१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शाह बुकर ज़िला फ़रीदकोट सोहण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे मालक कोटन कोटी, कंचन गढ़्ह वेख वखाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना चोटी, चोटा मनुआ सब नूं रिहा भरमाईआ। मानव ज़ाती वासना होई खोटी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बिन तेरे पुरख अकाल दिसे कोए ना ओटी, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। शब्द सहारा मिले कोए ना सोटी, जगत जहान धीर ना कोए रखाईआ। सृष्टी बणजारी हो गई तन बोटी, बुल्ल्हां बूटां रस पूर ना कोए कराईआ। सच प्रकाश तेरा नज़र ना आवे जोती, जोती जाते तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख सोती, सुत्तयां सके ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना गोती, गौतम बुद्ध कूक कूक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा मिले किसे ना घर, घराने कूड़ जगत वेख वखाईआ। तेरा पावे कोए ना दर, दरवाज़ा सचखण्ड ना कोए खुल्हाईआ। तूं मिलीं ना धुर दा हरि, हरि हिरदे सके ना कोए वसाईआ। अमृत पीए कोए ना साचे सर, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। मेरे उत्ते चारों कुण्ट आउंदा डर, कलयुग कूड़ कुड़यार होया हल्काईआ। मानव ज़ाती लग्गी अग्ग बहत्तर नड़, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैं तेरे दवारे गई खड़्ह, खण्डे खड़गां वाले सारे लए उठाईआ। लेखा मुका दे सीस धड़, जड़ चेतन भरम दे मिटाईआ। इक्को अक्खर मानस ज़ाती जाए पढ़, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। पूजा रहे ना पिप्पल बड़्ह, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। साचा घाड़न प्रभू घड़, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। कलयुग किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। वस्त अमोलक काया मन्दिर सब दे धर, धरनी रो रो रही जणाईआ। शरीअत दा रहे कोए ना शर, शरअ असल वसल दे समझाईआ। किरपा निधान किरपा कर, किरपन वेख जगत लोकाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नरायण नर, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। तेरी सरन सरनाई रही पड़, टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू लख चुरासी तन वेख लै मन्दिर, काया कंचन गढ़्ह ध्यान लगाईआ। प्रकाश दिसे किसे ना अन्दर, जोत नूर ना कोए चमकाईआ। बजर कपाट ना तुटे जन्दर, त्रैगुण लेख ना कोए मुकाईआ। मनुआ दहि दिश उठ उठ धावे बन्दर, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग कूड़ बणया कलन्दर, जीवां जंतां रिहा नचाईआ। मेरी इक्को चरण कँवल प्रभ बन्दन, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। मेरे तों शरअ दे मेट दे बन्धन, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। मैं भिखारन आई मंगण, दर तेरे मंग मंगाईआ। दीन दुनी चाढ़्ह दे रंगण, नाम रंगत इक वखाईआ। मानस जन्म ना होए भंगण, हरिजन
साचे लै तराईआ। आत्म परमात्म बख्श दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमा दे चन्दन, टिक्के इक्को इक रमाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां आपणे ला लै अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। सति दा मुख लगा दे सगन, सच दे नाल कर कुड़माईआ। तेरे भगत सुहेले घर घर दीपक जगण, मेरे उत्ते होवे रुशनाईआ। मैं ख़ुशीआं विच होवां मग्न, मस्ती नाम ख़ुमार चढ़ाईआ। फेर वेखां उत्ते गगन, गगन मण्डल खोज खुजाईआ। तूं दीन दयाल बख्शंदन, मेहर नज़र नाल तराईआ। सूरबीर बहादर सरबंगण, पातशाह वड वड्याईआ। तेरे जुग चौकड़ी कीते मेरे उत्ते लँघण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। नेत्र वरोले यमुना सरस्वती गंगण, गोदावरी मारे धाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यार हाथ ना आवे वञ्झण, वञ्झ मुहाणा सच ना कोए रखाईआ। सुरती विच रिहा कोए ना भजन, बन्दगी विच ना कोए समाईआ। नेत्र नाम मिले किसे ना अंजण, निज लोचण ना कोए खुल्हाईआ। तेरी दुनिया होई अंधन, नैणहीण लोकाईआ। धर्म दा पाए कोए ना कंगण, गोबिन्द संग ना कोए वखाईआ। तुध बिन टुट्टी आए कोए ना गंढण, आत्म परमात्म जोड़ (ना कोइ) जुड़ाईआ। दीन दुनिया होई भेख पखण्डन, सति सरूप ना कोए बदलाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना सब नूं दे दे दंडन, डण्डावत दीन दुनी बदलाईआ। पिछली क्रिया कर दे खण्डन, अग्गे खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। तिक्खी धार वखा दे चण्डण, प्रचण्ड रूप बदलाईआ। तेरे हुक्म दी करे ना कोए