाईआ। अज्ज दा सुहञ्जणा दिवस मैं करां आपणी कार, करता पुरख करनी कार कमाईआ। तेरे भगतां दा भर सच भण्डार, भण्डारी हो के आप दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाहो भूप सची सरकार, भूपत भूप तेरी ओट रखाईआ।
पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं
सतिगुर शब्द कहे भाद्रों पहला प्रविष्टा, इष्ट दृष्ट सृष्ट दए खुल्हाईआ। जन भगतां पूरब पूरन पूरा करे निशचा, मन तन आपणी दया कमाईआ। भेव खुल्हा के एकँकार इक दा, अकल कलधारी आपणा रंग रंगाईआ। वेस वटा के निरगुण धार रूप अगम्मा नित दा, नर नरायण नूर रुशनाईआ। पीआ प्रीतम प्यारा बणे आत्म हित दा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जग नेत्र नैण किसे ना दिसदा, अक्खीआं रंग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। भाद्रों कहे मेरा पहला दिवस दिहाढ़ा, सतिगुर शब्द तेरी सरनाईआ। तूं मेहरवान महिबान बीदो अगम्मी लाड़ा, निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। मैं साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरा वेखां सच अखाड़ा, घट निवासी पुरख अबिनाशी ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा जाणां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागरां ध्यान लगाईआ। नव सत्त तक्कां अखाड़ा, ज़िमीं ज़मां फोल फुलाईआ। तेरे हुक्म दा वेखां धाड़ा, नव सत्त की कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे सुण भाद्रों प्यारे मीता, मित्र प्यारे दयां जणाईआ। उठ वेख प्रभू दी रीता, की निरगुण धार खेल खिलाईआ। की लहिणा देणा दस्से मन्दिर मसीता, काअब्यां की शनवाईआ। की लेखा जाणे शास्त्र सिमरत वेद पुराणां गीता, अञ्जील कुराना अलिफ़ ये वड की वड्याईआ। की संदेश नरेश देवे त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म सुणाईआ। की लहिणा देणा होवे जीव जीअ का, चुरासी की हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, की करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह नारदा आ गया भुक्खा, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। मुख विच टुक्कर रख के रुक्खा, बिना दन्दीआं रिहा दबाईआ। टेडा कर के मुखा, नैणां नीर वहाईआ। प्रभू नूं जाए झुका, सीस जगदीश झुकाईआ। फेर हथ्थ दा वट्ट के मुका, मुकम्मल रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग उठ वेख लै तेरा अन्तिम वेला ढुका, घड़ी पल
लै अंगड़ाईआ। लहिणा देणा अखीरी चुका, चुकन्ना हो के अक्ख खुल्हाईआ। मेरे साहिब दा भाणा कदे ना रुक्का, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे मैं आया उतों अर्शा, अर्शी प्रीतम दिती वड्याईआ। मैं पहुँचया उत्ते फ़र्शा, फ़र्श ख़ाकी वेख वखाईआ। मैनूं जगत जिज्ञासुआं उत्ते आवे तरसा, रहमत प्रभ दी मंग मंगाईआ। जां निगाह मारां सम्मत नौ दिसदा मेरे साहिब वाला बरसा, जो बरसीआं सब दीआं दए बदलाईआ। लेखा नज़र आवे जो गोबिन्द लिख्या उत्ते सरसा, सार शब्द नाल लिखाईआ। मेरे ढईए दा पुरख अकाले दीन दयाले आपणे लेखे विच लाउणा अरसा, कदीम दा कदम समझ किसे ना आईआ। जन भगतां निरगुण धार निरवैर हो के देणा दरसा, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरा अक्खरां तों बिना प्रभू इक्को होवे पर्चा, प्राचीन दा लहिणा देणा मुकाईआ। तेरी घर घर होवे चर्चा, चराग़ाहां विच तेरे ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। नारद कहे धरनीए उठ तैनूं वखावां रस्ता, बिन