पुस्तकालयभाग २३

१ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

अस्सू कहे मेरा शाहो भूप राजन राजा, राज राजान शाह सुल्तान मर्द मर्दान श्री भगवान अगम्म अथाहीआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणी धार अगम्मी जागा, जागरत जोत बिन वरन गोत जिस दा खेल कोटी कोट, कोटन कोटि आपणा रूप बदलाईआ। नाम निधाना नौजवाना दस्से हुक्म सच तराना, तुरीआ तों बाहर मार आवाज़ा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पतित पुनीता आपणा खेल वखाईआ। गुण निधाना वेखणहारा जीव जहाना, जोती जाता हो प्रधाना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे मेरा सो पुरख निरँजण मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। हरि पुरख निरँजण बण के ठांडा सीता, सति सतिवादी आपणा भेव चुकाईआ। एकँकारा आपणी दस्स अगम्मी धुर दी रीता, मार्ग पन्थ मग धुर दा इक दृढ़ाईआ। आदि निरँजण त्रैगुण धार तों हो अतीता, त्रैभवण धनी सच संदेसा नर नरेशा इक सुणाईआ। श्री भगवान ठांडा सीता, ना मरया ना जीता, निरगुण निरवैर निराकार आपणा भेव आप खुल्हाईआ। श्री भगवान सच संदेस दे हदीसा, एका छत्र झुला दे सीसा, खेले खेल बीस बीसा, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस दा खेल ना हार ना जीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे मेरीआं अन्तष्करन दीआं उमंगां, बिन जगत वासना तेरे अग्गे रखाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार मेरा देणा संगा, सगले साथी आपणा संग बणाईआ। मैं चाहुंदा तेरा खेल सूरे सरबंगा, दो जहाना श्री भगवाना नज़री आईआ। मेरे महबूबा साचे अस्व कस लै तंगा, दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा फेरा पाईआ। निगाह मार लै विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। सति धर्म दा सच दा वेख लै अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों खोज खुजाईआ। अस्सू कहे मेरे सतिगुरु जो हुक्म तेरा चंगा,

धुर फ़रमाना देणा समझाईआ। ओह तक्क लै कलयुग भज्जा आउंदा पैरीं नंगा, नट्ठे वाहो दाहीआ। तेड़ ना धोती ना तम्बा, पैंट हैट ना कोए सुहाईआ। हथ्थ विच ना कोई लकड़ी ना कोई डण्डा, शस्त्र वस्त्र ना कोए वड्याईआ। ना कोई बणया विद्या वाला पंडा, आलमां वाला रूप ना कोए समझाईआ। ना कोई हथ्थ शस्त्र ना कोई खण्डा, ना खड़गां रिहा चमकाईआ। जिस दा कदम ना छोटा ना लम्बा, धरनी धरत धवल उत्ते ना कोए टिकाईआ। ओह मोढा मारे नाले हिलावे सज्जा कंधा, इशारयां नाल रिहा जणाईआ। मैं बन्दगी वाला रहिण दिता नहीं कोई बन्दा, बन्दना विच ना कोए समाईआ। पवित्र धार दिसे कोई ना गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती रोवे मारे धाहीआ। मेरा दिल करदा मैं चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरया स्वामीआ सब दा हाल कर देवां मंदा, मंद भागण होई तेरी लोकाईआ। किसे नूं सेज बिस्तर सुहाउणी होए कोए ना मंजा, मजलस भगतां वाली रहिण कोए ना पाईआ। मेरा सीना फेर होवे ठण्डा, मेरी अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कलयुग कहे मेरे मालका मैं चाहुंदा जगत जहान सब दा आत्मा तेरे कोलों विछोड़ के कर देवां रंडा, रंडेपे विच होवे तेरी ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे क्यों कलयुग आवें दौड़ा, भज्जें वाहो दाहीआ। कलयुग कहे नारद ओह वेख वेद व्यासा पुकारे आवे ब्रह्मण गौड़ा, पूत सपूता नज़र किसे ना आईआ। मेरा फल तक्क लै मिट्ठा कोई नहीं जो दिसे सो कौड़ा, कुड़त्तण सब दे अन्दर टिकाईआ। मैं थल्लयों खिच्च के लम्मा पा दिता सचखण्ड वाला पौड़ा, पौड़ी पौड़ी चढ़न कोए ना पाईआ। ज़रा निगाह मार लै तक्क लै नाल ग़ौरा, गहर गम्भीर नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि तक्क लै जिन्हां दे सीस ते झुलदे चौरा, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। मैं सब नूं माया ममता विच कीता बौरा, बवरी कीती लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे कलयुगा मेरया सजणा जावीं रुक, मित्रा मीत दयां जणाईआ। कुछ खेल तक्क लै लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह वेख लै तेरा बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। हँकारी रहे झुक, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। मूर्खा तेरे पिच्छे जिस गोबिन्द ने वारे सुत, दुलारे नीहां हेठ दबाईआ। ओह मेल मिला के नाल अबिनाशी अचुत, चेतन हो के सब नूं रिहा जगाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वाली तुक, तेरा तुख्म तासीर दए बदलाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा आदि निरँजणा नेड़े रिहा ढुक, घड़ी पल जिस दी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे नारदा ओह मेरे हो बग़लगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। तन वस्त्र पा लै चीर, चिरी

विछुन्नयां तैनूं दयां समझाईआ। मेरी वेख लै सब तों वक्खरी तदबीर, तरीका हथ्थ किसे ना आईआ। मैनूं इशारा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। मैं उस तों लई बाद अशीर, निव निव सीस झुकाईआ। ओस बिना तहरीर तों दिती तकरीर, बिना हरफ़ हरूफ़ समझाईआ। नारदा मैनूं वेख लै ना मैं शाह ते ना मैं अमीर, कंगला रूप ना कोए वटाईआ। मेरी मंज़ल तक्क अख़ीर, आख़र दयां समझाईआ। मैं माण रहिण देणा नहीं किसे पैग़म्बर पीर, पीर पीरां दा मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मैं नौजवान सूरबीर, योद्धा इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मैं तैनूं नारदा आ वखावां आपणी जागीर, जिगरे सब दे दयां दृढ़ाईआ। जिथ्थे राम दी रहिण दिती नहीं कोई तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। सतिनाम दी जग्हा मैं काली मार के लकीर, लाईन नाल लाइन दिती बदलाईआ। मेरे हुक्म दी तिक्खी शमशीर, शरअ वाल्यां नूं मूँह दे भार सुटाईआ। मेरे हुक्म दी वेख लै बद्धी बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। ठग्गां चोरां यारां दी वेख लै लग्गी भीड़, भीड़ी गली धर्म राए वाली सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे कलयुगा ओए मैनूं वखा दे घराणा, नव सत्त ध्यान लगाईआ। कलयुग कहे नारदा मेरा तेरे नाल यराना, यारां दा यार इक अख्वाईआ। उठ सोहणयां नौजवाना, निरगुण धार लै अंगड़ाईआ। आ फिर मेरे नाल फिर विच मैदाना, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्वतां फेरा पाईआ। समुन्दरां लहरां वेख तराना, जल जल धार समाईआ। उठ चलीए होईए रवाना, रमता रमता आपणा पन्ध मिटाईआ। नाले संदेसा दे पैग़ामा, कूक कूक सुणाईआ। नाले खेल तक्क ओस रहीम रहमाना, जो रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। मैं दीन दुनी विच बदल दिता ज़माना, ज़िमीं ज़मां असमान सारे रोवण मारन धाहीआ। किसे दा धर्म दा धर्म रहिण दिता नहीं कोई निशाना, निशाने हथ्थ ना कोए उठाईआ। नारदा आ मैं वखावां मैं सब दे अन्दर झूठ दा बन्न्ह दिता गाना, लाड़ी मौत नाल सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे कलयुग ओह ना पा ऐडा रौला, कूक कूक सुणाईआ। ओह कमलया ओह मालक ख़ालक सब दा मौला, जिस ने मुल्ला शेख़ां मुसायकां दा लहिणा देणा देणा मुकाईआ। उहदा मुहम्मद दे नाल इकरार ते कौला, वायदा वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा बिना शरीर तों फरके डौला, तन वजूद तों बिना लए अंगड़ाईआ। ओह हज़ूर ज़रूर एस धरनी उतों भार करना हौला, जो हौली हौली सब दे लेखे रिहा मुकाईआ। तूं उस दे घर दा बण जा गोला, निव निव सीस झुकाईआ। साचा शब्द गा लै ढोला, बिन ढोलक छैणे खड़काईआ। तेरा पर्दा चुक्क जाए ओहला, भरम रहे ना राईआ। जिस ने इक दवारा खोल्हा, खालक खलक नूर अलाहीआ। जिस

