पुस्तकालयभाग २३

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ नाभा शहर नेड़े पटयाला गेट उतम सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरी रख लै पत, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। मेरे उत्ते रिहा नहीं धीरज सति, सति सतिवादी तेरी ओट ना कोए रखाईआ। धर्म दी धार दिसे ना यत, सन्तोख विच ना कोए समाईआ। चारों कुण्ट उबले रत, अग्नी तत रिहा तपाईआ। जगत वासना तक्क लै मन मति, कल्पणा कूड़ खोज खुजाईआ। नाम बीजे कोए ना साचे वत, काया

सिंच हरी क्यारी ना कोए कराईआ। तेरे प्यार विच सथ्थर बहे कोए ना घत, यारड़े तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। कूड़ी क्रिया जुड़या नत, माया ममता बन्धन रहे बंधाईआ। किरपा कर मेरे समरथ, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर धुर दी वस्त इक वरताईआ। धुर दी वस्त दे प्रभ एक, एकँकार दया कमाईआ। धुर दे नाम दी बख्श टेक, दूसर ओट ना कोए वखाईआ। मेरे उतों कलयुग जीवां बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल दे धुआईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग कूड़ी मेट दे रेख, सतिजुग सच सच प्रगटाईआ। चार वरनां अठारां बरनां दीनां मज़्हबां दे इक संदेश, सो पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। हँ ब्रह्म आपे वेख, हरि पुरख निरँजण पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर दे देस, एकँकार तेरी ओट तकाईआ। तूं मालक ख़ालक इक नरेश, आदि निरँजण नूर अलाहीआ। नाम शब्द सुणा दे अगम्मा संदेश, श्री भगवान आप दृढ़ाईआ। मैं नेत्र लोचन नैणां निरगुण धार लवां वेख, अबिनाशी करते पर्दा देणा चुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तूं सदा रहे हमेश, हम साजण इक अख्वाईआ। मेरी कोझी कमली दा बदल दे लेख, लिख्त भविक्ख्त अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल मिलाईआ। साहिब स्वामी हो के कर हेत, हितकारी हो के दया कमाईआ। दर्शन दे दे नेतन नेत, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभ तेरा खेल सदा दिउहाढ़ी, दिवस रैण आपणा हुक्म वरताईआ। कर प्रकाश जन भगत सुहेले बहत्तर नाड़ी, नाड़ी नाड़ी नूर कर रुशनाईआ। सदा सुहेले इक अकेले फिरना पिच्छे अगाड़ी, एथे ओथे दो जहानां होणा आप सहाईआ। जिन्हां गुरमुखां तेरे चरण छुहाई दाढ़ी, तिन्हां दा लहिणा देणा झोली पाईआ। लेखा पार करा के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्ले पर्वतां समुंद सागरां पन्ध मुकाईआ। उन्हां दा लेखा रहे ना नाल मौत लाड़ी, राय धर्म ना दए सजाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवाना साची मंज़ल आपे चाढ़्हीं, दरगाह साची सचखण्ड दवार टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे कमलापाती, पति पतिवन्ते तेरी बेपरवाहीआ। तेरे भगत सुहेले उत्तम ज़ाती, आत्म परमात्म नूर नुराना नज़री आईआ। तूं निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बणना साथी, सगला संगी आप हो जाईआ। तेरी महिमा आदि जुगादि कथना काथी, कथना कथ सके ना राईआ। तूं सदा सुहेला नाथ अनाथी, दीनां बंधप दीनन आपणे गले लगाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरे कोल चार जुग दे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली पाती, बिन अक्खर हरफ़ हरूफ़ नज़री आईआ। तेरा खेल होणा दो जहान लोकमाती, नव सत्त वज्जे वधाईआ। मेरे उतों

कलयुग मेटणी अंधेरी राती, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। अमृत देणा बूंद स्वांती, निजर झिरना आप झिराईआ। तेरा दर्शन करां इकांती, इक अकेले नज़री आउणा थांउँ थाँईंआ। तेरा भगत बणां दासी, दास दासी सेव करां चाँईं चाँईंआ। किरपा कर अबिनाशी, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू ग़रीब निमाणयां वंड दरदां, दीनां अनाथां दया कमाईआ। एह खेल आपणा तेरे घर दा, घराने दीन दुनी तजाईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे चेतन जड़ दा, लेखा अवर रहे ना राईआ। जो हरिजन तेरा नाम ढोला पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ रसना जिह्वा गाईआ। ओह ना जन्मे ना कदे मरदा, मरन जन्म दा लेखा रहे ना राईआ। ओह साची मंज़ल हक हकीकी तेरी चढ़दा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लख चुरासी विच्चों तरनी तरदा, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। तेरा खेल अगम्मा नरायण नर दा, नर हरि तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे जो सन्त सुहेला तेरा बरदा, बन्दीख़ाने विच्चों देणा बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर गुण निधान, गुणवन्त दया कमाईआ। सति धर्म झुला निशान, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। सृष्टी दृष्टी दे ज्ञान, अन्तर आत्म इक पढ़ाईआ। घर मन्दिर सुहा मकान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। शब्द दी दे सच्ची धुन्कान, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। अमृत रस दे पीण खाण, निजर झिरना आप झिराईआ। हरिजन हरि भगत तेरे चरण करन ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं लहिणा देणा चुकाउणा आण, आनन फ़ानन आपणी दया कमाईआ। तूं शाह पातजोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नूर नुराने शाह सुल्ताने तेरा खेल महान, महिमा अकथ कथनी कथ सके ना राईआ।

