पुस्तकालयभाग २३

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चड़िक ज़िला फरीदकोट करतार सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै चारे गुट्ठी, वासी बैकुण्ठ ध्यान लगाईआ। पवित्र रही ख़ाक ना मुट्ठी, दुरमति मैल चारों कुण्ट नज़री आईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना तूं तुठीं, निरगुण आपणा नैण उठाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी मति ना रहे पुट्ठी, मन का मणका देणा बदलाईआ। दरोही मेरी धार अन्त ना जाए लुट्टी, लुटेरे कलयुग कोलों लैणा बचाईआ।

धुर स्वामीआं तेरी प्रीत प्रीतम जांदी टुट्टी, टुट्टी लैणी गंढ पवाईआ। सचखण्ड दवारयों सति दा मालक हो के उठी, आपणा बल वखाईआ। धर्म दा गाना सब दे बन्न्हणा गुट्टीं, तन वजूदां जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरी पवित्र रही मूल ना धरनी, धवल दे मालक दयां जणाईआ। डण्डावत करां ढैह के चरणी, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। तेरे प्यार दी मरे कोए ना मरनी, मर जीवत रूप ना कोए बणाईआ। सति पुरख निरँजण तेरी तुक किसे ना पढ़नी, गीत संगीत सके ना कोए सुणाईआ। मेरी दरोही तेरी मंज़ल महबूब किसे ना चढ़नी, कदम कदम ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं पा दे प्रेम दी भिच्छया, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। मेरा सीना तेरे चरणां हेठां विछिआ, विश्व दे मालक वेखणा चाँईं जाईंआ। मेहरवान मेरे उत्ते करनी रच्छया, रक्षक हो के होणा सहाईआ। तेरा नूर नुराना नौजवाना श्री भगवाना लोकमात किसे ना दिसया, दहि दिशा अंधेरा छाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा विच जगत जिज्ञासुआं विक्या, कीमत माया ममता वाली पवाईआ। मनुआ मन किसे ना टिक्या, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। दुनिया पूजदी पत्थर इट्टया, पाहनां सीस निवाईआ। तेरा नूर नुराना शाहो भूप निज नेत्र किसे ना दिसया, दहि दिशा ना कोए रुशनाईआ। तैनूं बणाए कोए ना प्यारा मितया, मित्र प्यारे तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरा प्रभू भर भण्डार, भण्डारी सँघारी ब्रह्मा नाल मिलाईआ। तूं देवणहारा आदि जुगादी दातार, दयावान तेरी ओट तकाईआ। मैं रो रो करां पुकार, निव निव सीस निवाईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक बेऐब परवरदिग़ार, नूर नूर अलाहीआ। तेरी चरण कदमां धूढ़ी मस्तक लावां छार, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। तूं लहिणा देणा पूरब कर्ज़ देणा उतार, लेखा अवर रहे ना राईआ। सदी चौधवीं पाउणी सार, चौदां तबकां वेखणा थांउँ थाँईंआ। ओह तक्क लै मुहम्मद अक्खां रिहा उग्घाड़, चार यार नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे तेरे दर जगावां अलख, अलखणे अलख वेख वखाईआ। परम पुरख परमात्म हो प्रतख, पारब्रह्म आपणा पर्दा आप उठाईआ। मेरा ख़ाली भाण्डा भर दे सक्ख, सुख़न गोबिन्द वाला पूर कराईआ। जन भगतां निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह दे अक्ख, आख़र आपणा दरस दे दिखाईआ। सृष्टी दृष्टी नालों कर दे वक्ख, वखरे गृह देणी वड्याईआ। तूं वसणहारा घट घट, घट स्वामी सोभा पाईआ। दुरमति मैल दे कट, कटाक्ष आपणा नाम रखाईआ। दूई द्वैती मेट दे फट्ट, पट्टी नाम वाली बंधाईआ।

