१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रुकना मुगला ज़िला फिरोज़पुर सुलखण सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए वेख लै दीनां बंधू, बन्दना सब दी रिहा बदलाईआ। जगत नेत्र निधान वेखे अंधू, अंध आत्म खोज खुजाईआ। तेरी नव सत्त दी मंज़ल लँघू, समुंद सागरां पार कराईआ। जन भगतां अन्दर सच सिंघासण सुहाए पलँघू, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। काया चोली नाम निधाने नाल रंगू, रंगत आपणी आप वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस के छन्दू, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। बजर कपाटी तोड़ के जंदू, जिंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। अमृत धार बख्श के सागर सिन्धू, अतोट अतुट्ट वरताईआ। नेत्र नैण पूूंझ के हन्झू, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमा के बिन्दू, वृंदावन दे लेखे पूर कराईआ। जिस नूं जगत जहान निन्दू, निन्दक होवे लोकाईआ। ओह वसे साचे खेड़े काया पिण्डू, इंड ब्रह्मण्ड ध्यान रखाईआ। उहनूं समझे कोए ना मुस्लिम हिन्दू, इसाई समझण कोए ना पाईआ। नेत्र नैण दूर दुराडा तक्के सुरप्त इन्दू, इन्द्रासणा सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिसदे लाडले बिन्दू, स्वय आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे धरनीए वेख लै आपणा हितू, की करता खेल खिलाईआ। जिस दी वार समझ ना आवे थितू, घड़ी पल भेव कोए ना पाईआ। ओह तेरे उत्ते वहिण वहावण वाला रितू, रक्त बूँदां करे सफ़ाईआ। तेरी क्यारी जगत ख़ून नाल सिंचू, सति दा मालक हुक्म वरताईआ। तेरीआं खुल्हीआं वेखे लिटू, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। कमलीए तेरी आशा फेर बौहड़ी बौहड़ी कर के पिटू, दुहथ्थड़ सीने उत्ते लगाईआ। आह लै मैं तैनूं देंदा चिटू, जो गुर अवतार पैग़म्बर गए फड़ाईआ। जिस दे विच अन्त अख़ीरी निकलू सिटू, सिट्टेबाजी ख़लक ख़ुदाईआ। मनुआ बिन सतिगुर शब्द किसे ना टिकू, टकयां वाले गुरु कम्म किसे ना आईआ। सच धर्म दा दुद्ध फिटू, जाग कूड़ी कांजी वाली लगाईआ। झगड़ा मुकावे पत्थर इटू, पाहना करे सफ़ाईआ। माया ममता शौह दरयाए सिटू, सतिगुर होए आप सहाईआ। जन भगत सुहेला बण के मितू, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। काया माटी भाण्डे पोचे लिपू, धर्म दी धार सेव कमाईआ। मनमुखां कोलों चारों कुण्ट छिपू, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। खेल खिलावे सत्त दीपू, दीपक जोत कर रुशनाईआ। लहिणा देणा पूरा करे भगत पीपू, पूतना आसा लेखे विच लगाईआ। हरिजन कर के
ठांडी सीतू, अग्नी तत गंवाईआ। सतिजुग सच चला के रीतू, मार्ग इक्को इक वखाईआ। दीन दुनी करे भय भीतू, भाओ आपणा इक समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के लीकू, लाईन इक्को दए वखाईआ। दीन मज़्हब ना रहे शरीकू, शरक्त कूड़ी दए गंवाईआ। नारद कहे धरनीए मैं वी उस नूं उडीकूं, दिवस रैण नैण उठाईआ। जिस दी सदी चौधवीं अन्त तारीकू, तरीके नाल गया समझाईआ। जो दीनां मज़्हबां फड़ घसीटू, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जन भगतां चाढ़ू रंग बसीठू, बीठला नामे वाला धुर दा माहीआ। सतिजुग साचा पीसण पीठू, चक्की नाम वाली चलाईआ। कलयुग कूड़ा त्रैगुण साड़ अंगीठू, अग्नी अग्ग जलाईआ। आपणा खेल करे अनडीठू, जगत नेत्र वेखण कोए ना आईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा होणा गीतू, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जन भगतां नाल प्रेम गंढ पीचू, पुचीदग़ा समझ कोए ना पाईआ। आपे वसे हिरदे बीचू, मन्दिर अन्दर इक सुहाईआ। बिन हरि किरपा किसे ना दीसू, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस नूं सब दा झुकणा सीसू, सिर चरण कँवल शरनाईआ। जिस नूं याद करदे मुहम्मद मूसा ईसू, इस्म इक्को इक वेख वखाईआ। उस नूं वेख के कलयुग मारू चीकू, चीक चिहाढ़ा दए पवाईआ। धरनीए तूं सच दस्स तेरे उत्ते रूप बदलेगा कीकू, किस तरह खेल खिलाईआ। किस बिध रंग रंगाए हस्त कीटू, कीट कीटां दए वड्याईआ। की नाम भण्डारा बख्शे मीठू, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, देवणहारा धुर दा वर, की आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे धरनीए ओह तक्क लै आपणा सहेलू, सख़ीआँ वालीए अलबेलीए तैनूं