२२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ सेवक कलौनी पलाट नं० ३१ ज़िला पटियाला
बलवन्त सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी आशा दिवस रैण तपदी, सांतक सति सति ना कोए कराईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्तर तेरा नाम मूल ना जपदी, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। वणजारन हो गई मन मति दी, कूड़ी क्रिया नाल मिलाईआ। प्यासी हो गई दीन मज़्हब दी रत्त दी, रत्न अमोलक हीरा तेरा रूप ना कोए दरसाईआ। वणजारन रही ना निज नेत्र लोचन नैण

अक्ख दी, जोती धार तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरी झोली वेख लै सक्खणी सक्ख दी, मुहब्बत प्यार विच नज़र कोए ना आईआ। मैं वैरागण हो के चारों कुण्ट नठदी, भज्जां वाहो दाहीआ। सुणां पुकार तीर्थ अट्ठ सट्ठ दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। वड्याई रही ना तेरे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ दी, गुरुदुआरा गुरदेव नज़र किसे ना आईआ। रैण अंधेरी तक्क लै काया माटी हट्ट दी, पंजां ततां फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया वेख लै नौ खण्ड पृथ्मी टप्पदी, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे रोंदी दे तक्क लै नैण, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। तेरे प्यारे तेरे नालों होए त्रफैन, तरफदारी नज़र कोए ना आईआ। मैं सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा परवरदिग़ारा तैनूं आई कहिण, सांझे यार दयां दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे वहाया वहिण, शौह दरया रूप बदलाईआ। नाता तुट गया प्रेम प्यार दा भाई भैण, साजण मीत संग ना कोए रखाईआ। दरोही मेरा अन्त चुका दे लहण देण, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन दी तक्क लै आह, बिन रसना जिह्वा दयां जणाईआ। नौ खण्ड मेरे उत्ते वेख गुनाह, तन मन्दिर फोल फुलाईआ। सति सरूप तेरा नज़र ना आवे नाँ, नर निरँकार निरवैर तेरे रंग ना कोए रंगाईआ। मैं सच स्वामी अन्तरजामी आपणी आशा सवालण हो के कहां, कहि के दयां दृढ़ाईआ। कलयुग पापी हिंस्यारा होया महा, महाभारत दा लेखा कदमां हेठ दबाईआ। जिस ने प्यार रहिण दिता नहीं पिता माँ, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु फड़े कोई ना बांह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा गया छा, शहिनशाह तेरा नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे अग्गे कूकां, दरोही दरोही कर सुणाईआ। तूं खेल तक्क लै काया पंज भूता, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। आपणा प्यार तक्क लै मिट्टी ख़ाक बुत्ता, बुतखान्यां लेखा रहे ना राईआ। नाम विहूणा तेरा संसार सुत्ता, सुत्तयां ना कोए जगाईआ। मेरी सुहञ्जणी होए मूल ना रुता, रुतड़ी मात ना कोए महकाईआ। मेरी दुहागण दी खुल्ही वेख लै गुत्ता, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अबिनाशी अचुता, चेतन रूप अगम्म अथाहीआ। जिधर तक्कां दहि दिशा पैंदी लुट्टा, लुटेरा बणया कलयुग कूड़ कसाईआ। तेरा प्यार हरि निरँकार आत्म धार तुट्टा, तुट्टया गंढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे अवतार पैग़म्बर गुर मेरा दयो

