पुस्तकालयभाग २३

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

धरनी कहे सुण नी लक्षमी लच्छी, लच्छयां वालीए दयां जणाईआ। विष्नूं भगवान नूं इक ख़बर दस्स दे अच्छी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। तेरा जगत जहान गाँ सूर खांदा मच्छी, मच्छ कच्छ दे हिलाईआ। धरनी कहे मेरी छाती गई पच्छी, पश्चिम वाले छुरीआं रहे चलाईआ। मैनूं वेख के पैंदी गशी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। एह खेल नहीं कोई छुपी, ओहला पर्दा ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं मेट सके कोए ना हठी तपी, जोगीशर होए ना कोए सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर देवे कोए ना मती, मन मति दा डेरा ढाहीआ। चारों कुण्ट वाअ तत्ती, तपत अग्नी वाली वखाईआ। की खेल करे मेरा कमलापती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मैनूं समझ नहीं आउंदी रती, क्यों रत्न अमोलक गुरमुख हीरे रिहा बणाईआ। मैं कोझी कमली फत्ती, फ़ातमा जिस विच आपणा आप छुपाईआ। समझा सकण ना राग छत्ती, छतीसा बतीसा ना कोए वड्याईआ। मेरे उत्ते पौण होई तत्ती, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मैं की तक्कां नाल अक्खां, अक्खीआं नैण उठाईआ। की खेल वेखां सर्ब भखा, भख भोज लेहज फेज समझ कोए ना आईआ। मैं किस दवारे तक्कां, स्वामी सखा, सगला संग बणाईआ। महल्ल मुनारे तक्कां कुली कक्खां, खण्डरां खोज खुजाईआ। आशा उम्मीदा आपणे अन्दर रखां, रक्षक हो के होणा सहाईआ। बेशक प्रभू तैनूं लभ्भदे कोटन लखां, अणगिणत ध्यान लगाईआ। मैं प्यार दी झलदी पक्खा, पंखेरूआं वेख वखाईआ। तूं मालक अलखणा अलखा, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं तक्क तक्क थक्की, थकावट विच सीस निवाईआ। मैं जुग चौकड़ी पीठी चक्की, चक्र अवतार पैग़म्बर गुरु बणाईआ। सब दे नाल कौल इकरार कर के पक्की, पक्की इक्को वार कराईआ। तेरा खेल होणा नाल बूरा कक्की, कायदा कानून दए गवाहीआ। परमात्मा तेरा नाम होणा शकी, शक सके ना कोए मिटाईआ।

तूं प्रगट होणा वाहिद यकी, एकँकार लए अंगड़ाईआ। मेरे साहिब स्वामी पत रखी, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। तेरे दर्शन नाल मैं बण जावां करोड़ां लखी, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग इक मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते खाधे पंखी, पंखेरू पशूआं खल्ल लुहाईआ। मेरे सतिगुर शब्द वड्डे केहरू, बलधारी तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते इक वार करदे मिहरू, मेहर नज़र उठाईआ। तूं लेखा जाणें अण्डज जेरू, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैं वेखणहारा वस्त्र गेरू, कपड़यां रंग चढ़ाईआ। तूं धार जाणे गुर चेरू, चेला गुर की चतुराईआ। साहिब सतिगुर शब्द कर मिहरू, मेहर नज़र उठाईआ। तुध बिन फ़ैसला कौण नबेड़ू, गोबिन्द दा ढईआ दए गवाहीआ। तेरा लेखा मुके अन्तिम गेड़ू, चौथा जुग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख खेल कलयुग कल दे, कलकाती रूप बदलाईआ। लहिणे पूरे कर दे सतिगुर नानक वाली इक गल्ल दे, लेखे आपणे विच लगाईआ। विछोड़े कट दे घड़ी पल दे, पलकां दे पिच्छे बहि के आसण लाईआ। निशाने छड्ड दे तीर अणयाले तेरे चलदे, चाल निराली इक प्रगटाईआ। साडे खेल नहीं वल छल दे, वल छलधारी देईए सुणाईआ। लहिणे देणे पूरे कर दे राजे बलि दे, बलि बावन आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते ढोरां पशूआं खाधा मास, पंखेरूआं खल्ल लुहाईआ। सति विच रख विश्वास, विषयां विच जणाईआ। मेहरवान हो के वस साडे पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। साचे मण्डल तक्कणी रास, जो गोपी काहन नाच नचाईआ। तूं लेखा जानणा राम बनवास, रमईआ खेल आपणा देणा समझाईआ। मेरा कूड़ कुड़यार दा बदल दे लबास, तन वस्त्र सच दे चढ़ाईआ। मेरी कोई ततां वाली नहीं लाश, ना कोई समझे लम्बाई चौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा अचंभे, अचरज तेरी बेपरवाहीआ।