दा रूप रंग ना काला ना सौला, सति सफ़ैदी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ओ कलयुग मेरे कोल पुराणीआं चिट्ठीआं, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। उहदे उत्ते ख़बरां ओह जेहड़ीआं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं ने बिना शरीर तों लिखीआं, बिना रसना तों ढोले गाईआ। जदों ओहनां नूं तक्को ते उहनां दीआं धारां चिट्टीआं, काले वाली काली शाही आपणा रूप ना कोए बदलाईआ। जिस दे कोल लख चुरासी सख़ीआँ, इक सुख़न नूं मन्न के ओस दे सुख़न विच समाईआ। कलयुग कहिंदा ओ नारदा मैं ते ओस प्रभू दे वेखण वालीआं किसे दे अन्दर रहिण नहीं दितीआं अक्खीआं, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सब दीआं नाम दे नालों ख़ाली कर दितीआं काया मट्टीआं, मटके काम क्रोध लोभ मोह हँकार वाले जगत वेख वखाईआ। कोटां विच्चों वैरागणां त्यागणां सुहागणां प्रभू दे प्यार विच नहीं कोई फटीआं, फट्टड़ नज़र कोए ना आईआ। ओह वेख जिधर तक्कें जूठ झूठ अपराध दीआं हट्टीआं, वणजारे कलयुग दे साध सन्त दित्ते बणाईआ। जिस वेले कूड़ कुकर्म दीआं वाहुन्दीआं पट्टीआं, पटने वाला नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कहिंदा मैं सारीआं मूँह दे भार सुट्टीआं, मेरा बेपरवाह बेपरवाह मेरी पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। नारद कहे कलयुग ओ मेरे प्यारे यार, मुहब्बत बिन तन वजूद रखाईआ। कलयुग कहे नारदा आ मैं तैनूं वखावां आपणी बहार, बाहरों दीन दुनी वखाईआ। जिधर तक्कें माया ममता दे हट्ट बाज़ार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार वस्तूआं विच टिकाईआ। शाह कंगाल सारे ख़रीददार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं फिरां हो के ख़बरदार, बेख़बरां हुक्म सुणाईआ। उठो कलयुग जीवो साधो सन्तो लोचन जगत वाली अक्ख लओ उग्घाड़, निज लोचन दी लोड़ रही ना राईआ। मस्ती विच आपणी हस्ती दा करो शृंगार, तन वजूदां सोभा पाईआ। कोई पुरख बण गया कोई बण गया नार, नर नरायण मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी विच सुत्ती पैर पसार, अन्तष्करन विच लए ना कोए अंगड़ाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। कलयुग कहे नारदा मैं फिरां चारों कुण्ट वारो वार, दिवस रैण भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे कलयुग ना कर शैतानी, आपणे अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। कलजुग कहे नारदा प्रभू नालों भुला देणा ते इहो मेरी मंज़ल रुहानी, रूह बुत्त दा मेला प्रभू नाल होण कदे ना पाईआ। मेरी जोबन वाली जवानी, बल दिता धुर दे माहीआ। मैं सब दे अन्दर जगत वासना दी पाई ग़ुलामी, ज़ंज़ीर तुड़ा सके कोए ना राईआ। जितनी मेरी करनगे बदनामी, ते बदीआं वाला मेरा रंग रंगाईआ। इहो मेरी नेकनामी,

मैनूं प्रभू ने दिती वड्याईआ। मेरी होण वाली अंधेरी शामी, शमा जोत नूर होवे ना कोए रुशनाईआ। ओए नारदा मेरी गल्ल सुण लै एसे पहली अस्सू नूं सारी दुनिया होणी परेशानी, पश्चाताप विच लोकाईआ। फेर मैं वेखांगा किस तरह हुन्दी बेईमानी, बेवा रूप होए लोकाईआ। मैं किसे दी रहिण नहीं देणी पवित्र ख़ानदानी, ख़ाक विच सारे देणे मिलाईआ। मेरे हुक्म दी चढ़न वाली तुग्यानी, समुंद सागर आपणी लैण अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे ओए कलयुगा हाए आ जा बहि जा मेरे कोल, नेड़े नेड़े आसण लाईआ। कुछ गुज्झा भेत मेरे कोल खोल्ह, भेव दे समझाईआ। कलयुग कहे नारदा मेरा बचन ना समझी मख़ौल, बिना मुख तों दयां दृढ़ाईआ। मेरा नज़ारा तक्कीं ते तक्कीं उत्ते धौल, मैं धर्म दा लेखा देणा मुकाईआ। मैं दीन मज़्हब नाल करा के घोल, रूसा चीना चीना रूसा अद्धविचकार खड़्हे देणे कराईआ। फेर कंडयां उत्ते तोलांगा आपणे तोल, तोलणहारा मेरा इक्को बणे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे नारदा कलयुग की कहिंदा, कहि के की रिहा सुणाईआ। नारद कहे धरनीए मेरा अन्तष्करन जांदा ढहिंदा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कुछ दिशा दस्से की खेल होणा लैहंदा, लहिणा की आपणा रिहा वखाईआ। मुहम्मद चार यारी नाल इक्ट्ठा हो हो बहिंदा, मुकामे हक आसण लाईआ। चौदां तबक निगाह मारी बिना रसूलां तों रसूल मालक हो के इक दूजे नाल खैहंदा, ख़लक बिन ख़ालक रही टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे कलयुग तूं बड़ा प्यारा, प्यारया कुछ मैनूं दे समझाईआ। तूं उस प्रभू दा दुलारा, जिस दूहले अवतार पैग़म्बर गुरु दित्ते उपजाईआ। सच दस्स तेरा कदों होणा अन्त किनारा, वेला वक्त मिले वड्याईआ। कलयुग कहे धरनीए मेरा सुण लै अगम्म इशारा, बिना अक्ल बुद्धी तों दयां सुणाईआ। मेरा मालक इक्को परवरदिग़ारा, जल्वागर नूर अलाहीआ। जो तेरे उत्ते होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। कलयुग कहे धरनीए सुण मेरा अगम्मा छन्द, बिन अक्खरां दयां दृढ़ाईआ। किसे कलम नहीं कीता बन्द, बन्दगी विच बन्दना वाला ना कोए जणाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्द, चन्द धुर दा इक्को डगमगाईआ। उहदा खेल होणा विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड आपणा हुक्म सुणाईआ। तूं शोर पा चारों कुण्ट सुणा दे डण्ड, डण्डावत तेरे उत्ते सब दी देणी बदलाईआ। निगाह मार लै नव खण्ड, सत्तां दीपां नैण उठाईआ। ओह आया विच वरभण्ड, सूरा सरबंग इक अख्वाईआ। सदी चौधवीं जिस दा मुकणा पन्ध, पाँधी मुहम्मद भज्जे वाहो दाहीआ। जिस कूड़ी क्रिया मेटणा भेख पखण्ड,

माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे कलयुगा अज्ज दा दिन याद कर लै सोहणयां पहला अस्सू, प्रविष्टा परविशटयां विच्चों वेख वखाईआ। की संदेसा दिता मसीह यसूह, यके बाद दीगरे धुर दा हुक्म सुणाईआ। किस बिध मेरा बाप लोकमात आ के वसू, वसल यार देवे यार ख़ुदाईआ। कवण अगम्मड़ा तीर अणयाला कसू, कसम खा के दए चलाईआ। सदी बीसवीं जगत जहान आपणी कूटे नस्सू, भज्जे वाहो दाहीआ। राउ उमराउ शाह सुल्तान माया ममता विच फसू, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। ओह इक्को मार्ग सब नूं दस्सू, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। जिस ने धरनी धरत धवल भवाई वांग लट्टू, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे धरनीए मेरे कोल पुराणीआं किताबां, बिना कुतबखान्यां लईआं टिकाईआ। रखीआं नहीं जगत वालीआं विच महिराबां, छप्पर छन्नां हेठ ना कदे टिकाईआ। उन्हां नूं सजदयां वालीआं होईआं नहीं कदे अदाबां, निव निव सीस ना कोए झुकाईआ। ओह हथ्थ आईआं नहीं मुल्लां शेख़ां ते सन्तां साधां, अक्खरां वाले अक्खर ना कोए जणाईआ। उन्हां विच भेव बोध अगाधा, बुद्धी तों परे पढ़ाईआ। जिस दा इशारा कीता कृष्ण ने राधा, राधा कृष्ण गया समझाईआ। सीता राम नूं मार के आवाज़ा, आवाज़ आवाज़ विच्चों दृढ़ाईआ। पैग़म्बरां जिस दे पिच्छे पढ़ीआं निमाजा, निव निव ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। उहदा खेल तक्क लै सब तों वक्खरा अलाहिदा, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। झट नारद ने पुस्तक कढ्ढी, धरनीए वेख लै बिना अक्खरां तों की उस दा सब दे नाल मुआहिदा, वक्त की जणाईआ। जे प्यार विच सतिकार विच उस तों लै लवें फ़ायदा, आपणा आप मिटाईआ। नी उस ने तेरे उत्ते आपणा हुक्म वरतणा बाकायदा, ना कोई सके अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। अस्सू कहे कलयुग जी मैं आसावंद, आशा आपणी दयां जणाईआ। धरनी धरत धवल तूं सदा पाबन्द, हुक्मे विच भज्जें वाहो दाहीआ। नारदा तूं जुग जुग मारे पन्ध, नित नित आपणीआं फेरीआं पाईआ। अवतारां सदा धुर दे नाम दी वंडी वंड, धरनी धरत धवल उत्ते टिकाईआ। पैग़म्बरां गाया कायनात विच छन्द, ढोला धुरदरगाहीआ। गुरुआं गुरदेव बख्श अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूर दरसा के अगम्मा चन्द, चन्द चांदनी कीती रुशनाईआ। पुरख अकाले कोलों मंगदे रहे मंग, परवरदिग़ार अग्गे झोलीआं डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी पिछले गए लँघ, की कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। जिस वेले सति सच दा रिहा कोई ना संग, कूड़ कुड़यार वज्जे वधाईआ। सीने पए किसे ना ठण्ड, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ।