साथ, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। खेल तक्को पुरख समराथ, जो सरगुण सरगुण दए समझाईआ। सीस झुकाओ जगदीश बिन हथ्थां जोड़ो हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। वड्याई सिफ्त करो महिमा अकथना अकाथ, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाया राथ, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। ओह लहिणा देणा जाणे अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणयां होए सहाईआ। सारे इक्को वार एकँकार नूं दयो आख, बिन अक्खरां दयो जणाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां दर्शन दे दे साख्यात, जोती जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे इक्को आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे धरनी तूं मंगणा जग की, मंगतीए दे जणाईआ। जिस प्रभू दे लख चुरासी जीअ जंत पुत्तर धी, बंस सरबंस आप सुहाईआ। उस दा लहिणा देणा लेखा वीह इकीह, गुरदास दए गवाहीआ। जिस सति धर्म दा सच दा मार्ग लगाया धराई नींह, गोबिन्द बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। नी तेरी कोझीए कमलीए वंड साढे तिन्न हथ्थ दी सींअ, रविदास चमारा गया दृढ़ाईआ। जोती जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनीए ओह मालक तक्क स्वामी, जो जुग जुग तेरा सुअम्बर रचाईआ। आदि पुरख अपरम्पर अन्तरजामी, घट घट वासी अगम्म अथाहीआ। जिस दा नाम निधाना अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। देवणहारा पद निरबाणी, दरगाह साची आप सुहाईआ। तेरी वेखे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। तूं बणना सुघड़ स्याणी, सुचज्जी आपणा रूप वटाईआ। जो खेले खेल दो जहानी, दोहरी आपणी कल प्रगटाईआ। नी ओह तेरे दवारे तेरे गृह तेरे घर खाण आवे महिमानी, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा वेस वटाईआ। तूं बणना सुघड़ सुचज्जी सुआणी, अमृत रस चरण चरणोदक दा लै के पाणी, पतित पुनीत जीव जंत देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तेरी आशा पूर कराईआ। तेरी आशा पूर करावेगा। सो पुरख निरँजण आवेगा। हरि पुरख निरँजण खेल खिलावेगा। एकँकारा अकल कलधारी कल प्रगटावेगा। आदि निरँजण जोत रुशनावेगा। अबिनाशी करता पर्दा लाहवेगा। श्री भगवान हुक्म सुणावेगा। पारब्रह्म प्रभ भेव चुकावेगा। सतिगुर शब्द आप प्रगटावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव आप नाल मिलावेगा। भेव अभेद आप खुल्हावेगा। चारे वेदां लेखा तेरे हथ्थ फड़ावेगा। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं कीता ठेका, ठाकर हो के सब दे लहिणे लहिणेदार झोली पावेगा। तूं धरनीए मरनीए पुरख अकाला वेखणा एकँकार एका, अकल कलधारी नज़री आवेगा। तेरे उतों त्रैगुण माया मेट के सेका, अमृत मेघ नाम बरसावेगा। दो जहानां बण के नेता, निज नेत्र भगतां आप खुल्हावेगा। आत्म परमात्म कर के

हेता, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा घर वखावेगा। ओस दा वासा होणा सम्बल देसा, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडावेगा। जोती जामा धार के भेसा, भस्मड़ आपणा रूप बदलावेगा। दो जहानां बण के नर नरेशा, नर नरायण इक्को इक अख्वावेगा। उस दा समझे कोए ना भेता, भेव अभेद आपणे विच टिकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा भेव आप खुल्हावेगा। धरनी कहे जिस वेले मेरा महबूब आवे माही, मेहरवान मेहरवान मेहरवान दया कमाईआ। मैं चार कुण्ट दी बणां राही, दहि दिशा वेखां थांउँ थाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावां चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखाईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं घट निवासीआ पुरख अबिनाशीआ मेरी पकड़ लै बाहीं, बहीआ तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग कूड़ मेरे उत्ते रहिण ना दईं कसाई, कसम खा के तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाही, बेऐब तेरी ओट रखाईआ। तूं जगत जंजाल मेरी कटणी फाही, फ़ैसला तेरे कोलों कराईआ। मैं चाहुंदी तेरे नाम दी इक्को वज्जे वधाई, डंका तेरा नाम शनवाईआ। जिस कारन गोबिन्द बूटा पुट्टया काही, कलयुग दी जड़ तेरे कोलों उखड़ाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना बिन तेरे मेरे उतों बदले मूल कोए ना शाही, शहिनशाह तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लहिणा देणा अन्त कन्त भगवन्त आप चुकाई, चौथे जुग लेखा अवर रहे ना राईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ संग़रूर शहर धूरी गेट हरबंस सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कदे ना भुलदा, अभुल आदि अन्त इक अख्वाईआ। ओह मालक लख चुरासी कुल दा, कुल मालक दिती वड्याईआ। जिस दा प्यार मुहब्बत नाता अमुल दा, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। उस दा जुग जुग धर्म दवारा खुल्हदा, ख़ालक ख़लक दए खुल्हाईआ। उहदा नाता आदि जुगादी सुल्हकुल दा, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। जिस दा नाम निधाना इक्को निशाना झुलदा, दो जहानां डगमगाईआ। ओह प्रेमी प्यारा गुरमुख हरिजन माया विच कदे ना रुलदा, कूड़ क्रिया विच ना कोए फसाईआ। ओह वणजारा होए इक्को चरण कँवल धूल दा, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। नाम भगती नाल लोकमात विच फलदा फुलदा, चार कुण्ट दए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच नाम इक वरताईआ। सतिगुर शब्द भुल्ल विच ना पाए भुलेखा, जुग जुग भाण्डा भरम भनाईआ।