८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

वशिष्ट कहे सुणो शब्द प्रसंग, प्रशंसा नाल जणाईआ। कुशलया सुमित्रा कैकई मंगी मंग, दशरथ संग रखाईआ। राज जोग चढ़ा के रंग, शत्रुघन दिती वड्याईआ। भरत आसण कस के तंग, पाखर ज़ीन सुहाईआ। लक्षमण बाणा पहन के

जंग, शत्रु रूप बदलाईआ। राम केसां नूं सीस ते दे के गंढ, जीवड़े जूड़ी लई बणाईआ। धुर राम दा माण अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। चरण छोंहण आई गंग, अमृत वहिण वहाईआ। गोदावरी यमुना सरस्वती लग्गी अंग, सोहणा रंग सुहाईआ। प्रेम प्यार दी धार एका रंग वखाए सवेर सञ्झ, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड गए कम्ब, हलूणा ज़िमीं असमान लगाईआ। देवत सुर पावण डण्ड, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। बीर बेताले विच घमंड, नच्चण चाँईं चाँईंआ। रूप बदल के सूर्या चन्द, प्रकाश आपणा रहे वखाईआ। दिवस रैण मुका के पन्ध, इक्को वक्त सुहाईआ। सिफ्त गाए कोए ना दन्द, अन्तर अन्तर राग अल्हाईआ। भाग दिसे किसे ना मंद, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। वशिष्ट ख़ुशी दा बचन बोलया छन्द, सभापती समझाईआ। राम दी राम वाली चढ़े जंञ, सेहरा सति सीस गुंदाईआ। नाल इशारे कीते पंज, पंचम धार दृढ़ाईआ। मुहब्बत विच वहा के अंझ, नेत्र नीर दरसाईआ। आपणे कन्नी राम नाल गंढ, पल्लू ल्या बंधाईआ। सीने अन्तर पा के ठण्ड, अग्नी तत बुझाईआ। फेर चरण धूढ़्ही दिती वंड बिना झोली तों झोली दिती टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। वशिष्ट कहे एह खेल अकाल मूर्ती, मूर्तीआं तों बाहर खेल खिलाईआ। जिस दी धार नाद तूरती, तुरीआ तों बाहर दृढ़ाईआ। खेल ज़ाहर ज़हूर दी, जोत नूर जोत रुशनाईआ। जो आसा मनसा पूरदी, पतित पुनीत कराईआ। पन्ध मुका के नेड़ दूर दी, इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा चुकम वरताईआ। वशिष्ट कहे राम राम नाल होवे तैयार, बंस सरबंस ख़ुशी बणाईआ। सीता सति दे चरण पसार, सेज सुहञ्जणी आसण लाईआ। आत्म तत दे अधार, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। कर दरस रघुपति दीदार, रघुनाथ सीस निवाईआ। बिन हथ्थां कर निमस्कार, निव निव लागी पाईआ। बिन रसना बोल जैकार, सीता तेरी राम दुहाईआ। ख़ादम हो के सेवादार, याचक हो के धूढ़ रमाईआ। तुसां आउणा जनक दवार, सोहणी बणत बणाईआ। मेरा धनुष तेरा करदार, कर्म कांड दा पन्ध मुकाईआ। तुसां वेखणा निगाह मार, मेरे राम राम तेरी शरनाईआ। मुट्ठी अन्दर रंग रूप अपार, भीलणी सोभा पाईआ। चरण छुहाउणा ख़ुशीआं नाल, सज्जा कदम उठाईआ। हिस दा भार रहे ना विच संसार, आप आपणा आप मिटाईआ। तेरी विजय मेरा गल्ल विच होवे हार, हारदिक हो के दयां वधाईआ। मेरी आसा दी सुणी सच पुकार, गुर वशिष्ट दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। वशिष्ट कहे राम राम दी वेख रीता, की रीतीवान जणाईआ। राम नेत्र बन्द कीता, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मिथल पुरी विच नज़री आई सीता, सुत्ती आसण लाईआ। खेल वेख त्रैगुण अतीता,

