पुस्तकालयभाग २३

२ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मैणीआं ज़िला अमृतसर गुरबख्श सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे प्रभ दाता गुणी गहीरा, गहर गवर अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शाह पातशाह शहिनशाह पीरन पीरा, पातशाह परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस दा शब्द दुलारा एकँकारा नाम निधाना सीस बंधाए चीरा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। ओह सन्त सुहेला इक अकेला हरि भगत पछाणे आपणा हीरा, कोटन कोटि कोटां विच्चों ध्यान लगाईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के देवे धीरा, धीरज जत सति सन्तोख आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास कसीरा, कौडी कौडी आपणा रंग रंगाईआ। ओह लहिणा देणा कलयुग अन्त जाणे गुणी गहीरा, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणे विच छुपाईआ। जिस दी जग नेत्र नज़र ना आए किसे तस्वीरा, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे हरि करता इक अगम्म, अगम्मढ़ी खेल खिलाईआ। जो लेखा जाणे पवण स्वासी दम, दामनगीर लख चुरासी सोभा पाईआ। जिस भेव चुकाउणा आत्म धार ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप उठाईआ। जिस लेखा तक्कणा हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा खोज खुजाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी इक बणाउणा धर्म, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सरन सरनाई होवे पुरख अकाले चरण, दूजा इष्ट ना कोए दृढ़ाईआ। जन भगतां खोल्हे हरन फरन, निज लोचन डगमगाईआ। सच प्रीती बख्शे चरण, चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। लेखा मुकाए डरन मरन, चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा हरिजन आत्म परमात्म ढोले पढ़न, सोहँ शब्द शब्द जणाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्हन, हउँमे हंगता मेट मिटाईआ। दरगाह साची साचे वड़न, हरि सच मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरि दाता योद्धा सूर, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। आदि जुगादी आसा मनसा पूर, हरि पुरख निरँजण अगम्म अथाहीआ। दर्शन देवे हाज़र हज़ूर, एकँकारा इक इकल्ला आपणा पर्दा लाहीआ। नाम ख़ुमारी बख्श सरूर, आदि निरँजण जोती जाता डगमगाईआ। नाता तोड़ के सृष्टी दृष्टी अन्दरों कूड़, अबिनाशी करता होए आप सहाईआ। जन भगतां बख्श चरण धूढ़, श्री भगवाना रंग रंगाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा आदि अन्त दा इक दस्तूर, दो जहानां हुक्म मनाईआ। मेरे सारे होवण मशकूर, शुक्रिए शुकराने विच सीस निवाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नेड़े दूर, दूर दुराडा आपणा खेल खिलाईआ। जन भगतां बख्श नाम सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। जो मूसा आसा कीती उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर ध्यान लगाईआ। ओह बेनन्ती करां मंज़ूर, मनसा मानसां तों बाहर दयां वड्याईआ। जो हज़रत ईसा तक्कया अगम्मा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। उहदा लहिणा देणा लेखा पूरा करना ज़रूर, ज़रूरत सब दी झोली पाईआ। जुग बदलणा प्रभ दा आदि अन्त दा दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग अन्तिम होणा पैणा मजबूर, मुश्किल हल्ल ना कोए कराईआ। ओह लेखा वेख लै जिस कारन सूली चढ़या मनसूर, सूलां सथर यारड़े दा यार गया हंढाईआ। सो स्वामी सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। जिस नाता तोड़ना कलयुग कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। ग़रीब निमाणयां बख्शे चरण धूढ़, टिक्के धुर दे नाम रमाईआ। जन्म जन्म दे बख्श कसूर, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा साहिब इक सुल्ताना, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सूरबीर नौजवाना, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म विच बदल जाए ज़माना, ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। निव निव तक्कण सीआ रामा, गोपी काहन ध्यान लगाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। ओह वजाए इक दमामा, जगत जहान करे शनवाईआ। जिस शरअ जंज़ीर तोड़नी कोई रहे ना मज़्हब ग़ुलामा, तन्दी तन्द ना कोए बंधाईआ। सतिजुग सति दा बदल जाए विधाना, विद्या तों बाहर आप दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा मालक इक बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, लेखनी लिख सके ना राईआ। ओह लेखा जाणे लख चुरासी काया गढ़्ह हंगत, हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, वेद कितेबां वेख वखाईआ। सर्ब स्वामी हो के कन्त, कन्त कन्तूहल वड वड वड्याईआ। जिस दी माया सदा बेअन्त, बेऐब नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो पुरख अकाला धुर दा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दी धर्म धार दी रीता, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। रूप जणा के नीकण नीका, वड वड्डा आप अख्वाईआ। जिस जगत मेटणा शरीका, चारों कुण्ट करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तर तेरी इक्को रहे प्रेम दी प्रीता, प्रीतम परमात्म आत्म विछड़ कदे ना जाईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मैणीआं ज़िला अमृतसर गुरदयाल सिँघ दे घर सवेरे