जो पूरब जन्म दा जाणे लेखा, जन्म अजन्मा खोज खुजाईआ। जो अन्तर निरन्तर धुर दी धार दा दए संदेसा, निरअक्खर नाम धार प्रगटाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेखा, ·षीआं मुनीआं तों परे आपणा घर वखाईआ। जिथ्थे दिसे इक्को नर नरेशा, नर हरि आपणी सोभा पाईआ। जो नित नवित निरगुण सरगुण करे हेता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। सतिगुर शब्द भुल विच कदे ना आया, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां सन्तां देवे ठण्डी साया, अग्नी तत ना लागे राईआ। त्रैगुण लेखा दए मुकाया, माया ममता मोह मिटाईआ। दुरमति मैल दए धवाया, पतित पुनीत आप कराईआ। साची धूढ़ी ख़ाक दए रमाया, टिक्के मस्तक नाम दए रमाईआ। जगत दवारे पन्ध दए मुकाया, कूड़ क्रिया ना कोए हल्काईआ। नौ दवार अंधेर मिटाया, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। त्रिकुटी आपणी वंड वंडाया, संदेसा देवे चाँईं चाँईंआ। नाम निधाना अमृत रस जाम प्याया, बूँद स्वांती निजर झिरना कँवल नाभी विच्चों टपकाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी देवे राग सुणाया, अनरागी आपणा ढोला गाईआ। घर सुहञ्जणा दए वड्याआ, सोभावन्त वेख वखाईआ। आत्म सेजा दए सुहाया, सच स्वामी आपणा चरण टिकाईआ। आपणा गृह मन्दिर होए रुशनाया, अंध अंधेर नज़र कोए ना आईआ। जोती जाता पुरख बिधाता आपणे रंग लए रंगाया, रंग रूप रेख नज़र किसे ना आईआ। सच दवार एकँकार लए टिकाया, जिथ्थे विछोड़ा अग्गे रहे ना राईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी अभुल भुल कदे ना जाया, याद विच याददाशत धुर दी लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे अभुल हो के फिरां विच जगत, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। वेखां दर दवारे उत्ते धरत, नवखण्ड सोभा पाईआ। पूरब लहिणे दी पूरी करां शर्त, शरायतां विच्चों पर्दे दयां चुकाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। हरिजन साचिआं वंडां दर्द, दीनां दुखियां वेख वखाईआ। शरअ छुरी तक्कां करद, कातिल मक्तूल पन्ध मुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल दी सुणां अर्ज़, बेनन्ती आपणे लेखे पाईआ। आपणा पूरा करां फ़रज, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर पूरब लाहवां कर्ज़, मकरूज़ हो के लेखा दयां चुकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर अग्नी तत बुझा के करां सरद, सांतक सति आप कराईआ। मेरा खेल होवे असचरज, जगत बुद्धी समझ विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी ज्ञाता, बुद्धी तों परे मेरी पढ़ाईआ। देवां नाम निधान दी दाता, नित नवित लोकमात वरताईआ। कलयुग अन्तिम

वेखां अंधेरी राता, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। किस बिध जीवां जंतां तुट्टा नाता, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। क्यों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी भुली गाथा, गहर गम्भीर दरस कोए ना पाईआ। की लेखा जाणे पुरख समराथा, समरथ पुरख की आपणी खेल खिलाईआ। की लख चुरासी लेखा होवे हाथो हाथा, सदी चौधवीं वंड वंडाईआ। कवण जगत जिज्ञासुआं पूरा करे घाटा, घाट विच दिसे लोकाईआ। सब दा काया वस्त्र नज़री आए पाटा, तन ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। झगड़ा वेखां ज़ाता पाता, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। एह खेल खिलाए पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस मण्डल मण्डप पाउणीआं रासां, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। सब दीआं पूरीआं करे आसा, चार जुग दी तृष्ना दए बुझाईआ। वेखे खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां खोज खुजाईआ। शाहो भूप सतिगुर शब्द कहे निरवैर होवे राखा, रक्षक इक्को नज़री आईआ। जिस दा धुर संदेसा दो जहान अगम्मा आखा, फ़रमाना अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कदे ना भुलदा जुग जुग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। जन भगतां मेला उपर शाह रग, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। सच महल्ल अटल करावां हज्ज, काअबा इक्को इक सुहाईआ। जिथ्थे इक्को शब्द अनादी रिहा वज्ज, अनहद नाद आप सुणाईआ। करे खेल सूरा सरबग, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाम निधान प्या के मदि, मधुर धुन दए सुणाईआ। जिस सतिगुर त्रेता द्वापर अन्त मेटणी हद्द, ओह कलयुग लेखा लेखे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अभुल्ल, विच्चों भुल्ल आप प्रगटावांगा। जो अमृत आत्म रस जगत जहान रिहा डुल्ल्ह, अवतार पैग़म्बर गुरुआं सच वखावांगा। क्यों मानस ज़ाती बूटा रिहा हुल्ल्ह, फड़ बाहों सर्ब उठावांगा। क्यों सिख मुरीद मुरशदो रहे रुल्ल, रोहब नाल आप जणावांगा। जो चरण प्रीती पुरख अकाल दी गए घोली घुल, तिन्हां दे लहिणे साचे झोली पावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगावांगा। सतिगुर शब्द कहे सुण धरनी धरत, धवल धौल धवले दयां जणाईआ। ओह मेहरवाना महबूब तेरे उत्ते आए परत, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। तूं आपणा दु:ख दस्सणा बिरहों वाली नाल दर्द, कूक कूक सुणाईआ। मेरे सति धर्म दी पुट्ठी हो गई नरद, नर नरायण सके ना कोए उलटाईआ। तेरा बिरहों विछोड़े वैराग विच रूप हो ना जावे ज़रद, नेत्र नैणां नीर लैणा वहाईआ। दरोही प्रभू मैं जगत अन्त होई नपड़द, धर्म धार दा ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी

कहे मैं रो के हाल सुणावांगी। परम पुरख अग्गे वास्ता पावांगी। मेरे मेहरवाना मेरे उत्ते बदल दे रास्ता, दर तेरे अलख जगावांगी। वक्त सुहञ्जणा कर दे आस दा, ख़ाली झोली अग्गे डाहवांगी। लख चुरासी तेरा रूप पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करते अग्गे वास्ता पावांगी। तूं बेशक मालक मण्डल मण्डप वाली रास दा, बिन गोपी काहन तेरा भेख खुल्हावांगी। तूं हर घट अन्दर नूर दे दे आपणी जोत प्रकाश दा, अनभव दृष्टी सर्ब खुल्हावांगी। तूं अभुल साहिब मेरा लेखा वेख लै पुराणी याद दा, यादवां दा लहिणा आप दृढ़ावांगी। की हिसाब होवे तेरे समाज दा, समग्री की वरतावांगी। मेरा हाल वेख लै आज दा, आजज़ हो के सीस निवावांगी। पुरख अकाले बिन तेरी किरपा कोई ना जागदा, सोई सृष्टी सर्ब वखावांगी। क्यों जीव बणया रूप काग दा, हँसां वास्ते मंग मंगावांगी। दरोही मैनूं दान दे दे आपणे प्रेम वैराग दा, वैरी कूड़े तेरे चरण टिकावांगी। मेरा लहिणा मुका दे दुरमति वाले दाग़ दा, पतित पुनीत तेरे अग्गे आस रखावांगी। तूं स्वामी साचा मालक मेरा तेरा रूप कन्त सुहाग दा, विछोड़ा जगत वाला गवावांगी। मेरे उतों भांबड़ कलयुग बुझा दे त्रैगुण माया आग दा, तेरे आगमन विच तेरा राह तकावांगी। मैं राह तक्कां तेरे शब्द अगम्मी बाज दा, बाजां वाले तेरी ओट रखावांगी। तूं मालक लख चुरासी मेरे उत्ते बाग़ दा, बाग़बान तेरी हरी क्यारी वेख ख़ुशी मनावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी ओट रखावांगी। सतिगुर शब्द कहे मैनूं याद कदे ना भुली, भुल्लयां दयां समझाईआ। जन भगतो पुरख अकाला दीन दयाला सद वसदा तुहाडी काया कुल्ली, बिन तन वजूद हक महबूब आपणा आसण लाईआ। उस दे कोलों साचे नाम दी करो वसूली, देवणहारा धुरदरगाहीआ। चुरासी विच्चों कढ्ढणा उस दी खेल मामूली, सदा सदा सद आपणे विच समाईआ। ओह परमात्म धार आत्म दा कन्त कन्तूहली, नर नरायण इक अख्वाईआ। जिस दे पिच्छे हज़रत ईसा चढ़या सूली, सूलां सथर यारड़ा गोबिन्द गया हंढाईआ। गुरमुखो तुहाडी याद माछूवाड़े दी अजे नहीं भुली, अभुल इक्को धुर दा माहीआ। जो जुग चौकड़ी सति सच दा बदलदा आया असूली, असल विच वसल आपणा यार समझाईआ। तुसां ओस दे प्यार दी इक्को गल्ल करनी कबूली, ओह कामल मुर्शद होए सहाईआ। दो जहानां पार तुसां पघूंड़ा लैणा झूली, झलक नाल ख़लक बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर इक वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अभुल जुग जुग दा राही, भुल्लयां लवां मिलाईआ। गुरमुखो तुहाडा प्रेमी प्यारा इक्को गोबिन्द माही, जो आदि अन्त सति सरूप अख्वाईआ। जिस ने तुहाडे पिच्छे बूटा पुट्टया काही, जड़ कलयुग वाली उखड़ाईआ। छोटे बच्चे नीहां हेठ दबाई, दो जहानां दा लहिणा गया चुकाईआ। जिस कलयुग अन्तिम मेटणी कूड़ी शाही, शहिनशाह

इक्को पुरख अकाल दए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन जिस ने बणाए भैणां भाई, ख़ालस ख़ालसा रंग रंगाईआ। ओह दीनां मज़्हबां दा लहिणा देणा देवे अन्त चुकाई, चारों कुण्ट इक्को हुक्म सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर निरगुण नूर जोत करे रुशनाई, कलयुग अंध अंधेर गंवाईआ। सति धर्म दा मालक बण गुसाँईं, गुसईंआ हो के वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरिजन मीत मुरारिउ सतिगुर भुलदा कदे नाहीं, कदीम दा मालक जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आपणे हथ्थीं आप चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल विच जहानां, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। हुक्म मन्नणा श्री भगवाना, निव निव सीस झुकाईआ। अग्गे दा देवां इक पैग़ामा, पैग़म्बरां तों बाहर सुणाईआ। जिस खेल खिलाया सीआ रामा, राधे कृष्ण दिती वड्याईआ। ओह पहरे अगम्मी बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा अमामा, मूसा ईसा अब्बाजान कहि के सीस निवाईआ। जिस दा नाम निरगुण सरगुण सतिगुर नानक जणाया सतिनामा, नाम निधाना सब नूं दए वरताईआ। जिस दा गोबिन्द सिँघ सूरबीर नौजवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे जगत जहानां, लख चुरासी खोज खुजाईआ। ओह रहीम बण रहमाना, रहमत दए कमाईआ। लेखा जाणे चौदां तबक चौदां लोक ज़िमीं असमाना, ज़िमीं ज़मा ध्यान लगाईआ। ओह भुल्लण विच ना आए वाली दो जहानां, जिस दे वली अहिद गुर अवतार पैग़म्बर जुग चौकड़ी सारे देण गवाहीआ। ओह रब्बी नूर अलाही मलवज़े सीअज़माले कुलहम जनिसते ज़वां नूरे अलाह अल्ला आलमीन बेपरवाहीआ। जिस दे अग्गे सारे करन दुआ, ओह महबूब अगम्म अथाह, जुग चौकड़ी जुगां जुगन्तरां लेखे दए मुका, मुकाउणहार एकँकार एका एक एक एक अख्वाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ सुनाम शहर विच तरलोक सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे परम पुरख प्यारे मितया, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट तकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कर साचा हितया, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेरे उत्ते पवित्र रही कोए ना थितया, वार थित रहे कुरलाईआ। मनुआ जाए किसे ना जित्तया, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। तेरी दीन दुनी होई मिथ्या, कलयुग मथण रिहा कराईआ। मेरा लहिणा देणा ना जाए नजिठिआ, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर दे गए पिठिआ, सन्मुख सोभा कोए ना पाईआ।

