१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बस्ती खलील ज़िला फ़िरोजपुर अर्जन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं तेरे दर दी बांदी, बन्दगीआं वाल्यां बन्दना विच सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा ढोला गाउंदी, नाम निधाना श्री भगवाना इक्को इक जणाईआ। मेरी आशा मनसा ख़ाहिश तमन्ना भरी रहे चावां दी, चाउ घनेरा इक्को इक दरसाईआ। तूं मैनूं वड्याई दिती धरनी वाली माँ दी, ममता जगत वाली नाल रलाईआ। मेरी दुहाई मेरे उत्ते कलयुग जीवां बुद्धी होई काँ दी, गुरमुख हँस नज़र कोए ना आईआ। शरअ बण गई सूर गाँ दी, साहिब सतिगुर तेरा भेव कोए ना आईआ। तूं अदालत कर मेरे उत्ते न्याँ दी, अदल इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते आशा तक्क लै बुरीआं, बुरयारा खोज खुजाईआ। लेखा जाण लै आपणीआं पुरीआं, पूरन सतिगुर खोज खुजाईआ। मेरीआं विंगीआं टेडीआं होईआं धुरीआं, धुर मालक दयां दृढ़ाईआ। लोकां परलोकां जुड़दीआं जांदीआं पुरीआं, मण्डल मण्डप वेखण थांउँ थाँईंआ। मेरे उत्ते जगत जिज्ञासुआं रूहां होईआं निगुरीआं, सतिगुर शब्द ना कोए मिलाईआ। कूड़ कुड़यारे मार्ग जांदीआं तुरीआ, भज्जण वाहो दाहीआ। मेरे सीने उत्ते शरअ वालीआं चल्लण छुरीआं, शहिनशाह की तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा तक्क लै अन्तष्करन हकीकी, हकीकत दे मालक खोज खुजाईआ। बिन सूर्या चन्द होई तारीकी, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। दीन दुनी होई शरीकी, लाशरीक तेरा भेव कोए ना पाईआ। तेरे विच हक तोफीकी, तूं ताकतवर नूर अलाहीआ। मानव जाती बदल दे नीती, नीतीवान आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बख्श प्रीती, प्रीतम हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण गीती, गोबिन्द ढोला अगम्म अथाहीआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीती, काअबा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे निरगुण धार जोत अतीती, त्रैभवण धनी पर्दा देणा उठाईआ। मेरी आशा मनसा करनी ठांडी सीती, अग्नी तत बुझाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना मेरा पिच्छला लेखा मुका तवारीखी,
तारीख तवारीख आपणी इक समझाईआ। दर ठांढे मंगंवाई भीखी, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख अकाले सज्जण, मीत प्यारे देणी वड्याईआ। तेरे चरण धूढ़ करां मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तूं दीन दयाल सदा दु:ख भञ्जण, भव सागर पार देणा कराईआ। जन भगतां नेत्र पाउणा नाम अंजन, अंध अंधेर गंवाईआ। तूं सति सच दा कर प्रबन्धन, हुक्म आपणा इक वरताईआ। कूड़ कुड़यार तोड़ दे बन्धन, फंद नज़र कोए ना आईआ। सच प्यार दा मस्तक धूढ़ ला दे चन्दन, ममता मोह मिटाईआ। मित्र सुहेले ला के आपणे अंगण, अंगीकार आप हो जाईआ। गुरमुख गुरसिख चाढ़्ह दे रंगण, रंगत इक्को इक जणाईआ। दर ठांडे आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। हरिजन मानस जन्म ना होवे भंगण, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। निज आत्म देणा अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। दूई द्वैती ढाह दे कंधन, भरम देणा मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दन, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सुरत शब्द लगा के लग्न, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। सच दवार एकँकार एका लाउणा सगन, सति सच करनी आप कुड़माईआ। तेरी हस्ती विच तेरी मस्ती नाल होवे मग्न, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर करीं बन्दन, बन्दगी विच सीस निवाईआ। तूं मालक ब्रह्म धार ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड तेरी शरनाईआ। जन भगतां पन्ध मुकाउणा जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज संग ना कोए रखाईआ। तूं साहिब सतिगुर सूरा सरबंगण, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा सद वरभण्डण, विच ब्रह्मण्डण ब्रह्म दे मालक पारब्रह्म होणा आप सहाईआ।
१८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ फ़िरोजपुर छाउणी राम सिँघ दे गृह ग्वाल टोली मकान नं० ३८६