उलँघण, अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। सति सच दा कर अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ वखाईआ। कलयुग सतिजुग नाल दे बदल, बदली होवे थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब दा करे कोए ना कत्ल, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। पुरख अकाले आ मेरे वतन, धरनी आसा इक जणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वखा दे पतण, घाट इक्को इक जणाईआ। गुरमुख हीरे प्रगटा रत्न, अमोलक आप उठाईआ सदी चौधवीं किसे दा चले कोए ना यतन, मैं यथार्थ रही सुणाईआ। नौ खण्ड मेरे उत्ते तपण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरी आत्मा होई बेवतन, परमात्म सचखण्ड मेल ना कोए मिलाईआ। धर्म दा दिसे कोए ना हट्टन, सच वस्त ना कोए वरताईआ। तेरी कीमत पै गई प्रभू पैसे धेले टकण, ग्रन्थ शास्त्र हट्टां विच विकाईआ। ख़ाली हो गए काया मटन, नाम निधान विच ना कोए रखाईआ। ठग्ग चोर चारों कुण्ट टप्पण, कूड़ कुड़यार भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे सन्त भगत मेरे उत्ते छप्पण, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरे उत्ते भार वध गया पप्पण, पतित पुनीत देणी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे हन्झू वेख लै अक्खण, नैणां नीर वहाईआ। मेरा घराना बण गया सक्खण, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मेहरवाना मेरी पत आ रखण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगत सुहेले मित्र प्यारे इक्को दिसण, चारों कुण्ट सोभा पाईआ। सब दे अन्दरों कूड़ी क्रिया
कढ्ढ दे विसण, अमृत नाम रस भराईआ। जे लेखा गुरमुखां आयों लिखण, मेरा लेख दे बदलाईआ। साची वस्त पा दे भिक्खण, भिखारन हो के झोली डाहीआ। तूं एकँकारा एक इक्कण, वाहिद अल्ला नूर अलाहीआ। परवरदिग़ार सांझे यार बण जा मितन, मित्र प्यारे गोबिन्द मेला होवे साचे माहीआ। झगड़ा मुका दे इतल बितल सितल, राजे बलि लै उठाईआ। आपणी जोती धारों आपे निकल, तैनूं जन्मे कोए ना माईआ। हर हिरदे वस चितन, ठगौरी कूड़ी दे कढ्ढाईआ। झगड़ा मेट दे बूँद रितन, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख मैं तेरे दवारे आई टिकण, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पूजा रहे ना किसे पत्थर इट्टण, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। इक्को धार दस्स दे चिट्टण, सति सफ़ैदी पर्दा आप उठाईआ। अमृत बूँद बख्श दे छिट्टण, कँवल नाभी आप उलटाईआ। मेरा लहिणा देणा आ नजिट्ठण, धुर दे मालक फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं किधरों तैनूं लभ्भां, खोज्जयां हथ्थ किते ना आईआ। मेरे उतों मलेछां उठा दे सभा, सभापती तेरी ओट तकाईआ। दीन दुनी दे अन्दरों बदल दे तबा, तबीअत तबीब वेख वखाईआ। मेरी दुहाई दरोही धुर दे रब्बा, रहमान तेरी सरनाईआ। तूं इक्को मालक मेरा अब्बा, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। मेरी पवित्र कर दे जग्हा, जन भगतां दवारे चरण छुहाईआ। पिछला अन्त विछोड़े विच लँघा, अग्गे मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। हरिजन रूप रहे ना कग्गा, गुरमुख हँस लैणे उठाईआ। तूं मालक सूरा सरबगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। आत्म रस दा दे दे मज़ा, तैनूं मज़ाक करे ना कोए लोकाईआ। सदी चौधवीं सब नूं दे दे सज़ा, जो सच नूं गए भुलाईआ। मैं चलदी सदा तेरी विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। मैं दर दरबार तेरे हथ्थ बध्धा, बन्दगी विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भगत सन्त गुरमुख गुरसिख सूफ़ी रहे ना कोए अलगा, इक्को गृह मन्दिर देणी माण वड्याईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फ़तिह गढ़्ह ज़िला फरीदकोट बगीचा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं दिवस रैण फिरां नट्ठी, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे उत्ते कूड़ी क्रिया तपदी भट्ठी, भठियाला कलयुग अग्नी डाहीआ। फिरी दुहाई अट्ठ सट्ठी, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ रहे कुरलाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना अन्तिम उलटी गेड़ दे लट्ठी, चारों कुण्ट भवाईआ। सृष्टी दी दृष्टी बदल दे इक्ट्ठी, आत्म अन्तर निरन्तर भेव चुकाईआ। मेरी
