पुस्तकालयभाग २३

२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ बठिण्डा शहर माधा सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे उत्ते तपे बालू रेत, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। धन्न भाग मेरे साहिब जन भगतां नाल बख्श्या हेत, हितकारी हो के दया कमाईआ। मेरे उत्ते रुत्त मौली बसन्ती चेत, फुल्ल फुलवाड़ी चारों कुण्ट सोभा पाईआ। तेरा दर्शन करया नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी जन भगतां खोल्हया आपणा भेत, भेव अभेदा दिता दृढ़ाईआ। सो हरिजन मीत प्यारे तेरे उत्ते रख के टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आत्म धार बण के एक, एकँकार तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाल, दयानिध तेरी शरनाईआ। मैं तक्के तेरे भगत सुहेले लाल, हरिजन साचे सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्तर नाम धन माल, धर्म खज़ाना दिता टिकाईआ। फल लगा उन्हां दे डाल, मेरी बालू रेत दए गवाहीआ। सच दवार बणा सच्ची धर्मसाल, हरिजन बैठे आसण लाईआ। तूं सब दी लेखे लाउणी घाल, जो दिवस रैण तेरी सेव कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सम्बल बैठा कर संभाल, साहिब स्वामी

हो सहाईआ। इन्हां पोह ना सके काल, जो दर तेरा दर्शन पाईआ। चुरासी विच ना होण बेहाल, बहिबल हो वेखणे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू आपणे बालक तक्क लै गुरमुख नन्न्हे बाल, बृद्धां चरणां विच रखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरे प्यार विच सुच्चे, सुच संजम इक्को इक अन्तर आत्म देणी दृढ़ाईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कच्चे, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना लूं लूं अन्दर भगतां रचे, रचना आपणी देणी वखाईआ। नाता जोड़ दे भैण भाई सके, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। कूड़ विकार अन्तष्करन विच रहिण ना तपे, सांतक सति देणा वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सुहेला जपे, जग जीवण दाते तेरा इक्को नाम ध्याईआ। धरनी कहे मेरे आदि पुरख सब दी पवित्र कर दे मते, बुध बिबेक देणी कराईआ। तेरी नाम ख़ुमारी विच बिनां रंग तों जाण रत्ते, रत्न अमोलक गुरमुख हीरे लैणे बणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त मेरे उत्ते सब दी रखणी पत्ते, पतिपरमेश्वर जो तेरी चल आए शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे एह भगत सुहेले तेरे मीत, बिपर सुदामा दए गवाहीआ। तूं हर घट वस्सणा चीत, मन ठगौरी देणी गंवाईआ। मूर्ख मुग्ध अणजाणयां करना पतित पुनीत, पतित पावन तेरी ओट रखाईआ। झगड़ा मुकाउणा ऊँच नीच, जात पात दा डेरा ढाहीआ। तूं सब दे वसदा काया मन्दिर बीच, गृह आपणा इक सुहाईआ। हरिजन करना ठांडा सीत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। मानस जन्म तेरी किरपा नाल गुरमुख लए जीत, हार विच कदे ना आईआ। साचा दिउहरा सुहा दे मन्दिर मसीत, काअबा इक्को इक वखाईआ। तेरी टुट्ट ना जाए प्रीत, प्रीतम पीआ इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा होया भाग उच्चा, साहिब ऊचे दिती वड्याईआ। तेरा धाम न्यारा तक्कया सुच्चा, जिथ्थे हरिजन बैठे सोभा पाईआ। मेरा चार जुग दा लेखा उठया सुत्ता, आपणी लए अंगड़ाईआ। पवित्र होया तन वजूदा वाला बुत्ता, बुतख़ाने ख़ुशी बणाईआ। तूं ग़रीब निमाणयां भगत सुहेल्यां शब्द उठाया आपणी गोद चुक्का, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। सच संदेश नर नरेश निरगुण सरगुण दे के रुक्का, राम वशिष्ट दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं मिट्टी निमाणी ख़ाक, तेरे चरण कँवल शरनाईआ। जन भगतां खोल्ह देणा ताक, अन्तर निरन्तर भेव रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणा के जाणां साक, दिवस अज्ज दा दए गवाहीआ। मैं तेरी सेवक चाकर चाक, ख़ादम हो के सीस निवाईआ।