दयां जणाईआ जिस नूं जगत नेत्र कोए ना वेखू, दिशा चढ़दी लैहंदी दक्खण पहाड़ अक्ख ना कोए उठाईआ। नी कोझीए कमलीए तेरी बदलण आ गया रेखू, ·षी ·षीशरां दा लेखा दए चुकाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना तेरे मस्तक लाए मेखू, जड़ सके ना कोए उखड़ाईआ। तूं चौर करना आपणे प्यार नाल केसू, केसगढ़्ह दा लेखा तेरे नाल रखाईआ। नी ओह मालक ख़ालक बणया कलयुग परदेसू, चारे कुण्ट फिरे वाहो दाहीआ। उहदे कोल ना भूरी ना खेसू, ख़ाली हथ्थ आपणा झट्ट लँघाईआ। नी जिस दी सिफ्त करदा दो सहँसर जिह्वा शेषू, दिवस रैण ढोले गाईआ। ओह रहिण वाला सदा हमेशू, हम साजण इक अख्वाईआ। उस दे अग्गे सारे होए पेशू, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे धरनीए तेरा साहिब स्वामी तेरे उत्ते कुद्दू, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। तेरी सार पावे सिन्धू, बसुधे तैनूं लए जगाईआ। लहिणा देणा जाणे कलयुगू, जुग चौकड़ी दा मालक धुरदरगाहीआ। जिस वेले मुहम्मद दा अन्त पुग्गू, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। उस वेले थणीं धार रहिणा नहीं दुद्धू, अमृत रस ना कोए चुआईआ। मेरे
पुरख अकाल दीन दयाल दा इशारा कोए ना बुज्झू, बुझा दीप ना कोए जलाईआ। बिन भगतां तों साचा मार्ग किसे ना सुझू, समझ विच समझ ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट तेरी ख़ाक उड्डू, उगण आथण अंधेरा छाईआ। कूड़ कुड़यारा हैंस्यारा तेरे उत्ते बेड़ा डुब्बू, नईया नौका पार ना कोए कराईआ। कूड़ कुकर्मी माया ममता गारे खुभ्भू, बाहर फड़ ना कोए कराईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा दिसे कोए ना शुभू, शुभ वेला नज़र कोए ना आईआ। नी तूं रोणा मार के भब्ुबू, हाए उफ मेरी दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे धरनीए ओह तक्क लै धुर दा अब्बू, अब्बा वालीए ध्यान लगाईआ। जिस दा नूर नुराना नूर सबू, दो जहानां सोभा पाईआ। ओह खेल खलाए आदि अन्त मधू, मध आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा लेखा जाणे यदप यदू, यदी आपणी कार भुगताईआ। जिस कलयुग शरअ मेटणी हद्दू, हदीसा पन्ध मुकाईआ। ओह लम्भया किसे ना लभ्भू, खोजण विच खोज ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले जुग जन्म दे विछड़े आपे सद्दू, सद्दा देवे थांउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा तेरे उतों आपणा भार लद्दू, लद्द के भज्जा जावे वाहो दाहीआ। सतिगुर शब्द शेर शेर वांगू गज्जू, चारों कुण्ट भबक सुणाईआ। प्रगट हो के देस मज्झू, माझा दो जहान रखाईआ। जन भगतां प्यार नाल बज्झू, डोरी शब्द तन्द रखाईआ। कोझीए कमलीए मूरखे तेरा अन्तिम पर्दा कज्जू, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरे उतों गढ़्ह हँकारी भाण्डा भज्जू, माटी ख़ाकी रहिण ना पाईआ। इक्को सति सच दा दीपक जगू, चारों कुण्ट होवे रुशनाईआ। गुरमुखां दरस कराए उपर शाह रगू, रघुपति हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन रहे कोए ना कग्गू, काग हँस दए बणाईआ। नाम अमृत प्याला प्या के मधू, मधुर धुन दए सुणाईआ। नी उस दा मेला हुन्दा नाल सबब्बू, तूं मिलणा चाँईं चाँईंआ। जिस दे हुक्म नाल सतिजुग लोकमात विच लग्गू, नाता धर्म तेरे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी मलेछा मेटे सभू, सभा जन भगतां आप लगाईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड ढुडीके ज़िला फ़िरोजपुर सरूप सिँघ दे गृह
नारद कहे धरनीए वेख लै प्रभू अगम्म अनादू, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार ध्यान लगाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा नाम कलमा निरगुण धार बोध अगाधू, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझा यार आप सुणाईआ। जो लेखा जाणे दीन दुनी जगत भगत समाजू, वरनां बरनां दीनां मज़्हबां खोज खुजाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब ने किहा महबूब