अस्सू तिन्न कहे मैं होया ख़ुशहाल, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। किरपा करे पुरख अकाल, अकल कलधारी धुरदरगाहीआ। मेरी जुग चौकड़ी दी वस्त रखी संभाल, सम्बल बहि रिहा वरताईआ। मैं बणया शाह ना रिहा कंगाल, दलिद्रां डेरा ढाहीआ। स्वामी हो के मेरे नाल, आपणा रंग रंगाईआ। बणा के साचा लाल, सच दयां वड्याईआ। बलि कर प्रितपाल, बावन खेल खिलाईआ। दे वड्याई नाम गुरदयाल, सिँघ गुरदयाल घर आपणा खेल दिता कराईआ। इहनां दोहां दा पिछला हाल, सज्जण मीत सोभा पाईआ। अठी दिनीं इक दूजे दा करदे सी जमाल, नैण नैणां विच मिलाईआ। सुरती विच सुरत कर ख्याल, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अस्सू

तिन्न कहे मैं ख़ुशीआं दे विच नच्चा, जन भगतो चाउ घनेरा जणाईआ। तुहानूं बचन अगम्मा दस्सां सच्चा, सचिओ दयां समझाईआ। पुरख अकाल दा लेखा नहीं कच्चा, कंचन गढ़्ह होए सहाईआ। उहदा भेव जाणे कोए ना पता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादि धर्म दी सत्हा, सति सतिवादी नूर अलाहीआ। उहदा सब तों डूँग्घा खाता, खाता समझ कोए ना आईआ। जो वसे बाहर दीनां ज़ाता, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा आत्म धार जगत दा नाता, परमात्म मेल मिलाईआ। ओह खेले खेल बहु बिध भांता, आपणा भेव चुकाईआ। जन भगतां बण के पिता माता, होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं तक्कां सूरीआं चन्द्र, आकाश आकाशा ध्यान लगाईआ। नव सत्त दे तक्कां मन्दिर, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। धर्म दा साचे घर वज्जा जन्दर, कुंजी नाम ना कोए लगाईआ। इन्सान हैवान हो गए पशू डंगर, पंछीआं खल्ल लुहाईआ। मनुआ दहि दिश भवे बन्दर, बन्दना विच ना कोए समाईआ। लेखा दिसे ना किसे डूँग्घी कन्दर, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू तिन्न कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, भगतो दयां जणाईआ। सारे नैण मीट के मंग लओ मंगा, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले सानूं बख्श दे आपणा अनन्दा, अनन्द साडी झोली पाईआ। तेरा भगत रहे कोए ना मंदा, मंद भाग नज़र कोए ना आईआ। सब दे मगर लगा दे शब्दी डण्डा, डण्डावत अन्दरों दे बदलाईआ। सड़दा सीना सब दा होवे ठण्डा, निगाह निगाह नाल लओ मिलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दा होवे अन्तिम कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट बैठा राह तकाईआ। लेखा लेख वेखो पूरब संदा, की संधी रही जणाईआ। जिस दा सफ़र नहीं कोई लम्मा, पाँधी पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू तिन्न कहे जन भगतो तुहाडे चरण कँवल धर्मसाला, चार जुग दी दिती बणाईआ। तुहाडे प्रेम दी दीन दुनी दी होवे माला, मन के मणक्यां नाल भवाईआ। तुहाडा प्यार जिज्ञासुआं तोड़े जगत जंजाला, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। फल लगाए काया डाला, पत्त टहिणी नाल महकाईआ। नाम भण्डारा भगती करे मालो माला, अतोट अतुट वरताईआ। लेखा जाणे दीन दुनी दा शाला, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। अस्सू तिन्न कहे सुहञ्जणा होवे दवारा गुरमुख, भगतां नाल वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां बख्शे साचा सुख, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। दीनां नाथा लए पुछ, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। वेखो लेखा कुछ दा कुछ, अवर दा अवर दयां दृढ़ाईआ। जगत अक्ल बुद्धी दा माण रिहा ना तुछ, चले ना