मेरी सुण बेनन्ती इक्को बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अन्दर आपे झाक, बिन नैणां नैण उठाईआ। देणी वड्याई उत्ते मात, मैं मात्र भूमी हो के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मैं आदि जुगादि मांगत, मांगत हो के सीस निवाईआ। तूं बोध अगाधा पंडत, देवणहार साहिब गुसाँईंआ। तेरा लहिणा देणा जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज तेरी वज्जे वधाईआ। मैं ख़ुशी मनाउँदी मेरे उत्ते इक्ट्ठी होई तेरी हरिसंगत, हरिजन साचे सोभा पाईआ। सच प्रेम दी चाढ़्हनी रंगत, दुरमति मैल धुआईआ। दर्शन देणा वार अनन्त, अकल कलधारी आपणा पर्दा लाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां बणाउणा सन्त, सतिगुर शब्द इक्को पर्दा आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। विछोड़ा होए ना आदि अन्त, जगत जुग आपणा संग निभाईआ। तूं नूर नुराना निराकार निरवैर कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी अन्त अख़ीरी आशा, जगत तृष्ना ना कोए रखाईआ। तूं वसें पृथ्मी आकाशा, दो जहान करे रुशनाईआ। मैं चाहुंदी तेरे भगतां तेरा होवे भरवासा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं घर घर देणा साथा, सगला संगी आप हो जाईआ। तन वजूदा चलाउणा राथा, रथवाही हो के सेव कमाईआ। मैं निव निव सतिगुर शब्द टेकां माथा, बिन मस्तक सीस झुकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब कला समराथा, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं लहिणा देणा पूरा करना नाथ अनाथा, मेहर नज़र इक टिकाईआ। जो तेरी आत्म परमात्म गावण गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर उन्हां दा लहिणा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सति धर्म दी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेरे उत्ते पवे रासा, रस्ता वाबस्ता हो के इक्को इक देणा जणाईआ।

२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चक्क राम सिँघ वाला ज़िला बठिण्डा हरी सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे पुरख अकाल परवरदिग़ार धुर दे ठाकरा, ठाकर स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना भाग लगा दे मानव तन वजूद माटी ख़ाक गागरा, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी आस रखाईआ। निर्मल कर्म करते कादर सब दा कर उजागरा, दुरमति मैल अन्तर निरन्तर रहे ना राईआ। मेरी आशा पूरी करदे जो इशारा दे के गया सतिगुर तेग़ बहादरा, जगत जहान आपणा रूप वटाईआ। तूं करीम करता धुर दा कादरा, कुदरत दा मालक

इक अख्वाईआ। एथे ओथे दो जहानां करीं आदला, अदल इन्साफ़ इक कराईआ। कलयुग नाल सतिजुग दा कर ताबादला, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी पुनह पुनह पुकार, कोटन कोटि सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे शाहो भूप सिक्दार, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। मैनूं संदेसे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी तेरा भेव खुल्हाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते मेरी पा सार, महासार्थी आपणा फेरा पाईआ। तूं निरवैर पुरख तेरी महिमा अकथ कोई ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। मैं दर ठांडे करां पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरे उतों मेट दे धूंआँधार, निरगुण नूर चन्द कर रुशनाईआ। तूं निरगुण सरगुण पावणहारा सार, सतिगुर शब्द तेरी वड वड्याईआ। पूरब लहिणा देणा सब दा लए विचार, माणस मानव मानुख ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तष्करन हो गया दुखी, बिरहों विच कुरलाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दर हो गई भुक्खी, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। झगड़ा प्या मानस मानुखी, मानव रंग ना कोए रंगाईआ। लाग लग्गे किसे ना कुक्खी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मेरा धर्म दवारा एकँकारा कलयुग रिहा लुट्टी, लुटेरा बणया थांउँ थाँईंआ। सति सच दी जड़ रिहा पुट्टी, धर्म निशाना रहिण कोए ना पाईआ। तेरी सृष्टी पुरख अकाल तेरा नाम जपदी बुल्ल्हां बुट्टी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। आत्म परमात्म तेरी प्रीत टुट्टी, प्रीतम ब्रह्म पारब्रह्म संग ना कोए रखाईआ। तेरा भगत सुहेला बिन तेरी किरपा तेरा लाहा सके ना कोए लुट्टी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै अन्तष्करन दी हालत, दरोही दरोही कर दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट दिसे जहालत, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोए ना पाईआ। धर्म दी रही ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। साचे नाम दी करे ना कोए सखावत, बख्शिश रहमत झोली कोए ना पाईआ। मैनूं इयों दिसदा मेरे उत्ते नव सत्त दी होण वाली बग़ावत, बग़लगीर संग ना कोए निभाईआ। पैग़म्बरां दे लेखे वाली पूरी करन आया क्यामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा तक्क लै अगम्मी, रसना कहिण किछ ना पाईआ। सतिगुर शब्द हो के मन्नी, मनसा जगत ना कोए वड्याईआ। मेरा प्रीतम बणना तनी, करते पुरख होणा सहाईआ। आपणी दीन दुनी तक्क लै जगत नेत्रहीण हो गई अन्न्ही, निज लोचन सके ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना फिरे भन्नी, भज्जे वाहो दाहीआ। साचा नाम दाम रिहा ना कन्नी, पल्लू गंढ ना कोए बंधाईआ। तूं साहिब स्वामी सतिगुर पूरा नूर