मेरा अन्तष्करन प्रभू तेरे दर ते पिटया, पाटल हो के वेख वखाईआ। मेरा कलयुग कूड़ा लेखा कर दे चिट्टया, दुरमति मैल धुआईआ। दरोही तेरे नाम विच मन किसे ना टिक्या, मस्तक टिक्के लाउण वाले रहे कुरलाईआ। तेरा धर्म निशाना चारों कुण्ट मिटया, मिट्टी ख़ाक कूड़ रही उडाईआ। मेरे मेहरवाना श्री भगवाना अन्तिम वेख लै आपणा सिटया, सिट्टेबाजी ख़लक ख़ुदाईआ। तेरा नाम निधाना रस मिले ना मिट्ठया, कलयुग कूड़ी भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्तष्करन मार लै झाकी, नैणां वाल्या बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे प्रकाश बिना होए अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धर्म धार दा मार्ग रिहा कोए ना माती, लोकमात वेख वखाईआ। मैं बाली तेरी दासी, दास्तान आपणी रही सुणाईआ। तूं पुरख अकाला सचखण्ड दा निवासी, सच दवार तेरी जोत रुशनाईआ। तेरा लेखा पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतरां तेरी ओट तकाईआ। तूं मेरा मस्तक बणा ललाटी, जोती जाते दया कमाईआ। मेरी मंज़ल पूरी कर दे घाटी, पाँधीआ पन्ध रहे ना राईआ। तूं शाह पातशाह अबिनाशी, करता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी ख़ाली झोली भर, भाण्डा भरम भाओ भनाईआ। कोझी कमली दे दे वर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। किरपा निधान हो के किरपा कर, किरपन हो के झोली डाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी मेरे उत्ते आवे डर, भय भओ ना कोए मिटाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार पवित्र कर दे घर, गृह मन्दिर होवे रुशनाईआ। चरण चरणोदक अमृत दे सर, सर सरोवर इक वखाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नरायण नर, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। मैं पल्लू रही फड़, कन्नी लैणी गंढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी भर दे झोली, झूले वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। मैं आदि जुगादी तेरी गोली, माटी ख़ाक ख़ाक सेव कमाईआ। मेरा लहिणा देणा मैनूं बख्श दे हौली हौली, वस्त अगम्म अगम्म वरताईआ। तेरे नाम निधान दी इक्को सुणां बोली, अनबोलत देणी दृढ़ाईआ। सच दवारा एका खोल्ही, ख़ालक ख़लक होणा आप सहाईआ। मेरे प्यार विच हर घट अन्दर मौलीं, मौला आपणा रंग चढ़ाईआ। सतिगुर शब्द बणा दे ढोली, दो जहान करे शनवाईआ। अमृत आत्म दे दे पाहुली, निजर झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाले तूं इक्को बण जा अदली, इन्साफ़ देणा कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सतिजुग नाल कर बदली, सति सच देणा प्रगटाईआ। मेरे उत्ते लेखा रहे मक्तूल कातिल