तेरा नूर उजाला होवे लट लट, लिटां वाले सारे तैनूं सीस निवाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, समरथ पुरख तेरी वड वड्याईआ। तेरी सिफ्त सलाह अकथ, रसना जिह्वा गा सके कोए ना राईआ। मैं सरन सरनाई तेरी रही ढट्ठ, आप आपणा मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच समग्री झोली देणी पाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणी हालत दस्सां साहिब स्वामी की, करते पुरख दृढ़ाईआ। तूं आपणी चारे खाणी दा तक्क लै जंत जीअ, जीव ईश पर्दा आप उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे चारों कुण्ट जूठ झूठ दा बीज्या बी, कूड़ कुड़यारा फल रिहा लगाईआ। बिन तेरी किरपा अमृत दा सीर सके कोए ना पी, मेघला नज़र कोए ना आईआ। लेखा कर दे पूरा वीह इकीह, भाई गुरदास बैठा अक्ख उठाईआ। रविदास दा लहिणा तक्क लै साढे तिन्न हथ्थ सीअ, नौ सत्त दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे अन्दर पैग़म्बर रहे पुकार, मकबरयां विच आसण लाईआ। अमाम साडे धुर दे यार, यार यारा वेस वटाईआ। असीं तेरे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तूं नूर अलाही आपणा नूर कर उज्यार, चौदां तबक डगमगाईआ। सजदयां विच तेरी कदमबोसी लै के धूढ़ी मस्तक ला आपणे छार, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। सब दा लहिणा देणा कर्ज़ा दे उतार, बाकी रहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जुग जुग देवणहार अख्वाईआ। धरनी कहे सुण धुर दी धार प्यारे शब्द, अनाद अनादी दयां जणाईआ। पहलों तेरा करां अदब, निव निव सीस झुकाईआ। उठ वेख लै दरोही तेरे उत्ते हुन्दा ग़ज़ब, ग़रज कलयुग कूड़ी नाल रलाईआ। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद तेरा करे कोए ना अदब, सीस जगदीश ना कोए निवाईआ। प्यार विच चढ़े किसे ना वजद, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। सदी चौधवीं मैं हैरान होई तअज्जुब, हैरानी मेरे अन्तर आईआ। की लहिणा देणा मेरा पैग़म्बरां रसूलां नाल होणा मग़रब, की शरकन तेरा हुक्म नज़री आईआ। किस बिध दीन दुनी दा नास होणा दरब, दर्दीआं दर्द ना कोए वंडाईआ। मैनूं ऐं जापदा मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं हुण झगड़ा उठण वाला देस अरब, अरब अरबानीआं आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची रंगण रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं वेखां खेल दूर दुराडा, बेअन्त तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा हुक्म संदेसा इक्को आदि जुगादी डाहढा, जो डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। तेरे नाम शब्द दी इक्को अगम्मी राडा, जिस नूं दो जहान सीस निवाईआ। तैनूं वाहिद अल्ला सारे कहिण पैग़म्बर गाॅडा, तुध बिन गाइड अवर नज़र कोए ना आईआ। जो इशारा दे के आया निरगुण सरगुण नानक विच बग़दादा, सो लहिणा देणा सब दा वेखणा

थांउँ थाँईंआ। ओह मालक ख़ालक आपणा पूरा करना वायदा, इकरारनामा भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, मैं दर तेरे धरनी कहे सीस निवाईआ। दर तेरे निवा के सीस, स्वामी तेरी आस तकाईआ। तूं मालक इक जगदीश, जगदीश्र धुरदरगाहीआ। तेरा लेखा बीस इकीस, निरगुण सरगुण तेरी वड वड्याईआ। सदी चौधवीं रही बीत, आपणा आप पन्ध मुकाईआ। तूं अगली दस्स दे रीत, रीतीवान पर्दा आप उठाईआ। किस बिध झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीत, काया काअब्यां करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म गावे गीत, ढोला अगम्म अथाहीआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, नीचां ऊचां आपणा रंग रंगाईआ। तेरा इक्को नाम कलमा होए हदीस, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। हर घट अन्दर वसे चीत, जगत ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाले आपणी दस्स हक प्रीत, प्रीतम मेला मेले सहिज सुभाईआ। धरनी कहे मैं चाहुंदी मेरे उत्ते सब दी अन्दरों बदल दे नीत, नीतीवान आपणी दया कमाईआ। मैं आदि जुगादी निमाणी कोझी कमली कीटन कीट, कीट कीटा रूप समाईआ। तूं मेरा मालक इक मीत, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। मैनूं त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवन धनी तेरी आस रखाईआ। मेरी अग्नी कर दे ठांडी सीत, तत्व तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच सति दी दे प्रीत, प्रीतम पीआ हो के विछड़ कदे ना जाईआ।