जगत कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। अस्सू तिन्न कहे मेरा भाग सुहंदा, सोहणी मिली वड्याईआ। मेरा नैण रिहा ना अन्धा, अज्ञान दिता चुकाईआ। मैनूं ला के नाल अंगा, अंगीकार होया सहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्दा, संसा दिता मिटाईआ। सति सच समझा के धन्दा, धरत धवल धौल दिती वड्याईआ। नाम चाढ़्ह के आपणा रंगा, रंगत दिती वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू तिन्न कहे धर्म दवारा बणया अज्ज, धर्म दी धार धार जणाईआ। गुरदयाल सिँघ बोल के कहे गज्ज, हरिसंगत रिहा जणाईआ। जन भगतो दीन दुनी दा नाता झूठा समझो जग, पुत्त पोतरे कम्म किसे ना आईआ। जो जगत तृष्ना विच गए बज्झ, माया ममता नाल मिलाईआ। की होया जे मेरा तन ठीकर गया भज्ज, वजूद नज़र कोए ना आईआ। मैं सचखण्ड बैठा सज, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। मेरी ओहो रखे लज्ज, जिस मेरी बणत बणाईआ। ओह निशाना मेरा ज़रूर दएगा गड्ड, लोकमात मात झुलाईआ। तुहानूं एह सिख्या मिली परिवार दे प्यार तों हो जाणां अड्ड, बिना सतिगुरु तों मिले ना कोए वड्याईआ। ना किसे दी कुल ते ना किसे दी कोई यद, बंस सरबंस रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनिया बगा बपड़ा बग्ग, जगत वासना नाल मिलाईआ। जिन्हां अन्दर क्रोध दी अग्ग, तत्व तत तत जलाईआ। सतिगुर शब्द पूरा सदा सरबग, मेहरवान मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस गुरदयाल सिँघ दा गुरदयाल दवारा ल्या लभ्भ, अस्सू तिन्न तिन्न दिती वड्याईआ। एह मेरा मित्र सतिजुग विच सी जिस वटाई पग्ग, वटांदरे दा लेखा दिता मुकाईआ। जन भगतो बिना नातिआं तों प्यार दे रिश्ते विच जाणां बज्झ, जो आदि जुगादि ना कोए तुड़ाईआ। एसे कर के माझा मालवा दुआबा इक्ट्ठा कीता लाउण दिता किसे नहीं पज्ज, बिध आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मैं चमकौर वाली गढ़्ही, गोबिन्द दा निशाना वेख वखाईआ। जिथ्थे खेल अगम्मी होई बड़ी, वड छोटा समझ कोए ना पाईआ। मैं वी चाहुंदा मेरा धर्म दवारा गुरमुख घर बाहरा मेरे प्यार विच ओथे बणे जिथ्थे होवे मेरी मढ़ी, मसाना विच श्री भगवाना आसण दए सुहाईआ। जिस दे नाल सतिजुग दी सच दी चले लड़ी, भगतो लड़ छुट जाए कूड़ लोकाईआ। एह तुक बावन ने उस वेले सी पढ़ी, जिस वेले दो करमां विच धरती नाप नपाईआ। बावन ने मगरां उत्ते आपणा चरण कँवल धरी, अद्धी करम दा हिस्सा पाईआ। फेर जगत जहान चों कर के बरी, बरे आज़मा दा डेरा ढाहीआ। उस वेले हुक्म दस्सया बावन हरी, हिरदे हिरदे विच सुणाईआ। चक्रवरतीआ वेख लै तेरे कोल धरनी नहीं जरी, धन दौलत हथ्थ किछ ना आईआ। तेरे प्यार वाले वड़ गए

आपणे घरी, बलि बलिदान ना कोए कराईआ। तैनूं ख़बर सुणावां खरी, खैर खाही नाल जणाईआ। तूं मेरा भाणा कलयुग अन्तिम फेर जरी, निव निव सीस निवाईआ। तेरा सिर रहिणा ना धड़ी, तन वजूद ख़ाक मिलाईआ। तूं इक्को दवारा वेखणा इक्को वेखणी गली, कूचा इक्को सोभा पाईआ। तेरा खेल फेर करना बण के वल छली, अछल छल हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा रंग आप रंगाईआ। बावन किहा बलि खोल्ह लै आपणी अक्ख, कलयुग ध्यान लगाईआ। की खेल करे पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस तेरा लहिणा देणा पूरा करना साढे तिन्न हथ्थ, इस तों वद्ध ना कोए वड्याईआ। एह लेखा कथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। तेरा दीन दुनी तों वक्खरा होणा रथ, रथवाही बेपरवाहीआ। तेरा तेरे दवारे विछाए सथ, सथ्थर यारड़ा तेरा आप हंढाईआ। जगत दे मन्दिर जाणे ढट्ठ, तेरा दवारा ढहण विच ना आईआ। जुग जुग हुन्दा रहे इक्ट्ठ, वजदी रहे वधाईआ। पुरख अकाला लए रख, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जगत सन्बंधी तेरे कोलों सारे जाण नस्स, संगी संग ना कोए रखाईआ। तूं वेखणा उतों आकाश, आकाश आकाशा बाहर ध्यान लगाईआ। बिना साढे तिन्न हथ्थ तों तेरा होणा किते नहीं वास, वास्ता अवर ना कोए बणाईआ। ओह बचन याद कराउणा ख़ास, जो सहिज नाल दिता बेनन्ती विच दृढ़ाईआ। जिस वेले सर अमृत हस्पताल विच तेरा दिल होया उदास, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सिँघ नाज़र तैनूं बोलया हो गुस्ताख़, अक्खीआं कढ्ढ डराईआ। तूं फेर चरण फड़ के आप, तलीआं थल्ले हथ्थ टिकाईआ। तूं मेरा पिता तूं ही मेरा बाप, सज्जण सैण ना कोए रखाईआ। आपणयां चरणां दी देवीं दात, दूजी ओट ना कोए वखाईआ। मेरा नाता नहीं किसे नाल मात, मैं मित्रां पुत्रां दिता तजाईआ। नाले तिन्न वार वेख्या झाक, दोए हथ्थ मथे उत्ते टिकाईआ। ओस वेले तेरा प्रेम नाल मुख चुम्मया सी आप, बुल्ल्ह हेठला मुख विच पाईआ। तेरा लेखा दो जहानां नाल रखांगा आपणे साथ, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे प्रभू तूं बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। मेरी आशा मनसा पूरी दिती करा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। आपणी बिध नाल सारा खेल दिता खिला, अक्ल बुद्धी दी चली ना कोए चतुराईआ। तूं दाता अगम्म अथाह, अभुल्ल इक अख्वाईआ। मैनूं सच दवार दिती सरना, सरनी आपणी ल्या लगाईआ। मेरा गुरमुख दवारा गुरमुख दी धार देणा बणा, गुरमुख रंग रंगाईआ। जिस वेले सतिजुग लग्गा ते मेरा निशाना दईं टिका, बिना सतिजुग तों कलयुग विच नाम मेरा ना कोए वड्याईआ। मेरे पूरबले रहे ना कोए गुनाह, अग्गे तेरी जोत रुशनाईआ। मेरे मित्र प्यारे दी पकड़ी बांह, जिस गृह मेरा खेल दिता

