पुस्तकालयभाग २३

१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ मोगा शहर ज़िला फ़रीदकोट कपूर सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे मालक धुर स्वामी, पुरख अकाल दीन दयाल देणी इक सरनाईआ। शाह पातशाह मेरी शरअ दी कट ग़ुलामी, ज़ंज़ीर बेनज़ीर जगत वाले तुड़ाईआ। तूं नूर नुराना नौजवाना इक अमामी, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। सचखण्ड निवासी वसे निहचल धाम सदा नेहकामी, तेरी ओट रखाईआ। आदि जुगादी लख चुरासी अन्तरजामी, गृह गृह वेखणा थांउँ थाँईंआ। सति धर्म दी तेरी दिसे ना कोए निशानी, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। तेरी जगत जुगती होणी पुराणी, वेद पुराण देण दुहाईआ। कूक पुकारे चारे खाणी, चारे बाणी नाल मिलाईआ। किरपा कर गुण निधानी, गुणवन्त होणा आप सहाईआ। सतिगुर शब्द धुर दी दात बख्श इक महानी, नाम निधान झोली पाईआ। मेरी बेनन्ती पुरख अकाल इक्को मानीं, दर ठांडे सीस झुकाईआ। झगड़ा मेट अञ्जील कुरानी, कायनात दे समझाईआ। तैनूं ईसा मूसा बणाया पिता इक्को असमानी, दरगाह साची सोभा पाईआ। मुहम्मद संदेसा दिता अवामी, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। कलयुग रैण अंधेरी मेट दे शामी, शाम घनईया तेरी ओट रखाईआ। तूं हर घट रमईआ रमया रामी, राम रामा आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं चारों कुण्ट दुक्खां भरी, नाड़ नाड़ रही कुरलाईआ। किरपा कर दे मेरे अगम्मी हरी, हर हिरदे कर सफ़ाईआ। मेरे उतों मेट दे जगत शरी, शरअ नाम वाली समझाईआ। दीनां मज़्हबां तों कर दे बरी, बरयाज़म दे समझाईआ। मैं बेनन्ती तेरे उत्ते करी, तूं

करता पुरख अगम्म अथाहीआ। मैं कलयुग कूड़ी क्रिया तों रही डरी, डरपोक हो के रही सुणाईआ। सच सरनाई तेरी पड़ी, निव निव लागां पाईआ। सचखण्ड दवारे खड़्ही, खड़गां खंडयां वाले मैनूं रहे डराईआ। मैनूं इयों जापदा तेरी सृष्टी होई दो धड़ी, हिस्से धुर दे वंड वंडाईआ। लेखा मुकणा गोर मढ़ी, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे किरपा कर मेरे गुरदेव, देव देवा तेरी सरनाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेव, दरगाह साची सोभा पाईआ। तूं मालक अलख अभेव, अगोचर अगम्म अथाहीआ। मैनूं बख्श दे आपणे नाम दा मेव, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, ख़ाली झोली मेरी देणी भराईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मंगती होई निमाणी, निर्धन तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तूं बख्शणहारा पद निरबाणी, निरवैर पुरख तेरी वड्याईआ। मेरे उतों झगड़ा मेट दे चारे खाणी, चारों कुण्ट हो सहाईआ। जीव जंत तक्क लै आपणे प्राणी, प्राण अधारी वेख वखाईआ। आपणी आत्मा सब दे अन्दर कर लै सुघड़ स्याणी, सुचज्जी लै बणाईआ। तूं मालक शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह अगम्म अथाहीआ। मेरी बेनन्ती इक्को मानीं, मनसा तेरे अग्गे टिकाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया मेट अभिमानी, ममता मोह देणी गंवाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को नाम देणा निधानी, गुणवन्ते तेरा ढोला गाईआ। साचा बख्शणा चरण ध्यानी, चरणोदक धुर दा देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मंज़ल कर आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ।

१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड घल कलां ज़िला फ़रीदकोट गुरतेज सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे शहिनशाह सुल्तानी, शाह पातशाह धुरदरगाहीआ। मैं कोझी कमली बुधहीण निमाणी, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जाण जाणी, दो जहानां मालक अगम्म अथाहीआ। मैं तेरे चरण कँवल करां ध्यानी, धरत हो के सीस निवाईआ। मेरी इक बेनन्ती हक महबूबा ऊच आरूजा मानी, मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। निगाह मार लै आपणी जेरज वाली खाणी, नव नौ खोज खुजाईआ। सच तक्क लै धर्म धार दी बाणी, भेव अभेदा आपणे विच्चों प्रगटाईआ। अमृत धार वेख लै आपणा निजर धार दा पाणी, बूँद स्वांती नाल मिलाईआ। मेरी हक हकीकत वाली सुण लै कथा कहाणी, बिन कथनी दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा हरि, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ।