मेहरवान अहिबाबू, ऐबां तों रहित अगम्म अथाहीआ। ओह धुर फ़रमाना देवे इक अहिलादू, अल्ला वाहिगुरु राम जिस नूं कहि के सारे गाईआ। तूं शब्द संदेसा दे दे चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी जातू, जागरत जोत बिन वरन गोत लओ अंगड़ाईआ। कलयुग जीव जंत साध सन्त हँस बणो कागो, कूड़ी क्रिया अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। माया ममता मोह विकार त्यागो, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। आत्म धार कर प्यार आपणा आप साधो, साधना विच इक्को पुरख अकाला नज़री आईआ। दर्शन करो मोहन माधव माधो, जो मधुर धुन रिहा सुणाईआ। तुहाडा आवण जावण लख चुरासी गेड़ा कटे अजाबो, फजल नाल अजल दा डर रहे ना राईआ। ओस दी शरन शरनाई बिन कदमां तों भागो, अन्तर आत्म अन्तष्करन विच ध्यान लगाईआ। जो मेल मिलाए दया कमाए मोहन माधो, मधुर धुन नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए तक्क लै अगम्मा पीर, पीरन पीरा नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा दस्तगीर, दो जहानां नौजवानां मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। साहिब सुल्तानां नौजवाना गुणी गहीर, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा रूप वटाईआ। जिस दा नज़र ना आए माटी तन वजूद शरीर, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को डगमगाईआ। ओह देवणहारा निरगुण सरगुण धार सब नूं धीर, धरनी धरत धवल धौल तेरी आसा पूर कराईआ। कोझीए कमलीए तेरे सिर तों लथ्था चीर, ओढण सति धर्म रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं तेरी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। शरअ दे कट देवे ज़ंज़ीर, शरीअत दा लेखा दए मुकाईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीट, फ़कीर फ़िकरा ढोला धुर दा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे धरनीए तेरा महबूब नूर अलाही अवल्ला, आलमीन इक अख्वाईआ। जिस दा चौदां तबकां इक्को दिसे महल्ला, मुहम्मद सजदयां विच सीस झुकाईआ। नी ओह फिरदा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वत जला थला, समुंद सागरां चरणां हेठ दबाईआ। जिस ने सच संदेस नर नरेश हो के घल्ला, नव सत्त ब्रह्म मति आत्म तत इक जणाईआ। ओह वसणहारा निहचल धाम अटला, सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक आपणा आसण लाईआ। उहदा खेल तक्क लै घड़ी घड़ी पल पला, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा दीपक जोत इक्को दीप बला, बलधारी इक अख्वाईआ। ओह मेटण आया तेरे उतों दूई द्वैती सला, सलाह मशवरा अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे धरनीए ओह वेख लै मेरा महबूबा, मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। जो हर घट मौजूदा, दर दर घर घर गृह गृह आपणा हुक्म वरताईआ। उहदी मंज़ल इक्को
हक मकसूदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्त गा सक्या ना हज़ारा दरूदा, बसरी इस्म ना कोए चतुराईआ। उहदा खेल तक्क लै दो जहान अजब अजूबा, जोबनवन्तीए आपणा पर्दा आप उठाईआ। ओह दीन मज़्हब दीआं हद्दां विच ना कदे होए मौजूदा, दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे धरनीए उस दा खेल वेख लै अनोखा, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। किसे हथ्थ ना आवे पुस्तक पोथा, अक्खरां रंग ना कोए रंगाईआ। सो स्वामी जन भगतां अन्तर निरन्तर सोता, सुरती शब्द शब्द सुरती मेल मिलाईआ। काया मन्दिर अन्दर डूँग्घी भँवरी मार के गोता, निजर रस बूँद स्वांती कँवल नाभी आप टपकाईआ। गुरमुख हरिजन बणा के माणक मोता, जगत कीमत नज़र कोए ना आईआ। जो ख़बर संदेसा देवे चौदां लोका, चौदां तबकां रिहा सुणाईआ। धरनीए उठ के संभल लै आपणा मौका, सम्बल तक्क लै सहिज सुखदाईआ। जिस दा नूर नुराना प्रकाश अगम्मा जोता, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे नारद मैं सुणया तेरा संदेशा, सँध्या सरघी वक्त ना कोए चुकाईआ। ओह मालक स्वामी ख़ालक मेरा इक नरेशा, नर नरायण आदि जुगादि अख्वाईआ। मैं चवर करां चरण कँवल उस दे केसा, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस खेल खिलाया दस दशमेशा, दहि दिशा होए सहाईआ। ओह आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जगत बदलणा जिस दा पेशा, पेशीनगोईआं देण गवाहीआ। जिस लेख लिखाउणा मुल्हां शेख़ा, मुसायकां डेरा ढाहीआ। ओह जन भगतां कदे ना भुल्ले चेता, चेतन सुरती लए कराईआ। आत्म परमात्म दस्स के हेता, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। निरगुण निरवैर बण के मीता, निज लोचन नैण अक्ख दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्ताना बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा स्वामी साहिब सतिगुर, शब्दी शब्दी नाद वजाईआ। लहिणा देणा पूरा करे धुर, दरगाह साची भेव रहे ना राईआ। लेखा जाणे देवत सुर, इन्द इन्द्रासण फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी रज़ा विच रहे तुर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। कलयुग मेटे अंधेरा घोर, घोरी बण के खोज खुजाईआ। भेव चुकाए ठग्ग चोर, चिरी विछुन्नयां जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां सदा वसे कोल, हर हिरदे आपणा डेरा लाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा करे कौल, इकरारनामे फोल फुलाईआ। अन्तिम लेखा तेरी झोली पाए धोल, धर्म दी धार नाल बंधाईआ। तूं सदी चौधवीं ना जावीं डोल, धीरज धीर नाल मिलाईआ। झट्ट नारद प्या बोल, सहिज नाल सुणाईआ। धरनीए धर्म दवारा आपणा खोल्ह, ख़लक ख़लक दे वखाईआ। झगड़ा मुका
दे पंडत पांधे रोल, इक्को ब्रह्म सर्ब समझाईआ। पंच विकार करे ना घोल, तृष्ना मन ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे नारद मैं की आखां, अक्खरां तों बाहर की समझाईआ। मेरा साहिब सब दा राखा, जुग जुग साची सेव कमाईआ। जिस दी ग्रन्थ शास्त्र देंदे भाखा, भाषा आपणी आपणी बदलाईआ। उस दे उत्ते रख भरवासा, धीरज धीर नाल जणाईआ। सो पूरीआं करे आशा, ख़ाहिशां मनसा नाल रखाईआ। उहदे हुक्म विच शंकर भज्जा आवे उतों आकाशा, ब्रह्मा वेता ब्रह्मलोक पन्ध मुकाईआ। विष्नूं विश्व दी पावे रासा, बिन गोपी काहन रास रचाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम तक्के तमाशा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। झट्ट नारद दा निकल गया हासा, हस्स के रिहा सुणाईआ। धरनीए नी ओह मालक वस्सदा उत्ते आकाशा, जग नेत्र वेखण कोए ना जाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दीआं शाख़ा, शनाख़त कराउण वास्ते भेजे थांउँ थाँईंआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना नूर प्रकाशा, नूर नूर अलाहीआ। उस दे दरे दरबार बण जा दासी दासा, आप आपणा माण मिटाईआ। तेरा भर दए नाम भण्डारे नाल ख़ाली कासा, कसम नाल दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सर्ब कला समराथा, धरनी धरत धवल धौल सतिजुग तेरा चलाए राथा, कलयुग कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ।
२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ फरीदकोट शहर डोगर बस्ती इकबाल सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं दिवस रैण नट्ठां, स्वामी अन्तरजामी तेरी सेव कमाईआ। चरण कँवल धुरदरगाही तेरे ढट्ठां, धूढ़ी वाल्या धूढ़ी ख़ाक तेरी रमाईआ। लेखा तक्क लै मेरे उत्ते अट्ठां सट्ठां, तीर्थ तट्टां माण रिहा ना राईआ। फिर गई दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां, चर्चां मसीतां रंग ना कोए रंगाईआ। मेरा लहिणा देणा चार जुग दा मुका दे इक्ट्ठा, अकल कलधारी लहिणा देणा मुकाईआ। मैनूं चारों कुण्ट तेरे मानव करदे ठट्ठा, ठगौरी मन मति वाली नाल मिलाईआ। जिधर तक्कां मेरे सीस विच पैंदा घट्टा, घटा काली रैण अंधेरी छाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा सच वाला टप्पा, कूड़ कुड़यार आपणा डंक रिहा वजाईआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बरां गुरुआं पूरा हुन्दा जाए पट्टा, मुन्याद नज़र कोए ना आईआ। गृह मन्दिर घर दिसे किसे ना छटा, सतवें सति विच ना कोए समाईआ। तेरी कीमत प्रभ रही ना पैसा टक्का, तेरा नाम निधान हट्टां विच विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। धरनी कहे
प्रभ कूड़ कुड़यार कर दे मुक्ती, मेहरवान दया कमाईआ। लेखा तक्क लै आपणी शक्ती भुगती, भगवान पर्दा आप उठाईआ। पवित्र रही किसे ना सुरती, सोया सके ना कोए जगाईआ। तेरा नूर नज़र ना आए अकाल मूर्ती, माधव मोहन तेरा दर्शन कोए ना पाईआ। शब्द सुणे ना कोए नाद तूरती, तुरीआ तों परे रंग ना कोए वखाईआ। मैं आशा रखी तेरी इक्को हाज़र हज़ूर दी, हज़रतां दे मालक होणा सहाईआ। मंज़ल मुका दे पैंडा नेड़े दूर दी, नेरन नेर हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा मेट दे दुखड़े वाला रोग, रोगण हो के रही सुणाईआ। तेरी चरण प्रीती मेरा होवे जोग, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। आत्म परमात्म सोहँ होवे साची चोग, चुगली निंदिआ तों बाहर रखाईआ। आत्म परमात्म बख्शणा भोग, रसना रस ना कोए हल्काईआ। सति सच दा देणा संजोग, विछड़यां लए मिलाईआ। तेरे दरस दी होवे मौज, मजलस भगतां नाल रखाईआ। कलयुग दी अन्तिम ख़त्म कर दे औध, आयू अवर ना कोए वधाईआ। सृष्टी दृष्टी दे सोध, सुदी वदी दा लेखा रहे ना राईआ। तूं मालक अगाध बोध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। आपणा गृह गृह देणा दरस अमोघ, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरा इक्को गावण सलोक, सो पुरख निरँजण तेरी ओट तकाईआ।