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर महिन्दर कौर दे गृह

नेत्र रो के कहिण रवि शशि, सूर्या चन्द चन्द कुरलाईआ। प्रभू कलयुग मेट अंधेरी मस्स, साडा नूर कम्म किसे ना आईआ। साचा मार्ग सृष्टी दृष्टी अन्दर दस्स, दहि दिशा दे समझाईआ। मनुआ सतिगुर आपणे कर वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। अमृत आत्म दे दे रस, झिरना धुर दा नाम झिराईआ। शब्द अणयाला तीर मार कस, बजर कपाटी कुण्डा दे खुल्हाईआ। कूड़ विकार चरणां हेठ झस्स, माया ममता मोह गंवाईआ। असीं पन्ध मुकाया जुग चौकड़ी तेरा नस्स नस्स, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। रवि शशि कहिण प्रभू कलयुग कूड़ मेट अज्ञान, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। साडी बेनन्ती कर परवान, निव निव सीस निवाईआ। सच वस्त दे दे दान, दात अनमुल्ल झोली देणी पाईआ। तूं आत्म धार परमात्म लख चुरासी दा काहन, रमईआ राम नज़री आईआ। मेरे नूर अलाही अमाम, बेऐब धुरदरगाहीआ। मेरी बेनन्ती तेरे चरण

कँवल प्रणाम, झुक झुक सीस निवाईआ। असीं जुग चौकड़ी तेरे ग़ुलाम, चाकर हो के सेव कमाईआ। असीं वेखीए निगाह नाल ध्यान, धरनी धरत धवल धौल उत्ते अक्ख उठाईआ। मानव ज़ाती तेरी होई बेईमान, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। तूं किरपा कर श्री भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। रवि शशि कहिण असीं दिवस रैण फिरदे, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे खेल वेखीए चिर दे, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त प्रभ किसे दे साफ़ रहे नहीं हिरदे, हिरदे विच ना कोई तैनूं वसाईआ। आपणी मंज़ल उतों सारे वेखे गिरदे, गर्दिश विच लोकाईआ। प्यार रहे नहीं तेरे पिर दे, पीआ प्रीतम तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। बिन तेरी किरपा सारे जांदे विछड़दे, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव माया ममता भरे चिक्कड़ दे, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। श्री भगवाना जगत लेखे कदे ना निबड़दे, लहिणा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। रवि शशि कहिण प्रभू असीं तक्कीए तेरी चुरासी, अट्ठे पहर ध्यान लगाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। तेरी मण्डलां वाली रासी, जो गृह साडे रही सुहाईआ। साडे अन्दर आई उदासी, सतिगुर शब्द शब्द सुणाईआ। सानूं ऐं जापदा कलयुग जीव राय धर्म दी चढ़न वाले फाँसी, जम का फाँस ना कोए कटाईआ। रसना जिह्वा सब दी हो गई मदिरा मासी, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशी, दो जहान वज्जे वधाईआ। साडी पूरी कर दे आसी, आप आपणा रंग रंगाईआ। तूं शहिनशाह शाहो शाबाशी, शाह सुल्ताना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अन्दर आदि जुगादी वासी, वास्ता सब दे नाल रखाईआ।