आशा आवाज़ सुण लै मट्ठी, मट्ठां तों बाहर दयां सुणाईआ। जिज्ञासू रिहा कोए ना हठी, तपी तप ना कोए खुल्हाईआ। नाम धन पल्ले बन्न्हे कोए ना गट्ठी, कूड़ी गंढ सर्ब उठाईआ। धर्म दी कंध चारों तरफ ढट्ठी, दीवार सांझे यार नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दी पढ़े कोए ना पट्टी, निरअक्खर विच ना कोए समाईआ। जोत जगे ना लट लटी, शब्द अनाद धुन ना कोए सुणाईआ। साची खट्टे कोए ना खट्टी, लाहा धर्म हथ्थ किसे ना आईआ। परवरदिग़ार सांझे यार तेरी सदी चौधवीं जांदी टप्पी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं वेखणहारा घट घटी, लख चुरासी विच समाईआ। तेरी सिफ्त गा गा थक्के राग छत्ती, ढोले सोहल्यां नाल वड्याईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना किरपा कर अगम्मड़े एका रत्ती, धुर दे मालक होणा सहाईआ। आत्म परमात्म धार सब दा बणना कमलापती, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नेत्र नैणां वगदा नीर, छहिबर अगम्म अथाहीआ। तूं मालक ख़ालक मेरा बण दस्तगीर, बेनज़ीर आपणा भेव चुकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे जो आसा रख के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। मेरा शहिनशाह गहर गम्भीर, गवर इक्को इक अख्वाईआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, मुसव्वर तसव्वर ना कोए कराईआ। ओह कलयुग अन्तिम शरअ दे कट ज़ंज़ीर, तन्दव तन्द इक रखाईआ। दीन दुनी बदले तकदीर, तक्ब्बर दा डेरा किवें ढाहीआ। आपणे हथ्थ रखे तदबीर, अक्ल बुद्धी समझ किस ना आईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। प्रगट हो के पीरन पीर, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। चौदां तबकां देवे धीर, चौदां लोक खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं मंगण आई दर, गृह ठांडे सीस निवाईआ। तूं मालक ख़ालक स्वामी मेरा हरि, अगम्म अगम्मड़ा इक अख्वाईआ। मेरा ख़ाली भण्डारा भर, अतोट अतुट देणा वरताईआ। कूड़ी क्रिया चुका दे डर, भय भाओ ना कोए वखाईआ। सति सच जणा दे सर, सरोवर इक प्रगटाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना किरपा कर, कृपाल हो के वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए झड़, फल लोभ रहिण कोए ना पाईआ। पवित्र कर दे काया धड़, पंजां ततां कर सफ़ाईआ। इक्को तेरा नाम अक्खर जावण पढ़, सोहला ढोला कलमा राग इक समझाईआ। मुकामे हक सचखण्ड मकान मन्दिर जाण चढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सतिजुग सच धर्म दा घाड़न घड़, कलयुग कूड़ा भाण्डा भन्न वखाईआ। किला रहे ना हँकारी गढ़्ह, निवण सु अक्खर इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं करमहीण निमाणी, निम्रता विच सीस निवाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह धुरदरगाहीआ।
ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी निशानी, पुरीआं लोआं सोभा पाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तेरी सिफ्त बाणी, रागां नादां विच शनवाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर सब दा जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ। जीव जंत तेरे प्राणी, पुनह पुनह मंग मंगाईआ। आत्म धार कर परवानी, परमात्म आत्म दे माण वड्याईआ। निर्मल नूर बख्श नुरानी, जोती जाते डगमगाईआ। शब्द अनाद दे धुन्कानी, अनहद नादी राग सुणाईआ। कलयुग अमृत बख्श दे पाणी, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। तूं आत्म ब्रह्म ज्ञानी, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। तेरा लहिणा देणा आलमे जाविदानी, मुकामे हक तेरी शरनाईआ। तेरा लेखा लिखे ना कलम कानी, श्याही काग़ज़ ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी नूं मंज़ल दे रुहानी, रूह बुत इक्को रंग रंगाईआ। सब नूं बख्श दे पद निरबानी, निरवैर आपणा पर्दा दे उठाईआ। लेखा मुका दे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज होणा आप सहाईआ। पन्ध मुका दे कूड़ क्रिया जगत जहानी, सति सच नाल कर कुड़माईआ। धरनी कहे मेरी आशा जुग चौकड़ी पुराणी, परम पुरख दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी धुर दे दानी, दाते दात वस्त अगम्म नाम देणी वरताईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर जरनैल सिँघ दे गृह