ना कत्ली, कत्लगाह दा डेरा ढाहीआ। जेहड़ी तेरी सृष्टी हो गई बेवतनी, वतन आपणा दे वखाईआ। तूं साहिब स्वामी सर्ब कला समरथनी, समरथ पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना अलख अलखणी, अलख अगोचर अगम्म अथाह नूर नुराना नूर अलाहीआ। मेरी झोली भर दे सक्खणी, सखावत विच वस्त दे वरताईआ। मैं आ गई तेरे दवारे पातन पतणी, मंज़ल कूड़ी पन्ध मुकाईआ। तूं मेरी पत रखणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लैणे तराईआ। धरनी कहे प्रभ तेरी इक्को ओट, ओड़क आप रखाईआ। जन भगतां अन्दरों कढ्ढ दे खोट, मेहर नज़र नाल तराईआ। कलयुग उठा लै आल्हणिउं डिग्गे बोट, फड़ बाहों गले लगाईआ। प्रकाश दे दे निर्मल जोत, नूर नुराना नज़री आईआ। आत्म परमात्म तेरी गोत, गौतम बुद्ध गया समझाईआ। जिथ्थे अक्ल बुद्धी दी नहीं कोई सोच, समझ कम्म किछ ना आईआ। ओथे आपणे प्यार दी बख्श दे लोच, लोचण नैण अन्दरों दे खुल्हाईआ। तेरे दर्शन करीए रोज, रोज़े नमाज़ दी लोड़ रहे ना राईआ। चरण प्रीती दे दे जोग, जुगीशरां डेरा ढाहीआ। सुरत शब्द करा दे संजोग, संजोगी आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म धार भोग लै भोग, भस्मड़ आपणी दया कमाईआ। तेरयां भगतां होए ना कदे विजोग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार विच बख्श आपणी मौज, मजलस आपणी नाल रखाईआ। तेरा दर दवारा एकँकारा इक्को बहुत, घर घर अलख ना कोए जगाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दा दे दे शौक, शौकीआ आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा देणा वखाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। भेव खोल्ह दे आपणा आप, घर आपणे दे वड्याईआ। त्रैगुण माया मेट दे ताप, त्रैभवण धनी तेरी शरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स दे जाप, जग जीवण दाते होणा आप सहाईआ। तन वजूद रूह बुत आत्म परमात्म कर दे पाक, पाकीज़ा आपणा रंग चढ़ाईआ। घर मन्दिर खोल्ह दे ताक, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। तेरा सुणन शब्द अगम्मी नाद, धुन आत्मक राग देणा सुणाईआ। तेरा जोत दा जोत होवे प्रकाश, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। तूं मालक पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल तेरी वज्जे वधाईआ। धरनी कहे मेरी बेनन्ती सुण लै आज, निव निव लागां पाईंआ। तूं मालक शाहो शाबाश, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जन भगतां लेखे ला लईं अज्ज दी रात, रैण भिन्नड़ी आपणे नाल मिलाईआ। तूं ग़रीब निमाणयां माई बाप, पिता पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं साचा थापण देणा थाप, हरिजन थपक थपक आपणी गोद टिकाईआ। आवण जावण मेटणी वाट, चुरासी गेड़ा देणा चुकाईआ। धरनी कहे मैं बिना हथ्थां तों जोड़ां हाथ, निव निव लागां पाईंआ। तूं मेरा साहिब समराथ, समरथ पुरख तेरी सरनाईआ।

सच संदेसा इक्को देणा आख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरा दर्शन करन साख्यात, सन्मुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना दीसे लोकमात, मातलोक ओट अवर ना कोए तकाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड राजेआणा ज़िला फ़रीदकोट जसवन्त सिँघ द गृह

धरनी कहे प्रभू मैं अन्तिम गई लुट्टी, लुटेरे कलयुग अन्तिम लुट्ट मचाईआ। सच धर्म दा गाना रिहा किसे ना गुट्टी, नाम सति दा सगन ना कोए मनाईआ। सब दी प्रीतम प्रीत तेरे नालों टुटी, टुटयां गंढ ना कोए पवाईआ। सच दी चोग गई निखुटी, वस्त हक ना कोए वरताईआ। सुहञ्जणी दिसे कोए ना रुती, रुतड़ी तेरा नाम ना कोए महकाईआ। विकार वध्या काया बुती, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। तेरी सृष्टी दृष्टी अन्दर सुत्ती, सुत्तयां सके ना कोए जगाईआ। मन मनसा होई लुच्ची, कूड़ कुकर्म नाल हल्काईआ। मुहब्बत प्यार दी धार दिसे कोए ना सुच्ची, संजम सच ना कोए समझाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरे उत्ते तुठी, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं अमृत देणा चरणोदक अगम्मा घुट्टी, बिन रसना रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मेरे भगवाना, भगवन तेरी आस रखाईआ। मेरा उजड़या वेख घराना, नव सत्त फेरा पाईआ। नज़र ना आए तेरा नाम निधाना, गुणवन्त तेरा ढोला कोए ना गाईआ। चारों कुण्ट सुंञ मसाणा, सति धर्म रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म गाए कोए ना गाणा, तूं मेरा मैं तेरा राग ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट दिसे ना कोए निशाना, निशाना सच ना कोए प्रगटाईआ। उठ वेख लै आपणी लख चुरासी आत्म धार दिआ कान्हा, राम रामा फेरा पाईआ। निगाह मार लै नूर अलाही अमामा, अमल तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। किरपा कर दे सूरबीर बलवाना, मेरे गोबिन्द गोबिन्द माहीआ। मैं तेरा राह तकाना, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं कोझी कमली नूं दे दे माणा, निमाणी हो के मंग मंगाईआ। तूं शाहो भूप सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे परम पुरख प्यारे, पीआ रो रो दयां सुणाईआ। मेरी नईया वेख लै अन्त किनारे, नाम मुहाणा वञ्झ ना कोए लगाईआ। मैं इशारे दित्ते तेई अवतारे, बिन सैनत सैनत लगाईआ। पैग़म्बर पाओ मेरी सारे, भज्जो वाहो दाहीआ। गुर