धरनी कहे दो जहान सुणो मेरे अगम्मी वीरो, वारता आपणी अन्तष्करन जणाईआ। धीरज ध्यान नाल तक्को मेरे उत्ते धीरो, धर्म दी धर्म नाल सुणाईआ। निगाह मारो तुसीं अवतार पैग़म्बर पीरो, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। गुरु गुरदेव वेखो धुर दे हीरो, हर घट अन्दर खोज खुजाईआ। समुंद सागर निगाह मारो नीरो, नर नरायण की हुक्म वरताईआ। मेरे प्रेमीओ जुग जुग दे हामीओ मेरे सीस तों लथ्था जाणो चीरो, चिरी विछुन्नयां मेल ना कोए मिलाईआ। भगत सुहेल्यो जगत अकेल्यो होवो ना मूल दिलगीरो, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते कीमत पै गई रविदास वाले कसीरो,
चक्रवर्तीआं भेव ना आया राईआ। हरिजन आपणे पवित्र करो जमीरो, ज़िमीं ज़मा हो के दयां जणाईआ। चार जुग दी धर्म धार मेरे उत्ते मज़्हबां वाली वेखो लकीरो, निगाह निगाह नाल मिलाईआ। जिस दा लेखा खंडयां नाल शमशीरो, तीर कमानां तरकशां नाल सुहाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा सब ने वेखणी आपणी तकदीरो, तदबीर प्रभ दी नाल मिलाईआ। मैनूं इयों जापदा मेरे उत्ते सब ने बटा होणा ज़ीरो, ज़ेर ज़बर नज़र कोए ना आईआ। ओह वेखो इशारा देंदा भगत कबीरो, कबरां तों बाहर सुणाईआ। धरनीए मरनीए पुरख अकाला दीन दयाला जोती धार एकँकार परवरदिग़ार सांझा यार घत्ती आए वहीरो, रहिबर नूर नुराना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द सुल्ताना, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मैं बिन नैणां नैण करां ध्याना, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। तूं वाली दो जहानां दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण पहरे बाणा, अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव तेरा रूप अगम्म अथाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरे उत्ते वेख कलयुग अंधेरी शामा, शाम घनईया राम रमईआ मेरी सार कोए ना पाईआ। पैग़म्बरां हक सुणे ना कोए दमामा, नौबत नाम ना कोए जणाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे मैं इक्को मंग मंगाउणा, मांगत हो के झोली डाहीआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण लै अंगड़ाईआ। एकँकार बख्श दे माणा, आदि निरँजण तेरी शरनाईआ। अबिनाशी करते दे दे दाना, श्री भगवान झोली दे भराईआ। पारब्रह्म मेरे उत्ते हो प्रधाना, प्रधानगी इक्को दे वखाईआ। तेरे सतिगुर शब्द दा होए तराना, तुरीआ तों बाहर कर पढ़ाईआ। मानव जाती आत्म दे ब्रह्म ज्ञाना, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती बख्श दे पीणा खाणा, जगत तृष्ना देणी मिटाईआ। धुन आत्मक राग तेरा सुणन सारे अनादी गाणा, अनादी नाद धुन कर शनवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरा इक्को इष्ट मनाउणा, पुरख अकाले दीन दयाले दूजी ओट ना कोए रखाईआ। चार वरन अठारां बरन मन्नण तेरा भाणा, दीन मज़्हब सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना मेरे उत्ते इक्को होवीं राणा, रईयत लख चुरासी सोभा पाईआ। तेरा इक्को गुरदवारा मन्दिर होवे मकाना, काअबा इक्को इक सुहाईआ। तेरा धर्म दा धर्म होवे निशाना, नौ सत वज्जे वधाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते मानस मानव मनुष प्रभू होवे ना कोई बेगाना, दूई द्वैत दा डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मांगत हो के दर साची मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं कलयुग रोंदी कुरलाउंदी, मेरा कुराह दए दुहाईआ। मैं जुग चौकड़ी थक्की मांदी, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर तेरयां अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं सूफ़ीआं दा भार रही