धरनी कहे गुरमुख तेरा प्रेम प्यार दा हाढ़ा, अंमिओं रस अमृत धुरदरगाहीआ। जिस दा रस समझे कोए ना दाढ़ा, दन्दां चले ना कोए चतुराईआ। जिस दी ख़ुमारी विच नच्चण टप्पण जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्वत समुंद सागर भज्जण वाहो दाहीआ। सचखण्ड दवार थिर घर सन्तां भगतां लाया अखाड़ा, अवतार पैग़म्बर गुर ख़ुशीआं नाद वजाईआ। जिस दी मस्ती विच हस्ती इक्को नज़री आए अगम्मी लाड़ा, जोती जाता पुरख बिधाता अगम्म अथाहीआ। जो अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार ज़िमीं असमाना मेटे पाड़ा, परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अग्नी बुझावे बहत्तर नाड़ा, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। पंज विकार मेटे कूड़ी धाड़ा, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी साचे रस दा देवे इशारा, ऐशो इशर्त तों बाहर सुणाईआ। इक्को जल्वा तक्को नूर नूर उज्यारा, जोती जाता धुरदरगाहीआ। इक्को नाद शब्द सुणो धुन्कारा, इक्को कलमा राग अल्हाईआ। इक्को अमृत पीओ जाम ख़ुमारा, अट्ठे पहर ख़ुमार बणाईआ। जो अन्तर आत्म दए अधारा, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। जो लहिणा
देणा चुकावे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी निव निव लागण पाईआ। जो भेव अभेदा खोल्हे दर दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जिस पीत्यां मिले एकँकारा, अकल कलधारी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे गुरमुख तेरा नाम निधान अतीता, जाम धुर दा नज़री आईआ। भर प्याला प्रेम पीता, रसना रस ना कोए वड्याईआ। एह लेखा जिस वेले अर्जन कृष्ण लिखाई गीता, अठारां ध्याए समझाईआ। मित्र प्यारा बण के मीता, सुदामे बिपर दिती वड्याईआ। लहिणा देणा चुका दे भीलणी नीचा, राम राम वड्याईआ। इशारा दे के वशिष्ट सीता, सोई सुरत गया जगाईआ। सप्तस ·षीआं धरनी उत्ते कढीआं लीकां, नक्क ज़िमीं उत्ते रगढ़ाईआ। विछोड़े विच मारीआं चीकां, तेरा नाम दुहाईआ। मूसा किहा हक तौफ़ीका, कोहतूर दए गवाहीआ। ईसा कहे रखां उडीका, सलीव गल विच लटकाईआ। मुहम्मद किहा सदी चौधवीं कर तस्दीका, शहादत चार यारी भुगताईआ। सतिगुर नानक किहा त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी इक अख्वाईआ। सतिगुर गोबिन्द सिँघ किहा जिस अमृत जाम प्याला पीता, पतित पापीआं पार कराईआ। वड्याई दे गुरमुखां सीसा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आप हो के नीकन नीका, अमृत पंजां कोलों मंग मंगाईआ। कीता खेल जगत अनडीठा, जग रीती समझ कोए ना पाईआ। अन्त सेदेशा दिता जिस वेले नंदेड़ सुहाया आपणा आप अंगीठा, तत्व तत तत छुपाईआ। परम पुरख दा भाणा मन्नणा मीठा, नेत्र नैण नीर ना कोए वहाईआ। ओह मालक स्वामी जीव जीअ का, जुग जुग वेख वखाईआ। नाले हस्स के दस्सया तरीका, इशारे नाल गया दृढ़ाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला जिस दे विच नहीं शरीका, शरकत जगत ना कोए रखाईआ। ओह अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे लीका, लाईन इक वखाईआ। माण देवे हस्त कीटा, ऊचां नीचां जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग बदल देवे रीता, सतिजुग सच नाम समझाईआ। खेले खेल साहिब जगदीशा, जगदीश्र अगम्म अथाहीआ। जिस दा रूप अनूप बीस बीसा, इक इकीसा कार कमाईआ। उस दी अगम्मढ़ी होवे हदीसा, हज़रतां तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी दिता वखाईआ। मैं तक्कया अगम्म नज़ारा, जिस मेरा नज़रीआ दिता बदलाईआ। चारों कुण्ट आपणा वेख्या किनारा, कोना कोना फोल फुलाईआ। अमृत रस पीए ना कोए विच संसारा, जगत रसना मदि नाल वड्याईआ। अन्तर निरन्तर हरि भुल्लया मीत मुरारा, मित्र प्यारे यारड़े सेज ना कोए हंढाईआ। धरनी कहे मैं रोवां ज़ारो ज़ारा, कूक कूक सुणाईआ। दरोही कहि कहि पुकारा, मेरी हाल दुहाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी दीन दुनी भुल्लया गोबिन्द फ़तिह जैकारा, आपणा तन फ़तिह
ना कोए कराईआ। अमृत कोई ना पीवे ठांडा ठारा, खण्डा नाम विच ना कोए फिराईआ। चारों कुण्ट होया धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा खेल बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आईआ। मैनूं याद आ गया जदों गोबिन्द बणया उच्च दा पीर, पीर पीरा नूर अलाहीआ। तेरा रूप होया दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। उस वेले इशारे कीते कबीर, नाम निधाने ढोले गाईआ। अफ़गानां वास्ते पढ़ी इक तकबीर, बिना तहरीर दिती जणाईआ। एह खेल अख़ीरी अख़ीर, आख़र दिता सुणाईआ। आबे हयात प्याला बदल दिती तासीर, तसबी आपणी आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे मैं खेल दस्सणा नहीं आम, जगत की शनवाईआ। मेरी अक्खरां वाली नहीं कलाम, कल्मयां की वड्याईआ। मैं इक नूं करां सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। मैं गोबिन्द कीता प्रणाम, जिस वेले उच्च दा पीर बणया धुर दा माहीआ। जरनैल सिँघ ने ओस वेले फड़ प्याया जाम, पाणी ग्लास हथ्थ टिकाईआ। जेहड़ा शरअ दा पठाण, मुस्लिम आपणा रूप दरसाईआ। गोबिन्द प्रेम नाल कीता परवान, परम पुरख दी मोहर दिती लगाईआ। तेरा लहिणा देणा फेर होवे