आत्म परमात्म पए ना गंढ, टुट्टी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। की खेल होवे तेरा विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड की वड्याईआ। की नाम निधाना देवे वंड, वस्त अमुल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी आस रखाईआ। अस्सू कहे प्रभू मेरी आशा पुराणी, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तूं मेरा वेला वक्त पछाणी, पश्चाताप विच होए लोकाईआ। तूं लेखा जाणे आपणी चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी खोज खुजाईआ। हुण झगड़ा तक्क लै चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। तीर्थ तट्टां अमृत रस रिहा किसे ना पाणी, पाहन पत्थर रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण चार कुण्ट दहि दिशा तेरा दिसे ना चरण ध्यानी, कँवल मिले ना कोए शरनाईआ। मंज़ल हक रही ना कोए रुहानी, रहमत सच ना कोए कमाईआ। सब सृष्टी दिसे फ़ानी, मेरा लेखा वेखणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक भेव खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण अस्सू बच्चे, छोटे नन्नयां दयां जणाईआ। मेरे खेल तक्क लै अनक कलधारी दे बहुते, की कल अपणी कल वरताईआ। सब दे मूधे करां लोटे, लुटीआ नज़र कोए ना आईआ। जेहड़े मानस मानव मानुख आपणे कराए टोटे टोटे, दीनां मज़्हबां हिस्सयां वंड वंडाईआ। उहनां नूं वेखां विच्चों सचखण्ड झरोके, बिना खिड़की कुण्डी लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे साचा दिवस दिहाढ़ा चढ़या, दो जहान वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी सच दवारे खड़्हया, एकँकारा इक इकल्ला वाहिद सोभा पाईआ। जिस दा रूप रंग रेख ना कोई सीस धड़या, तन वजूद हक महबूब वेखण कोए ना पाईआ। ओह अदि पुरख अपरम्पर स्वामी जिस सब दा घाड़न घड़या, घड़नहार बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्म विच पैग़म्बर गुर अवतरया, अवतरी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे अस्सू तेरी पूरी होवे मनसा, ममता जगत वाली वखाईआ। जन भगतां बणाए सति सरूप रूप हँसा, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। सति धर्म बणा के बंसा, गृह मन्दिर इक टिकाईआ। कलयुग कूड़ हँकारी मेटे कंसा, कान्हा धुर दा हुक्म जणाईआ। जिस दा लेखा गा सके ना शेष रसना जिह्वा सहँसा, अक्खर अक्खर ना कोए वड्याईआ। ओह बणावण आया साची बणता, बावन दा पिछला लेखा पूर कराईआ। जो बलि दवारे होया मंगता, कर्म ढाई आपणी वंड वंडाईआ। बोध अगाधा हो के पंडता, चार वेदां तों बाहर करे शनवाईआ। सो कलयुग अन्तिम लेखा जाणे कूड़ी क्रिया हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म खोज खुजाईआ। ओह लेखा जाणे तन वजूदा मन का, मन का मणका आप भवाईआ। ओह लहिणा देणा तक्के शरीर तन का, तिनका तिनका खोज खुजाईआ।

जिस निशान मेटणा तारे चन्न का, सदी चौधवीं अन्त कराईआ। मालक आत्म ब्रह्म का, पारब्रह्म भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस दा खेल इक्को धर्म का, धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। झगड़ा मिटा के वरन बरन का, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को घर वसाईआ। इशारा दे के अगम्मी चरण का, चरण चरणोदक जाम प्याईआ। मालक हो के करनी करन का, करता पुरख हुक्म सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे हुण जगत वक्त होवे दुहेला लड़न का, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव रहे ना राईआ। अस्सू कहे नी धरनीए उठ तक्क लै आपा, आपा ध्यान लगाईआ। तेरे उत्ते वद्ध गया पापा, पापां भरी लोकाईआ। अन्तष्करन विच रिहा किसे ना जापा, रसना जिह्वा ढोले सारे गाईआ। तेरे उत्ते त्रैगुण चढ़या ततां तापा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरा अन्तष्करन कांपा, कूक कूक सुणाईआ। कलयुग ख़ुशीआं नाल मारे थापा, दोवें हथ्थ उठाईआ। मेरे अग्गे ठहर ना सके देवी वाली लाटा, अष्टभुज ना कोए चतुराईआ। अवतारां चतुराई चले नाम ना गाथा, मिले माण ना कोए वड्याईआ। पैग़म्बर कलमा देवे कोए ना साथा, कायनात पए दुहाईआ। सतिनाम मिले किसे ना रस साचा, सच विच ना कोए समाईआ। मैं वेख्या काया माटी काचा, कंचन गढ़्ह ना कोए बणाईआ। मैं घर घर अन्दर नाचा, नटुआ हो के वेख वखाईआ। मेरी इक्को ख़बर ते इक्को बाता, मैं बातन दयां जणाईआ। मैं चार कुण्ट दा बदल देणा साका, लेखा सिकम विच जणाईआ। दक्खण दिशा खुल्हा के ताका, पर्दे पर्दे देणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कहे मैं अन्तिम हुक्म मन्नणा हरी, हर हिरदे डेरा लाईआ। मैं साहिब कोलों होणा बरी, बन्धन विच कोए ना पाईआ। मैं खेल खिलाउणा शरअ बण शरई, शरीअत रंग चढ़ाईआ। मैं सब दा बण मुदई, मुद्दा इक्को इक समझाईआ। मैं लेखा पूरा करना जो संदेसा दिता राम कैकई, अयोध्या वासी अयोध्या जदों तजाईआ। मेरी काहन पावे सही, जिस यादव खेल खिलाईआ। मेरा लहिणा वेखे मूसा जो मूँह दे भार डिग्गया सही, सही सलामत इक्को नज़री आईआ। मैं की दस्सां मैनूं हज़रत ईसा इक्को गल्ल कही, जिस वेले सलीव गल लटकाईआ। मुहम्मद ने चार यारी विच उठ के दुहाई दई, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं मेरी आशा तेरे कदमां विच पई, कदमबोसी करके आपणी ख़ुशी मनाईआ। तूं नूर अलाही रबई, रब्बे आलमीन इक अख्वाईआ। तूं सब दा मालक तबई, तोबा तोबा तेरी दुहाईआ। मेरी उम्मत वाली कंध जांदी ढही, फेर सके ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। अस्सू कहे मुहम्मद ने कीती दुआ, हथ्थ सीने उत्ते टिकाईआ। वलहिज़ा मववज़े ज़लू नूरे निज़ा अर्शे फ़िशा