शब्दी राग दृढ़ाईआ। नाल विखाईआं अगम्मी लीका, लाईनां बाहर जणाईआ। जो भेव जाणे जीव जीअ का, जग दाता अगम्म अथाहीआ। उस कोल तेरे सुअम्बर दा सच तारीका, वशिष्ट गुरु नाल रखाईआ। लक्षमण वेखे नाल प्रीता, प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे ठांडा सीता, वज्जी सच वधाईआ। एह खेल अयोध्या विच्चों बिन नैणां तों दीखा, बिन अक्खीआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राम किहा मुनी वशिष्ट, विश्व दे जणाईआ। सीता दा सति दा होवे इष्ट, इष्ट देव इक रखाईआ। बिना कलम स्याही तों पा लिख्त, उँगलां नाल कर लिखाईआ। की साडा होए भविक्ख्त, भविश दे दृढ़ाईआ। वशिष्ट मुनी लै के रिसक, रिश्ता दिता बंधाईआ। प्रेम प्यार दा ला के तिलक, मस्तक दिती वड्याईआ। फेर ज़ोर दी मारी किलक, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। वशिष्ट कहे राम सीता तेरा तक्के जोड़ा, दूर दुराडी आत्म ध्यान लगाईआ। उस नूं दिसे चक्रवर्ती घोड़ा, अस्व भज्जे वाहो दाहीआ। अन्त प्रेम विच होणा विछोड़ा, विछड़यां मेल मिलाईआ। निगाह मार लई सस्से ते होड़ा, हँ ब्रह्म समझाईआ। तेरा बिस्तर होणा पत्थर रोड़ा, जंगलां सेज बणाईआ। सुख भोगणा थोड़्हा थोड़्हा, दुक्खां विच तेरी होवे वड्याईआ। त्रेता तेरे उत्ते सुट्ट के बैठा डोरा, डोरी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जिन्हां दे सीस झुलदे चौरा, चार वरन करन वड्याईआ। उन्हां दा लहिणा देणा होणा कोरा, रावण दहिसर पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राम वशिष्ट सीआ इक्को हुक्म घनघोरा, बिन साह स्वास रसना बोल जणाईआ।

१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल रघुबीर सिँघ दे नवित

धरनी कहे मेरे नेत्र नैण रोवण अक्खां, बिन अक्खीआं हन्झू धार वहाईआ। मित्र प्यारा दिसे कोए ना सखा, साजण मीत संग ना कोए बणाईआ। भगत सुहेला दिसे कोए ना विच्चों लखां, करोड़ करोड़ी गणित गिणाईआ। मेरी कीमत रही ना कौडी कक्खां, कलयुग कूड़े हट्ट विकाईआ। मैं केहड़ी कूटे नस्सां, भज्जां मुख छुपाईआ। जिधर तक्कां रैण अंधेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। माया डसणी डस्से सप्पा, चार कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। सतिगुर धार शब्द किसे ना जपा, जग जीवण दाते तेरी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा भेव समझे कोए ना रता, रत्न अमोलक हीरा रूप ना कोए