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रामूवाला ज़िला फ़रीदकोट गुरदयाल सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरे साहिब सूरे सरबंगा, सच स्वामी होणा अन्त सहाईआ। मेरी जुग चौकड़ी इक्को मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। सति प्यार दा चाढ़्ह दे रंगा, मानस मानव आपणे रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट दे दंगा, सति धर्म दे उपजाईआ। तेरा नाम निधाना सब तों लग्गे चंगा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। माया मोह मिटा दे धन्दा, सांतक सति सति वरताईआ। कलयुग जीव रहे ना अन्धा, नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। प्रेम प्यार दा बणा बन्दा, बन्दगी विच

सर्ब समाईआ। तेरा प्रकाश होवे नूर अलाही चन्दा, चन्द चांदने कर रुशनाईआ। लेखा जाण लै जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म पा दे गंढा, गंढणहार होणा सहाईआ। मेरा भार उठा सके ना कंधा, पापां भरी ख़लक ख़ुदाईआ। श्री भगवान तेरा खेल तक्कां अचंभा, चार जुग तों वक्खरा देणा वखाईआ। विछोड़ा रहे मूल ना लम्बा, लमह लमह तेरी ओट तकाईआ। मैं भय विच भगवान तेरे कोलों कम्बा, थरथराहट विच कुरलाईआ। झगड़ा मेट दे काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। मैं धरनी पुकारदी सब दी अंमा, अंमढ़ी हो के दयां सुणाईआ। मेरे उत्ते हरख सोग रहे ना ग़मा, चिन्ता चिखा देणी मिटाईआ। सच जोत जगा दे शमा, शाम अंधेरा रहे ना राईआ। मैं तेरा हुक्म मन्ना निव निव लागां पाईंआ। तूं वी तक्क लै गोबिन्द वाला कन्ना, कायनात खोज खुजाईआ। मेहरवाना मेहरवाना मेहरवाना मेहर नाल बदल दे समां, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे उत्ते कर दे मेहर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तूं शहिनशाह बब्बर केहर, भबक इक्को दे सुणाईआ। सदी चौधवीं ना लाईं देर, दूर दुराडे होणा आप सहाईआ। मेरा वक्त सुहा दे नेरन नेर, गृह मेरे वज्जे वधाईआ। झगड़ा मेट दे मेर तेर, तूं मेरा मैं तेरा सब नूं दे समझाईआ। दहि दिशा ना रहे अंधेर, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। मेरा लेखा दे नबेड़, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा चौथे जुग दा वेख लै गेड़, कलयुग आपणी कल की वरताईआ। दीना मज़्हबां रिहा भेड़, शरअ शरअ नाल टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभू सति सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी बेनन्ती एक, इक इकल्ले दयां जणाईआ। बख्श दे साची टेक, टिक्के ख़ाक रमाईआ। मेरा अन्तष्करन कर बिबेक, अग्नी तत ना लागे राईआ। मैं सति सरूप तैनूं लवां वेख, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जाते तेरा अवल्लड़ा भेख, भेखाधारी सोभा पाईआ। मेरे जन्म कर्म दी बदल दे रेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। मैनूं याद आउंदा गोबिन्द वाला संदेश, जो सँध्या सरघी तों बाहर सुणाईआ। तूं आउणा मेरे देश गृह आपणे हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां करना हेत, प्रीतम हो के प्रेम बणाईआ। सदा रुत्त बसन्ती रखणी चेत, चात्रिक हो के मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी शाह शहाने नर नरेश, नर हरि तुद्ध बिन दूजा अवर ना कोए सहाईआ।

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गालब रण सिँघ वाला ज़िला लुध्याणा गुरनाम सिँघ दे गृह