मेरी दवा रहमते अमाम पैग़म्बरे कलाम दुविस्ते दविद गोशा कुनिद शाहे मबां रहमतो अल्ला नूरे नविज़ आतशे फविज़ कोज़िनता कविस्ती अलमदही तखबसूही यदी असतफा मेरे गोफाने ख़फिसते हमदे वज़ू तेरी रज़ू नूरे अलाह बेपरवाह तेरी बेपरवाही विच समाईआ। मेरे ख़ुदा दस्ते दुआ हज़रते अमा जिस्मे ज़मा चश्मे रहिनुमा धरते ख़ाके असते मज़ाह तलूए आफ्ताब मज़हू अल्ला आबे हाब तेरी नूरे अलाही किताब अल्फ़ ये समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं वी आ गई फिरदी तुरदी, तुरत दयां जणाईआ। पैग़म्बरो इक ख़बर सुणो मालक धुर दी, जो पैग़ामां नग़मयां तों बाहर जणाईआ। उस दी करनी कुदरत दे कादर दी कलमे वाल्यो कदे ना मुड़दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस रमज़ मारी गोबिन्द धार गोबिन्द गुर दी, सतिगुर शब्द शब्द शनवाईआ। हुण रुत सुहञ्जणी आ गई उस दी लोड़ दी, लुड़ींदा साजण सब ने मन्नणा धुर दा माहीआ। जिस दी कला होर दी होर दी, अवर दी अवर कार कमाईआ। जिस दुनिया तक्कणी धार ठग्ग चोर दी, कूड़ कुड़यार वेख वखाईआ। जिस खेल मुकाउणी मढ़ी गोर दी, मकबरयां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे आ हज़रत, हज़ूरे आला आलीज़ाह तेरी वड्याईआ। हज़रत कहे मेरी उस दे नाल शर्त, जो क्षत्रीया आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा महबूब नुराना नौजवाना शाह सुल्ताना परवरदिग़ार सांझा यार अमाम अमामा आया परत, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दी बिना कल्मयां तों सब दे नाल लिख्त पढ़त, कीमत जगत ना कोए जणाईआ। ओह भाग लगा के उत्ते धरत, धरनी धवल धौल दए वड्याईआ। मेरा मालक अगम्मा वारस अर्श फ़र्श, अर्शी प्रीतम नूर अलाहीआ। पहलों उस दा करां दरश, फिर सजदयां सीस झुकाईआ। मेरी मिट जाए पिछली हरस, चौदां तबकां दयां सुणाईआ। सारे उस तों मंगो तरस, जे रहमत दए कमाईआ। आबे हयात देवे बरस, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। मेरी उम्मत दा वंडे दर्द, दर्दीआं होए सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मुहम्मदा सुण लै हमद ओह जिस तेरी शरअ नूं बणाया छुरी करद, कातिल मक्तूल दा रूप दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं नहीं बणी कोई ग़ुलाम, उम्मत दी सेव कमाईआ। रसूला मेरा हुक्म सुण जो आवे उतों हक मुकाम, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जिस ने सब दा करना इंतज़ाम, बन्दोबस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा वी लए इंतकाम, वेखणहारा धुरदरगाहीआ। ओह तेरा चन्द छिपया ते बिना शम्हां तों हो गई शाम, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। उठ वेख लै उम्मत तमाम, तम्हा विच कुरलाईआ। जिस ने अल्ला हू अन्ना हू कीता बदनाम,

बदीआं विच तेरा कलमा गए भुलाईआ। मिल्या किसे ना हकीकी जाम, प्याला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मैं दस्सां शरेआम, पर्दा परदयां उतों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप उठाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं भज्जी जावां नट्ठी, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं उम्मत करनी कट्ठी, सब नूं दयां सुणाईआ। आओ पढ़ीए इक दी पट्टी, कलमा इक्को इक गाईआ। जिस ने सदी चौधवीं साडी करनी पाउणी नटी, ओह नटुआ बणया धुर दा माहीआ। किसे दे वैराग विच त्याग विच मेरी छाती गई फटी, पटी प्यार ना कोए बंधाईआ। ओह मकबरयां उत्ते दीव्याँ विच रही नहीं वट्टी, तेल बाती ना कोए रुशनाईआ। सब दी डोरी ज़िमीं असमान अद्ध विच्चों गई कटी, अग्गे गंढ ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आ गया पक्का, पक्कयो सब नूं दयां जणाईआ। ओह प्रेमीओ प्यारयो मैनूं इक्को मारो धक्का, धकेलो चाँईं चाँईंआ। मैं जावां मदीना मक्का, काअब्यां खोज खुजाईआ। फेर उठाउणा अग्गों बूरा कक्का, ईसा अक्ख खुल्हाईआ। ओह मूस्या तूं केहड़ा बणना सका, आपणी लै अंगड़ाईआ। उठ मैं तैनूं ख़बर दस्सां ते सुण लै होर मेरा पता, जो पतिपरमेश्वर रिहा जणाईआ। ओए मैनूं ऐं दिसदा मुहम्मदा तेरी उम्मत दा उम्मती धार विच होण वाला हत्ता, हत्तक समझणी मूल ना राईआ। एह जदों खेल शुरू होई ते होवेगी विच महीना कत्ता, कत्तक दा लेख लेखणीं लिखे चाँईं चाँईंआ। जिस ने भेव चुकाउणा जुग छत्ती ते छता, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। मेरी गल्ल भावें चूंकि चुनांचि समझ लओ अलबत्ता, ते भावें दिलबर दी धार विच लओ वसाईआ। पर सच जाणो ईमान नाल ईमान दी कीमत रहिणी नहीं टका, टकयां दे पिच्छे मरे लोकाईआ। मेरे रहमान ने मेरे अहिमान ने मेरे काहन ने मेरे राम ने मेरे भगवान ने सृष्टी दीन दुनी ज़ीरो नाल ज़ीरो कर देणी बटा, अंक रहिण कोए ना पाईआ। क्यों सब दा पूरा होण वाला धुर दरगाह दा लिख्या होया पट्टा, वींहवी चौधवीं सदी दे अग्गे पन्ध ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं कहे उफ़ हाए दरोही मेरा ख़ुदावंद किते अगले साल ही ना ला देवे ठप्पा, मोहर धुर दी इक बणाईआ। जे हुण मोहर लाई ते बणाई उहनूं इक्को अक्खर काफ़ी पप्पा, जो पूरन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। चार यारो शरअ दी सरकारो नैण उग्घाड़ो निगाह मारो मदीना मक्का, मक्के वाल्यो सका तुहाडे विच्चों नज़र कोए ना आईआ। ओह वेख लओ तुहाडे मगर पैण वाला बूरा कक्का, जबराईल हुक्म संदसे रिहा सुणाईआ। सदी चौधवी कहे मैनूं चेता आ गया की कहि के गया सानूं नानक तपा, तपदयां तपदयां तपदयां गया जणाईआ। ओ रसूलो जिस वेले तुहाडा अन्त ते अन्त दा होणा इक मता, दूजा मशवरा मशवरे विच ना कोए मिलाईआ। पर याद रख लईं मुहम्मद उस तों पहलां गोबिन्द

दा वज्जणा डंका फ़तहा, फ़तिह सब नूं लए कराईआ। सदी चौधवीं मेरया ख़ुदा मैं निमाणी किते मैनूं ना होवे धौल धप्पा, मैं किधर भज्जां वाहो दाहीआ। झट सतिगुर शब्द किहा सदी चौधवीं पुरख अकाल आदि जुगादि सदा समरथा, समरथ इक अख्वाईआ। जो उस दी चरण सरन शरनाई ढट्ठा, फड़ बाहों गले लगाईआ। उस जिस ने हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई फेर करना इक्ट्ठा, इक्ट्ठे आपणी गोद टिकाईआ। उस दा सूर्या जोत प्रकाश वाला कदे ना छपा, उगण आथण इक्को जोत करे रुशनाईआ। ओह वेख लै जिस दे दवारे विष्न ब्रह्मा शिव फिरे नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुरु इक्को जोत विच जगदे लट लटा, जिस्म इस्म वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक मेरा होणा आप सहाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तूं मेरा हक ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। मैं करां तोबा तोबा, तोबा तोबा तेरी तेरे नाल दुहाईआ। मैनूं कदे ना करीं जुदा, जुज़ वंड ना कोए वंडाईआ। तेरे कदमां होणा फ़िदा, फ़ितरत तेरी झोली पाईआ। तूं मेरा दिल रुबा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। मैं सजदा करां बिना सीस झुका, कदम बोसी विच सीस निवाईआ। मैनूं अगला भेव सुणा, मैं सुणां चाँईं चाँईंआ। मेरा पिछला पन्ध चुका, पैंडा अवर रहे ना राईआ। धुर दे मालक आपणे नाल गंढ पवा, फेर सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं पैग़म्बरां नूं अन्तिम करां सलाम दुआ, सलामालेकम कहि के आपणा पल्लू लवां छुड़ाईआ। फिर कहवां वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तूं इक चलाईं राह, इक्को रहिबर नज़री आईआ। तेरे इक्को दे अग्गे होए दुआ, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। ओह वेख लै तेई अवतार इक्ट्ठे हो के करन सलाह, इक दूजे नाल अक्ख मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक तेरे अग्गे मेरी हाल दुहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैनूं करीं मुआफ़, सजदा सीस विच झुकाईआ। तूं मेरा इक अहिबाब, मित्र प्यारा नूर अलाहीआ। ना सवाल ना जवाब, जवाब तल्बी विच कदे ना आईआ। मैनूं लेखा दस्स दे आज, पहली अस्सू थित वार वंड वंडाईआ। किस बिध दीन दुनी बदलणा समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। किस कारन आपणा करे काज, करते पुरख देणा दृढ़ाईआ। मैं सोचां बाहर समाज, समग्री हथ्थ ना कुछ रखाईआ। मैनूं अगम्मी मार दे आवाज़, बिन कन्नां दे दृढ़ाईआ। मैं सुणा तेरा राग, रागणीआं बैठण मुख शरमाईआ। मैं तेरे दर दी होई मुहताज, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे सदी चौधवीं सुण लै धुर सलोक, सुल्हकुल दए जणाईआ। पर्दा रहे ना चौदां तबक चौदां लोक, चौदां विद्या तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। मेरा खेल तक्कणा विच परलोक, प्रलय मेरा राह तकाईआ। धुर दा हुक्म सके