विच जहान, जुग चौकड़ी मुक कदे ना जाईआ। जिस वेले जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट होवे नौजवान, नूर नुराना डगमगाईआ। मैं शब्द गोबिन्द होवां बलवान, रूप अनूपा आप दरसाईआ। दीन दुनी विच तेरी करां पहचान, बेपहचान हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप सुणाईआ। ओह तक्को नारद बोदी आउंदा हिलाउंदा, नक्क टेडा रिहा वखाईआ। बिना शास्त्रां फिरे गाउंदा, बिना जिह्वा ढोले रिहा दृढ़ाईआ। हलूण हलूण धरती रिहा हिलाउंदा, ठोकरां रिहा लगाईआ। मुक्खों बोल बोल जणाउंदा, सुण लै जगत दी माईआ। ओह वेख कलयुग काला रूप वटाउंदा, भेस अवल्लड़ा आप बदलाईआ। जो तेरे धर्म दवारे फिरे ढाउंदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। घर घर मनुआ नाच नचाउंदा, साढे तिन्न हथ्थ शोर मचाईआ। जिज्ञासुआं रूप धरया काउं दा, हँस नज़र कोए ना आईआ। जाप भुल्लया वाहो वाहो दा, विद्या विच फिरे लोकाईआ। ओह तक्क कमलीए खेल बेपरवाहो दा, जो दो जहान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए सुण लै मेरा ढोला, की ढोल माही जणाईआ। सुण लै अगम्मी सोहला, सोलह कला वाले जिस दा ध्यान लगाईआ। तक्क लै अगम्मी मौला, जिस नूं पैग़म्बर सीस निवाईआ। नी धौले तेरा झाटा हो गया धौला, बुढापे विच तेरी चले ना कोए चतुराईआ। मेरे कोल लेखा तक्क लै जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं
नाल कीता कौला, इकरारनामे दयां वखाईआ। जिस ने खेल खिलाया कृष्ण बणके साँवला, साँवल सुन्दर रूप अख्वाईआ। ओह कलयुग अन्तिम जोती जाता पुरख बिधाता शब्दी धार बणे बावला, दो जहानां फिरे वाहो दाहीआ। जिस लहिणा देणा पूरा करना बावना, बलि आपणी गंढ पवाईआ। ओह तेरी पूरी करे कामना, ख़ाहिश पिछली वेख वखाईआ। जो भगतां पकड़े दामना, दामनगीर इक अख्वाईआ। जिस इशारा कीता सीता रामना, बाल्मीक पर्दा दिता चुकाईआ। नी ओह फिरे तेरे ग्रामना, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे धरनीए तूं सब दी धरनी मईआ, ममता वालीए दे जणाईआ। तेरी किधर नूं जावे नईया, नईया नौका कौण चलाईआ। तेरा ख़सम मालक स्वामी केहड़ा रमईआ, राम वालीए दे दृढ़ाईआ। तेरा नाता साक सज्जण केहड़ा भैण भईआ, मंमी बीबी कवण रूप बदलाईआ। नी भेत खोल्ह दे क्यों बुल्ल्हे गाया तेरे उत्ते थईआ थईआ, दईआ दईआ कहि के गया सुणाईआ। धरनी अक्ख खोल्ही जां निगाह मारी वे नारदा ओह वेख राय धर्म सब दी कढ्ढी बैठा वहीआ, लख चुरासी लेखा फोल फुलाईआ। चित्रगुप्त नाल पाउंदा जाए सहीआ, सही सलामत नज़र कोए ना आईआ। मेरी दुहाई गोबिन्द दा पूरा हो गया ढईआ, ढौंका ला के उठया धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। झट नारद मारी ताली, ताड़ी दिती वजाईआ। नी धरनीए आपणी जेब वेख लै ख़ाली, ख़लकत वालीए वस्त हथ्थ कोए ना आईआ। फल रिहा ना तेरे उत्ते चुरासी डाली, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। चारों कुण्ट रैण अंधेरी काली, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे प्यार विच सतिकार विच अधिकार विच देवे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। धर्म रिहा ना धर्मसाली, मन्दिर मस्जिद सारे रहे कुरलाईआ। मैं तेरे दर दा बणया सवाली, सवाली हो के दयां जणाईआ। तेरी आयू बीत गई बाहली, जुग चौकड़ी बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, हरि मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे नारद गंज्या, ब्रह्मणा की सुणाईआ। मेरे अन्दर अग्गे बड़ा रंज्या, दुखी हो के रही कुरलाईआ। जो इशारा दिता द्वापर संदेसे विच संज्या, कलयुग अन्तिम अक्ख उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार हाथ ना आवे वंझया, वहिणा भेव कोए ना आईआ। पंच विकार होणा ततां पंज्या, पंचम शब्द ना कोए शनवाईआ। चारों कुण्ट होवे जंगया, जग्हा ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। कलयुग आपणा चोला होवे रंगया, मोह विकारा रंग चढ़ाईआ। साचा दिसे ना कोए अनंदिआ, अनन्द अनन्द अनन्द विच ना कोए समाईआ। झगड़ा पैणा बन्दगी वाल्यां विच बंदिआ, शरअ शरअ नाल टकराईआ। धर्म दवारे वज्जणा जंदिआ, कुण्डा शरअ ना कोए खुल्हाईआ। माण रहिणा नहीं मुल्ला शेख़ मुसायक