धरनी कहे प्रभू मैं दर तेरे ते पुज्जी, पूजण योग तेरी शरनाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै गुझी, बिन रसना जिह्वा दयां दृढ़ाईआ। मेरी दीन दुनी वाली नहीं बुद्धी, अक्ल आकलां वाली ना कोए रखाईआ। मैं मिट्टी ख़ाक निमाणी बसुधी, बेसुध हो के सीस नवाईआ। मेरी आशा कर दे उग्घी, उगण आथण दे वड्याईआ। तूं लेखा जानणहार जुग जुगी, जुग चौकड़ी चलण तेरी रजाईआ। चारों कुण्ट तक्क लै कलयुग कूड़ी क्रिया फिरदी कुद्दी, कदीम दे मालक ध्यान लगाईआ। रस रिहा ना अमृत धार सीर दुद्धी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मैं कोटन कोटि जुग बिन तन वजूद तों हो गई बुढ्ढी, बुढेपा कलयुग दिता वखाईआ। तूं मेरी रमज महबूबा नौजवाना मर्द मर्दाना बिना रमज तों बुझी, इशारा सैनत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच नाम देणा वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी हालत जगत हो गई बुरी, सुध रहिण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट शरअ दी छुरी, कातिल मक्तूल रूप वटाईआ। सति धर्म दी नईया जांदी रुड़्ही, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच सुत्ती नींद गूढ़्ही, नैण सके ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म सुरती दिसे किसे ना जुड़ी, शब्दी संग ना कोए निभाईआ। तेरे प्यार दी वस्त काया मन्दिर अन्दर थुड़ी, धर्म दी धार ना कोए वरताईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरे घर स्वामी मुड़ीं, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धर्म कमावांगा। सो पुरख निरँजण हो के खेल खिलावांगा। हरि पुरख निरँजण हो के रूप प्रगटावांगा। एकँकार हो के एका एक डंक वजावांगा। आदि निरँजण बख्श के टेक, जोती जाता डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के लवां वेख, बिन नैणां नैण चमकावांगा। श्री भगवान हो के तेरा सुहावां देस, साची करनी कार कमावांगा। पारब्रह्म हो के देवां संदेश, ढोला आपणा नाद जणावांगा। सतिगुर शब्द हो के तेरी मिटावां रेख, लेखा आपणे हथ्थ रखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव कर के पेश, पेशीआं सब दीआं आप भुगतावांगा। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं दिता संदेश, लेखा सब दा नाल मिलावांगा। जो अन्त अख़ीरी कहि के गया दशमेश, दहि दिशा पर्दा आप चुकावांगा। झगड़ा मेट के मुल्ला शेख़, मुसायकां डेरा ढाहवांगा। पैग़म्बरां कर के आपणी भेट, दीनां मज़्हबां पन्ध मुकावांगा। सति धर्म दा बण के खेवट खेट, नईया नौका नाम चलावांगा। रुत्त बसन्ती तेरी कर के चेत, कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। आत्म परमात्म दस्स के हेत, पारब्रह्म ब्रह्म साचा जोड़ जुड़ावांगा। दर्शन दे के नेतन नेत, निज लोचन नैण खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। प्रभ अबिनाशी खेल खिलाएगा। भेव अभेदा आप खुलाएगा। अछल अछेदा रूप वटाएगा। चारे