सतिगुर मेरे मन्नो हाढ़े, रो रो रही सुणाईआ। सारे तक्को कलयुग कूड़ा कूड़ दे ला के बैठा अखाड़े, माया ममता नाच नचाईआ। जीवां जंतां रिहा साड़े, अग्नी तत तत लगाईआ। मेरी पत लुट्टी जांदा दिन दिहाढ़े, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरे आदि निरँजण, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। तूं दाता दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर बेड़ा पार देणा कराईआ। दर ठांडे इक्को दात आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे चाढ़्ह दे रंगण, रंगत इक्को इक रखाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरे हुक्म अन्दर कोटन जुग चौकड़ी लँघण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल वेखां विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। तूं नाम निधाना श्री भगवाना इक इकल्ला आवीं वंडण, एकँकार आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया करीं खण्डण, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। तेरी शब्दी धार होवे चण्ड प्रचण्डण, दो जहानां करे सफ़ाईआ। मैं चाहुंदी तैनूं इक्को सजदा होवे बन्दन, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तूं मालक ख़ालक तन वजूदा तत पंचम, पंचम शब्द धुन कर शनवाईआ। चरण धूढ़ी दे दे धुर दा मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। नाउँ निरँकार पा दे अंजन, नेत्र लोचन नैण अक्ख सर्ब खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दी मेट दे हद्दन, पाँधी अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं दे दिलासा, दर तेरे आस रखाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशा, हरि करता अगम्म अथाहीआ। तेरा हर घट अन्दर वासा, घर घर रिहा समाईआ। मेरे उत्ते साची पा दे रासा, रस्ता रसतिआं विच्चों बदलाईआ। नाम जपा दे स्वास स्वासा, साह साह आपणा आप टिकाईआ। सब दा लेखा पूरा करदे दस दस मासा, जनणी कुख दे वड्याईआ। मेरी मेट अंधेरी राता, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। तूं साहिब स्वामी पुरख बिधाता, बिधना दा लेखा दे चुकाईआ। तूं सब दा पिता माता, हरिजन आपणी गोद टिकाईआ। तेरी उतम होवे जाता, ज़ात अज़ाती रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म जोड़ दे नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। मेरी अन्त अख़ीर इक्को ख़ाहिशा, ख़ालस आपणा रूप दरसाईआ। कलयुग जीवां काया माटी ख़ाली वेख लै लाशा, तेरा नाम निधाना नज़र कोए ना आईआ। तूं दीन दुनी दा निरगुण सरगुण बदल देणा पासा, पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। आपणा भेव अभेद खोल्ह ख़ुलासा, ख़ालक ख़लक दे वड्याईआ। मैं रो पुकारां पृथ्मी कहे तूं वेखणा उतों आकाशा, आकाश आकाशा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उतों मेट दे कूड़ी ख़ाक, ख़ाक धूढ़ी

चरणां दे रमाईआ। मेरा बन्द किवाड़ा खोल्ह दे ताक, पर्दे ओहले आप उठाईआ। अवतार पैग़म्बरां पूरे कर दे वाक, गुरु गुरदेवा नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लेखा मुका दे शाख्यात, मेरे सज्जण धुरदरगाहीआ। तूं स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। तूं लेखा लिखणा बिना कलम दवात, काग़ज़ श्याही दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्त कन्त प्रभ मेरी पुछ वात, ग़रीब निमाणी तेरी आस रखाईआ। भेव अभेदा चुकाउणा बातन बात, ज़ाहर ज़हूर आपणी कर रुशनाईआ। तुध बिन देवे कोए ना शांत, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं आवांगा। तेरे दर्द वंडावांगा। अन्तर आत्म सुख उपजावांगा। जन भगतां उज्जल कर के मुख, दुरमति मैल धवावांगा। लख चुरासी विच्चों वेख मनुक्ख, मानस आपणे रंग रंगावांगा। तेरी सुफ़ल कर के कुख, कुखड़ी तेरी आप सुहावांगा। जन सन्त सुहेले गोदी चुक, चारों कुण्ट आपणी गोद टिकावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक, सतिजुग सच धर्म प्रगटावांगा। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणी तुक, तुख्म तासीर सर्ब बदलावांगा। अगला लेखा अवर दा अवर कुछ दा कुछ, कच्छ मछ दा पन्ध आप मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकावांगा। सिर तेरे हथ्थ रखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। नव सत्त वेख वखाएगा। अट्ठ सट्ठ फोल फुलाएगा। नौ दर पर्दा लाहेगा। दसवें जोत जोत डगमगाएगा। वरन गोत मेट मिटाएगा। जीव जंत वेख कोटी कोट, कोटन कोटां पर्दे लाहेगा। शब्द नगारे लगा के चोट, जीव जंत जंत उठाएगा। कलयुग आलणिउं डिगे बोट, फड़ बाहों तेरी झोली पाएगा। इक प्रकाश कर के निर्मल जोत, जोती जाता डगमगाएगा। सतिगुर शब्द शब्द गुर सतिगुर इक्को होवे बहुत, दूजा इष्ट ना कोए मनाएगा। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ारा सांझा यारा एकँकारा धरनी धरत धवल धौल तेरे उत्ते आपे जाए पहुंच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा देवे दान, दाता दानी दया कमाएगा।