पुरख अकाल दा करो (धन्नवाद,) जो मंदभागिआं भाग दए बणाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, कर्म कांड दी करे सफ़ाईआ। अन्तर दीपक जोत जगा चराग़, अंध अंधेर दए मिटाईआ। शब्दी धुन मार के आवाज़, सोई सुरत आप उठाईआ। निज नेत्र खोल्ह के जाग, लोचन पर्दे आप उठाईआ। देवे दरस परम पुरख प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दा मेटे पाप, दुखियां दु:ख गंवाईआ। हरख सोग ना रहे संताप, देवे माण वड्याईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत इक अख्वाईआ। घर मन्दिर खोल्ह के ताक, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नज़री आवे साख्यात, सो पुरख निरँजण अगम्म अथाहीआ। हरि पुरख निरँजण देवे दात, दयावान दया कमाईआ। एकँकारा पुच्छे वात, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान सच जोड़ के नात, नाता आपणे नाल रखाईआ। श्री भगवान वखावे खेल तमाश, तमाशबीन आपणा पर्दा उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो सद सद वसे साथ, सगला संग बणाईआ। जिस माण वड्याई दिती सहाई होणा अनाथां नाथ, दीनन गले लगाईआ। तिस साहिब दा सारे मिल के करो धन्नवाद, जिस मानस जन्म जन्म दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पुरख आपणी दया कमाईआ। धन्न भाग कहो पुरख अकाल, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी दीन दयाल, दीना बंधप बेपरवाहीआ। जो दरस वखावे काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, गुरदवारा इक्को इक सुहाईआ। हरि भगत सुहेले बणाए आपणे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, महाकाल चले ना कोए चतुराईआ। चुरासी विच्चों करे बहाल, जम की फाँसी ना कोए लटकाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद सतिगुर धुरदरगाहीआ। सब दा जीवण हल्ल करे सवाल, जवाब दी लोड़ रहे ना राईआ। जो भगतां करे प्रितपाल, प्रितपालक इक अख्वाईआ। ओसे दे प्यार विच घालो घाल, जो घायल आपणा आप कराईआ। बिन सतिगुर शब्द ना दिसे कोए दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। धन्नवाद करो ओस दा जो नाम दा देवे धन माल, खज़ाना अतोट अतुट वरताईआ। जो भाग लगाए काया माटी डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धन्नवाद करो ओस साहिब मरगिंद, जो महाबली अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तत्तीसा सुरप्त इन्द, गण गंधरव सीस निवाईआ। जिस दा खेल लख चुरासी जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जो अमृत धारा देवे सागर सिन्ध, गहर गवर आप वरताईआ।