वखाईआ। जन भगतां दे सिर ते ठण्डी रखीं छाँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। सब दा बण के पिता माँ, मेरे वांग सब नूं गोद उठाईआ। जन भगतो मैं संदेसा देवां नाल चाअ, चव्हीआं नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा निथाव्याँ थाँ, थान थनंतर इक्को इक सुहाईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ मैणीआं तों हरि भगत दवार जेठूवाल विखे पुज्ज के विहार होया

अस्सू तिन्न कहे मैं रिहा हस्स, हस्ती अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द इशारयां नाल रिहा दस्स, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। पुरख अकाला सब दी पूरी करे आस, आसा मनसा आपणे नाल रलाईआ। गुरदयाल सिँघ हो के बेवस, शब्द धार धार नाल रलाईआ। जन भगतो की तुसीं वी मेरे प्यार विच्चों जाओगे नस्स, आपणा पल्लू छुडाईआ। मेरी शहादत देणगे रवि शशि, जो वेखण थाओं थाँईंआ। कलयुग रैण नहीं रहिणी अंधेरी मस्स, मस्सया अंधेर आपणा मुख छुपाईआ। मैं सदा ओस प्रभू दा गाउंदा जस, जो सिफ्तां दा मालक सिफ्त सालाहीआ। जिस नूं मन्नया अलखणा अलख, अगोचर अगम्म अथाहीआ। ओह मेरी पैज रिहा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तिन्न अस्सू कहे जन भगतो हाज़र रहिणा इक सौ इक ज़रूर, हुक्म सतिगुर शब्द वड्याईआ। भगत बेनन्ती होवे मंज़ूर, मंज़ूरी देणी धुरदरगाहीआ। सो स्वामी हाज़र हज़ूर, हर घट दा मालक सोभा पाईआ। जिस दा सच दा सच दस्तूर, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिसदा लेखा नहीं नाल हँकार गढ़्ह ग़रूर, ग़ुरबत तों बाहर डेरा लाईआ। सो स्वामी भगतां दा मज़दूर, जुग जुग साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे गुरमुख दवारे दी रखणी तिन्न अस्सू मुन्याद, नींह शब्द धार ख़ुदाईआ। जिस दी सदा रहे याद, रविदास दए गवाहीआ। वजदा रहे सच दा नाद, धुन आकाशां विच शनवाईआ। मेटदा रहे विवाद, विख रहिण कोए ना पाईआ। सेवा करनी सब ने बण के सन्त साध, साजण नाल मिलाईआ। जिस दा मन्दिर सुहञ्जणा होणा कलयुग तों बाद, बदी दा लेखा रहे ना राईआ। जिस हिस्सा पवाउणा माझा मालवा दुआब, जम्मू जम्म के सेव कराईआ। प्यार दी नींह विच तुहाडा प्यार दब्बया जाए फुल्ल गुलाब, जिस दी महक दो जहानां तों बाहर महकाईआ। सम्मत सोलह दी मेरी पुराणी याद, लोह चुर जिस नूं कहि के