२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ बठिण्डे शहर विच बठिण्डा हरिसंगत दे नवित
धरनी कहे सो पुरख निरँजण मेरे मीते, मित्र प्यारे होणा आप सहाईआ। धुरदरगाही ठांडे सीते, सति स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट तकाईआ। एकँकार सदा सुहेले बख्शीं हक प्रीते, प्रीतम तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। आदि निरँजण मेरे जगदीशे, जगदीश्र तेरी ओट तकाईआ। अबिनाशी करते तूं शहिनशाह शाहो शबीसे, धुर दे मालक अगम्म अथाहीआ। श्री भगवान तुध बिन मेरी बदले कोए ना रीते, रीतीवान नौजवान मर्द मर्दान नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी अन्तिम कर तस्दीके, बिन नेत्र लोचन नैणां आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द मिटा शरीके, शरअ शरीअत लेखा रहे ना राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भेव वेखो जीव जीअ के, लख चुरासी ध्यान लगाईआ। सति धर्म दे सब नूं भुल्ले तरीके, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल ना कोए मिलाईआ। जगत रस रसना वाले होए फीके, अमृत रस नाम ना कोए चुआईआ। पैग़म्बरो तुहाडी सुणे ना कोए हदीसे, हज़रतो हज़ूर ना कोए मिलाईआ। चौदां तबक वेखो बिनां निगाह तों नैण मीटे, नूर
नुराना नौजवाना नज़र किते ना आईआ। शब्दी धार रस माणे कोए ना मीठे, कलयुग कूड़ विख भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर वेखो विच्चों जोती धार, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट होया अंध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोत नूर ना दिसे उज्यार, उजाला मिटया ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी बिरहों विछोड़े विच वैरागण दी सुणे पुकार, निव निव सीस निवाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट होया धूंआँधार, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां पावो सार, गृह गृह अन्दर आपणा ध्यान लगाईआ। नाद शब्द धुन सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत आत्म निजर झिरना बूँद स्वांती मिले ना ठण्डी ठार, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होए ना कोए प्यार, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर लाए ना कोए जैकार, रसना जिह्वा ढोले गीत कायनात दीन दुनी सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा संदेशा अन्त अख़ीर, बिनां अक्खरां दयां जणाईआ। आ के वेखो आपणे दीन मज़्हब तकदीर, तदबीर आपणी नाल फेरा पाईआ। शरअ वेखो जगत वाले ज़ंज़ीर, नाम कलमे हथ्थ रखाईआ। झगड़ा तक्को फ़कीर हकीर, शाह सुल्तान रहे कुरलाईआ। तुहाडी सृष्टी होई दिलगीर, इष्टी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सुण धरत, सचखण्ड दवारयों दईए जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाही आया परत, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। जिस दे नाल साडे वायदे कौल इकरार पूरी होई शर्त, शरअ दे लेखे ओसे दी झोली पाईआ। जिस ने तेरे उतों नाम कलमा बदल देणा इक्को दस्सणी अगम्मी आपणी तरज, ताल तलवाड़यां बाहर करे शनवाईआ। ओह सूरबीर गुणी गहीर नौजवाना मर्दाना मर्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। शरअ छुरी दा लेखा मेटे कलयुग कसाई दी लेखे लावे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। कोझीए कमलीए तेरी मंज़ूर करे अर्ज़, बेनन्ती चरणां विच रखाईआ। उस दा खेल होणा असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा चारे वेदां तों बाहर आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण धरनीए साडा इक्को इक इशारा, प्रेम नाल दईए जणाईआ। साडा हो गया अन्त किनारा, तूं अन्तष्करन वेख लै ख़लक ख़ुदाईआ। काया मन्दिर करे ना कोए प्यारा, सच प्रेम ना कोए रखाईआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मस्जिद शिवदुआला