जिस दीन दुनी विच सब दी मेटणी चिन्द, चिन्ता चिखा दूर कराईआ। पूजा रहिण नहीं देणी किसे बुत शरीर लिंग, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। जिस ने आत्म धार प्रगटाउणी बिन्द, वृंदावन दे काहन जिस नूं सीस निवाईआ। सो साहिब स्वामी होवे बख्शिंद, बख्शणहार अगम्म अथाहीआ। उस दा लेखा लहिणा देणा नव खण्ड सत्त दीप जोत प्रगटाए विच हिन्द, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे नाम निधान दी तन वजूदां अन्दर सति सुरंगी वाली वज्जणी किंग, नाम सितार सति सतिगुर नानक धार बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। धन्नभाग कहो साहिब पुरख निरँजण आदि निरँजण सीस निवाईआ। जो दाता दीन दयाल दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। जिस दे कोलों जुग चौकड़ी सारे मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। ओह साहिब सब नूं चाढ़्हे अगम्मी रंगण, रंगत आपणी आप रंगाईआ। आत्म ब्रह्म दा देवे अनन्दन, सुख सागर विच रखाईआ। सति सच दा दे के प्रेम अनन्दन, बिना अनन्द अनन्द वखाईआ। कूड़ी क्रिया करे खण्डन, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। लेखा जाणे चण्ड प्रचण्डण, वरभण्ड ध्यान लगाईआ। जो सब दे मेटे बन्धन, बन्दगी इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धन्न भाग कहो एका एकँकार, अकल कलधारी जो अख्वाईआ। जिस कीता सर्ब पसार, पसर पसारी नाउँ धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ला के सेवादार, सँघारी भण्डारी संसारी दए वड्याईआ। खेल करे जुग चार, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा नाल पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी आपणा भेव चुकाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा सतिगुर देवे विच संसार, संसारी ब्रह्मे रिहा हिलाईआ। उठ के खेल वेख लै ओस अगम्मे यार, जिस दा यराना वेखण कोए ना पाईआ। जो लहिणे देणे देवे कर्ज़ उतार, लेखे सब दे झोली पाईआ। ब्रह्मा निव निव करे निमस्कार, शंकर रिहा जणाईआ। कैलाशा वाले तूं आपणी कर लै पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। विष्नूं भेव दस्स अपार, अपरम्पर दे समझाईआ। निगाह मार लै धरती उत्ते संसार, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। धर्म रिहा ना काया मन्दिर अन्दर दवार, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। नौ सत्त हाहाकार, हस्त कीट रहे कुरलाईआ। शाह सुल्तान अदल करे ना कोए सच दी धार, इन्साफ़ हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। धरनी रोवे धाहां मार, दरोही कर सुणाईआ। शास्त्र सिमरत रहे उच्चार, उच्ची कूक कूक जणाईआ। किरपा कर दे सांझे यार, किरपन वेख वखाईआ। भाग लगा दे जन भगतां दे घर बाहर, गृह वजदी रहे वधाईआ। तुध बिन अवर ना कोई पावे सार, माहसार्थी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सचखण्ड निवासी एकँकार, परवरदिग़ार सांझे यार नूर अलाह बेपरवाह तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ सराभा नगर लुध्याणा शहर निरँजण सिँघ दे गृह

धरनी कहे सचखण्ड तेरा सोहे दरबार, सच स्वामी अन्तरजामी तेरी होए वड्याईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना होए उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता इक्को डगमगाईआ। तेरा शब्द अनाद विच ब्रह्माद देवे धुन्कार, अनादी आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं निव निव चरण कँवल करां निमस्कार, डण्डावत बन्दना सयदे विच सीस निवाईआ। सो पुरख निरँजण मेरी पाउणी सार, महासार्थी तेरी ओट तकाईआ। हरिपुरख निरँजण दरस देणा अगम्म अपार, जग नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ। एकँकार बख्शणा इक अधार, अकल कलधारी तेरी ओट तकाईआ। आदि निरँजण देणा चमत्कार, नूर नुराना डगमगाईआ। श्री भगवान बख्शणी धूढ़ी छार, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। अबिनाशी करते तेरे दवारे रव्हां भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। पारब्रह्म मेरी पाउणी सार, सतिगुर होणा आप सहाईआ। मैं रोवां धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरा नाता वेख जगत संसार, संसारी भण्डारी सँघारी लै उठाईआ। चारों कुण्ट होया अंध्यार, अंध अज्ञान विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सुल्तान, सुत्तयां लै जगाईआ। मेरे शाहो भूप नौजवान, मर्द मर्दान तेरी वड्याईआ। मेरे निरगुण निरवैर निराकार अगम्मे काहन, राम रमईआ हो सहाईआ। दर्शन दे दे धुर दे अमाम, धुर दी धार नाल जणाईआ। मैनूं कोझी कमली नूं बख्श दे माण, निमाणी हो के आस रखाईआ। चारों कुण्ट मेरी हालत तक्क मैं होई हैरान, हैरानी विच दयां दुहाईआ। मेरया मालका तेरी सृष्टी दृष्टी विच होई बेईमान, बेवा दिसे लोकाईआ। हिरदे वसे ना तेरा नाम, नर निरँकारे तेरा दरस कोए ना पाईआ। महल्ल अटल ना सोहे मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मैं वेखां दो जहान, भज्जां वाहो दाहीआ। किरपा कर मेरे भगवान, भगवन तेरी ओट रखाईआ। कलयुग शरअ मेट शैतान, छहिबर आपणा नाम बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे रो रो वैहंदे अथ्थर, बिहबल हो के दयां सुणाईआ। वड्याई रही ना तेरे नाम कलमे अक्खर, अक्खरां वाले सारे रहे सुणाईआ। तूं किरपा कर दे किरपा निधान मैं लथ्थी तेरे सथ्थर, सथ्थर तेरा यारड़ा गोबिन्द गया हंढाईआ। मैं कोई