नैणां नैण तकाईआ। मेरा खोल्ह के कमलीए तक्क लै बस्ता, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। मेरे कोल प्रभू दा नाम अगम्मा सस्ता, कौडी कीमत दाम ना कोए रखाईआ। जेहड़ा करे मस्त अलमस्ता, ख़ुमारी नाम वाली चढ़ाईआ। ओह इक्को संदेसा दो जहानां दस्सदा, दहि दिशा रिहा समझाईआ। दो जहानो नौजवानो मर्द मर्दानो श्री भगवान इक्को गृह वसदा, दूसर बंक ना कोए वड्याईआ। जो वणजारा होया भगतां वाले जस दा, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। मालक ख़ालक हो के पैज जुग जुग रखदा, कलयुग अन्तिम दया कमाईआ। लूं लूं अन्दर साढे तिन्न करोड़ हो के रचदा, रचना आपणी दए वखाईआ। लेखे लावे तिन्न सौ सठ हाडी भाण्डा काया कच्च दा, कंचन गढ़्ह आप बणाईआ। जिस दे अन्दर जगत वासना मनुआ नच्चदा, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। जगत विकारा सदा मचदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ओह खेल कराए कमलापति दा, पतिपरमेश्वर आपणी कार कमाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरा करे जप दा, जग जीवण दाता होवे आप सहाईआ। लेखा जाणे कूड़ कुड़यारे पप दा, पतित पापीआं ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। नारद कहे धरनी गुर अवतार पैग़म्बरां दे दे सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। आओ वेखो आपणा अग्गा, आगमन विच आपणा पन्ध मुकाईआ। आओ लेखा तक्को उपर शाह रगा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। दीन मज़्हब तक्को हदा, हदूदां फोल फुलाईआ। क्यों तुहाडे गुरमुख गुरसिख बण मुरीद पींदे मदा, मुरदे खा के आपणा झट लँघाईआ। नेत्र खोल्ह लै अन्त अख़ीरी बुद्धा, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। मैं रो के कहां निमाणी
वसुधा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरे प्रभू सतिगुर शब्द आपणा वक्त वेख लै कलयुगा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। प्रभू दे प्यार दा रिहा कोए ना मुद्दा, मुद्दतां दा लेखा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार हो गया उग्घा, उगण आथण आपणा हुक्म वरताईआ। सन्तां साधां अन्दर पै गई दुबदा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। सच दवार किसे ना सुझा, सचखण्ड दवार मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। नारद कहे मेरा बस्ता की कुछ कहिंदा, बिन हरफ़ हरूफ़ दृढ़ाईआ। निगाह मार के दिशा लैहंदा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। बुरज पैग़म्बरां दिसे ढहिंदा, महल्ल अटल ना कोए सुहाईआ। सदी चौधवीं वहिण वैहंदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मुरीद मुर्शद भाणा वेखे सैहंदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। धरनी कहे मेरा नारदा उतों उतरदा जांदा लहिंगा, अंगी अंग ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। नारद कहे मेरे बस्ते दे विच्चों बोलण निराधार अक्खर, निरअक्खर रहे सुणाईआ। प्रभू दा खेल अनोखा वक्खर, वक्खरी कार कमाईआ। जिस लेख चुकाउणा पाहन पत्थर, इट्टां रंग ना कोए चढ़ाईआ। मैं उस यार दा लथ्था सथ्थर, जो यारड़ा सथ्थर गया हंढाईआ। नेत्र नीर ना विरोलया अथ्थर, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। अन्त अख़ीरी इक्को कीता बचन, बचपन तों बाहर जणाईआ। जगत धार तत शरीर नहीं कोए कंचन, कंचनगढ़्ह ना कोए वड्याईआ। सब ने सड़ना विच अंचन, आंच नाल जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाईआ। भाद्रों कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा इक, एकँकार दिती वड्याईआ। मैं अस्थिल हो के गया टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। इक्को दर ते गया विक्क, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। इक्को स्वामी कर के हित्त, हितकारी वेख वखाईआ। दर्शन करां नित, निज लोचन होए रुशनाईआ। स्वामी परमेश्वर मिले पित, पत पतिवन्ता धुरदरगाहीआ। जो आत्म धार करे हित्त, दूसर संग ना कोए रखाईआ। साचा लहिणा देणा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां दुखियां नाम दी पावे भिक्ख, भुक्ख्यां दए रजाईआ। बिन नेत्र लोचन आवे दिस, नैणां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे गुर अवतार पैग़म्बर मेरे प्यार विच आओ अग्गे, अगली कथा दयां सुणाईआ। वेखो वाअ तत्ती वगे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग जीव हो गए कग्गे, हँस रूप ना कोए प्रगटाईआ। प्यो पुत्तरां करदे दग़े, भईआ भैणां संग ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट लग्गी अग्गे, दीन मज़्हब रही जलाईआ। आपणे सिख मुरीद वेखो
यदे, यदप आपणा रूप प्रगटाईआ। कूड़ ख़ुमारी विच सारे मधे, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। माया ममता कूड़ कुड़यार भार लद्दे, सिर सके ना कोए उठाईआ। मीत मुरारी सज्जण कोए ना लभ्भे, खोज्जयां हथ्थ कोए ना आईआ। सारे वेखो सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वरताईआ। धरनी कहे नारदा सद्द लै अवतार पैग़म्बर गुरु, गुरदेवा ध्यान लगाईआ। मेरे साहिब दा खेल होण वाला शुरू, शरअ वाल्यां लए उठाईआ। चारों कुण्ट होणी दड़ू दड़ू, दोहरी आपणी धार बणाईआ। धुर दा हुक्म कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। बिना भगतां तों मेरे साहिब नाल कदे कोए ना जुड़ू, विछोड़ा होणा भैणा भाईआ। सदी चौधवीं मुहम्मद दा बेड़ा उम्मत नाल भर के रुड़ू, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप फेर घर घर सारी झुरू, झुरेवें विच लोकाईआ। मानस मानव मानुख निमक दी डली वागरां खुरू, खुरा खोज कूड़यां रहिण कोए ना पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त दा इक्को मन्त्र फ़ुरना फुरू, जगत फ़ुरन्यां बन्द कराईआ। जो करता चाहे सो अन्तिम आपणी करनी करू, कौरव पांडव सारे सीस निवाईआ। धरनी कहे ओस वेले ब्रह्मा विष्न शिव वेख के डरू, इन्द इन्द्रासण तज के ध्यान लगाईआ। जिस कारन गोबिन्द ने बच्चे शहीद कराए विच गढ़¼, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल दे हुक्म दा इक्को लशकर चड़¼, चारों कुण्ट करे लड़ाईआ। रूसा चीना अमरीका फरंगीआं नाल इक दूजे नूं फड़ू, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। लैहंदा चढ़दा दक्खण पहाड़ कलयुग अग्नी विच सड़ू, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशहाल होवां वे नारदा जिस वेले सारी सृष्टी तूं मेरा मैं तेरा नाम पढ़¼, बिना सोहँ दे अवर ना कोए पढ़ाईआ। मैं सुमेरू पर्वतां उत्ते चड़¼ं, चारों कुण्ट ध्यान रखाईआ। जज़ीए टैक्स दीना मज़्हबां कोलों भरूं, भरमां दे डेरे ढाहीआ। परम पुरख दी सरनी लग के तरूं, जो तारनहार इक अख्वाईआ। जिस दे दर ते इक्को वार मरूं, मर के जीवत रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म अगम्म सुणाईआ। धरनी कहे नारदा की प्रभ ने हुक्म अगम्मा छापा, कुतबखान्यां विचों हथ्थ कोए ना