उठाउंदी, हरिजन आपणे सीने उत्ते टिकाईआ। उन्हां दे चरणां दी धूढ़ी नाल आपणी दुरमति मैल रही गवाउंदी, मेरे पापां हुन्दी रही सफ़ाईआ। तेरे नाम दा रस भोजन अनरसीए रही खांदी, अमृत नाल आपणी तृखा बुझाईआ। मैं दर दरवेशण भिखारन तेरी बांदी, जुग जुग सेव कमाईआ। कलयुग अन्त मेरे उत्ते चारों कुण्ट कूड़ दी झुल्ले आंधी, पवण ठण्डी ना कोए वखाईआ। मेरे सीस दी खुल्ही मेंढी, भाग वाली रही ना अन्त परांदी, प्राण अधारी तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तेरे हुक्म नाल दीन दुनी खांदी हड्ड मास नाड़ी वाली ढांडी, सूरां खल लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां आपणी दलील, दलीलां वाले कोटन कोटि तैनूं रहे सुणाईआ। मेरी बिनां आशा तों इक्को इक दलील, दिलबर दिलदार दयां दृढ़ाईआ। जिस दी दो जहान फिर होवे ना कदे अपील, हुक्म हुक्म विच्चों ना कोए बदलाईआ। जे तूं मेरा मालक नौजवाना छैल छबील, नौजवाना इक अख्वाईआ। मेरा मार्ग तक्क महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। क्यों आत्म परमात्म रही नहीं तेरे अधीन, कलयुग कूड़ कुड़यार आपणा जोर वधाईआ। क्यों सति धर्म कलयुग हुशियारे ल्या छीन, धर्म दवारे सारे रहे कुरलाईआ। क्यों हउँमे हंगता हँकारी वज्जे बीन, तेरे नाम निधान दी धुन सुणन कोए ना पाईआ। धरनी कहे मेरे मालक अमीन, यामबीन तेरी ओट तकाईआ। मेरी दरोही मेरी बेनन्ती करीं तस्लीम, तसबीआं मणक्यां वाला मेरे उत्ते पाक पवित नज़र कोए ना आईआ। चार जुग दे ग्रन्थां शास्त्रां दी जिज्ञासुआं तेरी भुली तालीम, हिरदे हरि सके ना कोए वसाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उतों दीनां मज़्हबां दी मेट दे तक्सीम, तसवर इक्को इक आपणा आप कराईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि शहिनशाह रहीम, रहमान तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं बेनन्ती करां मिट्टी ख़ाक ज़मीन, जिस दी कीमत नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे सूरे सरबगे, शहिनशाह तेरी शरनाईआ। तेरा नूर नुराना दीपक इक्को जोत जगे, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। तूं शाह सवारा निरगुण धार शब्द सरूपी अस्व बग्गे, लगामां आपणे हथ्थ रखाईआ। कोटन ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे चरणां हेठ दब्बे, अलख अलखणे तेरा अन्त कोए ना पाईआ। मैं तैनूं देवां सद्दे, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरे मालका ख़लक दे ख़ालका निरगुण धार आउणा भज्जे, बिन कदमां कदम उठाईआ। दरोही मैनूं पुछणी कोई ना वज्हे, वजूहात आपे वेख वखाईआ। मैनूं इयों दिसदा तेरी सृष्टी दृष्टी विच हो गई कग्गे, हँस रूप गुरमुख नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट कूड़ दा डंका वज्जे, धर्म दी होए ना कोए शनवाईआ। बिनां तेरी किरपा तेरा गृह किसे ना लभ्भे, सचखण्ड मिलण कोए ना आईआ। तेरा आउणा हुन्दा मेरे उत्ते कदे कदे, कदीम दे मालक दयां सुणाईआ। अवतार पैंगम्बर गुरु खेल खेलदे रहिंदे विच मद्धे,
नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरा हुक्म सुणाईआ। किरपा करदे मेरे नूर अलाही रब्बे, बिना लब्हा जबान रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार होणा सहाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी सुण शब्द अगम्मी एक, एकँकार हो के दयां जणाईआ। इक्को नूर जोत रखणी टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। शब्द सतिगुरु देवां भेज, दूल्हा धुर दा बेपरवाहीआ। तेरी सुहञ्जणी करे सेज, सुख दे आसण डेरा लाईआ। मेरा जोती जल्वा देवे तेज, चार कुण्ट रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करे खेत, माया ममता मोह मिटाईआ। आत्म परमात्म बख्श के हेत, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। साची करे रुत्त सुहञ्जणी चेत, बसन्ती आपणे नाम नाल महकाईआ। नौवां खण्डां पावे भेत, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जिस कारन सतिगुर अर्जन सीस पवाई तत्ती रेत, धरनीए तेरा अग्नी तत दए बुझाईआ। जिस कारन गोबिन्द बच्चे कीते भेंट, बाले नींहां हेठ दबाईआ। ओह गोबिन्द दूल्हा शब्द दुलारा बण के खेवट खेट, तेरा बेड़ा नईया नौका नाम धार पार कराईआ। तूं चरण कँवल धरनीए उस दे जाणां लेट, लिटां खोल्ह के सीस निवाईआ। आपणा ख़ाली वजा के दस्सीं पेट, पटने वाले अग्गे देईं दुहाईआ। सो सतिगुर पुरां हाज़र हज़ूरा शब्दी धार तेरा लेखा लए वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरी बदल देवे जन्म कर्म दी रेख, ·षीआं मुनीआं तों बाहर आपणा भेव खुल्हाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे मुल्ला शेख़, मुसायकां डेरा ढाहीआ। दरस विखावे नेतन नेत, निज लोचन कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी मेरा फ़िकरा सुण लै फकत, निरअक्खर धार दयां जणाईआ। जिस नूं समझे कोई ना विच जगत, विद्या विच ना कोए जणाईआ। तूं निगाह मार लै मेरे प्यार विच मेरे मते भगत, बिन भगतीउँ भगवन अन्दर आपणा मेल मिलाईआ। आपणे शब्द दी दे के शक्त, नाम नाल सखशीअत दिती बदलाईआ। लेखे ला के बूँद रक्त, हड्ड मास नाड़ी आपणे रंग रंगाईआ। ओ धरनीए तूं मेरा लहिणा देणा होर वेख लै अधक, अधिकार वालीए तैनूं दयां जणाईआ। जिस कारन सृष्टी उते जन्म दवाया भगत बधक, लहिणा देणा कृष्ण काहन पूर कराईआ। तूं ऐवें ना मूरखे भटक, धीरज धीर दयां दृढ़ाईआ। मेरे हुक्म नाल शब्दी चढ़न वाला कटक, लटक तों परे लेखा दयां वखाईआ। सदी चौधवीं धुर दा हुक्म बड़ा सख्त, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल वक्त सुहञ्जणा वेखणा ना ऐवें तरस, रहमत तेरे उत्ते कमाईआ। नी दरोही फिरनी दुनिया उत्ते अगले बरस, बरसी बरसी नाल मिलाईआ। तेरा पवित्र हुन्दा जाणां फरस, वाली आश वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे सीस झुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं झुक झुक सीस निवावां चरण, चरणोदक
देणा मुख चुआईआ। मेरा खुल्ह जाए बिन नेत्रां तों हरन फरन, दो जहानां तेरा खेल वेख वखाईआ। मैं बिनां विद्या अक्खरां तों तेरा हुक्म लग्गा पढ़न, सचखण्ड दवार एकँकार दरगाह साची मुकामे हक ध्यान लगाईआ। इक्को ओट पुरख अकाले दीन दयाले तेरी होवे शरन, शरनगत इक्को इक देणी समझाईआ। मेरे उतों झगड़ा मेटणा जात पात दीन मज़्हब वरन बरन, इक्को रंग सूरे सरबंग माणस मानव मानुख देणा रंगाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सतिगुर बोध अगाधी तारन तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। तूं विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़न, त्रैगुण माया पंज तत लख चुरासी गंढ पवाईआ। मैं इक्को पल्लू तेरा फड़या लड़न, जगत जगदीश मेरी आशा पूर देणी कराईआ। झगड़ा मेट दे सीस धड़न, कातिल मक्तूल दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे सुण धरनी धवल, धरत धौल दयां जणाईआ। मेरा लहिणा देणा कौल इकरार वेख लै अवल्ल, आदि जुगादि दा भेव खुल्हाईआ। मैं हर घट रिहा मवल, चुरासी विच समाईआ। मेरा रूप ना साँवल ना सवल, रंग नज़र किसे ना आईआ। तूं वैरागण हो ना बवल, बौरी हो ना दे दुहाईआ। मैं वेखणहारा अवण गवण, त्रैभवण खोज खुजाईआ। चौदां लोक मैथों कम्बण, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। मेरा तन वजूद नहीं बदन, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। मेरा सतिगुर शब्द सूरबीर सरबंगण, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओह मेरा हुक्म मनाए विच ब्रह्मण्डण, पुरीआं लोआं आकाशां पातालां गगन गगनंतरां ज़िमीं असमानां रिहा सुणाईआ। उस नूं इक्को ढोला गीत दस्स के छन्दन, तूं मेरा मैं तेरा दयां समझाईआ। ओह लख चुरासी वसे काया अंगण, घट घट आपणा डेरा लाईआ। प्रेम प्यारा प्रीतम प्यारा हो के दो जहानां मेरा नाम आवे वंडण, अतोट अतुट्ट वरताईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन वजूदां विच्चों आवे कढ्ढण, माया ममता नाल मिलाईआ। सति धर्म हर हिरदे विच आवे वंडण, घर घर गृह गृह दए टिकाईआ। निज आत्म दे के अगम्म अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। साचे प्रेम दा दे के परमानंदन, महारस इक चखाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी मेट के अग्न, अग्नी तत दए बुझाईआ। तेरे उत्ते मेरे सन्त सुहेले दीपक जगण, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। कलयुग कूड़े भाण्डे माटी भज्जण, थिर रहिण कोए ना पाईआ। तूं साची धूढ़ी फेर करना मजन, इश्नान इक वखाईआ। मिले मेल पुरख प्रखोतम मोहण माधव मदन, जो मधुर धुन दए सुणाईआ। किरपा करे स्वामी धुर दा सज्जण, सजणूआ होए आप सहाईआ। तूं किते ना जावीं लभ्भण, सम्बल बहि के तैनूं लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, तेरा पर्दा दए उठाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं नेत्र अक्खां उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ।