बदलाईआ। जगत जहान हो गया मन मता, मनसा कूड़ नाल हल्काईआ। आपणी आत्म धार आपे करदे हत्ता, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। अन्तष्करन जिज्ञासुआं होया तत्ता, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरा मिले किसे ना पता, पतिपरमेश्वर समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरा सीस हो गया नंगा, ओढण धर्म ना कोए रखाईआ। मैं किस दवारे मंगां, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा नेत्र हो गया अन्धा, नैण नूर ना कोए चमकाईआ। तेरी सृष्टी लग्गी कूड़े धन्दा, धन्दूकार लोकाईआ। तेरा सम्बल धाम जगत जिज्ञासू समझे बन्दा, सम्बल रंग ना कोए रंगाईआ। पूरब लहिणा तेरे लेखे विच लँघा, अग्गे इक्को आस रखाईआ। मेरे उत्ते होण वाला दंगा, चारों कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं सच दी दे दाद, वस्त अगम्म इक वरताईआ। सचखण्ड दवार मंगां इमदाद, ख़ाली झोली देणी भराईआ। साचा नाम सुणाउणा नाद, धुनी राग अल्हाईआ। तेरा लेखा बोध अगाध, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। मेरी सोई दी खुल्ही जाग, सुरती लई अंगड़ाईआ। दीन दुनी तक्क हँस बणी काग, सच विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट लग्गी आग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तेरा शब्द सतिगुर दिसे किसे ना बाज, बाजां वाले की तेरी धार बेपरवाहीआ। मैं रो रो पुकारां आज, अज्ज दी घड़ी नाल मिलाईआ। मेरी रखणी लाज, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। की खेल होणा तेरे बाद, भेव अभेदा दे जणाईआ। मैं सच करां अदाब, सीस जगदीश निवाईआ। की तेरी सिफ्तां वाली भरी रहे किताब, अक्खरां नाल वड्याईआ। तूं सति दा सच सच महाराज, की तेरी बेपरवाहीआ। की तेरा रचणा काज, की धुर दी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती एका एक, एकँकार सीस निवाईआ। बख्शणी साची टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। धुर दे नेत्र नाल पेख, जोती नूर लोचन इक रुशनाईआ। तेरा जाणे कोए ना भेख, भेखाधारी की तेरी बेपरवाहीआ। आ के वेख लै आपणे देस, देस देसांतर पन्ध मुकाईआ। तूं हंढावण वाला सेज बाशक शेष, सहँसर शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मैं तेरे दर ते होई पेश, पेशतर दयां दृढ़ाईआ। तेरा हुक्म सदा हमेश, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी कर दे आसन, आसावंद तेरी शरनाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशन, करता धुरदरगाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु तैनूं आखण, शब्दी शब्दी शब्द राग सुणाईआ। किरपा कर अलखणा अलाखण, मेहर नज़र इक उठाईआ।

धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्र रोंदी दे वेख लै हन्झू आथन, नैणां नीर वहाईआ। दरोही तेरे ख़ाली दिसण सिंघासण, सेवादार रहिण कोए ना पाईआ। किडी सोहणी सुहञ्जणी मेरी रैण रातन, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। मैं दरस करां बातन, तूं मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं साहिब स्वामी आप, आप आपणी खेल खिलाईआ। सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल वड वड्याईआ। आत्म परमात्म तेरा जाप, दूजा नाउँ ना कोए सलाहीआ। मैं थर थर रही कांप, रो रो दयां दुहाईआ। मेरे उत्ते वध्या पाप, पतित होई लोकाईआ। माया डसणी डस्से साप, अमृत रस ना कोए चखाईआ। साची थापना मेरे उत्ते थाप, मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया कर घात, घाउ इक्को नाम लगाईआ। मेट अंधेरी रात, साचा चन्द चमकाईआ। जे पूरन तेरा रूप साच, सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सुण पुकार, सहिज नाल सुणाईआ। सतिगुर पूरन बणा सेवादार, साची तेरी सेव कमाईआ। अमृत वेले आवे उठ के भगत दवार, नित नित आपणी कार कमाईआ। तेरा सिंघासण करे तैयार, तिन्न सौ सट्ठ दिन रंग रंगाईआ। चवर झुलाए अपर अपार, आप आपणी कार कमाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा होवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सिंघासण कहे प्रभू मेरा रिहा कोए ना माण, हरिजन बैठे मुख भवाईआ। मैं होया निताणयां ताण, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं साहिब मेरा सुलतान, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख दे वड्याईआ। जुग रीती बदलणी तैनूं आसान, आसानी नाल दे समझाईआ। मैं तेरे दर निमाणी हो के डिग्गी आण, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच रंग रंगाईआ। सिंघासण कहे प्रभू मैनूं पहली अस्सू सिँघ पूरन करे तैयार, दूसर हथ्थ ना कोए लगाईआ। एह सच्चा सेवादार, जुग जुग सेव कमाईआ। एह मंगी मंग जिस वेले सथर हंढाया यार, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। ओह वक्त सुहञ्जणा पहुँचया आण, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं होणा मेहरवान, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं जुग जुग दी रोगी, रोगां भरी दयां दुहाईआ। कूड़ सृष्टी मेरे उत्ते भोगी, भगवन तेरे विच ना कोए समाईआ। आत्म धार जाए किसे ना सोधी, सुदी वदी ना कोए चतुराईआ। धर्म दी धार बहे ना कोए तेरी गोदी, गोदावरी दा कन्ढ्ढा कूक कूक दए सुणाईआ। माया ममता