कोए ना रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धुर दे हुक्म नाल उम्मत उम्मती देवे झोक, आप आपणी खेल खिलाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए दृढ़ाईआ। इक दो ते तीजे साल तूं वेखीं मेरी मौज, किस तरह मुफ्त विच सारे दयां लड़ाईआ। आपणे हथ्थ ख़ाली ते दीन दुनिया बण के फ़ौज, ते फ़ौजदार शब्द हो के सब नूं देवां भिड़ाईआ। फेर वेख्यो लैहंदा चढ़दा दक्खण पहाड़ किस तरीके नाल हुन्दी खोज, स्यासत वाले खोजण थांउँ थाँईंआ। फेर सतिगुर शब्द कहे मैं सृष्टी दो धड़ करके आपणे दस्सां चोज, चोजी प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ। अमीरां ग़रीबां दे उत्ते लद्द के जगत दा बोझ, दोवें भजावां वाहो दाहीआ। माया राणी सारयां दे अन्दर वड़ वड़ करे क्रोध, ग़ुस्सा मनुआ ख़ुशीआं नाल प्रगटाईआ। क्यों सतिगुर शब्द आदि जुगादि जुग चौकड़ी वड जोधन जोध, सूरबीर इक अख्वाईआ। उस ने दीनां मज़्हबां माया ममता दा सारयां दे अन्दर वधाउणा लोभ, लोभी हो के लोभ विच लोभ नाल आपणा आप मिटाईआ। एह खेल प्रभू दा गोझ, ग्रन्थ शास्त्र सिमरत वेद पुराण, कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू तेरा कैसा खेल भयानक, भय भञ्जण देणा दृढ़ाईआ। की स्वांगी स्वांग वरते अचन अचानक, अचल आपणी खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सदी चौधवीं तूं बाल अणजाणी अणजाणत, तैनूं समझ किछ ना आईआ। मेरे हुक्म दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मिलणी न्यामत, वस्त सति सच वरताईआ। मैं मालक आदि पुरख अन्त सही सलामत, जम्मण मरन विच ना आईआ। तैनूं लेखा दस्सांगा किस बिध आउणी जगत क्यामत, क्यामगाह कायम रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट रैण अंधेरी होणी शामत, शमा नूर जोत ना कोए रुशनाईआ। किसे दी अवतार पैग़म्बर गुर देवे ना मात ज़मानत, ज़ामनी विच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे सुण वे प्रभू मेरीआं कूकां, कूक कूक सुणाईआ। आपणीआं तक्क लै चारे कूटा, कूटां वाल्या वेख वखाईआ। मेरा मानव सुक्कदा जांदा बूटा, बूटे लाउण वाल्या रुत बसन्त ना कोए लहराईआ। तेरे नाम दा मेरया मालका ख़ाली हो गया तन वाला ठूठा, सच वस्त ना कोए टिकाईआ। तेरा आत्म तेरे नालों रूठा, रुट्ठयां सके ना कोए मनाईआ। आह वेख लै जगत जहान सारा झूठा, सति विच सच ना कोए मिलाईआ। चारों कुण्ट पंज विकार दा लैंदे झूटा, कूड़ी सेज रहे हंढाईआ। झट कलयुग कहे मैं वी शैतान दा टूटा, टूटीआं घर घर दितीआं लगाईआ। मेरा आवा अन्त जावे ना ऐवें ऊता, मैं भुलाया धुरदरगाहीआ। मैं वसया काया विच पंज भूता, तत्व ततां अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा

वर, दर ठांडे आस रखाईआ। कलयुग कहे मेरा सम्मत शहिनशाही नौ दा इक ललकारा, ललकार के दयां जणाईआ। सचखण्ड विच्चों उठो पैग़म्बर गुरु अवतारा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। आपणयां दीनां मज़्हबां दा तक्को आण दवारा, नौ दवारयां खोज खुजाईआ। अमृत आत्म रस मिले ना किसे ठण्डा ठारा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कारा, नादी नाद ना कोए शनवाईआ। निरगुण दीआ बाती कमलापाती करे ना कोए उज्यारा, घर दीपक नूर ना डगमगाईआ। मेरा अन्तिम ख़ुशीआं वाला किनारा, मैं झूठ दी नईया रिहा चलाईआ। जिज्ञासूओ कलयुग कहे मैं सब तों वड्डा पीर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर सब दे अन्दर डेरा लाईआ। पर कलयुग कहे मैं निगाह मारी हुण झगड़ा पै जाणां विच काहरा, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। फेर इक्त्ती सौ मील दा बणना दाइरा, एह सोहणी वंड वंडाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद ने करना मुज़ाहरा, चार यारी ताड़ी रहे लगाईआ। एह खेल होणा गम्भीर गहरा, गहर गवर आपणा हुक्म वरताईआ। वेख्यो राज राजानो शाह सुल्तानो जगत प्रधानो वड विद्वानो कोई कन्नां तों रह ना जायो बहिरा, बहरहाल सब कुछ रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग कहे मेरा तक्कयो सोहणा शरीका, ओ शरीके वाल्यो सब नूं दयां जणाईआ। क्यों मैं प्रभ तों सिख के आया तरीका, जिस दी तरीक तारीख तवारीख समझ कोए ना पाईआ। पर मेरा मार्ग समुंद सागरां तों गहरा ते वेखण विच नीकन नीका, निक्कयो वढ्ढयो सब नूं दयां समझाईआ। मैं कलयुग नहीं जे चौथे साल नूं सब दीआं कढा ना देवां चीका, चीक चिहाढ़ा पाए लोकाईआ। याद रखिओ मैं अज्ज तों लम्बा कर लैणा फ़ीता, पर मेरी फ़ुट्टां इंचां गज़ां वाली नहीं लम्बाईआ। मैं ज़रूर पहलों हलूणा देवांगा अमरीका, फेर रशीआ दा फोल के खीसा, चीना दे अन्दर पा के चीसा, ईसा वाले सारे दयां हिलाईआ। फेर मैनूं सारे कहिणगे कलयुगा तूं बड़ा बीस बीसा, किसे दे सिर ते ओढण रहिण नहीं दिता ना कोई छत्र झुले सीसा, सीस जगदीश इक्को सोभा पाईआ। मैं वी पुट्ठे हथ्थां दी ताड़ी मार के कलयुग कहे सब नूं कहांगा ओ मेरे मालक ने मैनूं दितीआं तौफ़ीका, ओस तौफ़ीकां विच्चों मैं तोहफ़े झूठ दे घर घर दित्ते वरताईआ। मेरी बहादुरी वेखो मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नूं भुला ते मथ्थे टिक्का दित्ते पत्थरां इट्टां ते करीरां, जंडां सीस निवाईआ। पर मैं हैरान हो गया बुद्धीवान सतिगुर नानक दे शब्द दा करन टीका, टीके विच टीका टिप्पणी सारे रहे सुणाईआ। एसे कर के सारयां दे अन्दरों रस हो गया फीका, अमृत रस हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग कहे मैं छाती मार के हथ्थ चार कुण्ट कहांगा बिना प्रभू दी किरपा तों प्रभू दा रहेगा कोए ना मीता, मित्र प्यारा मिले ना गोबिन्द माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ।