जिस मेरे उतों मेटणा अंधेरा तारीका, नूर नूर जोत चंद करे रुशनाईआ। आपणीआं बख्शे हक तौफ़ीका, रहमतां नाम वरताईआ। मेरीआं आसां मनसा पूरीआं करे उम्मीदां, उस दी आमद विच बैठा नैण उठाईआ। जो आपणयां भगतां सन्तां सूफ़ी फ़कीरां अज़ीज़ां, आज़ज़ां मेल मिलाईआ। साचे मार्ग दीआं दए तमीजां, बदी दा डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म कर के रीझां, मेला मेले सहिज सुभाईआ। काया मन्दिर दीआं लँघ दहिलीजा, गृह दसवें होए सहाईआ। किसे वेखणा पए ना ला के नीझा, जन भगतां निज लोचण नैण दए खुल्हाईआ। आपणा मार्ग दस्स के सीधा, महिबान बीदो आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। धरनी कहे किरपा करे मेरा साहिब दयाला, दीन दयाल दया कमाईआ। मेरा रूप उस दी बणे सच्ची धर्मसाला, नौ खण्ड इक्को ख़ुशी बणाईआ। कलयुग कूड़ा मेटे जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मेरा लहिणा देणा मुकाए हाला, पूरब खोज खुजाईआ। जन भगत सुहेले तराए आपणे नाम दी उन्हां दे अन्दर रख के माला, मन का मणका दए भवाईआ। बजर कपाटी तोड़ के ताला, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। अमृत नाम प्या प्याला, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। निरगुण नूर अगम्मी दीपक आपे बाला, जोती जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां घालणी पए ना घाला, घर बैठयां घर विच घर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। धरनी कहे मैं सुणा अगम्मी पैग़ाम, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। की लहिणा देणा मेरा पूरा करे अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। की हज़रत ईसा मूसा लेखा चुकाए विच अवाम, आम समझ कोए ना पाईआ। की शरअ ज़ंज़ीरां कटे आज़ाद करे ग़ुलाम, ग़ुरबत कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। की नाम कलमा डण्डावत बन्दना सजदा दस्से सलाम, सीस जगदीश इक्को इक सर्ब निवाईआ। की भेव अभेदा अछल अछेदा जन भगतां खोल्हे तमाम, तब्हा कूड़ दा लेखा दए मुकाईआ। धरनी कहे मैं ओस प्रभू नूं करां प्रणाम, जुग जुग सीस निवाईआ। जिस किरपा कर के बधक तों कीता सिँघ राम, राम हो के रिहा आपे आप गुसाँईंआ। बिनां बुल्ल्हां तों प्या के जाम, नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। साचे घर बख्श विश्राम, सेज सुहञ्जणी दिता लिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं सब नूं करां नमस्ते, नमो नमो सीस झुकाईआ। जिस दी महिमा चार जुग गए लिखदे, कातब कलम शाही नाल वड्याईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु नाम कलमे आए सिखदे, धुर संदेसे जगत विच दृढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे आए लिटदे, सुहञ्जणी सेजा सोभा पाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त दे प्यारे वणजारे बण गए पत्थर इट्ट दे, पाहन डोबे जगत लोकाईआ। दरोही कहे धरनी मेरे उत्ते जिज्ञासुआं दे मनूए प्रभ
चरण मूल ना टिकदे, टिक्के मस्तक लाउण वाले सारे पाहना पत्थरां सीस झुकाईआ। किसे भेव ना आए गोबिन्द वाली इक चिट दे, जो कन्नां कायनात तों बाहर गया लगाईआ। अस्थिल चुबारे मन्दिर सदी चौधवीं किसे ना दिसदे, दरगाह साची नैण ना कोए मिलाईआ। प्यार मिलण ना पुरख अबिनाशी धुर दे मित दे, पतिपरमेश्वर गोद ना किसे टिकाईआ। दीन दुनी झगड़े कूड़ मूल ना मिटदे, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जिस वेले पंज तत काया रूप बणा लए साचे सिख दे, साची सिख्या विच समाईआ। फेर मेल होणे गोबिन्द माही प्यारे मित दे, जो मित्र प्यारा यारड़ा सेज हंढाईआ। कलयुग पैंडे अन्तिम मुकणे नित्त दे, सतिजुग सच लए अंगड़ाईआ। धरनी कहे मेरे उतों भाण्डे भज्जणे कूड़ी भरी विख दे, तन माटी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे खेल आदि जुगादि सदा नित नवित दे, नर नरायण तेरी तेरे दर गृह बेपरवाहीआ।
१८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बस्ती तेग़ा सिँघ ज़िला फ़िरोजपुर