सारे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। गुरदयाल सिँघ कहे मेरे धर्म दा बणे धर्म दवारा, दो जहान वज्जे वधाईआ। सति सच दा महल जाए उसारा, सति सतिवाद नाल मिलाईआ। मेरे लहू मिझ दा बणायो बिना इट्टां तों गारा, माटी ख़ाक वाली मिलाईआ। मेरीआं हड्डीआं छत्त दा देण सहारा, दूजी वस्त ना कोए रखाईआ। मैं उहो रीती जगत दस्सणी दुबारा, जो बलि बावन धार वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दा बण सिक्दारा, चक्रवरती हो के हुक्म वरताईआ। अन्तिम किरपा करी आप निरँकारा, निरवैर दया कमाईआ। ढाई कदमां मंग मेरा तोड़या माण हँकारा, जगत कुटीआ ना कोए सुहाईआ। बिना शरीर तों धरनी मिल्या कोए ना दाइरा, दाअवा नज़र कोए ना आईआ। अन्त सति सच विच मैं हारा, आपा आप मूँह दे भार सुटाईआ। अन्त हस्स के किहा चरण रख दे मेरी सरकारा, नींह मेरे उत्ते टिकाईआ। बावन किहा इहो खेल फेर करां दुबारा, दुहरी कल वरताईआ। मैं बिना शरीर तों होवां ज़ाहरा, साढे तिन्न हथ्थ दा लेखा तेरे नाल रखाईआ। जोती नूर हो उज्यारा, बिन छप्पर छन्न सोभा पाईआ। सम्बल रह के धाम न्यारा, अपरम्पर हो के एह लहिणा देणा दयां चुकाईआ। हुण तूं राजा फेर बणीं जगत दा भिखारा, तैनूं मुट्ठी ख़ाक भिच्छया कोए ना पाईआ। तेरा साक सन्बंध रहे ना कोए प्यारा, मुहब्बत मुहब्बत ना कोए बणाईआ। बिना भगतां तों भगतां दए ना कोए अधारा, सगला संग ना कोए रखाईआ। बलि कीती निव निव निमस्कारा, एह तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरे चरणां दी धूढ़ लावां छारा, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। ना थेह वाला तेरा दवारा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। लोकमात मातृ भूमी इशारा, शाम शामा तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं जन भगतां दा शुकर गुज़ारां, धन्न धन्न कहि के दयां वधाईआ। जिन्हां तिन्न अस्सू दा सुहाया दिहाढ़ा, सम्मत शहिनशाही नौ नाल मिलाईआ। मेरा लग्गा भगतां विच भगत प्रेम दा अखाड़ा, भज्जा वाहो दाहीआ। नाले संदेसा देवां बोल जैकारा, सच सच सुणाईआ। जन भगतो सचखण्ड विच वी भगतां नूं बिना प्रभू दर कोई नहीं प्यारा, माता पिता भैण भ्राता नार कन्त एथे नज़र कोए ना आईआ। जगत मिथ्या खेल संसारा, सति सच दयां सुणाईआ। मेरी डण्डावत बन्दना नमो नमो निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को मीत मुरारा, मित्रो मित्र प्यारा दयां समझाईआ।

३ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

हरि मन्दिर अथाह, हरि हरि आप उपाईआ। वड दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा लहिणा देणा थल अस्गाह, महीअल रिहा समाईआ। ओह वाहिद अलाही नूर ख़ुदा, ख़ुद मालक इक अख्वाईआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु शास्त्रां वाले गवाह, शहादत रहे भुगताईआ। ओह लेखा जाणे दो जहां, दुहरी आपणी कल वरताईआ। उहदा नगर खेड़ा वसदा रहे ग्रां, गृह गृह सोभा पाईआ। जो भगत सुहेला भगतां पकड़े बांह, बहीआ आपणे हथ्थ रखाईआ। ओसे दा सदा सद रहिंदा नाँ, नाउँ निरँकार वड वड्याईआ। तिस दे चरण कँवल बलि बलि जां, बलिहारी आपणा आप घोल घुमाईआ। सो निथाव्याँ देवणहारा थाँ, धनंतर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। हरि मन्दिर अपार, भगत दवारया। हरि भगत अपार, महल्ल उसारया। हरि मन्दिर अपार, जोत जगा रिहा। हरि मन्दिर अपार, नाद वजा रिहा। हरि मन्दिर अपार, बूँद स्वांत प्या रिहा। हरि मन्दिर अपार, सोई सुरत सुरत उठा रिहा। हरि मन्दिर अपार, अकाल मूर्त नज़री आ रिहा। हरि मन्दिर अपार, साची मूर्त तूरत तुरीआ आप सुणा रिहा। हरि मन्दिर अपार, आसा मनसा पूरत, पूरन पुरख अकाला रंग रंगा रिहा। हरि मन्दिर अपार, नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, सति सच नाल बन्न्हा रिहा। हरि मन्दिर अपार, सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़त, मुग्धां रंग रंगा रिहा। हरि मन्दिर अपार, हरिजन बख्शे चरण धूढ़त, दुरमति मैल धवा रिहा। हरि मन्दिर अपार, इक्को नज़री आए नूर नूरत, जो उजाला जग करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वडया रिहा। हरि मन्दिर अनडिट्ठ, नेत्र नज़र ना आया। हरि मन्दिर जिथ्थे किसे मिले ना पिट्ठ, सन्मुख सोभा पाया। हरि मन्दिर अपार, नाम भण्डारा देवे मिट्ठ, बिन रसना रस चखाया। हरि मन्दिर अपार, जन्म कर्म दा लेखा लए नजिट्ठ, आवण जावण फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताया। हरि मन्दिर अपार, भगत वड्याईआ। हरि मन्दिर अपार, संग जणाईआ। हरि मन्दिर अपार, गुरमुख कुड़माईआ। हरि मन्दिर अपार, गुरसिख वधाईआ। हरि मन्दिर अपार, मिले मेल धुर दे माहीआ। हरि मन्दिर अपार, जोती जाता नज़री आईआ। हरि मन्दिर अपार, वरन गोती डेरा ढाहीआ। हरि मन्दिर अपार, सोई सुरती आप उठाईआ। हरि मन्दिर अपार, धुर दी खेल दए वखाईआ। हरि मन्दिर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा संग बणाईआ। हरि मन्दिर अपार, सहिज सुखदाया। हरि मन्दिर अपार, जगत दलिद्री दु:ख मिटाया। हरि मन्दिर अपार, अन्तर निरन्तर देवे सुख, सुख सागर