कलयुग कहे ओए जिज्ञासूओ मैनूं तुहाडे नाल बड़ी हमदर्दी, दुखियां दे दु:ख लवां वंडाईआ। एह ते खेल तुहाडे ते मेरे घर दी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तुहाडी आशा ऐवें अक्खरां वाले ढोले पढ़दी, ते रसना जिह्वा बत्ती दन्दां नाल गाईआ। वेखो घर घर विच सब दी काया सड़दी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मेरा प्यार वेखो मेरी ख़ाहिश तुहाडे अन्दर वड़दी, घर घराना आपणा ल्या बणाईआ। तुहानूं सिख्या दिती हँकार गढ़्ह दी, निम्रता अन्दरों दिती कढ्ढाईआ। ओए कमल्यो एह ते खेल चोटी जड़ दी, चेतन विच बैठा मुख छुपाईआ। मेरी शक्ती भगती दा रूप हो के तुहाडा गृह मलदी, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। याद रख लओ जिंना चिर जूठ झूठ नहीं मारोगे तुहाडी पीहड़ी नहीं कोई फलदी, फली भूत ना कोए कराईआ। ऐवें आशा ना रखो निहचल धाम अटल दी, वेसवा दी सेज सारे लओ हंढाईआ। पता नहीं हुण दुनिया दी खेल घड़ी के पल दी, पलकां दे ओहले बैठा माही तुहाडा की आपणा खेल वरताईआ। जिस दी करनी जल थल दी, महीअल विच आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं जाणदा ज़रूर तुहाडे अन्दर ओसे दी जोत बलदी, जिस नूं आत्मा कहि के सारे गाईआ। पर याद रखिओ प्रभू बड़ा शैतान उस दी खेल सदा अछल अछल दी, वल छल विच सारे लए भुलाईआ। मैनूं याद आ गई सतिजुग वेले राजे बलि दी, जो बावन संग सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे संसारीओ मैनूं सारे दयो शाबाश, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मैं आपणे जुग विच सब दी काम क्रोध लोभ मोह हँकार दी पूरी कीती आस, नाम वाला रसीआ रहिण कोए ना पाईआ। मदि पीओ भर भर ग्लास, साकी दा जाम हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। ओ तुसीं वेखो पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां ध्यान लगाईआ। जिधर तक्कोगे कलयुग कहे मेरी पैंदी कूड़ी क्रिया दी रास, मति मन बुध नच्चण थांउँ थाँईंआ। किसे दे हिरदे जाप रहिण दिता नहीं स्वास स्वास, साह साह ना कोए ध्याईआ। मैनूं घूरीआं वट्टे शंकर उतों कैलाश, त्रिशूल रिहा दरसाईआ। सतिजुग ज़ोर ज़ोर दी रिहा आख, बोले चाँईं चाँईंआ। कलयुगा तेरी अन्तिम होणी राख, मिट्टी उडणी थांउँ थाँईंआ। मैं ग़रीब निमाणयां देवां साथ, कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। दीनां मज़्हबां झगड़ा मेटणा ज़ात पात, आत्म ब्रह्म देणा समझाईआ। संदेशा सुण लै पहली अस्सू दी पहली रात, प्रविष्टा पहला नाल मिलाईआ। इक्को किनारा होणा घाट, इक्को नईया सोभा पाईआ। तेरी अन्तिम मुक्कणी वाट, सदी चौधवीं अक्ख उठाईआ। आह हुक्म संदेशा लैणा वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। पंज सत्त बरस कर लै नाच, नटुआ हो के स्वांग वराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कहे मैं सच दा मित्र प्यारा सांझा, सगला संगी इक अख्वाईआ। मेरे प्यार

तों रहे कोई ना वांझा, साधां सन्तां जीवां जंतां रिहा जणाईआ। मेरा खेल तक्कण चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दा वगे झांजा, झक्खड़ मोह वाला वहाईआ। मैनूं माण दे के गया वाला बाजा, बाज़ी दीन दुनी देणी उलटाईआ। जिंना चिर तेरा शाहो भूप पुरख अकाल ना आवे राजा, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। किसे दी सुरत सवाणी मेल होण देणा नहीं किशन राधा, सीआ राम राम रूप ना कोए समाईआ। दुरमति मैल धो सके कोए ना दाग़ा, पापां करे ना कोए सफ़ाईआ। कलयुग कहे मैनूं फेर इशारा आउंदा कुछ झगड़ा उठणा अग्गे पिच्छे वाघा, वागां वागां वाला रिहा भवाईआ। मैं ख़बर संदेसा दयां विच पंज आबा, पंजाबीओ करां शनवाईआ। सत्त थाल लै के हाज़र हो जाओ गुरमुख विच्चों दुआबा, हथेली उत्ते टिकाईआ। एह आसा रखी खिजर ख्वाजा, दूर दुरेडा ध्यान लगाईआ। जिस वेले मेरा नूर अलाह बेपरवाह वाली दो जहान जोत जगाए देस माझा, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस खाणा पीणा सब दा करना सांझा, सत्तां दीपां हुक्म वरताईआ। ओथे शर्म हया काहदा, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। जिस दा अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल मुवायदा, वक्त सुहञ्जणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे वेखो सत्त थाल आए परोसे, सतिगुर शब्द हुक्म जणाईआ। ख़बर संदेसे देवे कोने कोने गोशे, चार कुण्ट शनवाईआ। जिस दी सोच कोई ना सोचे, समझ विच्चों समझ ना कोए समझाईआ। जिस धार नूं सतिजुग प्या लोचे, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस शरअ मेटणी नमाज़ां वाली रोज़े, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। जिस ने आपणे विच छुपाणे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाले अहुदे, आहिदनामा सब दा पूर कराईआ। झगड़ा मेट देणा जञ्ञू बोदी बोदे, सुंनतां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर स्वामी होए सहाईआ। सतिजुग कहे मैं पुराणा बुढ्ढा चार जुग दा, पिछोकड़ नज़री आईआ। मैं लक्कों कुबा ते पैरां तों डुड्डा, चल्ल सकां ना राईआ। मैं वेखण आया कलयुगा, की कलकाती आपणी खेल खिलाईआ। मैनूं संदेसा दे के गया बुद्धा, बुद्धी तों परे समझाईआ। सदी चौधवीं की हाल होणा उत्ते वसुधा, धरनी की कुरलाईआ। सब दा बेड़ा दिसदा डुब्बा, पार किनारे ना कोए लगाईआ। दीन मज़्हब दी धार बण गया डूँग्घा खुड्डा, दुनी मूँह दे भार सुटाईआ। सतिजुग कहे मैनूं वेख के कुछ ना सुझा, हैरानी विच रिहा कुरलाईआ। मैं मुख तों हो गया गुंगा, रसना जिह्वा ना मूल चलाईआ। मेरे मूँह चों फेर दुक्खां दा निकिलया हूंगा, हूंगर दिती थांउँ थाँईंआ। दो जहान वेखण कौण कूंदा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ध्यान लगाईआ। मैं बुढ्ढे ने हस्स के किहा दो जहानो एह खेल शब्द सतिगुरु दा, गुरदेव इक अख्वाईआ। कलयुग दा अन्तिम ते मेरा विहार शुरू दा, शरअ वाल्यो

दयां समझाईआ। जिस वेले पुरख अकाल ने मैनूं थापी दिती ते मैं सतिजुग बुढ्ढा फेर तुरूंगा, भज्जां चाँईं चाँईंआ। सच पुछो प्रभू दा प्यार कदे ना थुड़ूगा, तोट विच कदे ना आईआ। आत्मा सब दा परमात्मा नाल जुड़ूगा, एह मेरी बेपरवाहीआ। सब दे अन्दर इक्को मन्त्र फुरूगा, तूं मेरा मैं तेरा ते वेला वक्त चुकणा जुदाई दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। साचा हुक्म इक दृढ़ावेगा। परम पुरख दया कमावेगा। हरख सोग सर्ब मिटावेगा। धर्म योग इक समझावेगा। नाम चोग अगम्म चुगावेगा। हउँमे हंगता रोग मिटावेगा। बोध अगाधा पंडत आप अख्वावेगा। आत्म धार बणा के संगता, शरअ शरीअत पन्ध चुकावेगा। लेख मुका के भुक्खा नंगता, सिर सब दे हथ्थ टिकावेगा। निशाना मेट के तारा चन्न का, चन्द चांदना इक रुशनावेगा। भरम मिटा के मन मन का, मन का मणका आप भवावेगा। रंग वखा के साचे तन का, तन कंचन गढ़्ह वडयावेगा। जिज्ञासू रूप बणा के जन का, हरि जन आपणी गोद टिकावेगा। झगड़ा मुका के छपर छन्न का, साचा मन्दिर इक सुहावेगा। लेखा रहे ना कलयुग कल का, कलकाती डेरा ढाहवेगा। लहिणा देणा पूरा करे राजे बलि का, पुराणा लेखा लेखे विच रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म आप वरतावेगा। साचा हुक्म इक वरताएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पुरख अकाल खेल खिलाएगा। शब्द दलाल इक प्रगटाएगा। काल महाकाल सीस निवाएगा। राय धर्म आप उठाएगा। चित्रगुप्त अक्ख खुल्हाएगा। लाड़ी मौत नाल रलाएगा। जम का संग संग बणाएगा। सूरा सरबंग भेव चुकाएगा। नाम मृदंग इक सुणाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कंध ढाहेगा। सति धर्म दा सच अनन्द वखाएगा। गुरमुखां अन्दर लँघ, बज़र कपाटी कुण्डा लाहेगा। आत्म सेज सुहा पलँघ, सुख आसण सोभा पाएगा। नाम निधान वजा मृदंग, सोई सुरती आप हिलाएगा। अमृत बूँद दे स्वांती गंग, जगत तृष्ना आप बुझाएगा। पन्ध मुका के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार कराएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाएगा। साचा हुक्म अगम्म सुणावेगा। हरि का भेव कोए ना पावेगा। देवत सुर सीस निवावेगा। गण गंधरभ किन्नर यशप राग अलावेगा। मधुर धुन इक सुणावेगा। सुन्न मुन आप खुल्हावेगा। चुण चुण गुरमुख हरिजन संग बणावेगा। लख चुरासी छाण पुण, भगत सुहेले बाहर कढावेगा। लेखा जाणे देवत सुर मुन, मुनी मुनीश्र पर्दा आप चुकावेगा। जो मालक बणया कुल, कुल मालक हो के वेख वखावेगा। इक्को आप बण अभुल, भुल विच सर्ब भुलावेगा। गुरमुख विरला नाम कंडे तराजू जाए तुल, तोला इक्को नज़री आवेगा। जिस दा जाप जप सकण ना रसना बुल्ल्ह, हर हिरदे आपणा डेरा लावेगा। ओह मौले फुलवाड़ी नाल फल फुल्ल, महक आपणी