सब नूं कीता लोभी, मोह हँकार विच कुरलाईआ। तेरे नाम दा बणे कोए ना जोगी, जुगती विच ना कोए समाईआ। तूं श्री भगवान बणना धोबी, दुरमति मैल धुआईआ। तेरी सेवा कर कर गए वेदी सोढी, सो पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड निवासी तेरी खेल घरोगी, दो जहानां श्री भगवाना, तेरा गृह मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दर दे दे सिख्या, सति सच दृढ़ाईआ। कूड़ कुकर्म दा लेखा मेट दे लिख्या, लिखणहार तेरी वड्याईआ। जगत जहान समझा दे मिथ्या, बिन सतिगुर अन्त रहिण कोए ना पाईआ। रसना रस कूड़ कुड़यारा फिक्या, अमृत रस ना कोए चुआईआ। जो हरिजन तेरे दर ते विक्या, करते कीमत देणी पाईआ। माण दवाउणा वड्डयां निक्कयां, बृद्ध बालां होणा सहाईआ। तेरा रूप अनूपा बिन तेरी किरपा किसे ना दिसया, नेत्र लोचन नैण दरस कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेरी झोली पा दे मेरा हिस्सया, ख़ाली झोली दे भराईआ। मैं मांगत हो के मंगी भिच्छया, भिक्खक हो के आपणी आस जणाईआ। तूं साहिब स्वामी करनी रच्छया, तेरी ओट तकाईआ। तूं लेखे लावें मच्छ कछिआ, होड़या जोड़ जुड़ाईआ। परवान कर लै माढ़यां अच्छया, अच्छी तरह दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा लेख अलेख जग नेत्र किसे ना दिसया।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जटा ज़िला अमृतसर दीदार सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द सच्चा उस्ताद, आदि जुगादि जुगा जुगन्त इक अख्वाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस अगम्मी देवे दाद, वस्त अमोलक आपणी इक वरताईआ। जो निरगुण धार निरगुण विच होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप दरसाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा नाम कलमा बोध अगाध, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे आपणी दाद, दौलत दयावान आप वरताईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा रहे अराध, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जिस ने खेल खिलाया ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दिती वड्याईआ। एका नाम वजा के नाद, धुनी धर्म धार शनवाईआ। तत्व तत खोल्ह के राज़, राजक रिजक रहीम दए वड्याईआ। त्रै पंज साजणा साज, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। चारे खाणी रच के काज, आप आपणा हुक्म वरताईआ। चारे बाणी मार के अवाज़, ढोला ढोल्यां विच्चों सुणाईआ। जुग चौकड़ी चला जहाज़, निरगुण हो के खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर रूप धारया महाराज, मेहरवान आपणा रूप बदलाईआ। जगत खेल जणा समाज, समग्री धुर दी नाल

मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे आदि जुगादि उस्ताद एकँकार, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण रूप अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा रूप बदलाईआ। हरि पुरख निरँजण हो के ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। श्री भगवान बण सिक्दार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पारब्रह्म प्रभ खोल्ह किवाड़, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ब्रह्म धार ब्रह्म वेता दे उधार, बिना उदर तों लए प्रगटाईआ। विष्न शिव कर तैयार, संसा रोग दए मिटाईआ। त्रैगुण खेल करे अपार, त्रैगुण अतीता धुरदरगाहीआ। पंजां ततां कर शृंगार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश गंढ पवाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचना रच विच संसार, धुर संदेसा इक सुणाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, अवतर आपणा रूप बदलाईआ। धुर दा हुक्म जगत जिज्ञासुआं दए अधार, अन्तर निरन्तर इक समझाईआ। मन मति बुद्ध पावे सार, सुरती शब्द संग मिलाईआ। कागद कलम कर तैयार, स्याही शहिनशाह रंग रंगाईआ। हुक्म संदेशा देवे वारो वार, जुग चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। सच उस्ताद बण आदि पुरख करतार, आपणा हुक्म दए अगम्म अपार, अलख अगोचर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सच उस्ताद बणया पुरख अकाला, अकल कल धारी वड वड्याईआ। दीनां बंधप दीन दयाला, दयानिध दया कमाईआ। जुग जुग खेले खेल निराला, वेस अनेका रूप वटाईआ। हुक्म जणाए काल महाकाला, राय धर्म धर्म पढ़ाईआ। चित्रगुप्त मार्ग दस्स सखाला, लाड़ी मौत नाल मिलाईआ। लेखा जाणे सचखण्ड दवार सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची सोभा पाईआ। धरनी धरत धवल धौल करे खेल आप गोपाला, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी उस्ताद जगत, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। जो इक्को नाम देवे फ़कत, फ़िकरा अवर ना कोए पढ़ाईआ। लेखे लावे बूँद रक्त, तन वजूदां करे सफ़ाईआ। आत्म धार बख्श दे शक्त, मनसा मन मेट मिटाईआ। जद सिख्या देवे विद्यार्थी बणाए आपणे भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण आवे उपर धरत, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी खेल खिलाईआ। शरअ शरीअत गुर अवतार पैग़म्बरां नाम कलमे दी दस्से शर्त, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। आदि जुगादि नित नवित ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां मन्ने अर्ज़, अर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां सूफ़ी सन्तां वंडे दर्द, दर्द दु:ख भय भंजन आपणा भेव चुकाईआ।

कूड़ी क्रिया मेटे अंधेर गर्द, गर्दिश वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धुर उस्ताद अक्खर अगम्म पढ़ाउंदा ए। बिना बुद्धी तों रहे याद, मनमति दा डेरा ढाउंदा ए। धुन आत्मक सुणाए नाद, अनहद नादी नाद वजाउंदा ए। भेव खुल्हा के ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड रंग रंगाउंदा ए। झगड़ा रहे ना सुन्न समाध, सगली चिन्त गवाउंदा ए। सोई सुरती जाए जाग, आलस निंद्रा परे हटाउंदा ए। सतिगुर शब्द उपजे वैराग, वैरी पंचम मार मुकाउंदा ए। गृह मन्दिर कर आबाद, साढे तिन्न हथ्थ आप सुहाउंदा ए। मेल मिला के एकँकारा वाहिद, वाहवा आपणा पर्दा लाहुन्दा ए। सतिगुर शब्द स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार जिन्हां मिल गया उस्ताद, सो उस्तत बिना पुस्तक आप समझाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सिख्या देवे बोध अगाध, बोध अगाधा निरअक्खर निरवैर निराकार निरन्तर आप पढ़ाउंदा ए।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर पूरन सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे साहिब सूरे सरबंगी, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां वेख संधी, जुग चौकड़ी पूरब ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां लग्गी पाबन्दी, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ। आत्म धार दिसे कोए ना संगी, परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। नेत्र रोवे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगी, अट्ठ सट्ठ रहे कुरलाईआ। वेद शास्त्रां पिट्ठ होई नंगी, पुश्त पनाह दए ना कोए वड्याईआ। दीनां मज़्हबां आई तंगी, तंग दस्त होई लोकाईआ। चार कुण्ट नूरी चन्द दिसे ना कोए नौचन्दी, कलयुग अंधेरा छाईआ। सदी चौधवीं जांदी लँघी, मुहम्मद नैणां रिहा उठाईआ। बीस बीसे हरि जगदीशे सृष्टी दृष्टी अन्दर होई अंधी, निज लोचन ना कोए खुल्हाईआ। भाण्डा भरम ढाहे कोए ना कंधी, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। चारों कुण्ट शस्त्र जंगी, मन मनुआ रहे कुरलाईआ। मेरे उत्ते कलयुग औध होण ना देणी लम्बी, लम्मी पै के सीस निवाईआ। माया ममता मोह मिटा दे भेख पखण्डी, डम्बी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मैं रो रो देवां होका, साहिब स्वामी दयां जणाईआ। निगाह मार लै चौदां लोका, चौदां तबकां वेख वखाईआ। तेरा सुणे ना कोए हक सलोका, आत्म परमात्म राग ना कोए अल्हाईआ। मनुआ सबदा होया थोथा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। प्रकाश होए ना निर्मल जोता, जोती जाते तेरा नूर नज़र ना आईआ।