साधू सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं प्रीत रखावांगी। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गीत राग इक्को गावांगी। मेरी काया करनी ठांडी सीत, दर ठांडे मंग मंगावांगी। ख़बर संदेसे देवां दिउहरे मन्दिर मसीत, गुरदवारे चर्चां आप जणावांगी। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना दो जहानां मेट दे कूड़ी रीत, मांगत हो के साची मंग मुकावांगी। हर हिरदे वसणा चीत, गृह गृह अन्दर तेरी ओट तकावांगी। कूड़ कुकर्म दी मेरे उतों मेट दे लीक, दर तेरे वास्ता पावांगी। तूं मालक वाहिद लाशरीक, परवरदिग़ार सांझे यार तेरा राह तकावांगी। तेरे विच हक तौफीक, दर ठांडे अलख जगावांगी। लेखा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंकां इका घर विखावांगी। धुर दा कलमा दस्स हदीस, हज़रतां तों परे तेरा नाम जणावांगी । तेरा लहिणा देणा बीस इकीस, जगत जगदीश तेरे अग्गे वास्ता पावांगी। इक्को छत्र झुले तेरे सीस, दूजा इष्ट ना कोए मनावांगी। तूं साहिब स्वामी साजण बणना मीत, त्रैगुण अतीत तेरा राह तकावांगी। लख चुरासी पवित्र करनी नीत, नीतीवान दर तेरे ओट तकावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगावांगी। धरनी कहे प्रभू मेरी बुझा दे अग्न, अमृत मेघ दो जहान बरसाईआ। तेरे नाम निधान विच होवां मग्न, दूसर अवर नज़र कोए ना आईआ। मेरा पवित्र कर दे बदन, दुरमति मैल धुआईआ। दर ठांडे आई मंगण, ख़ाली झोली देणी भराईआ। सचखण्ड निवासी चाढ़्ह के रंगण, रंगत इक्को देणी
जणाईआ। मेरा भाग होवे ना अन्त मंदण, मंद भाग मेट मिटाईआ। तेरी धूढ़ी मस्तक लावां चन्दन, टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरे उतों निशाना मेट दे तारा चन्दन, सदी चौधवीं नाल रलाईआ। सति धर्म दा इक पहना दे कंगण, गोबिन्द लेख हथ्थ फड़ाईआ। निगाह मार लै विच वरभण्डण, ब्रह्मांड तेरी सरनाईआ। कूड़ कुकर्म कर दे खण्डन, खण्डा खड़ग इक चमकाईआ। तेरा नाम चण्ड प्रचण्डण, पारब्रह्म प्रभ होणा आप सहाईआ। तूं दीन दयाल बख्शंदन, रहमत देणी कमाईआ। सति सच दा दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच समाईआ। मेरे उतों शरअ दी द्वैती ढाह दे कंधन, हद्द हदूद नज़र कोए ना आईआ। मेरा सीना कर दे ठण्डण, सतिगुर होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सति सच दी प्यासी, परम पुरख प्रभ मेरी तृखा देणी बुझाईआ। मेरी नव नौ चार दी आशी, आशावंद आशा पूरी देणी कराईआ। मैं तेरा जल्वा तक्कां नूर जोत प्रकाशी, प्रकाश्त लेखा थांउँ थाँईंआ। मेरे महबूबा मेरी अन्तिम लाह उदासी, उदर तों बाहर लए अंगड़ाईआ। मैं दर दवार तेरे होई दासी, दास्तान तेरे अग्गे टिकाईआ। मेरा शाहो भूप बण शाबाशी, शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। मेरे मण्डल पा दे रासी, सुरत शब्द गोपी काहन नचाईआ। शरअ ज़ंरीर तोड़ कर खलासी, खुलासा आपणा दे समझाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला इक अबिनाशी, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा लेखा पूरा कर दे स्वास स्वासी, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। तेरे हुक्म विच हज़रत ईसा चढ़ गया फाँसी, नूर जोत जोत विच मिलाईआ। तूं सब दा लेखा जाणे तन पुशाकी, पर्दा परदयां विच उठाईआ। मेरा लहिणा देणा दे दे बाकी, पूरब रहिण कोए ना पाईआ। प्रगट हो के आयों लोकमाती, मता आपणे नाल रखाईआ। अंध घोर दिसे अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरे साहिब सुल्तान बण जा साथी, सगला संग बणाईआ। तूं पुरख अकाला सर्ब कला समराथी, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे मस्तक माथी, धूढ़ी तेरी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस इक रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तर भर दे नाम, अन्तष्करन विच समाईआ। अमृत दे दे जाम, प्याला सबर सबूर प्याईआ। मालक बण जा धुर दे राम, मेरी राम दुहाईआ। सहायता कर दे अगम्मे शाम, रैण अंधेरा दे चुकाईआ। नूर उजाला कर दे अमाम, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। कलि कल्की मेरे बलवान, बल धारी लै अंगड़ाईआ। कलि कल्की तेरा खेल तकाण, दो जहान दोहरी धार प्रगटाईआ। तूं हक योद्धा श्री भगवान, वड वड्डा इक अख्वाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मैनूं धर्म दा दे दे दान, वस्त अगम्म वरताईआ। मेरे उत्ते होणा मेहरवान, मेहर नज़र