नुराना चन्नी, दो जहान तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं निरगुण धार वड धनाढ धनी, धनवन्त श्री भगवन्त हरि कन्त इक अख्वाईआ।

२१ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चक्क फ़तिह सिँघ ज़िला फरीदकोट धन्न कौर दे गृह

धरनी कहे मेरे सतिगुर बेनज़ीर, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना आपणी दीन दुनी तक्क होई दिलगीर, सांतक सति सति ना कोए वरताईआ। दुक्खां रोगां भरया तन माटी शरीर, पंज तत तेरा रंग ना कोए रंगाईआ। हरिजन गुरमुख दुक्खां विच वहाउंदे नीर, नैणां छहिबर लाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना ग़रीब निमाणयां बदल दे तकदीर, तदबीर आपणी इक जणाईआ। हड्ड मास नाड़ी विच्चों कढ्ढदे दुक्खां वाली पीड़, सुख सागर विच देणा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द किरपा कर एक, एकँकार ध्यान लगाईआ। तेरे सच दवारे रखी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरे प्रेमी प्यारयां तन वजूद ना लग्गे सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। काया मन्दिर अन्दर वड़ के वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरा आपणा देस, देस देसन्तर पन्ध मुकाईआ। तूं शब्द स्वामी दस दशमेश, दहि दिशा तेरी ओट तकाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना आपणी किरपा नाल बदल दे रेख, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिगुर शब्द तेरी शरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे दया कमावांगा। हरिजन साचे वेख विखावांगा। काया माटी भाण्डा फोल फुलावांगा। नाड़ी बहत्तर खोज खुजावांगा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी पर्दा लाहवांगा।, दु:ख रोग काया मन्दिर अन्दर वेख विखावांगा। तूं मेरा मैं तेरा दे के साचा जोग, जुगती अगम्मी इक जणावांगा। चिन्ता मूल रहे ना रोग, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ावांगा। मेट के हरख सोग, साचा घर इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमाएगा। प्रभ आपणा रंग रंगाएगा। भगत सुहेले वेख विखाएगा। गुर चेले जोड़ जुड़ाएगा। दु:ख दलिद्र मेट मिटाएगा। छल छिद्र रहिण ना पाएगा। सब दी सधर पूर कराएगा। मधुर धुन इक सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला आप मिलाएगा। सतिगुर शब्द कहे धुर मेला मेल मिलावांगा। गुर चेला इक्को रंग रंगावांगा। सज्जण सुहेला इक अख्वावांगा। अमृत रस नाम मेवा इक खवावांगा। अलख अभेवा हो के पर्दा लाहवांगा। वड देवी देवा इक अख्वावांगा।