पंडया, रंगत रंग ना कोए चढ़ाईआ। मेरे उत्ते लेखा मुकणा नेत्र हीण अंध्या, कूड़ कुड़यार रहिण ना पाईआ। किसे नूं समझ नहीं आउणी सरघी सँध्या, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम सब तों छुटणे धंदिआ, धौल धवल रही सुणाईआ। पिच्छे पिछला वेला लँघया, अग्गे भेव ना कोए पाईआ। सम्मत सम्मती होवे दंगया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शाह सुल्ताना सौणा मिले ना उत्ते मंज्या, बिस्तर सेज ना कोए हंढाईआ। पता लग्गणा नहीं माढ़यां चंगिआं, चार कुण्ट कुरलाईआ। खेल वेखणा रूसा चीना नाल फ़रंगया, फ़ारस पहली वंड वंडाईआ। गोबिन्द दा खड़कण वाला मृदंगया, नौबत नाम नगारा इक सुणाईआ। नवीं धार चमकदी वेख लै चंडया, कलयुग चण्डाल रूप बणे कसाईआ। किसे पवण नहीं मिलणी ठंडया, अग्नी तत तपाईआ। धरनी कहे नारदा मेरे उत्ते हालत होणी मंदिआ, मंदभाग दिसे लोकाईआ। किसे कोए ना लावे अंगया, अंगीकार अंग ना कोए छुहाईआ। दिसे नूर ना कोए नौ चन्दीआ, नव सत्त अंधेरा छाईआ। जन भगतां पूरीआं होण किसे ना संधीआं, पूरब लेख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। नारद कहे धरनीए ना लै ऐडा हौका, हक दयां सुणाईआ। तूं खेल वेखणा चौदां लोकां, चौदां तबक नैण उठाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तैनूं मिल गया मौका, मुकम्मल नैण लैणा खुल्हाईआ। प्रभू दा हुक्म वरतणा नाल शौका, चारों कुण्ट ख़ुशी बणाईआ। नाता टुटणा कूड़े मोह का, मुहब्बत कुकर्म रहे ना राईआ। लेखा मुकणा कलयुग ध्रोह का, ध्रू प्रहलाद देण गवाहीआ। इक्को नाम प्रगट होणा पुरख अकाले सो का, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। प्रकाश होणा हँ ब्रह्म लो का, आत्म नूर नूर चमकाईआ। भेव रहिणा नहीं एका दो का, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणे हुक्म निरमोह का, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड वाड़ा ज़िला फिरोज़पुर लक्षमण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी शरनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना मेरी सुहञ्जणी कर दे रुत, रुतड़ी आपणे नाम कलमे नाल महकाईआ। मैं वैरागण जगत दुहागण मेरी खुल्ही वेख लै गुत्त, मेंढी सीस जगदीश नज़र कोए ना आईआ। धर्म दी धार एकँकार मेरे निरँकार तेरा रिहा कोए ना सुत, अपराधी
होई कूड़ लोकाईआ। तेरा धर्म निशाना श्री भगवाना गया छुप, नूर नुराने नौजवाने तेरा चन्द ना कोए चमकाईआ। मेरे उत्ते अबिनाशी अचुते होया अंधेरा घुप्प, चार कुण्ट अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना लग्गी भुक्ख, धीरज धीर बेनज़ीर सके ना कोए बन्हाईआ। मेरे अन्तर निरन्तर इक्को इक अगम्मड़ा दु:ख, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरे मालक इक नरेश, नर नरायण तेरी शरनाईआ। दर ठांडे होई पेश, पेशीनगोईआं नाल उठाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर दे देस, देस देसन्तरां पन्ध मुकाईआ। आह लेखा वेख लै जो लिख के गया गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता कल धरे अगम्मड़ा वेस, · अगम्मढ़ी वेख वखाईआ। जिस दी महिमा
गा सके कोई ना शेस, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए चतुराईआ। ओह कमलीए तेरे उतों मेटे कल कलेश, कलि कल्की नूर अलाहीआ। जिस दा नज़र आए ना कोए रूप रंग भेख, ·षी मुनी मुनीश्र वेखण कोए ना पाईआ। जो आदि अन्त रहे हमेश, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे गणपति गणेश, शंकर आशा नाल मिलाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा मुल्ला मुसायक शेख़, काजी गाजी लहिणा रहिण कोए ना पाईआ। उस दा सुण अगम्मा संदेश, जो सोहला ढोला सुणाए धुरदरगाहीआ। ओह करनी दा करता इक्को हुक्म देवे विशेष, विषयां तों बाहर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरी वेख बेहाली, बहिबल हो के दयां सुणाईआ। तूं निरगुण नूर जोत अकाली, अकल कल धारी अगम्म अथाहीआ। मैं दर मंगती बणी सवाली, भिखारन हो के झोली डाहीआ। सति धर्म तों मेरा गृह हो गया ख़ाली, वस्त सच नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट माया त्रैगुण ज़ंजाली, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। नव खण्ड पृथ्मी होई कंगाली, सच वस्त ना कोए वरताईआ। धर्म दा रिहा कोए ना माली, अमृत सिंच हरा ना कोए कराईआ। मेरी देवे ना कोए दलाली, विचोला नज़र कोए ना आईआ। प्रभू फल रिहा ना तेरी चुरासी वाली डाली, पत्त टहिणी रहे कुमलाईआ। तूं वक्त आपणा वेख हाली, हालत बदली ख़लक ख़ुदाईआ। पवित्र रही ना कोए धर्मसाली, मन्दिर शिवदुआले मट्ठ रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं दिवस रैण होई ग़मगीन, ग़मखार नज़र कोए ना आईआ। फिरी दरोही लोक तीन, लोक परलोक रहे कुरलाईआ। मेरी पवित्र रही ना ज़मीन, ज़रा ज़रा खोज खुजाईआ। तूं वाहिद मालक इक अमीन, अमाम नूर अलाहीआ। साची सिख्या दिसे ना कोए तालीम, तुलबा हक करे
ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग सारे होए अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। झगड़ा प्या नर मदीन, मुद्दा समझ कोए ना पाईआ। तेरे उत्ते भरोसा रिहा ना कोए यकीन, इतमाद रखे ना कोए गुसाँईंआ। तूं अन्त ख़ालक आलमीन, उल्मा तैनूं गए भुलाईआ। तेरा नूर ज़हूर करे ना कोए तस्लीम, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। तूं महबूब वाहिद कदीम, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। आदि जुगादी सदा रहीम, रहमान नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरी ख़ाली झोली देणी भराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै डोलदी नईया, नौका पार ना कोए लँघाईआ। तूं स्वामी हक इक रमईआ, रमया हर घट थाँईंआ। मेरी अन्तिम फड़ लै बहीआ, दर तेरे सीस झुकाईआ। गोबिन्द दा पन्ध मुक्कया ढईआ, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। मैं शरन शरनाई तेरी पईआ, परम पुरख ओट रखाईआ। तूं ही माता तूं ही मईआ, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरा लेखा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे धर्म धार दे कान्हा, घनईया तेरी आस रखाईआ। तूं शहिनशाह श्री भगवाना, भगवन बेपरवाहीआ। मैनूं कोझी कमली नूं दे दे दाना, दाते दानी दया कमाईआ। मेरा सुहञ्जणा गृह कर मकाना, फिकरे पैग़म्बरां दे देण गवाहीआ। तूं लेखा तक्क जिमीं ज़मानां, असमानां खोज खुजाईआ। तेरा राह तक्कां कान्हा, बिन नैणां नैण उठाईआ। लहिणा पूरा कर मेरे रामा, मेहर नज़र नज़र टिकाईआ। तेरा जोती धार अगम्मा जामा, कलि कल्की खेल खिलाईआ। निहकलंक वजा दमामा, डंका इक्को इक कर शनवाईआ। फिर तेरा खेल तक्कां दो जहानां, निरगुण तेरी बेपरवाहीआ। जन भगतां बख्श चरण ध्याना, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। नाद शब्द दे धुन्काना, आत्म राग सुणाईआ। अमृत रस बख्श पीणा खाणा, निजर झिरना इक झिराईआ। मेरी बेनन्ती कर परवाना, परम पुरख सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं मेरा गुण निधाना, गहर गम्भीर वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ बदल निशाना, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। आत्म परमात्म तेरा होवे गाणा, चार वरन अठारां बरन इक्को रूप तेरा दिसे नूर नुराना, नर नरायण तेरा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी मर्द मर्दाना, दर दवार एकँकार परवरदिग़ार सांझे यार इक्को आस रखाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड तलवंडी जले खां ज़िला फिरोज़पुर बलवंत सिँघ दे गृह
धरनी कहे सुण मेरे परम पुरख निरँकारे, निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारे, जोती
जाते पुरख बिधाते नूर नुराने अगम्म अथाहीआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मैनूं चौदां तबक देंदे इशारे, लोक चौदां सैनत रहे लगाईआ। अम्बरां विच वेखण चन्द सितारे, सूर्या नैणां नैण बदलाईआ। देवत सुर रहे पुकारे, गण गंधर्ब करी शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लावण नाअरे, कूक कूक सुणाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सति दा सच देण अधारे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनीए आपणे लहिणे देणे वेख लै सारे, पूरब लेखे नाल मिलाईआ। सो पुरख निरँजण तेरे खेल अपारे, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण मैं तेरे इक सहारे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। एकँकार मेरी नईया तेरे किनारे, खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। आदि निरँजण तेरा नूर जोत चमत्कारे, दो जहानां कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरे खेल जगत धार तों बाहरे, भेव अभेदा समझ किसे ना आईआ। श्री भगवान तूं योद्धा सूरबीर बलकारे, करते अबिनाशी तेरी वड वड्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे सोहणे बंक दवारे, अस्थिल आदि जुगादि नज़री आईआ। मेरी अन्त कन्त भगवन्त सुण इक पुकारे, पुनह पुनह सीस निवाईआ। लहिणा तक्क लै संग मुहम्मद नाल चार यारे, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। हज़रत ईसा की कहि कहि पुकारे, की सलीब रही समझाईआ। मूसा कोहतूर दे दे सहारे, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। मेरी आशा अन्तर रो रो पुकारे, निव निव सीस निवाईआ। मेरे महबूब परवरदिग़ारे, यामबीन तेरी वड्याईआ। कलमा कलामा कायनात पा सारे, बिन नैणां वेख वखाईआ। मैं तेरे तक्कां नज़ारे, दीन दुनी दा नज़रीआ दे बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप तेरा खेल मेरे मीत मुरारे, मित्र प्यारे देणा दरसाईआ। मैं ठांडे दर कढ्ढां हाढ़े, हौक्यां विच करां शनवाईआ। मैनूं सच