आईआ। नारद कहे धरनीए ओह तक्क लै गुर अवतार पैग़म्बरां वाला वाका, जो वाक्फकार हो के दए सुणाईआ। आपणी नव धार दा तक्क लै ख़ाका, ख़ाक मिट्टी वालीए आपणा नैण उठाईआ। की खेल अगम्मी आका, अक्ल बुद्धी तों बाहर हुक्म वरताईआ। आपणे भविक्ख्तां दा खोल्ह के आपणा ताका, आपे पर्दा दए चुकाईआ। तेरे उत्ते वेखे चारों कुण्ट अंधेरी राता, बिन सूर्या चन्द ध्यान लगाईआ। लेखा तक्के ज़ाता पाता, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। रूप प्रगटा के कमलापाता, पतिपरमेश्वर लए अंगड़ाईआ। तैनूं बख्शे अगम्मी दाता, देवणहार
दया कमाईआ। आपणा भेव खोल्हे ख़ुलासा, ख़सूसीअत दए समझाईआ। जिस कारन रखीआं आसा, तृष्ना नाल वधाईआ। तेरा पूरा करा भरवासा, भरम दयां मिटाईआ। उठ तक्क लै जोत नूर प्रकाशा, सम्बल डगमगाईआ। जिस दी दो जहान वेखणी रासा, की मण्डलां नाच नचाईआ। की लहिणा पूरा करे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां दए वड्याईआ। उस दा सब ने मन्नणा आखा, जो अक्खरां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरा बण के आवे राखा, रक्षक हो के ध्यान रखाईआ। तूं उस दे चरणां ते बिन चरणां तों टेकणा माथा, मस्तक धूढ़ रमाईआ। ओह पुरख अगम्म समराथा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उहदी कथनी कथे अगम्मी गाथा, चार जुग दे शास्त्र कहिण किछ ना पाईआ। ओह होए नाथ अनाथा, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। पन्ध मार के आए वाटा, बिन कदमा कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनी तक्क आपणा स्वामी, सुअम्बरां वालीए तैनूं दयां वखाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखे खलक ख़ुदाईआ। मेहरवान हो क करे मेहरवानी, महबूब आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस दा जिस्म ज़मीर नहीं जगत जिस्मानी, ततां खेल ना कोए खिलाईआ। ओह मालक जिस नूं ईसा किहा मेरा बाप असमानी, इस्म इक्को इक दरसाईआ। जिस दे पिच्छे पैग़म्बरां दिती कुरबानी, वजूद आपणा भेंट कराईआ। ओह शहिनशाह नौजवानी, मर्द मर्दाना नूर अलाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा दीन दुनी इस्लामी, इस्म इक्को इक समझाईआ। दीन मज़्हबां शरअ ज़ंज़ीर कटणी ग़ुलामी, ग़ुरबत अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को मंज़ल दस्स रुहानी, रूह बुत करे सफ़ाईआ। ओह लेखा जाणे आलमे जाविदानी, रहिबर नूर अलाहीआ। धरनीए तैनूं करां सावधानी, आलस निंद्रा देणी तजाईआ। ओस दी जूह होणी नहीं कोई बेगानी, दीनां मज़्हबां इक्को रंग रंगाईआ। जिस झगड़ा मेटणा वेद पुराणी, अञ्जील कुरान परा पसन्ती मद्धम बैखरी इक्को रंग वखाईआ। जिस अल्ला हू अन्ना हू आत्म परमात्म सोहँ शब्द धार दस्सणी इक नुरानी, पारब्रह्म ब्रह्म इक्को रंग वखाईआ। ओह शहिनशाह सुल्तानी, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। उस दा सुण लै इक पैग़ामी, पैग़म्बरां तों बाहर सुणाईआ। धरनीए ख़बर दे दे आम अवामी, संदेसयां विच सुणाईआ। ओह आ गया नूर प्रगटा गया मेरा अल्ला अवामी, जिस नूं मुहम्मद महबूब कहिके सीस निवाईआ। उहदी ततां तों बाहर निशानी, निशाने सारे दए बदलाईआ। लेखा जाण के चारे खाणी, ख़ाने रखने तेरे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे जे नारद आ जाए मेरा अब्बा, मैं गलवकड़ी लवां पाईआ। मेरे मालका मेरी दुरमति मैल दा धो दे धब्बा, दाग़ रहिण कोए ना पाईआ। मोह विकार मेट दे लबा, काम