रोगां सोगां चिन्त मिटावांगा। हरिजन साचीआं मानण मौजा, दु:ख दलिद्र दूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सिंघासण सोभा पावांगा। धरनी कहे मेरे स्वामी मेरी इक्को इक बन्दना, बांदी हो के सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कट दे फंदना, फांदकी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जीव निमाणयां अन्तर आत्म दे दे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं दीन दयाल सर्ब बख्शंदना, बख्शिश आपणी झोली देणी पाईआ। मैं दरवेशण हो के दर तेरे तों मंगणा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। ग़रीब निमाणयां ला लै अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगणा, शाह पातशाह नूर अलाहीआ। तेरा डंक नगारां इक्को वज्जणा, दो जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे दर ठांडे दी मंगती, मंगणहार इक अख्वाईआ। रहमत करदे आपणी संगती, सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। इक नाम दी पढ़ा दे पंगती, पंचम नाद शब्द धुन कर शनवाईआ। मनसा कूड़ रहे ना मन दी, ममता देणी गंवाईआ। जोत वखा दे गोबिन्द अगम्मे चन्न दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। गुरमुखां प्रीत बख्श दे काया माटी चम्म दी, चम्म दृष्टी दा डेरा ढाहीआ। तेरी आत्म धार सति सरूप ब्रह्म दी, पारब्रह्म देणा समझाईआ। वड्याई रहे ना किसे कर्म दी, कर्म कांड दा लेखा देणा मुकाईआ। गंढ पवा दे आपणे धर्म दी, धर्म दी धार देणी समझाईआ। खेल रहे ना वरन बरन दी, जात अजाती लेखा देणा चुकाईआ। मैं वणजारी तेरे चरण दी, सरनगति इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी इक्को ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू दीनां दुखियां पा सार, महासार्थी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं बख्शणहारा एकँकार, अकल कल तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीव रोंदे धाहां मार, बिन नैणां नैण वहाईआ। जगत मिले ना कोए सहार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। दुक्खां रोगां करे ना कोए पार, तन वजूद ना कोए सफ़ाईआ। तेरा धनंतर कुछ करे ना अन्त विचार, विचरके दस्से ना कुछ सुणाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले सब दी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। दर आयां देणा तार, तारनहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे मालक, मेहरवान मेहरवान मेहरवान होणा सहाईआ। तूं आदि जुगादी ख़लक दा ख़ालक, ख़लूक तेरा नूर नज़री आईआ। तूं निरगुण धार सरगुण बणना सालस, सतिगुर शब्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे उत्ते टिक्का मेट दे कालख, कायनात दा रंग दे बदलाईआ। जन भगत सुहेले गुरमुख तेरे नन्हे बालक, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभ तूं देवण योग, यदी आपणी दया कमाईआ। तेरी मेहर नाल रहे कोई ना सोग, चिन्ता ग़म देणा चुकाईआ। कूड़ कल्पणा रहे ना सोच, समझ विच्चों समझ देणी बदलाईआ। तेरा नूर नुराना दर्शन होवे इक्को जोत, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। तूं परमात्मा आत्मा वेख लै आपणी गोत, गौतम बुध दा लहिणा पूरा देणा कराईआ। तैनूं लभ्भदे कोटी कोट, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती कर मंज़ूर, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। तूं आदि जुगादी हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। ग़रीब निमाणयां तारना तेरा दस्तूर, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। मैं अन्त होई मजबूर, दुखी हो के रही सुणाईआ। चारों कुण्ट वेख लै कूड़, सच धर्म नज़र ना आईआ। आपणी किरपा नाल सब नूं बख्श दे धूढ़, टिक्के प्रेम ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ह, दुरमति मैल धुआईआ। इक्को वार आपणा नाम चाढ़्ह दे गूढ़्ह, दुखियां दर्द दे मिटाईआ। तेरी आशा रखे मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों परे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले धर्मापत, धवल धवल हो के मंग मंगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कर समाप्त, समां साहिब सतिगुर तेरे हथ्थ नज़री आईआ। सति धर्म दी धारा दे थापत, सति धर्म मेरे उत्ते प्रगटाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरा होए वास्तक, लेखा अवर रहे ना राईआ। कूड़ कुड़यार मेटणा नास्तिक, अस्तिक रूप होवे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे नाम दी तेरे कोल होवे तेरी विरासत, दूजा हक ना कोए रखाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले आत्म ब्रह्म दी सब नूं करा शनाखत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। बिना रसना जिह्वा दस्स आपणी अगम्मी अबादत, धुन अनादी नाद कर शनवाईआ। बिन तेरी किरपा किसे दी चले ना कोए ल्याकत, बुद्धीवाना बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। तूं सब दे नाल दे आपणी रफ़ाकत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु धरनी कहे मेरी धर्म दी धार भुगतण आए शहादत, ब्यान इक्को इक जणाईआ। तेरा इक्को कलमा इक्को नाम इक्को होवे वाहिदत, वाहिद तेरा इक्को नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मेरे गोबिन्दा, गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरी ओट रखाईआ। तूं गहर गम्भीर गुणी गहिन्दा, गवर इक नूर अलाहीआ। लख चुरासी तेरी आत्म धार बिन्दा, वृंदावन वाला कृष्ण दए गवाहीआ। तूं सर्ब कला बख्शिंदा, राम रामा दशरथ बेटा कूक कूक सुणाईआ। तेरी चरण धूढ़ी मंगदे करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्दा, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे अक्ख उठाईआ। तेरा नाम निधाना