विच समाया। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे लेखा नहीं काया बुत, बुतख़ाने वंड ना कोए वंडाया। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे इक्को सुहञ्जणी रुत्त, खिजां ना कोए वखाया। हरि मन्दिर अपार, मिले अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ दर दखाया। हरि मन्दिर अपार, लेखे लग्गण सन्त सुहेले सुत, अपराधी नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा मेल मिलाया। हरि मन्दिर अपार, जन भगत सुहेलया। हरि मन्दिर अपार, मिलणा गुरसिख गुरमुख धुर दे चेलया। हरि मन्दिर अपार, धर्म राए दी कटे जेलया। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे पारब्रह्म प्रभ आपणा खेल खेलया। हरि मन्दिर अपार, नर हरि दिसे इक नवेलया। हरि मन्दिर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सज्जण सुहेलया। हरि मन्दिर अपार डूँग्घा सागर, सगली खेल वखाईआ। हरि मन्दिर अपार डूँग्घी काया गागर, गगरीआ वज्जे वधाईआ। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे मिलदा धुर दा आदर, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे प्रेम दी चिट्टी चादर, ओढण नज़र कोए ना आईआ। हरि मन्दिर अपार, सुहावे करीम कादर, करता पुरख धुरदरगाहीआ। हरि मन्दिर अपार, निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। हरि मन्दिर अपार जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची शरनाईआ। हरि मन्दिर अपार, भगत उपन्या। हरि मन्दिर अपार, लेखा रहे ना दीन मज़्हब बन्नया। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे इक्को नूर जो चढ़े चन्नया। हरि मन्दिर अपार, मिले नाम भण्डारा साचा धन्नया। हरि मन्दिर अपार, सुणे नाद बिना कन्या। हरि मन्दिर अपार, प्रभ सुहाया बिना छप्पर छन्नया। हरि मन्दिर अपार, विखाए जन भगतां जिन्हां ने भाणा मन्नया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा आपणा खेल खलन्या। हरि मन्दिर अपार, गुरु गुरदयाल है। हरि मन्दिर अपार, सतिगुर सच्ची धर्मसाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे पोह ना सके काल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे नाम वस्त मिले सच्चा धन माल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे ना कोई शाह ना कंगाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे इक्को जोत नूर अकाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे दीपक तेल बाती सके कोई ना बाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे त्रै वस्तू रखया इक्को थाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे साहिब स्वामी चले नाल नाल है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे सोंहदे बुढे बृद्ध बाल नौजवान है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां मिलदा माण है। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे वसदा जोती जाता श्री भगवान है। हरि मन्दिर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहारा दान है। हरि मन्दिर अपार, जगत निरालया। हरि मन्दिर अपार, गुरमुख विरले मात वखालया। हरि मन्दिर अपार, जन भगतां आप सुहा ल्या। हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे इक्को नूर जोत उजालया।

हरि मन्दिर अपार, जिथ्थे शाहो भूप बैठा शाह दलालया। हरि मन्दिर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आपणे हथ्थ रखा ल्या। अस्सू कहे भगतो मेरा दिवस दिहाढ़ा तीजा, तीजे नैण वाल्यो दयां जणाईआ। जिन्हां ने पूरबले जन्म दा नाम निधान बीज बीजा, फल ख़ुशीआं नाल लैणा खाईआ। तुहाडीआं सच दवारे सतिगुरु आप करे रीझां, रीझां वाल्यो रीझ के तुहाडे उत्ते आपणा प्रेम बणाईआ। तुहाडीआं आशा पूरीआं करे मनसा वालीआं उम्मीदां, हँसां दे रूप हँस दए वखाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स के सीधा, सिध्धे राहे दित्ते पाईआ। ना कोई रोज़े नमाज़ां ना वेखणीआं पैण ईदां, ईदग़ाह दा मालक मुल्क इक्को दए वखाईआ। सारयां दीआं कलयुग दी ग़फ्लत विच्चों खोल्ह के नींदां, नफ़रत देवे मिटाईआ। तुहाडे अन्दर सुरत शब्द दी धार पा के पींघा, हुलारा देवे चाँईं चाँईंआ। हरिजन जन भगत जुग चौकड़ी सदा जींदा, लोकमात मरन विच कदे ना आईआ। जो नाम निधान अमृत रस पींदा, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। सिँघ गुरदयाल इशारा देवे अन्त मालक होणा साढे तिन्न हथ्थ सीं दा, जगत जगीर कम्म किसे ना आईआ। भरोसा नहीं किसे पुत्तर धी दा, जगत जीअ नाते जाण तुड़ाईआ। एह इशारा तक्क लओ गुरदास ने जो लहिणा लिख्या वीह इकीह दा, जिस दा भेव किसे ना आईआ। एह फल बूटा उस अगम्मे बीअ दा, जिस दा बीज लोकमात नज़र किते ना आईआ। एह इशारा उस मसीह दा, जो फाँसी उत्ते गया लटकाईआ। एह खेल मुहम्मद वाली तरजीह दा, शहादत उम्मत वाली भुगताईआ। एह लहिणा देणा लेखा नानक निरगुण सरगुण धार जंत जीअ दा, जोती जोत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा जाणे आपणे हुक्म वसीह का, जिस दी वसीहत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।

६ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ दे गृह

कलयुग कहे नारद अगम्म वखा दे कापीआं, जिस दी कापी जगत जहान नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द दीआं पढ़ा दे पातीआं, बिना अक्खरां निष्अक्खर धार जणाईआ। जिस साहिब मेरीआं मेटणीआं रातीआं, रुतड़ी रुत्त विच्चों बदलाईआ। जिस किरपा करनी उत्ते पापीआं, पतित पुनीत बणाईआ। धुरदरगाही बण के साकीआ, जाम अगम्मा दए प्याईआ। घर मन्दिर खोल्ह के ताकीआ, त्रैगुण अतीता करे रुशनाईआ। जिस ने सारीआं उतम करनीआं ज़ातीआं, जोती जाता इक अख्वाईआ। उहदा लेखा तक्क लै लोकमातीआं, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जिस लहिणे देणे मुकाउणे वंगां काचीआं, जन

भगतां कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जिस दे हुक्म विच लख चुरासी रही नाचीआ। टप्पण कुदण थांउँ थाँईंआ। उस दीआं ख़बरां अगम्मी बातीआं, बातन पर्दे दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे कलयुगा उस साहिब दा अवल्लड़ा लेख, कातब समझ किसे ना आईआ। जो जोती जाता पुरख बिधाता धरे अवल्लड़ा भेख, रूप अनूप सति सरूप आप प्रगटाईआ। उस दा फ़रमाना सुण लै संदेश, सँध्या सरघी वंड ना कोए वंडाईआ। जो मालक ख़ालक दो जहानां नर नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। ओह भेव अभेदा खोल्ह अगम्मड़ा भेत, जिस दी सार कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म दी धार करे हेत, निज नेत्र लोचन नैण नैण खुल्हाईआ। साची रुत बसन्ती रखे चेत, चेतन सब नूं आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। कलयुग कहे नारद मेरी डूँग्घी तक लै आशा, आशावंद हो के दयां जणाईआ। जिस साहिब ने निरगुण सरगुण धार पाईआ रासा, गोपी काहन खेल खिलाईआ। जन भगतां नाम दृढ़ा के स्वास स्वासा, साह साह विच समाईआ। खेल खिला के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। ओह कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखण आया जगत तमाशा, दो जहानां मर्द मर्दानां ध्यान लगाईआ। उस दा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। जो आदि अन्त ना कदे विनासा, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जो भेव अभेदा खोल्हे आपणा खुलासा, ख़सूसीअत विच जणाईआ। ओह सच स्वामी अन्तरजामी सचखण्ड दवारे पावे अगम्मी रासा, बिन गोपी काहन खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे नारद जी मेरी सुणो बेनन्ती, अर्ज़ आरज़ू दयां जणाईआ। मेरा भेव हथ्थ ना आवे पंडत पंडती, मुल्लां शेख़ ना कोए समझाईआ। मेरी करनी दी जाणे कोए ना पंगती, अक्खरां चले ना कोए वड्याईआ। मैं खेल खिलाउणी हंगती, हँ ब्रह्म दिता भुलाईआ। वड्याई कर के तन विच मन दी, मनसा कूड़ नाल मिलाईआ। अग्गे खेल वेखणी इक्को गोबिन्द चन्न दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उहदी धार अनोखी पारब्रह्म दी, ब्रह्म धार होए सहाईआ। तृष्ना मुक्की काया माटी मास नाड़ी हड्ड चम्म दी, चम्म दृष्टी जगत बदलाईआ। खेल रही ना तृष्ना ग़म दी, चिन्ता संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे कलयुगा तेरीआं अन्तष्करन दीआं मंगां, मंगतिआं दयां जणाईआ। जरा निगाह मार लै अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। चार यारी दा सीस वेख लै नंगा, ओढण उपर ना कोए टिकाईआ। प्यार रिहा ना विच पंजा, पंज प्यारे देण गवाहीआ। सदी चौधवीं खेल तक्क

लै अचंभा, हैरानी विच दृढ़ाईआ। आत्म रस दा रिहा ना कोए अनन्दा, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म पाए ना कोए निजा नंदा, रस सच ना कोए चखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोए ना छन्दा, सोहँ वजे ना कोए वधाईआ। तेरा सफ़र मूल रहे ना लम्बा, औध अवर ना कोए वधाईआ। ओह तक्क लै साहिब सूरा सरबंगा, हरि करता इक अख्वाईआ। जो जन भगतां अन्तष्करन विच देवे अनन्दा, सुख सागर विच रखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला आपणा बेड़ा चलाए बिना मुहाणया वञ्झा, खेवट खेटा आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्ताना सूरा सरबंगा, सूरबीर बेनज़ीर इक्को इक अख्वाईआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ दी बम्बी ते