क्रोध दा डेरा ढाहीआ। दीन मज़्हब रहे ना हद्दा, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। मेरी पवित्र कर दे जग्हा, जग्हा जग्हा तेरा नाम सिफ्त सलाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जन भगतां दरस देंदा रहीं सदा उपर शाह रगा, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। तेरा गुरमुख रहे कोए ना कग्गा, हँस हरिजन देणे बणाईआ। त्रैगुण माया साड़े मूल ना अग्गा, अग्नी तत बुझाईआ। धरनी कहे मैं प्रभू चलां तेरी रज़ा, रिज़क रहीम करीम तेरी शरनाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मेरा महबूब माही ओह मैनूं सम्बल विच्चों लभ्भा, लबां मुन्नाउण वाला मुहम्मद दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। नारद कहे धरनीए कुछ असीं वी करीए फ़रेब, जगत वल्ल ध्यान लगाईआ। मेरी हथ्थ मार के वेख लै जेब, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे नारदा ओह वेख की पुकारन चार वेद, पुराण अठारां की सुणाईआ। छे शास्त्र दसदे केहड़ा भेद, सिमरतीआं रोवण मारन धाहीआ। रमायण नैण तों बिना रही वेख, अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। गीता देवे की संदेश, अठारां ध्याए वंड वंडाईआ। अजील कुरान बाईबल कहे की तुराइत, तुरीआ तों बाहर की सुणाईआ। शब्द धार नानक गोबिन्द दस्से केहड़ी सेध, मार्ग पन्ध इक समझाईआ। धरनी कहे वे नारदा मूर्खा कोझया कमलया उठ के बिना अक्खां तों वेख, नैणां वाल्यां नैण मिलाईआ। प्रभू दे चार जुग दयां ग्रन्थां नूं कलयुग जीवां ने टकयां तों दिता वेच, परमात्मा दी कीमत रहिण कोए ना पाईआ। नारद कहे धरनीए एह वी इस दी खेड, खिलाड़ी हो के रिहा खिलाईआ। जे ग्रन्थ ना हुन्दे ते माया ममता दी कौण पाउंदा गेज, भरमां विच भरम जगत भरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। नारद कहे धरनी सुण हुक्म अगम्मी इक दे, एकँकार की दृढ़ाईआ। जिस दे नाम टकयां उत्ते विकदे, कीमत दीन दुनी रखाईआ। धरनी कहे वे नारदा मेरे दु:ख वेख लै सीने हिक्क दे, हिकमत नाल फोल फुलाईआ। प्रभ दे हुक्म अन्दर सारे आपणा माण ताण सिटदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। आह अक्खर वेख लै गोबिन्द वाली उस चिट्ट दे, जो चिट्टे अस्व वाला आपणी धार नाल गया लिखाईआ। एस वेले मनूए मन किसे नहीं टिकदे, टिक्के लाउण वाले सारे रोवण मारन धाहीआ। साध सन्त वेख लै पिटदे, पटने वाले मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आपणे विच रखाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी सुण लै होर गल्ल बात, बेवतने बातन दयां जणाईआ। सचखण्ड निगाह मार लै की हुक्म संदेशा मिलणा अज्ज दी रात, अवतार पैग़म्बर गुरु सतिगुर शब्द की दृढ़ाईआ। सवाधान करे सब नूं कमलापात, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। झगड़ा छड के ज़ात पात, बिना दीनां मज़्हबां
लओ अंगड़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते सारे लओ झाक, मानस मानव मानुख खोज खुजाईआ। किस किस ने तुहाडे नाम कलमे नाल पाई नज़ात, मैनूं लेखा दयो वखाईआ। तुसां लिखणा बिना कलम दवात, जगत अक्खरां संग ना कोए बणाईआ। तुहाडे नाम कल्मयां केहड़ी बख्शी दात, कवण वस्त अन्तर दिती टिकाईआ। मेरा भेव अभेदा दस्सो बिना अक्खरां वाली लुगात, बिन रसना बोल जणाईआ। किस दी लेखे लग्गी रोज्जयां वाली नमाज़, कवण मन्त्र पढ़ के मेरे विच समाईआ। तुहाडे हुक्म दा उन्हां कोल की एजाज, सहिज नाल दयो दरसाईआ। जिस बिध तुहाडे हुक्म नाल जगत साजणा आए साज, फ़रमाने धर्म