वेदां पन्ध मुकाएगा। पुराण समिरतीआं खोज खुजाएगा। रसना जिह्वा पर्दा लाहेगा। कौस्तक मणीआ मस्तक ला के थेवा, थिर घर पर्दा आप उठाएगा। तैनूं दस्स के इक्को निहचल धाम निहकेवा, अस्थिल दवारा इक सुहाएगा। नाम अनमुलड़ा अगम्म तेरी झोली पा के मेवा, अतोट अतुट आप वरताएगा। पुरख अबिनाशी घट निवासी नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरी लेखे लावे सेवा, सिर आपणा हथ्थ रखाएगा। किरपा निधान ठाकर हो के वड देवी देवा, देव आत्मा मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, तेरा लहिणा देणा तेरी झोली पाएगा। धरनी कहे मैं निव निव सीस निवावांगी। चरण धूढ़ी ख़ाक रमावांगी। हाज़र हज़ूर दर्शन पावांगी। मूसा कोहतूर उतों उठावांगी। ईसा जम्म की फास कटावांगी। मुहम्मद चार यारी नाल मिलावांगी। तेई अवतारां ख़बर सुणावांगी। नानक गोबिन्द सीस झुकावांगी। सतिगुर शब्द इक मनावांगी। बैठ के नाल अदब, अदाब विच वास्ता पावांगी। झगड़ा मेट दे दीन मज़्हब, आत्म परमात्म इक्को मंग मंगावांगी। तेरे दवार दा सब दा सांझा होवे कदम, घर इक्को इक वखावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगावांगी। धरनी कहे मेरे मालक अगम्म अगम्मड़े, निरवैर पुरख नूर अलाहीआ। लेखे मिटा दे काया माटी चमड़े, चम्म दृष्टी इष्टी हो के दृष्टी दे बदलाईआ। केते जुग चौकड़ी तेरे लँघड़े, मेरे उत्ते फेरीआं पाईआ। केते तेरे नाम विकदे नाल दमड़े, माया ममता हट्ट मुकाईआ। तूं आ जा सच स्वामी आपणे सम्बल देस सम्बड़े, सगला संग बणाईआ। कलयुग जीव नेत्रहीण रहिण ना देवीं अंधड़े, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। मन विकारी मूल दिसण ना गंदड़े, अमृत रस देणा भराईआ। भागहीण रहिण ना मंदड़े, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्दरों खोल्ह दे वज्जे जन्दरे, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। भाग लगा दे काया माटी पिंजरे, पंजां ततां दे वड्याईआ। तृष्ना रहे ना कल्पणा वाली अन्दरे, इन्द्रीआं मूल देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू दे दे नाम निधाना, निरवैर दया कमाईआ। आत्म ब्रह्म बख्श ज्ञाना, मन मति दा डेरा ढाहीआ। चरण कँवल तेरा होवे ध्याना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जन भगतां बन्न्ह नाम दा अगम्मी गाना, तन्दव तन्द आपणा आप जणाईआ। सति सरूपी दरस दिखा दे धुर दे कान्हा, राम रामा रूप दरसाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कां अमामा, अमलां तों रहित मेरे नूर अलाहीआ। कलयुग अंधेरी मेट दे शामा, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। तेरे नाम दा डंका वज्जे दमामा, गोबिन्द शब्द धार समझाईआ। तैनूं निव निव करां सलामा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मैं आशा

रखी एक, एकँकार देणी वड्याईआ। सच दवार बख्शणी टेक, दूजा रूप ना कोए जणाईआ। जन भगतां अन्तष्करन बुद्धी करनी बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। रूप अनूप दरसाउणा नेतन नेत, निज लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। तेरे जुग चौकड़ी बीते केत, कोटन कोटि पन्ध मुकाईआ। तूं मालक स्वामी बणना खेवट खेट, नईया नौका इक चलाईआ। जन भगत सुहेले बणाउणे आपणे बेट, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। तेरे चरण कँवलां विच जावां लेट, दूसर अवर ना कोए सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं निव निव करां आदेस, झुक झुक लागां पाईंआ। मेरे उतों मेट कलेश, कलि कल्की हो सहाईआ। सुहञ्जणा कर दे मेरा नव सत्त दा देस, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। दर ठांडे होई पेश, पेशीनगोईआं नाल लिआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक नरेश, नर नरायण श्री भगवान, भगवन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डगरू ज़िला फरीदकोट धन्ना सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मैं तेरी चरण धूढ़ तों उतरी, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण बैठी आसण लाईआ। निरगुण धार निरवैर तेरी बण सपुत्री, सदा सदा सद तेरी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी तेरे चरण कँवलां हेठां रही सुतड़ी, दिवस रैण सोभा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरी सुहाउंदा रिहों रुतड़ी, अवतार पैग़म्बर गुर आपणा नाम प्रगटाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं होई दुखड़ी, नेत्र रो रो मारां धाहींआ। मेरी जगत तृष्ना हो गई भुक्खड़ी, भुक्ख्यां तृप्त ना कोए कराईआ। दुरमति मैल धो दे प्यार दे मुखड़ी, पतितां कर सफ़ाईआ। मनसा ममता मेट दे कल्पणा वाली रुखड़ी, उलटे बिरछां हो सहाईआ। कोटां विच्चों मेरे उत्ते तेरे भगत दिसदे इक मुट्ठड़ी, थोड़्हे थोड़्हिआं विच्चों नज़री आईआ। मैं तेरे चरणां विच झुकड़ी, झुक झुक सीस निवाईआ। सुणां आवाज़ तेरी अगम्मी तुक दी, जो तुखम तासीर रिहा बदलाईआ। मेरे उतों मानस वेल जांदी सुकदी, अमृत सिंच हरी ना कोए कराईआ। मेरी रेख बदल दे जनणी वाली कुख दी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरे उत्ते बुद्धी पवित्र कर दे मनुक्ख दी, मनुशा दे समझाईआ। मैं अन्त अखीर इहो सुक्खणा सुक्खदी, सुख सतिगुर देणा वरताईआ। मेहरवान निमाणी हो के पुछदी, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। क्यों तेरी आत्म धार तेरे नालों रुस्सदी, विछोड़े विच आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ

टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सगली मेट दे चिन्दा, चिन्ता ग़म रहिण ना पाईआ। अमृत बख्श दे सागर सिन्धा, गहर गम्भीर आप वरताईआ। हरिजन बणा लै आपणी बिन्दा, दूसर रूप ना कोए वखाईआ। तेरी करे कोए ना निन्दा, निंदिआ विच ना होए लोकाईआ। अन्दरों बजर कपाटी खोल्ह दे ज़िंदा, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। शहिनशाह बण भूप बखशिंदा, पारब्रह्म हो सहाईआ। तूं मेहरवान मेरा गुणी गहिन्दा, गहर गवर इक अख्वाईआ। भाग लगा दे जीउ पिण्डा, साढे तिन्न हथ्थ दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर नौजवान लहिणा देणा पूरा कर दे इन्द इन्द्रासण इन्दा, देवत सुर तेरी ओट तकाईआ।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डगरू ज़िला फरीदकोट मेला सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे पुरख अकाला ओमा, विष्न ब्रह्मा शिव दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। बौहड़ी मेरे विच्चों कलयुग अग्न दा निकलण वाला सोमा, नव सत्त दए जलाईआ। ख़ाक कराए कलयुग कूड़ी क्रिया दी हउमा, हंगता गढ़्ह दए मिटाईआ। जो मसीह ने इशारा कीता निगाह मार के वल्ल रोमा, रूह बुत्त तों परे अक्ख उठाईआ। जो मुहम्मद ने शरअ वालीआं वंडीआं कौमा, कल्मयां नाल रंग रंगाईआ। ओह खेल होण वाला दोइंम दोमा, दो धड़ होवे लोकाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा सतिगुर शब्द अन्दरे अन्दर सब दीआं करी जांदा चोणां, हिस्से हुक्म नाल समझाईआ। मेरे उत्ते सब नूं पैणा रोणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शाह सुल्तानां कोलों राज भाग सब ने खोहणा, हसीअत नज़र कोए ना आईआ। माणस मानुख कलयुग कूड़ी क्रिया मात कोहणा, शरअ बणे रूप कसाईआ। दुरमति दाग़ किसे ना धोणा, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। अमृत रस किसे ना चोणा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। फिरनी दरोही मेरे कोना कोना, कुंनबे दीन मज़्हब कुरलाईआ। माण ताण सब ने खोहणा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तेरा खेल मेरे पुरख अकाले होणा अनहोणा, जिस दी चार जुग दे शास्त्र समझ कोए ना पाईआ। सच सिंघासण मिले किसे ना सौणा, सुन्नी सेज होए लोकाईआ। कलयुग मेरे उत्ते जगत चार दिन दा प्रहुणा, आपणा बैठा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचा प्रभू मेरे उत्ते आउणा, तेरी किरपा तेरी ओट तकाईआ। तूं मेहरवान सति धर्म लगाउणा सच देणी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी जड़ उखड़ाउणा, धरनी धरत धवल धौल रहिण ना पाईआ। पिच्छला लहिणा देणा सर्ब मुकाउणा, बाकी हथ्थ ना कोए वखाईआ। तेरे हुक्म ने नव सत्त इक्को लांबू लाउणा, जगत तत्व तत जलाईआ। मैं तेरे दर ते वास्ता पाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। तूं साहिब स्वामी सिर मेरे हथ्थ टिकाउणा,

टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां आपणे नाल मिलाउणा, विछोड़े विच विछड़ कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म रंग रंगाउणा, सुरत शब्द विच समाईआ। दर ठांडा इक वखाउणा, सचखण्ड साचे पर्दा लाहीआ। अमृत आत्म जाम प्याउणा, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। शब्द अनादी नाद सुणाउणा, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अन्तिम जोती जोत मिलाउणा, जोती जोत विच समाईआ। जन भगतां लख चुरासी पन्ध मुकाउणा, आवण जावण रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा घर गृह इक सुहाउणा, भूमिका देणी वड्याईआ।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड डगरू ज़िला फरीदकोट सीतल सिँघ दे गृह

धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरे मस्तक लाओ चरण धूढ़ी, टिक्का दो जहान श्री भगवान दयां वखाईआ। अन्तष्करन सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखेो कायनात कूड़ी, कूड़ कुटम्ब चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मानस मानव मानुख मन मति वेखो मूढ़्ही, मुग्धां खोज खुजाईआ। दर्शन देवो हाज़र हज़ूरी, निव निव लागां पाईआ। मेरी झोली पावो चार जुग दी मज़दूरी, जुग जुग साची सेव कमाईआ। मैं जल्वा तक्कां प्रकाश अगम्मा नूरी, नूर नुराना दयो चमकाईआ। मेरी अन्त वेखो मातलोक मजबूरी, धवल हो के रही सुणाईआ। साचा तिलक ललाटी मस्तक लग्गे ना कोए सिंदूरी, सँध्या सरघी ना कोए वड्याईआ। जिद्धर तक्कां हर हिरदे दिसे मग़रूरी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किसे नज़र ना आए निशाना कोहतूरी, तुरीआ तों बाहर भेव ना कोए खुल्हाईआ। नाम मस्ती देवे ना कोए सरूरी, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरे उत्ते मारो ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा घराना होया सुंञ मसाण, पवण पाणी सारे रहे कुरलाईआ। आत्म अन्तर निरन्तर किसे ना मिले ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। धुन आत्मक शब्द सुणे ना कोए धुन्कान, अनरागी राग ना कोए दृढ़ाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती किसे मिले ना पीण खाण, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। मैं सदी चौधवीं होई हैरान, हैरानी विच रोवां मारां धाहीआ। मेरी बेनन्ती करो परवान, परम पुरख दा वास्ता पाईआ। तुसीं योद्धे सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। आपणे भथ्थे वेखो शब्द खण्डे तीर कमान, चिल्यां हथ्थ उठाईआ। मेरे उतों कूड़ दी मेटो दुकान, कूड़ी क्रिया करो सफ़ाईआ। सति धर्म दा इक्को झुले निशान, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारी दुनिया

गावे गाण, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। इक्को मन्दिर सोहे मकान, दर दरबारा इक्को नज़री आईआ। इक्को इष्ट होवे भगवान, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सद लेखा सब दा पूर कराईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बर निगाह मारो जल्दी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरी अग्न बुझावो बलदी, बली दीन दुनी ना कोए चढ़ाईआ। वेखो खेल कला वरतदी कलयुग कल दी, कल काती होई ख़लक ख़ुदाईआ। सार पाउणी जल थल दी, महीअल पर्दा देणा उठाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, की प्रभू आपणा हुक्म वरताईआ। जगत शरअ मैनूं दिन रात सल्ह दी, तिक्खी धार रही चलाईआ। मैनूं आशा याद आउंदी राजे बलि दी, बावन ढाई करमा विच मेरा लेखा गया मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। गुर अवतार पैग़म्बर वेखो कलयुग अन्त किनारा, नईया नौका ध्यान लगाईआ। सति बिन मिले ना कोए सहारा, कूड़ कुड़यारा बैठा डेरा लाईआ। एका दयो वञ्झ मुहाणा, दो जहानां चप्पू नाल मिलाईआ। लेखा चुक्के जीव जहानां, जागरत जोत करो रुशनाईआ। मेरे उत्ते वरतण वाला भाणा, भावी मैनूं रही डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी शाह सुल्ताना शहिनशाह इक्को इक एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फिरोज़शाह ज़िला फ़िरोजपुर संपूरन सिँघ दे गृह