विच टिकावेगा। जो सच प्रीती घोली जाण घुल, घोल घमाई आपणे लेखे लावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी खेल खिलावेगा। सच दी करनी खेल खिलावांगा। सतिगुर शब्द शब्द डंक वजावांगा। राउ रंक आप उठावांगा। दवार बंक इक सुहावांगा। नाम तनक इक रखावांगा। लहिणा देणा पूरा कर के जनक, सीता सपुत्री वंड वंडावांगा। कलयुग कूड़ कुड़यारा धर्म दी धार चुक्क के धनुख, तीर निराला इक रखावांगा। जगत जिज्ञासू आपे परख, पारखू हो के वेख वखावांगा। जन भगतां दे के दरस, निज नेत्र लोचन नैण खुल्हावांगा। अमृत मेघ अगम्मा बरस, अग्नी तत तत बुझावांगा। पूरब जन्म दी पूरी करां शर्त, बलि बावन संग निभावांगा। बण वाली जग जहाना उत्ते अर्श, फ़र्श उत्ते सोभा पाईआ। शब्दी धार पूरा कर के फ़र्ज़, लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ फड़ावांगा। योद्धा सूर बण मर्दाना मर्द, मृदंगा इक्को नाम वजावांगा। बलि तेरी मंज़ूर कर के अर्ज़, आरज़ू आपणे नाल रखावांगा। तेरी दुनियादारी वाली दुनिया नाल रहे ना ग़रज़, ग़रज़ आपणी झोली पावांगा। तेरा होण ना देवां हरज़, हरज़ाने तेरे पूर करावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वावांगा। बलि कहे सुण मेरे धुर दे बावन, बाबल दयां जणाईआ। तूं स्वामी पतित पावन, पारब्रह्म अख्वाईआ। तूं दुष्ट सँघारे बण के रामा रामन, तेरी बेपरवाहीआ। तूं कंस पकड़या पछाड़या जगत दामन, कान्हा आपणी वंड वंडाईआ। तूं सतिगुर शब्द बणे ज़ामन, जुम्मेवार इक अख्वाईआ। जिस नूं ना कोई तृष्ना ना कोई तामन, जगत हवस ना कोए वधाईआ। जो कहि के गया शुकर प्रोहत ब्राह्मण, ब्रह्म धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सच सुहाईआ। बलि कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तेरे चरण कँवल कीता सब कुछ दान, पिट्ठ आपणी जगत वखाईआ। मेरा साक सज्जण रिहा ना कोए विच जहान, पल्लू सारे गए छुडाईआ। तेरा धर्म दा मेरे दर दा ना दिसे निशान, मैं की की कहि सुणाईआ। मैं इक्को बेनन्ती करां मेरे मेहरवान, मेहर नज़र लैणी टिकाईआ। सतिजुग विच मेरा ज़रूर झुलेगा निशान, नाथेवाला सोभा पाईआ। जे घर वाल्यां मेरी बेनन्ती नहीं कीती परवान, जिथ्थे मेरी भूमी शमशान, उथे होवे रुशनाईआ। शहिनशाही सम्मत इक्की विच जिस वेले नवां बणया विधान, वायदे सब दे पूर कराईआ। सम्मत दस तेरा भगत दवारा दिल्ली विच होणा महान, तेरी वज्जे वधाईआ। मेरी ख़ाक मेरी राख जो सिंघासण थल्ले रखी मेहरवान, उथे लै के जाणां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। बलि कहे मैं सतिजुग तेरे प्यार दा भुक्खा, प्रीतम तेरे विच समाईआ। मैनूं नहीं जगत दा दुखा, दुक्खां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा तेरे नाम

नाल उजल्ल होवे मुखा, दुरमति मैल धुआईआ। मैं तेरा लाडला सुत्ता, सुत दुलारा नज़री आईआ। मेरी सुहञ्जणी होणी रुत्ता, रुतड़ी तेरे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। बलि कहे मेरे सतिगुर दीन दयाल, परम पुरख तेरी सरनाईआ। मैं तेरा बिना ततां तों लाल, सचखण्ड सोभा पाईआ। जगत रिशतिआं विच गुरदयाल, गुर गुर तेरी ओट रखाईआ। मेरी आसा रखीं संभाल, सम्बल वाल्या तेरे चरण टिकाईआ। जिस वेले ना कोई शाह रिहा ना कंगाल, भूमी वाला भूम ना कोए सुहाईआ। मेरी सदा बणी रहिणी धर्मसाल, धर्म दवारा तेरे चरणां सोभा पाईआ। तूं आपणा गुज्झा खेल करना कमाल, जगत बुद्धी वाला समझे कोए ना राईआ। तिन्न अस्सू तूं सुणना मेरा हाल, मुरशदा सुणावां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। अस्सू कहे मैं वड वडभागा, धुर भाग वड्डे हरि पाया। सम्मत सम्मती उठ उठ जागा, आलस निंद्रा लाहया। हँस बणया दर साचे कागा, हउँमे रोग मिटाया। पाया परम पुरख हरि कन्त सुहागा, ना मरे ना जाया। थाल ल्याउण गुरमुख वाले दुआबा, दोहरी वार सुणाया। एह हुक्म अगम्मा सतिगुर शब्द आखा, बिना अक्खरां अक्खर पढ़ाया। भुक्ख्यां नंगिआं होवे राखा, घर घर देवे रिज़क सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याआ। थाल कहिण प्रभ तेरी वस्तू, थिर घर वासी दया कमाईआ। तूं पुरख अकाला नूर अलाही अगम्मी हस्तू, हस्त कीट समाईआ। तेरा भगत सुहेला तेरी नाम ख़ुमारी विच मस्तू, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तूं किरपा कर दे उत्ते धरतू, धवल होणा सहाईआ। मालक ख़ालक हो के अर्शू, अर्शी प्रीतम देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। थाल कहिण असीं पुराणा लौहण आए उधार, सच सच सुणाईआ। असीं बलि दवारे हुन्दे सां दरबान, ख़ुशीआं सेव कमाईआ। जिस वेले बावन पहुँचया आण, बृद्ध ब्राह्मण रूप बदलाईआ। चारे वेदां लग्गा गाण, सोहले ढोले राग जणाईआ। बिन नैणां लग्गा तकाण, अक्खीआं विच्चों अक्ख उठाईआ। बिना सुणदा जाए कान, धुन आत्म राग अल्हाईआ। फेर निगाह मारी जिथ्थे बलि दा सी परवान, सत्तां रंगां वंड वंडाईआ। ओह सारे अन्दरे अन्दर होए हैरान, हैरानी विच सुणाईआ। वाह साडे भगवान, एह तेरी बेपरवाहीआ। अज्ज छत्रधारी तेरा अश्वमेध जग करदे ते तैनूं होण परवान, तूं आवें वेस बदलाईआ। ओह निगाह मार लै कलयुग कूड़ कुड़यारा दिसे शैतान, शरअ आपणे संग रखाईआ। धर्म दा धर्म नाल बणे ना कोए विधान, सति नाल सच ना कोए मिलाईआ। उस वेले माण रहिणा नहीं सीता राम, काहन कृष्ण ना कोए वड्याईआ। कलमे वाले करन हराम, ईमान विच ना कोए