पाहन नहीं पूजण वाला पत्थर, सिल पूजस रूप ना कोए दरसाईआ। धरनी कहे मैं निमाणी करदी नहीं कोई मकर, फ़रेबां विच ना कोए हल्काईआ। नौ खण्ड मार के तक्क लै चक्र, चारों कुण्ट पर्दा लाहीआ। तेरे नाम दी नाम नाल हुन्दी टक्कर, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। पूरबले लेखे तक्क लै पेशीनगोईआं वाले पत्र, भविक्ख्तां वाले लेख वखाईआ। जेहड़े लिखे हरफ़ हरूफ़ां वाले नाल नहीं किसे सतर, स्याही कलम काग़ज़ रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा बड़ी लम्बी, लम्मी पै के ध्यान लगाईआ। मैं तेरी धारों जम्मी, जम्मण वाली कोए ना माईआ। तूं मेरी आदि अन्त दी अम्मी, अम्मीजान कहि के तैनूं रही सुणाईआ। तूं गगन रहाया बिना थम्मी, दो जहानां वेख वखाईआ। मेरा अन्तिम बेड़ा बन्न्ही, कलयुग वहिण ना सके रुढ़ाईआ। जन भगतां मित्र प्यारा बणना तनी, सच मुहब्बत विच समाईआ। मनसा मन मेटणी मनी, ममता कूड़ देणी चुकाईआ। गुरमुखां नेत्र लोचन अक्ख रहिण देवीं ना अन्न्ही, निरगुण निरवैर करनी आप पढ़ाईआ। धर्म दी धार आपणे नाल बन्न्हीं कन्नी, कन्ना गोबिन्द दा दए गवाहीआ। मेरी मेटणी ख़ुशी ग़मी, ग़मखार होणा आप सहाईआ। कूड़ लालच ना रहे तमी, तमन्ना सब दी देणी बदलाईआ। तेरी खेल तक्कां मैं आपणे उत्ते नवीं, नवां खण्डां नवां दरां तों बाहर दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे मेरे दीन दयाल, दयालू कृपालू तेरी शरनाईआ। जन भगत सुहेले वेख लै आपणे लाल, लाल गुलाले पर्दा लाहीआ। निगाह मार लै काया माटी सच्ची धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ खोज खुजाईआ। जिथ्थे दीपक जोती जगे बेमिसाल, नूर नुराना डगमगाईआ। मेरे स्वामी तेरे घर लेखा होवे ना शाह कंगाल, कोझयां कमल्यां लैणा गल लगाईआ। मैं सुणावां अज्ज दा हाल, हालत वेख ख़लक ख़ुदाईआ। सति प्रीती निभे किसे ना नाल, कलयुग नालिशा भरी लोकाईआ। तूं मेरा मदन मोहन गोपाल, गोबिन्द धुर दा माहीआ। सम्बल बहि के सब दी सुरत संभाल, सम्बल निवासी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं निमाणी होई कंगाल, धरनी रो रो रही जणाईआ। मैनूं दिसे ना कोए दलाल, विचोला बांह ना कोए फड़ाईआ। फल रिहा ना मानस डाल, फुल्ल फल ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरे महाराज, पातशाह तेरी वड्याईआ। तेरे सीस जगदीश सोहे ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। जगत जहान पूरा करदे काज, करते पुरख आपणी करनी नाल आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दृष्टी विच्चों जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। हँस बुद्धी होई काग, कागों हँस दे बणाईआ। दुरमति मैल धो दे दाग़, अमृत मेघ इक बरसाईआ।