दस्स कवण कूटे मेरे उत्ते लग्गणे युद्ध अखाड़े, खण्डे खड़गां कवण कवण खड़काईआ। कवण अवतार पैग़म्बर गुर बणन लाड़े, शाह सवारे रूप वटाईआ। मेरा वसदा खेड़ा उजाड़े, ढाह ढाह ख़ाक मिलाईआ। दीन मज़्हब मारे धाड़े, धाड़वी हो के आपणा बल जणाईआ। मेरी दरोही मेरे वक्त जगत दिवस आए माढ़े, सुहञ्जणी रुत्त ना कोए सुहाईआ। किरपा कर मेरे करतारे, कुदरत दे कादर हो सहाईआ। लख चुरासी तेरे नूर उज्यारे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी तैनूं पुकारे, तैनूं कूक कूक सुणाईआ। प्रगट हो कलि कल्की अवतारे, अकल कल आपणा आप जणाईआ। निहकलंक मैं तेरे इक सहारे, सहायक नायक दूजा नज़र कोए ना आईआ। अमाम अमामा तेरे वेखां अगम्म नज़ारे, नूर नुराने नूर अलाहीआ। आपणा देस सुहञ्जणा कर दे मेरे शहिनशाह शाह पातशाह विच संसारे, सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। सम्बल तेरे वज्जण नगारे, नौबत नाम वाली खड़काईआ। गोबिन्द मेरा होए जगत दवारे, दरोही आपणी कल वखाईआ। धरनी कहे मेरी आसा पूरी करदे कलयुग कूड़ दे निवारे, सतिजुग
सति सति प्रगटाईआ। इक्को इष्ट होवे जीव जंत तेरा निरँकारे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को नाम होवे जैकारे, इक्को ढोला कलमा सिफ्त सलाहीआ। इक्को मन्दिर सोहे गुरदवारे, इक्को काअबे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन मेरा बेड़ा पार ना कोई उतारे, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण चार कुण्ट निवासी बैकुण्ठ मेरा होए ना कोए सहाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रज्ज़ी वाला ज़िला फ़रीदकोट मल सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे साहिब गुणवन्त गुण गुणीआ, गुण निधान नौजवान तेरी वड वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी वेख सारी दुनिया, कायनात दे मालक कल्मयां तों बाहर ध्यान लगाईआ। तन वजूदा हक महबूबा वेख नाद अगम्मी तुरीआ, हक हकीकत लाशरीक फोल फुलाईआ। भेव अभेदा खोल्ह परदयां विच्चों समाधी सुन्नीआं, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। लेखा तक्क लै जगत जिज्ञासू ·षीआं मुनीआं, मुल्ला शेख़ां मुसायकां पंडतां फोल फुलाईआ। निगाह मार लै पंज तत काया कुल्लीआं, कुल मालक आपणा नैण उठाईआ। दरोही तेरीआं आत्मा तैनूं अन्तर आत्म भुल्लीआं, मार्ग पन्ध सच चले ना कोए तेरी रज़ाईआ। तेरा नाउँ निरँकार गोबिन्द गाउंदे रसना बुल्ल्हीआं, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। तेरी खाणी बाणी तेरे शब्द धार दी करदी चुल्लीआं, निजर रस ना कोए झिराईआ। मन दीआं वागां हो गईआ खुल्हीआं, ख़लक दे ख़ालक बन्धन नज़र कोए ना आईआ। सच प्रेम दीआं धारां डुल्ल्हीआं, मिट्टी ख़ाक विच रुलाईआ। तेरे चरण कँवल लाए कोए ना धूलीआं, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। ओह वेख की इशारा देवे हज़रत ईसा चढ़या सूलीआं, सूल सुराही खंजर प्याला की रिहा समझाईआ। किरपा कर दे मेरे कन्त कन्तूहलीआ, भगवन्त नूर अलाहीआ। सति सच हथ्थ आवे ना किसे मूलीआ, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी हालत वेख नेहकर्मी, कर्म कांड तों बाहर ध्यान लगाईआ। मैं आदि पुरख तेरी धारों जरमी, जन्म देण वाली अवर कोए ना माईआ। पुरख अकाले दीन दयाले जुग चौकड़ी तेरी रही सरनी, अवतार पैग़म्बर गुर इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मालक ख़ालक तरन तरनी, तारनहार तेरी वड्याईआ। मैं इक्को तुक तूं मेरा मैं तेरा जुग चौकड़ी पढ़नी, दूजी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। मैं मंज़ल हकीकी तेरी चढ़नी, चरण कँवल सीस निवाईआ। तूं कृपानिध कृपाल आपणी किरपा करनी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरे उतों झगड़ा मेट दे वरनी बरनी, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह
दे हरनी फरनी, निज लोचन नैण होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै हालत अंदरूनी, बिन नेत्र नैण उठाईआ। मेरी शरअ तक्क बहिरूनी, जो जगत जुगत चलाईआ। चार जुग दे हुक्म वेख लै कानूनी, कलमे नामा नाल दरसाईआ। निगाह मार लै आपणी लख चुरासी जूनी, चारे खाणी फोल फुलाईआ। मैं निमाणी कोझी कमली मासूमी, बचपन तेरी झोली पाईआ। मेरे उत्ते किरपा करनी तेरा हुक्म मामूली, किरपन देणी माण वड्याईआ। कूड़ी शरअ दी बदल बेअसूली, असल आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं सब दा मालक कन्त कन्तूहली, आत्म परमात्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी मेरा अन्त लहिणा देणा सब दे कोलों वसूलीं, श्री भगवान नौजवान दो जहान बचया रहिण कोए ना पाईआ।