धार दृढ़ाईआ। क्यों नहीं तुहाडा कायम रिहा राज, तुहाडी रईयत बैठी मुख भवाईआ। निगाह मारो आपणे विच समाज, जिथ्थे समग्री नाम कलमा वरताईआ। क्यों नहीं होए तुहाडे प्रेम दे मुहताज, जगत मुफ़िलसां वाला रूप वटाईआ। क्यों नहीं सोई सुरत अन्दरों गई जाग, शब्द नाल मिल के वज्जी वधाईआ। क्यों नहीं आत्म दीप जगया चराग़, काया काअबा होई रुशनाईआ। क्यों नहीं हँस बणे काग, दुरमति मैल धुआईआ। तुहाडे हुन्दयां क्यों बणे लंगड़े लूले अपाहज, हुक्मे मुकामे हक दी मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। बिना ज़बान बोल्यां तों दयो जवाब, जवाब तल्बी विच सतिगुर शब्द मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा इक्को इक ब्यान, वाहिद विच जणाईआ। असीं इक्को नूर जोत महान, दूजा रूप रंग ना कोए वखाईआ। साडा इक्को इक मकान, दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। साडा इक्को इक गान, तूं मेरा मैं तेरा ढोला राग अल्हाईआ। साडा इक्को इक ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। साडा इक्को इक अस्थान, अस्थिल दवार इक सुहाईआ। असीं इक्को घर होए परवान, बिन हथ्थां सीस झुकाईआ। साडी बोलण वाली नहीं ज़बान, बिन रसना दईए दृढ़ाईआ। इथे ना कोई सीता ना कोई राम, गोपीआं वाला काहन ना कोए अख्वाईआ। ना कोई पैग़म्बर ना कोई दीन इस्लाम, शरअ रूप ना कोए जणाईआ। ना मन्त्र दिसे सतिनाम, डंका फ़तिह ना कोए खड़काईआ। जिधर तक्कीए इक्को नूर नूर महान, श्री भगवान नज़री आईआ। जिस दा हुक्म संदेसा दे के आए फ़रमान, फ़ुरन्यां तों बाहर जणाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा करे आप इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं लहिणा देणा मेटणा जगत जहान, लेखा सब दी झोली पाईआ। सानूं इयों दिसदा एह खेल करे धुर अमाम, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। निहकलंका नौजवान, श्री भगवान अगम्म अथाहीआ। कलि कल्की हो प्रधान, इक्को हुक्म वरताईआ। सच सति धर्म झुलाए निशान, निशाना दीन दुनी वखाईआ। नारद कहे धरनीए सुण लै ला के कान, बिन कन्नां कन्न लगाईआ। ओह साहिब
स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर शब्द उठाए बलवान, बलधारी दया कमाईआ। जो आवे विच मैदान, शस्त्र खण्डा नाम इक चमकाईआ। दीन दुनी करे हैरान, सृष्टी दृष्टी विच हिलाईआ। मैनूं इयों दिसदा जिस चौधवीं सदी अन्त करा देणा कत्लेआम, कातिल मक्तूल समझ कोए ना पाईआ। धरनी तूं खेल वेखीं नाल आराम, आपणा आसण लाईआ। ताड़ी मारेगा दशरथ बेटा राम, घनईया आपणा नाच नचाईआ। पैग़म्बर सजदे करन सलाम, कदम बोसी विच नैण टिकाईआ। गुरु गुरदेव करन प्रणाम, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेल वेखणगे आण, दर तेरे सोभा पाईआ। इन्द्र देवता सेव कमाण, करोड़ तेतीसा दया कमाईआ। ख्वाजा खिज़र होए प्रधान, बिन कदमां कदम उठाईआ धरनीए ताड़ी वजावण तेरे उत्ते असमान, चौदां तबक नाल रलाईआ। चौदां लोक गावण गाण, चौदां विद्या नाल शनवाईआ। चौदां रत्न होवण परवान, सदी चौधवीं नाल वड्याईआ। धरनी कहे नारदा मैं की जाणां अणजाण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरा दाता श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस मेटणा कूड़ निशान, कलयुग डेरा ढाहीआ। सतिजुग मेरी झोली पाए बाल अंञाण, नन्हा रूप दरसाईआ। फेर मैं सुणावां उस नूं गाण, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। ओह झट भगतां करे