मठ गुरदवारा, चर्चां चराग़ाहां पई दुहाईआ। जिधर तक्कीए कूड़ जैकारा, कल काती डंका रिहा वजाईआ। माया ममता होया पसारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल हल्काईआ। असीं संदेशा दस्सीए तूं सुणना नाल प्यारा, प्रेम विच जणाईआ। तेरे उत्ते प्रगट होया एकँकारा, अकल कल धारी आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा सम्बल इक दवारा, द्वारका निवासी जिथ्थे सोभा पाईआ। राम रामा जिथ्थे वेखे विगसे पावे सारा, महासार्थी आपणा खेल खिलाईआ। तूं उस दे चरण कँवल धवले कर निमस्कारा, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह आ गया सरगुण तों निरगुण निरगुण तों सरगुण दुबारा, दोहरा आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा दो जहानां इक्को इक सुणाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर नाल मिलाओ शिव ब्रह्मा, पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। मेरे उत्ते सति रिहा ना धर्मा, धर्म दी धार रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वध्या कुकर्मा, चारों कुण्ट डेरा लाईआ। मेरे नेत्र लोचन नैण झुके नाल शरमा, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। मेरा घर बण गया गढ़्ह भरमा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। दीन दुनी दा बदले कोए ना जन्मा, जन्म सके ना कोए बदलाईआ। लेखा मुके ना वरनां बरनां, दीन मज़्हब रहे कुरलाईआ। मैं चाहुंदी गुर अवतार पैग़म्बरो मेरे उत्ते इक्को परम पुरख दी होवे सरना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। आत्म परमात्म सब ने ढोला पढ़ना, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। साची मंज़ल सब नूं मिले चढ़ना, दरगाह साची सचखण्ड जावण चाँईं चाँईंआ। मानस जामे विच मर के फेर ना होवे मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण धरनी पुरख अकाल दया कमावेगा। दीन दयाल वेख विखावेगा। तेरी सच बणाए धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक बणावेगा। तेरी लेखे लावे पिछली घाल, घाली घाल आपणी झोली विच पावेगा। तेरे उत्ते प्रगट कर के सन्त सुहेले लाल, हरिजन आपणे रंग रंगावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगावेगा। नाम निधाना श्री भगवाना देवे सच्चा धन माल, अतोट अतुट्ट आप वरतावेगा। सति सच दा दीपक बाल, अंध अंधेर गंवाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगावेगा। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैं ख़ुशीआं विच फेर करांगी हासी, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। जिस दी मेरे उत्ते जोत प्रकाशी, प्रकाशवान अगम्म अथाहीआ। उस दी बिनां गोपी काहन तों तक्कां अगम्मी रासी, जो आत्म परमात्म नाल मिल के आपणी ख़ुशी मनाईआ। उस दा इक्को रूप ते इक्को जाती, जात अजाती डेरा ढाहीआ। मैनूं बख्शे अमृत बूँद स्वांती, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। कलयुग मेटे
अंधेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। आत्म ब्रह्म जोड़ के नाती, नाता बिधाता लए बंधाईआ। दर्शन देवे इक इकांती, एकँकारा नूर अलाहीआ। जिस दा खेल सदा बहुभांती, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव मन्नदे आखी, सो सवै शक्ती अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण नूर नुराना अगम्म सवै, शक्ती धार इक प्रगटाईआ। जो आदि जुगादी देव देवा, देव आत्मा मेल मिलाईआ। असीं उस दी करदे सेवा, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। ओह पुरख अकाला अलख अभेवा, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। जिस नूं गाए कोए ना जिह्वा, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। ओह वसणहारा निहचल धाम निहकेवा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा नाम अगम्मी मेवा, बिन रसना रस दए चखाईआ। कौस्तक मनीआं मस्तक लावे थेवा, थिर घर दा पर्दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैग़म्बरो मैं तक्कां सवै शक्ती, शक्ती आपणी नाल दृढ़ाईआ। जिस दी सारे करदे भगती, ओह भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा खेल दीन दुनी विच जगती, दो जहानां रंग रंगाईआ। ओह नूर अलाही बिना ततां तों व्यक्ति, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। उहदा लहिणा देणा नहीं बूँद रक्ती, जनणी कुक्ख ना कोए टिकाईआ। ओह इक खालक अर्शी, अर्शी प्रीतम वड वड्याईआ। ओह आ गया उत्ते धरती, धरनी कहे मेरे उत्ते डेरा लाईआ। उस दा सतिगुर शब्द निध प्रती, प्रतीनिध इक अख्वाईआ। जिस दी खेल आपणे घर दी, घर घराने आपणे फोल फुलाईआ। मैं ओसे कोलों डरदी, निव निव लागां पाईंआ। जिस दी कला होणी चढ़दी, लैहंदा चढ़दा वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस गढ़्ही तोड़नी हँकार गढ़्ह दी, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। जिस दा नाम निधाना विच जहाना तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी होणी पढ़दी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। धरनी कहे मैं उस दवारे खड़दी, जेहड़ा बिना खण्डा खड़गां करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे अवतार गुरु पैग़म्बरो मेरा मालक इक अगम्म, अगम्मड़ा दयां जणाईआ। ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। उहदा इक्को सति सरूप ब्रह्म, ब्रह्मा वेता इक समझाईआ। आत्म धार जिस दा धर्म, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। ओह करता आपणी करनी आया करन, करता पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। मैं ओस दी लगणा सरन, सरनगति इक्को इक जणाईआ। जिस दी विद्या अवतार पैग़म्बर गुरु पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। ओह झगड़ा मेटे उतों कलयुग कूड़ कुड़यार वरन बरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर
मालक इक अख्वाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु कहिण नी धरनीए ओह बड़ा अछल, अछल छल छलधारी इक अख्वाईआ। जिस दा खेल घड़ी घड़ी पल पल, छिन्न छिन्न आपणा हुक्म वरताईआ। तूं लहिणा याद कर लै राजे बलि, जिस कर्म ढाई धरती मंग के दो कदमा विच मिणाईआ। ओह कलयुग प्रगट हो के आपणी वरते कल, कलि कल्की फेरा पाईआ। जिस वेखणे जल थल, महीअल खोज खुजाईआ। जो लख चुरासी काया जाणे डूँग्घी डल, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। जिस दा दीपक जोती रिहा बल चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा साहिब दरस दिखावेगा। मेरी कोझी कमली दे पिच्छले मेट के ऐब, अहिबाब हो के आपणा रंग रंगावेगा। इस दा खेल अवल्ला कोई ना जाणे शायद, शहिनशाह की आपणी कल वरतावेगा। सब दे नाल एह पूरा करे आहिद, अहुदेदारां आपणे विच मिलावेगा। इक्को हुक्म कर के राइज, रईयत जगत जहान इक रखावेगा। शब्द संदेसा धुर नाम दा दे के महिज, महिफल आपणी इक समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक खुल्हावेगा। भेव अभेदा आप खोल्हेगा। शब्द अगम्मा निरगुण बोलेगा। तन वजूद काया चोले आप फोलेगा। सति सरूपी सोहले ढोले, तन वजूदां विच्चों विरोलेगा। जन भगतां आत्म पर्दा बन्द कवाड़ कुण्डी खिड़की खोल्हेगा। सच प्रीती काया मन्दिर अन्दर आप वरोलेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आपे खोल्हेगा। सतिगुर शब्द सुणो सारे हुक्म अलख, विष्न ब्रह्मा शिव धरनी धरत धवल धौल तैनूं दयां जणाईआ। ओह स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाह आपणा पर्दा रिहा चुकाईआ। जिस ने कलयुग जीवां साधां सन्तां भाण्डे काचे वेखणे सख, अन्तर निरन्तर वस्त नज़र कोए ना आईआ। सो सब दी कीमत पाए कौडी कक्ख, कलयुग कूड़े हट्ट विकाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले खोल्ह के अक्ख, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां आपणा दर्शन देवे हो प्रतख, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। आत्म परमात्म बीज बीजे नाम आपणे वत, काया सिंच क्यारी हरी कराईआ। आपे बख्शे धीरज जत, सति सन्तोख दया नाल विच टिकाईआ। पंच विकारा जड़ देवे पट्ट, अस्थूल दी करे सफ़ाईआ। चेतन धार कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। धरनीए तेरी पूरी करे आस, तेरी मनसा वेखे चाँईं चाँईंआ। तूं अगले साल पहली चेत नूं उसदा तकणा प्रकाश, जिस नूं कोटन कोटि सूर्या चन्द सीस निवाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर विष्न ब्रह्मा शिव सारे दासी दास, जो उस दी दास्तान बिना ज़बान रहे सुणाईआ। उस दा ब्रह्म नाल होणा प्रकाश, प्रकाश्त करे ख़लक