श्री भगवाना अमृत धार सागर सिन्धा, गहर गम्भीर बेनज़ीर देणा वरताईआ। दुखियां रोगीआं अन्दरों मेट दे चिन्दा, चिन्ता चिखा ना कोए सताईआ। भाग लगा दे जीउ पिण्डा, इंड ब्रह्मण्ड कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण वस्त अमोलक जुग जुग सब नूं देंदा, देवणहार एकँकार इक अख्वाईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ बरनाला शहर बठिण्डा रोड शाम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरे ते वक्त दिसदा बुरा, चारों कुण्ट वेखां ध्यान लगाईआ। तेरा मानव मानस मानुख हो गया निगुरा, सतिगुर शब्द सीस ना कोए निवाईआ। जिधर तक्कां कूड़ कुड़यारा दिसे छुरा, छुरी फड़ी कलयुग जगत कसाईआ। मेरा घुंमदी घुंमदी दा बदल गया धुरा, धुर दे मालक दयां दृढ़ाईआ। सति धर्म दी धार विच रिहा ना कोए देवत सुरा, सुरप्त राजा इन्द रिहा जणाईआ। तेरी रजा विच दीन मज़्हब कोए ना तुरा, तुरीआ तों परे तेरा दरस कोए ना पाईआ। सच धर्म मेरे उतों मिट गया खोज खुरा, खार विच दिसे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना कूड़ कुड़यार विच मेरा बेड़ा जांदा रुढ़ा, खेवट खेटा हो के पार ना कोए लँघाईआ। आत्म परमात्म प्यार विच जगत जिज्ञासू कोए ना जुड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जिधर तक्कां तेरे प्यार दी आई थुड़ा, मुहब्बत संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै किनारा अन्त, अन्तष्करन तक्क लै जगत लोकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी श्री भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार इक अख्वाईआ। अन्तर निरन्तर तेरा नाम निधाना रिहा कोए ना मंत, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार रहे सुणाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना सन्त, सति सतिवादी नज़र कोए ना आईआ। बोध अगाधा बणे कोए ना पंडत, निरअक्खर धार ना कोए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन गढ़्ह बणया हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी मेरी इक्को मिन्नत, दर ठांडे सीस झुकाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मेरे उतों मेट दे कूड़े निन्दक, हरिजन साचे लै प्रगटाईआ। हरख सोग ग़म रहे ना चिन्नत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा दु:ख दलिद्दर मेट दे कष्ट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। कौल इकरार वायदा पूरा करदे राम वशिष्ट, विषयां तों बाहर ध्यान लगाईआ।