पहचान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। भाद्रों कहे धरनीए मैं वी आया मातलोक, लुकण वालीए तैनूं दयां जणाईआ। सुण लै इक अगम्मा सलोक, की अगम्मड़ा रिहा सुणाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा इक्को बहुत, बहुती कथा दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस तेरा चार जुग दा वेखणा दोहत पोत, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। तूं बाल अंञाणे वखाईं नाल शौंक, फड़ फड़ बाहों आप उठाईआ। कहीं प्रभू तेरे वेस तक्के कोटन कोट, अनक कल तेरी बेपरवाहीआ। नारद कहे मैं वी नंगा पिण्डा कर के आ जावांगा बन्न्ह के लंगोट, बोदी सिर दे उत्ते हिलाईआ। आपणे पेट ते ला के चोट, दो हथ्थां नाल खड़काईआ। तूं वी हौली हौली बोलीं अन्दर होंट, बाहर सुणन कोए ना पाईआ। मैं वी संदेसा देवांगा उस निर्मल जोत, जो जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचा वेख वखाईआ। धरनी कहे सुण वे भाद्रों भारद्वाज दी गाथा, सप्तस ·षीआं विच्चों की जणाईआ। ओह वक्त तक्क लै जिस वेले वेद व्यास ने उँगली रखी उत्ते माथा, भविक्ख्त पुराण दिता लिखाईआ। निगाह मार लै की लहिणा देणा तेरे प्रविष्टे विच बेटा राम दसराथा, वशिष्ट सतिगुर की ध्यान लगाईआ। की कृष्ण काहन ने अन्तर अर्जन भगत संदेसा आखा, अठारां ध्याए गीता समझ कोए ना पाईआ। की मूसा कोहतूर उत्ते जल्वा तक्कया जोत प्रकाशा, नूर ज़हूर विच्चों चमकाईआ। ओह लेखा नारदा याद कर लै जिस वेले हज़रत ईसा गल विच पाई
फ़ासा, सलीब अहिबाबी दिती लटकाईआ। जिस वेले हज़रत मुहम्मद चार यारी छड्डया साथा, की हुक्म गया सुणाईआ। की निरगुण धार नानक आपणी दस्सया शब्द अगम्मी भाषा, जिस दा भविक्ख्त बिन गोबिन्द समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार वेखण आए तमाशा, रूप अनूपा शाहो भूपा आप प्रगटाईआ। नारद कहे धरनीए ख़ुशीआं विच करीए हासा, हस्ती तक्क के बेपरवाहीआ। जिस लेखे लाउणीआं मकबरयां विच्चों लाशा, ततां तनां वजूदां फोल फुलाईआ। अन्त भगतां दीआं पूरीआं करनीआं ख़ाहिशा, दुखियां दु:ख मिटाईआ। दीनां मज़्हबां दीआं मेटणीआं कलासां, इक्को नाम देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए मेरी वेख लै जगत दी धार धार तों बाहर लंगोटी, की आसा रही सुणाईआ। भगतो सन्तो सूफ़ीओ गुरमुखो गुरसिखो उठो विच्चों कोटन कोटी, काया कुटीआ ध्यान लगाईआ। तुहाडा मालक ख़ालक प्रितपालक स्वामी अन्तरजामी चढ़या उपर चोटी, चोटां ला के रिहा जगाईआ। सतिगुर चरण परस के अन्दरों नीत ना रखिओ खोटी, खोट्टयां खरे रिहा बणाईआ। जिस प्रभू नूं मिलणा ओह खाए मास ना बोटी, बुतख़ान्यां होए सफ़ाईआ। भावें कलयुग दी उमर गुरमुखो सब तों छोटी, छोटयां तों वड्डे दए बणाईआ। जिन्हां प्यार विच सतिकार विच निमस्कार इक वार कर लई, ओह चार जुग दी भगती नालों बहुती, अक्खरां दी पढ़ाई नालों धुर दा माही दए मिलाईआ। फेर तुहाडे अन्दर जगा के जोती, निरगुण जोत नाल करे रुशनाईआ। तुहाडी सुरत रहे ना सोती, शब्दी सतिगुर आप उठाईआ। हरिजन बणा के माणक मोती, कीमत आपणे घर रखाईआ। गुरसिख कदे मति होए ना होछी, गुर गोबिन्द गया दृढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण धार रहे ना ख़ामोशी, बिना रसना जिह्वा लबां तों सोहँ ढोला गाईआ। जिस दा भेव पा सके कोए ना जोशी, वंडां विच वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगत प्रभू दा अन्त धर्म राए दा रहे कोए ना दोषी, चित्रगुप्त दा लेखा सके ना कोए वखाईआ। नारद कहे भगतो पर याद रखयो प्रभू