समाईआ। सतिनाम वाले भुल्लण बण अंञाण, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं वक्त तक्क लै बण के वाली दो जहान, दुहरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस वेले सति दा बणे ना कोए राजान, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। रईयत दी करे ना कोए पहचान, दुखियां दर्द ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। बावन कहे मैं खेल खिलावांगा। आवण जावण वेस वटावांगा। पतित पावन नाम धरावांगा। ग़रीब निमाणयां देवां मानण, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। बिना भगती तों भगतां नूं दे के ब्रह्म ज्ञानन, आत्म परमात्म पर्दा लाहवांगा। उन्हां दे सन्मुख हो के दो जहाना बणा ज़ामन, ज़ामनी आपणी तोड़ निभावांगा। नेड़ ना आवे कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट मिटावांगा। साचा दवारा कर तैयार, भगत दवार इक सुहावांगा। मैं छड के राजन राज घर बाहर, ग़रीब निमाणयां अग्गे झोली डाहवांगा। मैं प्यार मुहब्बत दा भुक्खा ओ दुखीओ दुक्खां नाल मेरा भर दयो भण्डार, इहो मंग मंगावांगा। जे तुसीं सदी चौधवीं अन्त होए ख्वार, ख्वारी सब दी मेट मिटावांगा। मैं आदि जुगादि दा सांझा यार, विछड़यां यारां फेर रलावांगा। मैं, बलि दवारे सत्तां रंगां विच भोजन कीता तैयार, ओह भगतो सन्तो फ़कीरो ग़रीबो तुहाडे हथ्थां विच फड़ावांगा। राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों देणा उतार, ग़रीब निमाणयां इक्को रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म वरतावांगा। सत्त थाल कहिण साडीआं ऐ प्रभू बिना आशा तों मंगा, ओए मंगतिआ तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। तेरी नूर जोत दा प्रकाश ज्यों सति धार दा सतरंगा, सति जोत वाल्या तेरी सर्ब होवे रुशनाईआ। विष्नूं नूं कहि दे जे सतिजुग विच काणी कीती वंडा, वंडण वाल्या तेरी बदली दयां कराईआ। नाले नाम दा सब तों उच्चा करना खण्डा, खण्डे खड़ग खड़काउण वाल्या खण्ड खण्ड फेर ना करीं लोकाईआ। आह गुरमुखां दे हथ्थ विच पहली अस्सू नूं जेहड़ा फड़या प्रेम प्यार लंगर दा मंडा, एह मण्डलां मण्डपां देणा वरताईआ। एह इशारा कर के गया सी गोबिन्द जिस वेले छड्डया सी पुरी अनन्दा, अनन्द विच गया समाईआ। कलयुग जिस वेले तेरा अन्तिम समां लँघा, आपणा पन्ध मुकाईआ। उस वेले खेल करे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सत्त थाल कहिण जन भगतो पहली अस्सू तों सब दी कटी भुक्ख, नाम दा भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं रात नूं ख़ुशीआं विच सौणा ते सतिगुर तुहाडा तुहाडे घर घर जा के कढ्ढेगा दु:ख, दुखियां दर्द मिटाईआ। पर याद करना पर फेर तुहानूं माता दे गर्भ विच एस ने उलटा होण नहीं देणा रुक्ख, चुरासी दा गेड़ देणा मुकाईआ। किते प्यार ना करयो जननी वाली कुक्ख, पुरख

अकाल आपणी गोद टिकाईआ। उथे तुसां तूं मेरा मैं तेरा पढ़नी तुक, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जे तुसीं नहीं जाणदे तुहाडा स्वामी तुहानूं लए गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लए लगाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे लाडले पुत्त, जेहड़ा सुत अपराधी आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा इक वार हिरदयों सीस गया झुक, उस नूं राय धर्म ना दए सज़ाईआ। आवण जावण सब दा जाणां छुट्ट, छुटी लिव फेर दए लगाईआ। मातलोक चों बूटा पुट्ट, सचखण्ड साचे दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। थाल कहिण सतिगुरु मेरे नाल कौली ते ग्लास, आपणा आपणा रूप आए बदलाईआ। कुछ उन्हां नाल कर बचन बिलास, की पिछला हाल सुणाईआ। एह सारे कहिण सानूं वर दिता सी रामदास, छोले घुंगणीआं ग़रीबां हथ्थ फड़ाईआ। इक दिन याद विच हो गया उदास, उदासी विच इक आवाज़ लगाईआ। जे तूं मेरा माही ते बेपरवाही ते मेरे आ जा पास, क्यों बैठा पिट्ठ भवाईआ। मैं अक्खां मीटीआं निगाह मारी धरती तों थल्ले ते परे आकाश, ते आकाशां तों परे वेख वखाईआ। उथे बिना गोपी काहन तों पैंदी रास, जोती नाल जोत ते जोत नाल जोती मिल के आपणा रंग रंगाईआ। मैं अगम्मा तक्कया तमाश, की खेल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। कौली ग्लास कहिण साडे नाल चमचा छोटा निक्का, ओ निक्कयो वढ्ढयो प्रभू तुहानूं रिहा सुणाईआ। सानूं सच दस्स दे कलयुग तों बाद सतिजुग किस तरह बदलेगा सिक्का, सिक्दार हो के किस तरह आपणा हुक्म चलाईआ। किस तरह बणेगा प्यारा मित्र मित्ता, मीत प्यारे की तेरी होवे वड्याईआ। कलयुग जीव तैनूं वसण नहीं देंदे अन्दर चिता, किस तरह दी चित ठगौरी इन्हां दे अन्दरों कढ्ढाईआ। तूं ते कहिंदा मैं ते करा देणा आत्मा परमात्मा दा हित्ता, हितकारी हो के सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। पर सच दस्स कलयुग दी चहूं कूटां विच किथ्थे किथ्थे बणनी चिता, ते कवण चिखा विच दीन दुनी दए जलाईआ। तेरा खेल सदा अनडिट्ठा, अनडिट्ठड़े आपणा पर्दा देणा उठाईआ। बेशक अवतार पैग़म्बरां गुरुआं किहा तेरा भाणा मन्नणा मिट्ठा, बेवस हो के तेरे ढोले गए गाईआ। पर मेरे कोल तेरा आह वेख ओह पुराणा चिट्ठा, जिस नूं चिट्ठी रसैण हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे मेरया करतया, तैनूं करता पुरख कहि कहि सारे गए वड्याईआ। तूं मालक वड्डा धरतया, धरनी धरत धवल धौल उत्ते डेरा लाईआ। जे तूं स्वामी हैं निहकामी हैं, अन्तरजामी हैं ओ ग़रीबां वास्ते हुण परत आ, ओ पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। वेख लै किस तरह दीन दुनिया दी हुन्दी हत्या, हत्यारी होई लोकाईआ। चारों कुण्ट निगाह मार लै ना किते धर्म ना किते सतया, सति सतिवादी नज़र

किसे ना आईआ। बेशक तेरा अनेक मन्दिर शिवदुआला मठिआ, मसीतां चर्चां गुरदवारयां वंड वंडाईआ। चारों कुण्ट तक्क लै अंग्यारा तपे भट्ठया, भठियाला कलयुग दो हथ्थीं अग्नी रिहा ढाहीआ। जिधर तक्के कूड़ कुड़यार दा उडे घटया, तेरे चरणां धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। हुण ते पिछला वेला जांदा टप्पया, टापूआं दा झगड़ा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। लंगर कहे मेरा प्रेम प्यार दा प्रशादा, प्रशादी सतिगुर दया कमाईआ। जगत जहान ग़रीब निमाणयां होवे वाधा, भुक्ख्यां मिले माण वड्याईआ। जगत दा जगत विच्चों बदल जाणां समाजा, समग्री सति वाली वरताईआ। अस्सू कहे शहिनशाही सम्मत नौ ते मेरी याद रखणी अज दी आजा, प्रविष्टा पहला नाल मिलाईआ। एह खेल करे मेरा मोहन माधव माधा, मधुर धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। पहली अस्सू कहे जन भगतो प्रभू प्यार दा लैणा प्यार, प्यार प्रीतम झोली पाईआ। पिछले जन्म दा ना रहे उधार, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। आत्मा परमात्मा बणाउणा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक्को सोभा पाईआ। जो आदि जुगादी यारां दा यार, यराना सके ना कोए तुड़ाईआ। जे तुहानूं ख़ुशी नाल कलयुग विच बणाया आपणे बरख़ुरदार, मेहर नज़र नज़र इक उठाईआ। तुहाडे जन्म कर्म दे पूरब लेखे दए निवार, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। दर आयां सब दा माणस जन्म दए संवार, स्वार्थ परमारथ आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, सरकारे आला ख़ुदा तुआला इक्को इक इक अख्वाईआ।