मैं अन्त कूड़ी क्रिया विच मार के वेख्या गोता, गहर गम्भीर ध्यान लगाईआ। तेरा जगत जिज्ञासू सोता, आलस निंद्रा विच्चों बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्तर आशा पुकारदी, बिन नैणां नीर वहाईआ। की खेल तेरी परवरदिग़ार दी, सांझे यार देणा दृढ़ाईआ। क्यों नौ खण्ड पृथ्मी गढ़्ही बणी हँकार दी, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। क्यों आवाज़ सुणदी नहीं शब्द धुन्कार दी, अनादी धुन ना कोए शनवाईआ। क्यों धार मिलदी नहीं अमृत ठण्डी ठार दी, निजर झिरना ना कोए झिराईआ। क्यों गुलशन महकदी नहीं तेरे नाम वाली बहार दी, खिजां रूप बदलाईआ। मैं कूक कूक दरोही तैनूं पुकारदी, निव निव सीस निवाईआ। सदी चौधवी लेखा तक्क लै मुहम्मद संग चार यार दी, मूसा ईसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं रो रो मारूं नाअरा, नर नरायण ध्यान लगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी जोती जाता हो उज्यारा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। भेव खुल्हा दे गुप्त ज़ाहरा, बातन पर्दा दे चुकाईआ। मैं कूक कूक करबल्यां तों बाहर पुकारा, आसा मनसा सब दी नाल मिलाईआ। भेव खुल्हा दे मेरे परवरदिग़ारा, सांझे यार तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा कागद कलम लिखण तों बाहरा, अलिफ़ ये समझ सके ना राईआ। तूं अमाम अमामा दो जहानां सिक्दारा, तबकां सबका आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब स्वामी अलख, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी सरनाईआ। श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। मेरा भाण्डा नौ खण्ड पृथ्मी वेख सक्ख, नाउँ निरँकार सके ना कोए टिकाईआ। मेरी कीमत रही ना कौडी कक्ख, मिट्टी ख़ाक ना कोए चतुराईआ। चारों कुण्ट लाउंदे भक्ख, अग्नी तत तत तपाईआ। मैनूं ज्यों भावे त्यों लैणा रख, रखणहार तेरी वड्याईआ। मैं आपणी आशा रही दस, दहि दिशा वेख वखाईआ। जिधर तक्कां रैण अंधेरी मस, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत जिज्ञासू तेरा गाए कोए ना जस, आत्म परमात्म संग ना कोए समाईआ। सत्त दीप मेरा खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। धीरज धर्म रिहा ना सति, जप विच ना कोए लोकाईआ। दीनां मज़्हबां उबले रत्त, रती रत तेरे विच ना कोए समाईआ। तूं जानणहारा मित गत, आदि अन्त इक अख्वाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी कलयुग जीवां अन्तर निरन्तर बदल दे मति, बुध बिबेक दे कराईआ। तेरे प्यार विच यारड़े सथ्थर लैण घत्त, मिले मेल गोबिन्द माहीआ। धरनी कहे मैं बिना हथ्थां तों जोड़ां हथ्थ, बिना सीस सीस निवाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, परम पुरख