घर दीपक जगा चराग़, अंध अंधेर रहे ना राईआ। मेरी तपश बुझा दे आग, मेहरवान होणा आप सहाईआ। तेरी दीन दुनी दा बदल जाए समाज, समग्री नाम देणी वरताईआ। तेरा अन्तर आत्म मैनूं उपजे वैराग, वैरी पंज अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। जन भगतां होवण वड वडभाग, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तूं आदि जुगादी मोहण माधव माध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन आपणे गृह वसाईआ। धरनी कहे प्रभू मोहे दे दे चाउ घनेरा, घनईए तेरी ओट रखाईआ। भेव खुल्हा दे तेरा मेरा, मेरे रमईए तेरे हथ्थ वड्याईआ। चार कुण्ट ना रहे अंधेरा, अंध अंधेरा देणा चुकाईआ। आपणी चौकड़ी दा पूरा कर लै गेड़ा, उलटी लट्ठ भवाईआ। लैहंदे चढ़दे छेड़ दे छेड़ा, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां भेड़ दे भेड़ा, काचे भाण्डे दे ठुकराईआ। जन भगतां घर मन्दिर वखा दे नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां पंचम पंच चुका दे झेड़ा, अन्तिम शब्द कर शनवाईआ। गुरमुखां वसदा रहे खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भरमां ढाह दे डेरा, डण्डावत आपणी दे समझाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर शब्द शेरा, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। तुध बिन पार लँघवे केहड़ा, गुर अवतार पैग़म्बर तेरा लेखा रिहा जणाईआ। अन्तिम कर हकीकी निबेड़ा, हकीकत दे मालक हो सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वक्त लँघया बथेरा, अग्गे अवर ना अवर वधाईआ। इक्को रंग रंगा दे गुरु गुर चेरा, चेला गुर इक्को घर वसाईआ। आपणा गृह स्वामी मन्दिर वखा दे नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कर दे मेहरा, मेहरवान होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी धरत धवल धौल कहे मेरा खुल्हा कर दे वेहड़ा, सच दवारा एकँकारा परवरदिग़ारा सांझे यारा मेरा सोभा पाईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड लाडूवाल ज़िला जलन्धर नाजर सिँघ दे गृह

धरनी कहे प्रभ मेरे साजण, सतिगुरु तेरी वड्याईआ। मेरे शाहो भूप राजन, शहिनशाह अख्वाईआ। तेरी वेखां साची करनी आजन, आजज़ हो के सीस निवाईआ। परम पुरख तूं जुग चौकड़ी बणना महाजन, वणज सच सति वाले कराईआ। मेरे साहिब स्वामी तेरे सीस वेखणा चाहुंदी ताजन, तख्त निवासी ध्यान लगाईआ। मेरी कूड़ी क्रिया बुझा के आगन, अग्नी तत रहे ना राईआ। तेरे भगत सुहेले साचे जागण, मेरे उत्ते लैण अंगड़ाईआ। मैं होवां वड वड भागण, मंद भाग रहे ना राईआ। तूं स्वामी बणना कन्त सुहागण, सोभावन्त इक अख्वाईआ। मेरे अन्तर बख्शणा सदा वैरागण, बिरहों नाल मिलाईआ।

तूं मोहण माधव माधन, मधुर धुन देणी सुणाईआ। तूं कलयुग आयो साधन, साधन सतिगुर तेरी आस रखाईआ। मेरा धर्म दा रच दे काजन, धर्म दवार प्रगटाईआ। मैं तैनूं मारां आवाज़न, कूक कूक सुणाईआ। तेरी सरन सरनाई सारे लागण, देणी माण वड्याईआ। मेरा दुरमति मैल धोणा दाग़ण, करनी आप सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरयां भगतां तेरे नाल साचा बणया रहे नातन, आत्म परमात्म मेला लैणा मिलाईआ।