चारों कुण्ट अंधेरा तक्क लै आपणी सृष्ट, दीन दुनी नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सति धर्म दा रिहा ना कोए गृहस्त, गृह गृह चारों कुण्ट जगत वासना होई हल्काईआ। मेरा गृह दवारा होया भृष्ट, पतित पुनीत तुध बिन देवे ना कोए वड्याईआ। मेहरवान आपणी प्रगट कर दे मेरे उत्ते शक्त, शख्सीअत सब दी दे बदलाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दा पेशीनगोईआं वाला आ गया वक्त, भविक्ख्तां पर्दा देणा खुल्हाईआ। बिन तेरी किरपा बणे कोई ना भगत, भगवन तेरे रंग ना कोए समाईआ। मेरे साहिब जोती धार देणा दरस, आदर्श आपणा देणा वखाईआ। कोझी कमली उत्ते करना तरस, रहमत रहीम देणी वरताईआ। मेरी बेनन्ती मंज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे कदमां विच टिकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार मर्दाना मर्द, बेअन्त बेऐब इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे ठाकर होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरी दुखी दी पाउणी सार, महासार्थी तेरी ओट तकाईआ। तूं वेख आपणा संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। सचखण्ड दी धारों सवाधान कर लै तेई अवतार, पैग़म्बरां बिन तन वजूद नेत्र लए खुल्हाईआ। गुरु गुरदेवा पा सार, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा पर्दा लाहीआ। सतिगुर शब्द कर दे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दए सुणाईआ। नवां सत्तां दए इक हुलार, नाम हलूणा अगम्म लगाईआ। जगत जिज्ञासुओ नेत्र नैण लओ उग्घाड़, आलस निंद्रा विच्चों आपणा आप बाहर कढ्ढाईआ। दरोही फिरनी जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्वत समुंद सागर रोवन मारन धाहींआ। चारों कुण्ट अग्नी लग्गणी तत्ती हाढ़, हाढ़ा कढ्ढ के सृष्टी दृष्टी अन्दर धरनी रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धरत धवल धौल मैं आवांगा। जुग चौकड़ी कीता कौल, अन्तिम लेखा पूर करावांगा। लख चुरासी अन्तर घट घट मौल, मौला हो के आपणा वेस वटावांगा। मेरा भेव पा सके ना कोई पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ां हथ्थ कदे ना आवांगा। मेरा रंग ना काला ना सौल, जोत सरूपी डगमगावांगा। सच दवारा एका खोल्ह, एकँकार एका नूर जोत रुशनावांगा। शब्द अनादी वजा के ढोल, दो जहानां आप जगावांगा। जन भगतां काया अन्दर वसां कोल, बन्द किवाड़ी कुण्डा आपे लाहवांगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के बोल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग इक रंगावांगा। साचा रंग प्रभू रंगाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। लख चुरासी वेख वखाएगा। मानव ज़ाती फोल फुलाएगा। कलयुग वेखे अन्तिम वाटी, पैंडा सब दा आपणे हथ्थ रखाएगा। तेरी मंज़ल तक्क के घाटी, घाटे पिछले पूर कराएगा। सच धर्म दी खोल्ह के हाटी, वणजारा इक्को वस्त विकाएगा। तूं

मेरा मैं तेरा दस्स के गाथी, आत्म परमात्म आपणा घर बणाएगा। तूं ख़ुशीआं दे विच हासीं, हस्त कीटां प्रभ इक्को घर बहाएगा। करे खेल पुरख अबिनाशी, दूसर संग ना कोए रलाएगा। तेरे उत्ते पावे धर्म धार दी रासी, गोपी काहन आपणी वंड वंडाएगा। जगत अंधेरा रहिण देवे ना राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाएगा। अमृत दे के बूँद स्वांती, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाएगा। तूं बिन नेत्र लोचन नैण झाकीं, सन्मुख जोती जाता नज़री आएगा। शब्द अस्व चढ़े अगम्मी राकी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराएगा। तेरे नवां खण्डां दीआं कमलीए खोल्ह के ताकी, सत्तां दीपां पर्दा आप उठाएगा। झगड़ा मेट के ज़ाती पाती, आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाएगा। सतिजुग साचे बख्श के हयाती, धरनी धरत धवल धौल तेरे उत्ते प्रगटाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा आपणा आप जणाएगा। धरनी कहे प्रभू मैं तेरा तक्कां राह, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं निगाह मारां आपणे बल अस्गाह, टिल्लयां पर्वतां पहाड़ां खोज खुजाईआ। मैं चारों कुण्ट वेखां ठण्डी हवा, पवण पवणां विच्चों की रूप बदलाईआ। इक्को तेरा कलमा पढ़ां नाँ, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। उच्ची कूक पुकारां कढ्ढ के बांह, दो जहान सुणाईआ। तूं मालक ख़ालक आ मेरे ख़ुदा, ख़ुदी तकबरी दे मिटाईआ। तेरा ज़हूर नूर ना होवे जुदा, ज़ुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मेरा दिलरुबा, रहमत रहीम मेरे उत्ते देणी कमाईआ। आपणा कलमा कायनात तों बाहर सुणा, पैग़ाम देणा धुरदरगाहीआ। तूं नूर नुराना नूर अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। मुहम्मद दी पूरी कर दवा, जो चार यारी नाल वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जाते नूर नुराना आपणा कर रुशना, अमाम अमामा फेरा पाईआ। सदी चौधवीं पन्ध मुका, मुकम्मल आपणा खेल खिलाईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाह, घड़न भन्न्हणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी मैं तेरी चरण सरन गई आ, आजज़ हो के निव निव लागां पाईंआ।