अगम्म अथाहीआ। तेरी महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उतों मन्दिर जावे ढट्ठ, शौह दरया देणा रुढ़ाईआ। सतिजुग साचा देणा रख, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्हणी अक्ख, लोयण इक्को इक दरसाईआ। दर्शन देणा हो प्रतख, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। साचे नाम दा चार वरन अठारां बरन इक्को खोल्ह दे हट्ट, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला देणा जणाईआ। मेरे साहिब सतिगुर पुरख अकाले दीन दयाले मैं सरन सरनाई तेरी जावां ढट्ठ, धरनी धवल धौल निव निव लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीज बीजणा आत्म धार नाम दे वत, फल सति सति उपजाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
हीरा सिँघ निरँजण सिँघ तेजा सिँघ मोहण सिँघ करतार सिँघ अनोख सिँघ दे गृह

धरनी कहे परम पुरख मेरे अगम्मी पिता, पतिपरमेश्वर तेरे चरण ध्यान लगाईआ। तेरा खेल वेखां नित नविता, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप रूप समझाईआ। जुग चौकड़ी सद वेखे आपणी अनोखी थिता, जिस दा घड़ी पल समझ कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर कलयुग कूड़ी क्रिया बणा दे चिता, चिखा अग्नी हँकार वाली लगाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर आत्म परमात्म बणा दे हित्ता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा मनुआ मन जाए ना जित्ता, कल्पणा लोभ ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल बाप, पति पतिवन्ते सीस निवाईआ। मेरे उतों त्रैगुण मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। धुर दा भेव खुल्हा दे आप, आप आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म दस्स दे जाप, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट रोग संताप, संसा अवर रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट रोग संताप, संसा अवर रहे ना राईआ। जगत अंधेर रहे ना रात, नूरी चन्द शब्द चमकाईआ। झगड़ा मेट दे ज़ात पात, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। सच स्वामी सगला दे साथ, संगी साथी इक अख्वाईआ। मैं बेनन्ती करां हो अनाथ, नाथ अनाथे तेरी ओट तकाईआ। लेखा पूरा कर दे जो संदेसा दे के गया राम बेटा दसराथ, पंचवटी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे परवरदिग़ार अलाही

अब्बा, अम्मीजान तेरी ओट तकाईआ। मेरी दरोही धुर दे रब्बा, यामबीन तेरी शरनाईआ। मेरी आवाज़ अज़ा सुण सदा, कूक कूक सुणाईआ। तेरा जगत जहान कूड़ी माया विच मधा, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। पवित्र रही कोई ना जग्हा, मक्का काअबा रहे कुरलाईआ। तेरा नूर ज़हूर किसे दिसे ना उपर शाह रगा, नौ दवार पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग जीव हँस होए कग्गा, बुद्धी मति मन काग वांग कुरलाईआ। मेरे उतों शरअ शरीअत मेट दे हद्दा, हदूद आपणी दे समझाईआ। साचे कलमे नाम दा दे मज़ा, रस निजर दे झिराईआ। चारों कुण्ट मेरे उत्ते कूकदी कजा, कज़ाक कलयुग भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख सुल्ताना, शाहो भूप तेरी वड्याईआ। तेरे अग्गे करां ब्याना, बेनन्ती रही सुणाईआ। जो इशारा दे के गया कृष्णा कान्हा, यादव बंसी भेव खुल्हाईआ। जो मूसा दिता पैग़ामा, हज़रत ईसा कीता शनवाईआ। जिस धार विच मुहम्मद गाया तराना, बिन ज़बां तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं नूर अलाही इक अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं तेरा वेखां अन्त निशाना, निशाने जगत दे मिटाईआ। नव सत्त हो प्रधाना, चारों कुण्ट हुक्म वरताईआ। मैं निव निव करां सलामा, सजदयां विच सीस निवाईआ। तूं मेहरवान महबूब गुण निधाना, गुणवन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि अन्त जुगा जुगन्त ज़िमीं असमाना, ज़िमीं ज़मा मेहरवान तेरा ध्यान लगाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर अनोख सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे गुरु गुरदेवा, सतिगुर संग सुखदाईआ। तेरा खेल अलख अभेवा, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। मेरी रसना नहीं कोई जिह्वा, की तेरी सिफ्त सलाहीआ। मेरी कबूल करनी सेवा, तेरे चरणां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतां अमृत नाम देणा फल मेवा, रस आपणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं स्वामी वड देवी देवा, देवत सुर सब तेरा ध्यान लगाईआ।