नाल तराईआ। तेरे सन्तां भगतां तों जावां कुरबान, करबले वाल्यां दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरा धर्म दा झुल्ले निशान, निशाना कूड़ रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुख साचे आपणे दर करीं परवान, साधू सन्त अन्त चरणां विच टिकाईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती इक मैं बुधहीण अणजाण, अक्ल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि अन्त जुगा जुगन्त विच जहान, जहालत कूड़ी सतिगुर शब्द अगम्मी नूरी नूर नुराने देणी मिटाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बस्ती तेग़ा सिँघ ज़िला फरीदकोट राजिन्दर सिँघ दे नवित
नारद कहे वाह मेरे भगवान सूरे सरबगे, समरथ तेरी वड वड्याईआ। तेरे खेल तक्के जुग चौकड़ी पिच्छे अग्गे, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मैं फिरदा रिहा जुग चौकड़ी पैर दब्बे, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा नूर किते ना लभ्भे, सृष्टी खोजे थांउँ थाँईंआ। जिधर जावां भगत सन्त सूफ़ी तैनूं देंदे सद्दे, नाम कल्मयां विच रहे ध्याईआ। आत्म रस दे देंदे मजे, मजलस आपणे नाल रखाईआ। मेहरवाना तूं मिलदा कदे कदे, नवित आपणा वेस वटाईआ। हुण वेखीं कलयुग धार हद्दे, आपणा पन्ध मुकाईआ। सीस दस्तार रही किसे ना पग्गे, पग चल तेरे चरणां दरस कोए ना पाईआ। तेरा नाम सुणे कोए ना नद्दे, अनरागी राग समझ कोए ना पाईआ। तूं किरपा कर जन भगतां आप लडा लड्डे, आपणी गोद उठाईआ। जिस आपणी धारों कढ्ढे, जोती जोत विच्चों प्रगटाईआ। जिस लख चुरासी जीव जंत छड्डे, सन्त सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुखां भाग लगा दे यद्दे, यदी यदप आपणी दया कमाईआ। तेरे अग्गे हरिजन खलोते हथ्थ बध्धे, बन्दना विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। नारद कहे वक्त याद कर लै दयोहरा दादू, गोबिन्द शब्द ध्यान लगाईआ। मेरे धुरदरगाही मोहण माधू, मधुर बैन तेरी वड्याईआ। तेरा दूसर दिसे कोए ना लागू, हम साजण नज़र कोए ना आईआ। तुध बिन जगत जहान बणे कोए ना आगू, अग्गा सके ना कोए वधाईआ। गोबिन्द दा मीता ओस वेले नाल सी सिँघ साधू, साधना आपणी विच समाईआ। सज्जा चुक्क के आपणा बाजू, बाजां वाले दी दिती दुहाईआ। एस अन्तिम आउणा कल देस माझू, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। सति दा तोले तोले नाल तराजू, खण्डा इक्को हथ्थ उठाईआ। शब्द संदेसा काया अन्दर सुणाए नादू,
अनहद आपणी धुन सुणाईआ। प्रेम प्यार दा पावे जादू, यदव विछड़े लए मिलाईआ। धुर दे हुक्म वजाए ढाडू, ढंडोरा दो जहान फिराईआ। जिस नूं ईसा मूसा किहा गाॅडू, गाॅड गाइड इक्को नूर अलाहीआ। धुर का कलमा रख के राडू, दो जहान भय जणाईआ। सति प्रेम सुणाए रबाबू, नानक गोबिन्द धार प्रगटाईआ। मेल मिलाए मालवा दवाबू, दरोही आपणी खेल खिलाईआ। बिन भगतां किसे ना आवे काबू, काबल कंधारी वेखण नैण उठाईआ। सति प्रेम दा रखे मजाजू, मजाज जगत नाल रखाईआ। लेखा चुकाए अयोध्या परागू, काशीआं कपट दए मिटाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे वाधू, विद्या आपणी इक समझाईआ। जन भगत तराए बिनां समाधू, समग्री इक्को इक वरताईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाधू, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। जिथ्थे ना कोई सवाल जवाबू, पुछण वाला नज़र कोए ना आईआ। लहिणा देणा पूरा करे नानक वाला बग़दादू, दजला फ़रात नाल मिलाईआ। जुग जन्म दे विछड़े सन्त सुहेले आपणे करे काबू, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दो जहानां एका एक इकल्ला बणे आगू, मालक इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, धुर मन्त्र नाम जणाईआ। नारद कहे ओह धरनीए तेरा आ गया धुर दा बापू, पिता पुरख अकाल नूर अलाहीआ। जिस दा आदि अन्त इक्को जापू, अजपा जाप नाल मिलाईआ। तेरा त्रैगुण मेटे तापू, अग्नी तत दए बुझाईआ। जीवां जंतां करे पाकू, पतित पुनीत होवे लोकाईआ। आत्म परमात्म बणाए साकू, साहिब सज्जण इक अख्वाईआ। जन भगतां अन्दर वड़ वड़ झाकू, बिन नैणां नैण उठाईआ। सतिगुर शब्द बणा के काकू, निक्का नन्न्हा भेजे थांउँ थाँईंआ। तेरी मेटे रैण अंधेरी रातू, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। लेखा