धरनी कहे मेरे भाग उदय, मिले चरण कँवल शरनाईआ। मैं ख़ुशी होवां मिट्टी ख़ाक बसुधे, सुध आपणी आप बदलाईआ। मेरा साहिब स्वामी भेव खुल्हाए गुझे, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जन भगत सुहेले नाम धार विच रुझे, रुची अन्दरे अन्दर दिती लगाईआ। जीवण जन्म दे समझ गए मुद्दे, मुद्दतां दे विछड़े लए मिलाईआ। हरिजन ख़ुशीआं विच टप्पे कुद्दे, नच्चे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धरनी कहे मैं भागां भरी, भारत खण्ड मिली वड्याईआ। किरपा करी आप नर हरी, नर नरायण होया सहाईआ। जिस दी ख़ुशीआं विच सरन सरनाई परी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस कृपाल किरपा करी, करता पुरख होए सहाईआ। उस दे भय विच आदि जुगादी रही डरी, जुग चौकड़ी सीस निवाईआ। जिस गुरसिख हरिजन हरि भगत चुरासी विच्चों कीते बरी, बरे आजम आपणा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे मज़्हब ना कोए शरई, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को आपणे नाम दी पा के सही, सही सलामत आपणे घर टिकाईआ। राय धर्म लेखा मंगे ना कढ्ढ के वही, चित्रगुप्त गणित ना कोए गिणाईआ। जिस दी हुक्म दी धार अगम्मी नई, नव नौ चार रिहा वखाईआ। उहदा लहिणा देणा पूरा गोबिन्द वाला ढई, ढईआ आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं उस दी सरन सरनाई पई, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस ने कलयुग अन्त जन भगतां सार लई, सरसे विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरी वड्याई उदय असत, शाह सवारा होए सहाईआ। मैं ख़ुशीआं विच होणा

मस्त, दीवानी हो के सीस निवाईआ। जिस भेव चुकाया कीट हस्त, गृह इक्को वज्जे वधाईआ। ओह मालक वाली अर्श, फ़र्श सोभा पाईआ। मेरे उत्ते कीता तरस, रहमत सच कराईआ। अमृत मेघ अगम्मा बरस, जलधारा रंग रंगाईआ। मेरी नव नव चार दी मेट के हरस, हवस दिती बुझाईआ। जन भगतां दे के दरस, दर्शन भगतां आपे पाईआ। मेरा सुहञ्जणा ख़ुशीआं वाला बरस, शहिनशाही नौ नाल चतुराईआ। धरनी कहे मेरा स्वामी आया परत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मैं भागां भरी धरत, भगवन होया आप सहाईआ। जो सब दी पूरी करे शर्त, अवतार पैग़म्बरां गुरुआं लेखे पूर कराईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। शरअ छुरी रहिण ना देवे करद, नाम सति सति समझाईआ। मेरे साहिब दा खेल असचरज, चरण कँवल दए शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा पूरबला लेखे दा लाहवे कर्ज़, लहिणे देणे घर घर झोली पाईआ।

७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर सरैण सिँघ दे गृह

धरनी कहे सुहञ्जणी होई रुती, रत्न अमोलक मेरी मिट्टी ख़ाक नज़री आईआ। जिथ्थे नाम देव दी पुराणी विभूती, नाम नामा सार बणाईआ। सच प्रेम दी देंदा गया अहूती, समग्री बिरहों वाली पाईआ। शब्द सुणदा रिहा अगम्मी दूती, जो दुतीआ भेव तों बाहर सुणाईआ। सुरती रहे कदे ना सुत्ती, सुत्तयां लए जगाईआ। प्रभ खेल खिलाउणा काया पंज तत बुती, बुतखान्यां फोल फुलाईआ। जिस वेले जाप होणा बुला बुटीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। अन्दरों प्रीत होणी टुट्टी, बाहरों जगत जगत वड्याईआ। दीन दुनिया जाणी लुट्टी, सच वस्त रहिण कोए ना पाईआ। नाम दी चोग जाणी निखुट्टी, ख़ाली भाण्डे ना कोए भराईआ। किसे दी रहिणी नहीं प्रेम दी रुची, रचना सच ना कोए समाईआ। खेल तकणी अधमुची, दीर्घ रोग होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर लेखा आप सुणाईआ। धरनी कहे मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस भगतां दी लेखे लाई स्वाह, नामदेव देव होए सहाईआ। अन्तर दे के अगम्मी नाँ, नर निरँकार दए समझाईआ। मेरी बुद्धी रहे ना काँ, हँस रूप वटाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा मेटे सूर गां, लीक नामदेव गया पाईआ। जिस मोई लई जवा, निगाह प्रभ चरण चरण टिकाईआ। ओह शब्दी धार गया सुणा, ढोला अणसुणत सुणाईआ। नूर नुराना हक ख़ुदा, ख़ुद मालक बेपरवाहीआ। जिस मानव मानस कीते जुदा, जुज़ मज़्हब

वंड वंडाईआ। अन्त कलयुग जावे आ, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पूरब लेखे दए मुका, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दए समझा, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म रंग रंगा, रंगत इक्को इक वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल तेरा इक्को सुहाए थाँ, थान थनंतर वज्जे वधाईआ। जिस दी धार बहत्तर वार होई रुशना, नामे दिती वड्याईआ। भगत दवारा दए बणा, छत्ती धार दा पन्ध मुकाईआ। सो भगतां होए सहा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओह मेरा वाहिद अल्ला ख़ुदा, लाशरीक नूर अलाहीआ। मेरा राम रामा मिहबां, काहन कान्हा नज़री आईआ। जिस नूं बीठलो कहि के देवां गा, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा धर्म ग्रां, गृह गृह फोल फुलाईआ।