धरनी कहे कलयुग प्रभू मैनूं मारदा हाकां, चारों कुण्ट कूक कूक सुणाईआ। धरनी आपणा खोल्ह के रखणा ताका, कुण्डा खिड़की धर्म बन्द ना कोए कराईआ। मैं प्रभू दा चौथा जुग लाडला काका, नन्न्हा बच्चा सोभा पाईआ। मैं तेरे उत्ते सति सच नूं मारना डाका, लुटेरा हो के लुटणा थांउँ थाँईंआ। मेरी मद्दद करे धुर दा अगम्मी आका, अक्ल बुद्धी वाला समझ कोए ना पाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी देणा झाका, सत्तां दीपां हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं मेरा अन्तिम समझे कोए ना ख़ाका, की कलयुग आपणी कार कमाईआ। भेव अभेदा बातन समझे कोए ना बाता, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरे महबूब उच्च अरूज़ मेरे नाल आपणा जोड़या नाता, चरण सरन दिती वड्याईआ। मेरा मालक स्वामी इक्को इक बिधाता, जो बिधना दे लिखे लेख दए मिटाईआ। ओह वेखणहारा चौदां तबक चौदां लोक जाणे खुलासा, चौदां विद्या भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग

कहे धरनी हो जाणां हुशियार, ख़बरदारी नाल दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म सुण लै समाचार, समें समें विच्चों दृढ़ाईआ। की खेल करे परवरदिग़ार, सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस अवतारां पूरा करना उधार, लहिणे सब दे झोली पाईआ। पैग़म्बरां लेखे रिहा विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरुआं संदेशा देवे आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल जणाईआ। चारों कुण्ट तेरे उत्ते होणा अंध्यार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुट्टणा मीत मुरार, साक सैण नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होणा धूंआँधार, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत विछोड़ा दिसे मीत मुरार, पुरख अबिनाशी मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग कहे मैं धुर दे हुक्म नाल रिहा ललकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए करनेहार, करता पुरख अगम्म अथाहीआ।

१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फिरोज़शाह ज़िला फ़िरोजपुर सुन्दर सिँघ दे गृह

कलयुग कहे धरनी उठ वेख लै मेरा बल, बलधारी इक्को नज़री आईआ। जिस कूड़ कपट वधाया छल, चारों कुण्ट लई अंगड़ाईआ। पवित्र रहिण दिता नहीं कोई जल, अट्ठ सट्ठ तीर्थ रोवण मारन थाहींआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ प्रेम दा वज्जे कोए ना टल्ल, जगत टल्लीआं सारे रहे खड़काईआ। कूड़ सिंघासण मैं हर घट अन्दर ल्या मल्ल, सति सच रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी आपणी सुट्टी डूँग्घी डल्ल, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। फल रहिण नहीं दिता मानस टहिणी कलयुग अन्तिम कल, कल कलेश दिता वखाईआ। तेरा मसला कोई कर सके ना हल्ल, लहिणा पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे धरनी मेरा खेल वेख जहान, जहालत विच लोकाईआ। मैं सूरबीर बलवान, बलधारी इक्को नज़री आईआ। मेरा हुक्म चले शैतान, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जे वाहो दाहीआ। साबत रहिण दिता नहीं किसे धर्म ईमान, हक विच ना कोए समाईआ। माण रिहा नहीं कोई अञ्जील कुरान, आयत शरायत बैठी मुक्ख छुपाईआ। मेरा अपराध होया प्रधान, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मैं दीन दुनी दा बदल दिता विधान, नाम कलमे चले ना कोए चतुराईआ। नाता रिहा नहीं किसे इन्सान, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। कीता विछोड़ा गोपीआं काहन, मण्डल रास ना कोए रचाईआ। शब्द सुणे ना कोए धुन्कान, अमृत रस ना कोए चखाईआ। चारों कुण्ट कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया नाल झुलाईआ। राज राजान शाह सुल्तान कीते बेईमान,

अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। मैं सूरबीर योद्धा बलवान, बलधारी इक्को नज़री आईआ। मैं दस्सदा नाल ईमान, सति सच दयां सुणाईआ। सदी चौधवीं सब नूं करना वीरान, वैरी घर घर देणे बणाईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला चौदां लोक होवे तमाम, चौदां लोक नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सब दा जाणी जाण, जानणहार इक अख्वाईआ।