ख़ुदाईआ। शंकर उठ के आवे उतों कैलाश, शिव शिवा कहि के सीस निवाईआ। विष्नूं कहे मैं तेरा नूर रूप पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते तेरी प्रेम धार तेरा नूर नज़री आईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल मेरी मण्डल रास, दूजा धाम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। शक्ती कहे मैं शक्ती शवै, शिव शिवा कहि के सारे सीस निवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी एका है, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेरा रूप अनूप सति सरूपा विष्न ब्रह्मा शिव तरै, त्रैगुण तों अतीत दित्ते बणाईआ। सदा सदा सद मेरा रखदे भय, निरभउ हो के आपणे खेल खिलाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीते कै, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर रसना जिह्वा गए कहि, सिफ्तां विच सिफ्त सलाहीआ। ओह आदि अन्त शक्त दा नूर अलाही लैअ, महिमा कथ कथ वड्याईआ। जिस दा सच दवारा मन्दिर कदे ना ढह, महल्ल अटल इक्को सोभा पाईआ। धरनी कहे मेरा पवित्र करे कलयुग अन्तिम ओह गृह, घराना नव सत्त वेख वखाईआ। मैं उस दे चरण कँवलां विच जावां पै, पतिपरमेश्वर हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा परम पुरख प्रभ आया, मैं गावां ढोले गीत। जिस लेखा मुकाउणा त्रैगुण माया, मैनूं करना ठण्डी सीत। कलयुग कूड़ कुड़यारा दए चुकाया, मेरी चोली चाढ़्हे रंग मजीठ। आत्म परमात्म मेला लए मिलाया, रंग रंगाए हस्त कीट। साचा ढोला जगत दए सुणाया, किरपा करे पतित पुनीत। धरनी कहे मैं उस नूं निव निव सीस निवाया, जो मेरा मालक इक अनडीठ। जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज गया हंढाया, सतिगुर शब्द करे तस्दीक। ओह अमाम अमामा नूर अलाहया, मुहम्मद दा लहिणा देणा जाणे लाशरीक। जिस नूं वाहिद अल्ला हू अन्ना हू कहि के सब ने गाया, यामबीन रहमान तेरे विच हक तौफ़ीक। जिस ने सम्बल कर के इस्म सब नूं देणा दृढ़ाया, आत्म परमात्म हो वसे नज़दीक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरा नूरी अल्ल्हा वलज़ही मचिशते नूराने निज लाअ शाइने मवलू अर्ज़ू तजलू मुहम्मद रजू ईसा वज़ू कुनिन्दे कुनाह अर्शे निशा मुहम्मद ज़ाऊ ज़ूरे ज़वश रहीमे रहमत ख़ुदा ख़ुद मालक नूर अलाहीआ। जिस नूं पैग़म्बर करन सदा, ओसे दी इक्को इक अज़ा, बांगे शहर कर के जिस नूं सारे गाईआ। मेरी ओसे अग्गे दुआ, किरपा कर मेरे मेहरवान महिबान बीदो बीखैरीआ अलाह, तेरा इक्को नूर नज़री आईआ। ख़ुदस्ते कुनाह अज़िमली जग नौज़वी अलखता सू चश्मे ज़ू नूरे नू मेरे अर्शे वज़ीह फरसी तर्ज़ीह कदमाए कुनिन्द दीने ज़दा सवाज़े मबीह नूरे रबी आलमीन आलमीन आलमीन तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे राम रामा मेरे काहन
कान्हा मेरे अमाम अमामा मेरे जाणी जाणा, जानणहार तेरी ओट तकाईआ। चरण धूढ़ मूर्ख मूढ़्ह मैनूं बख्श आपणा सच इश्नाना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। कलयुग जीवां कोझयां कमल्यां आपणे दर कर परवाना, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। की हो गया जे तैनूं भुल्ल गए मन कल्पणा विच होए नादाना, मनसा कूड़ जगत वाली रखाईआ। तेरा आत्म सति सरूप तूं सब नूं बख्श दे आपणा दाना , दाते दानी आपणीआं भुजा नाल भिच्छया नाम वरताईआ। घर ठाकर स्वामी मिलणा हो के गुण निधाना, गुणवन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती करीं परवाना, परम पुरख तैनूं ना कोई सोग ना कोई हरख चिन्ता ग़म नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुंदी मूर्खां मुग्धां अणजाणा, आपणा आत्म धार दे दे दरश, आदर्श आपणा दे वखाईआ। मेरे उत्ते तेरे मानव मानुख मनुष सुत्ते, सुत्तयां लए जगाईआ। तेरी आत्मा लाली तेरे प्यारे पुत्ते, पुरख अकाल तुध बिन गोद ना कोए उठाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते सुहञ्जणी होवे रुत्ते, रुतड़ी तेरे नाम नाल महकाईआ। तुध बिन जिज्ञासुआं वात कोई ना पुच्छे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी भाग लगा दे काया माटी तन वजूद पंज तत माटी जुस्से, जिस्म जमीर ग़रीब अमीर शाह हकीर दे बदलाईआ।