मिलदा नहीं पढ़यां कोशी, विद्या विच हथ्थ किसे ना आईआ। ओह सदा तुहाडे काया मन्दिर अन्दर काया दा पड़ोसी, इक्को गृह बहि के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी बेपरवाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण नी धरनी धवले, धवल धरत तैनूं दईए जणाईआ। साडा मालक इक्को नूर अलाही अवल्ले, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस दे रूप अनूप साँवल सवले, मुकन्द मनोहर लखमी नरायण अख्वाईआ। उहदे खेल अनोखे जो हर घट अन्दर मवले, मौला आप अख्वाईआ। जिस दे वाहिदे तक्क लै कौल इकरार कँवले, कँवल नैणां वालीए नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी एका माही प्रीतम वर लै, दूसर कन्त दी लोड़ रहे ना राईआ।
२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल संगत दे सेवा कर के जाण समें
जन भगत धुर दी दासी, दस्त बदस्त सेव कमाईआ। ख़ुशीआं मंगल पाई रासी, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। आत्म धार करे हासी, परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। शंकर निव निव वेखे कैलाशी, ब्रह्मा नेत्र ब्रह्म तकाईआ। विष्नूं विश्व दी तक्के अगम्मी तमाशी, अगम्म अगम्मड़ा भेव खुल्हाईआ। लहिणा देणा जाणे हर घट वासी, हरिजन आपणे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत सुहेला धुर दा सच्चा मीत, मित्र वचित्र इक अख्वाईआ। आत्म धार गावे गीत, परमात्म सिफ्त सलाहीआ। सति सच अपणा के रीत, सच आपणा रंग वखाईआ। परम पुरख कर प्रतीत, सिर आपणा आप झुकाईआ। मानस जन्म लए जग जीत, जुग जन्म दा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गीत, सोहँ सति सरूप समाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, कीटां कीट आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत सुहेला आदि जुगादी चाक, जुग जुग सेव कमाईआ। जिस उपर किरपा करे प्रभ आप, आपणे रंग रंगाईआ। नाम निधाना देवे जाप, बिन अक्खरां अक्खर वड्याईआ। तत शरीर कर के पाक, पतित पुनीत अख्वाईआ। काया मन्दिर खोल्ह के ताक, पर्दा सहिज सहिज उठाईआ। निरगुण धार लेखा जाण भविक्ख्त वाक, वाकिफ़कार सरगुण आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दी धार इक समझाईआ। जन भगत सुहेला आदि जुगादी सेवादार, सेवा सच सच कमाईआ। धरनी कहे मैं जुग जुग जाणां विवहार, सतिजुग त्रेता कलयुग ध्यान लगाईआ। मैं ख़ुशीआं विच उस दा करां इंतज़ार, जो भगत सुहेला धुर दा माहीआ। जो निरगुण निरवैर निराकार लए अवतार, अवतरी आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो तैयार, त्रैगुण अतीता आप खेल खिलाईआ। पन्ध मुका के विष्न ब्रह्मा शिव दी धार, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर वड वड्याईआ। जन भगत सुहेले सेवक वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। अन्त कन्त बख्श के चरण प्यार, प्रीती आपणे नाल रखाईआ। लख चुरासी गेड़ निवार, जम की फाँसी दए कटाईआ। देवे माण सच्चे दरबार, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जिस नूं कहिंदे कलि कल्की अवतार, कुल मालक अगम्म अथाहीआ। सो
भगतां दए सहार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्दर बाहर पावे सार, मेहरवान वेखे चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा देवे पूरब कर्म विचार, नेहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बख्श के चरण धूढ़ी छार, शहिनशाह मस्तक टिक्के नाम वाले रमाईआ।