जाणे पैग़म्बरां वाला बातन बातू, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। सति नाद दी सति दे के दातू, दयावान होए सहाईआ। आवे पाड़ गगन दी छातू, छप्पर छन्न समझ कोए ना पाईआ। नी ओह बेपरवाह अगम्म अथाह दीन दुनी तों वक्खरा होवे अफलातू, जिस दा अलिफ़ ये भेव कोए ना पाईआ। तेरे उत्ते झगड़ा मेटे कूड़ तमाकू, गोबिन्द दा लहिणा वेख वखाईआ। सदी चौधवीं सब दे पर्दे ढाकू, जन भगतां सिर हथ्थ टिकाईआ। दीन दुनी लुट्टे बण के डाकू, धाड़वी धाड़े मारे थांउँ थाँईंआ। माया ममता वजन रहिणा नहीं धड़ी सेर छटांकू, रतीआं वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां बजर कपाटी पाटू, मेला मेले पूरन सतिगुर धुर दा माहीआ। जिन दीन दुनी दे वेखणे टापू, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। धरनीए आपणे चरण नाल पवित्र करेगा छातू, सीने तेरे करे सफ़ाईआ। पारस कंचन बणा के धातू, कलयुग लोहा रूप दए बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा खोल्ह के हाटू, नाम वणज इक कराईआ। नी तूं घुंमण वाली जुग चौकड़ी वांग लाटू, लिटा खोल्ह के तक्कणा धुर दा माहीआ। जिस दे कोलों कोई विरला गुरमुख लाहा खाटू,
खटके विच सर्ब लोकाईआ। तूं फिर आपणा सीस गुंदावीं खुल्हा रखीं ना झाटू, कन्त सुहाग इक मनाईआ। सच प्रीती जोड़ देईं नातू, नातवा जोवनवन्ती हो के लैणी अंगड़ाईआ। अन्दरों कढ्ढे तेरे भरम भरातू, भरमां डेरा ढाहीआ। भाग लगाए लोकमातू, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे धरनीए नी ओह वेख लै आपणा मितू, मित्र प्यारा अगम्म अथाहीआ। जो वसे हर घट चितू, चेतन रूप नूर अलाहीआ। जन भगतां करे साचा हितू, हित्तकारी इक्को इक अख्वाईआ। जग नेत्र किसे ना दिसू, अक्खीआं वेखण कोए ना पाईआ। जो भगतां लहिणा देणा देवे हिसू, पूरब लेखे झोली भराईआ। जिस दी आशा रख के गया यसूह, मसीह मसल्यां नाल सुणाईआ। ओह सच सुनेहड़ा दस्सू, दहि दिशा करे शनवाईआ। मूसा वेख वेख के हस्सू, हस्ती तेरी बेपरवाहीआ। मुहम्मद चार यारी नाल नस्सू, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। नारद कहि के अलख अलखू, अलख अगोचर तेरी वड वड्याईआ। गोबिन्द कहे मेरा लहिणा देणा मुकावे हथ्थो हथ्थू, लेखा हथेली उत्ते टिकाईआ। मैं लथ्था जिस यार दे सथ्थर सथ्थू, कंडयां वाली सेज हंढाईआ। ओह सर्ब कला समरथू, मेरा दाता धुरदरगाहीआ। जगत दे नेत्र वरोले अथ्थू, हन्झूआं खेल खिलाईआ। पूजा मिटाए पाहन पथ्थू, पत्थरां सीस ना कोए निवाईआ। जन भगतां दर्शन देवे अक्खू, घर सन्मुख सोभा पाईआ। अन्त कन्त भगवन्त हो के लाज रखू, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच प्रीती नाल रत्तू, रंग इक्को इक रंगाईआ। जिस दे हुक्म नाल दीन दुनिया चारों कुण्ट तपू, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला तूं मेरा मैं तेरा नाम जपू, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला, देवे सति सन्तोख सत्तू, सति धर्म दी धार जणाईआ। कलयुग अन्त रखे आप पतू, पतिपरमेश्वर मेरा माहीआ। नारद कहे धरनीए मैं ख़ुशीआं दे विच टप्पू, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस मैनूं आपणा भगत सुहेला बणाया सकू, साजण हो के वेख वखाईआ। ओह वसणहारा घट घटू, घट घट रिहा समाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां भाग लगाए काया मट्टू, मटके भाण्डे माटी करे सफ़ाईआ। अमृत निजर धारा विच्चों चट्टू, मेघ अगम्मा आप बरसाईआ। कोई विरला गुरमुख उस दा रस झट्टू, कूड़े चेटक विच दिसे लोकाईआ। ओह लेखा जाणे अट्ठ सट्ठू, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती खोज खुजाईआ। लेखा पूर कराए मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठू, गुरदवारयां भेव रहे ना राईआ। सतिजुग साचा मार्ग एका दस्सू, दहि दिशा करे शनवाईआ। हरि भगतां हिरदे अन्दर वस्सू, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग मेट के रैण अंधेरी मस्सू, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। नारद कहे जन भगत सुहेले निक्के वड्डे बृद्ध बाल जवान आपणे बणा के बच्चू, बचपन आपणी गोद विच जणाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया जगत जहान मथू, मथन करे कूड़ लोकाईआ।