७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते फिर के गए अगणत उदासी, उदासी अन्तष्करन नज़र किसे ना आईआ। गृह छड बणदे रहे वनवासी, चारों कुण्ट चले वाहो दाहीआ। तीर्थ तट तक्के प्राग काशी, त्रबैणी नैणी वेख वखाईआ। अन्तर आत्म होई किसे ना रासी, रस्ता मिल्या ना धुरदरगाहीआ। रसना जिह्वा बणी ना स्वास स्वासी, साह साह ना प्रभू ध्याईआ। तृष्ना रखी हड्ड नाड़ी मास मासी, ममता मोह अन्तर अन्तर जणाईआ। राह तक्कदे गए शंकर कैलाशी, त्रिसूलां नैण उठाईआ। किसे होई ना बन्द खुलासी, बन्धन सक्या ना कोए तुड़ाईआ। मैं वेख वेख करदी रही हासी, बिन हथ्थां ताड़ी लाईआ। सच दी बणे कोए ना दासी, सेवक सेव ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे प्रभू बिन शब्द तों तेरी समझे उदासी ना कोए, दो जहान रहे बिल्लाईआ। निरगुण निरवैर निराकार तेरी पाए कोए ना सोए, सो पुरख निरँजण तेरा भेव किसे ना आईआ। जगत जिज्ञासू रूप धरदे रहे दोए, तन वजूदां नाल वड्याईआ। दीन दुनी नालों हुन्दे रहे निरमोहे, मोह मनसा ममता वाली अन्दर रखाईआ। ग़फ्लत गूढ़्ही नींद रहे सोए, शब्दी धार सुते ना कोए उठाईआ। कोटन कोटि उदासी हो के जगत मोए, मरया जीवत रूप ना कोए वटाईआ। बिन तेरी किरपा आपा आप गए खोए, लोकमात ना वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं उदासी ओह समझदी चंगा, चंगी तरह ध्यान लगाईआ। जिस नूं तृष्ना रहे ना नुहाउणा गंगा, यमुना सरस्वती ना राह तकाईआ। मन्दिर मस्जिदां शिवदुआले मट्ठां करे कोए ना संगा,
गुरदवार ना पन्ध मुकाईआ। इक्को अन्तर तेरे प्रेम दा लए अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए छन्दा, दूसर वेस ना कोए वखाईआ। किसे कम्म ना आवे बदन रखया नंगा, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। लहिणा मुके ना पन्ध मारया टंगा, फिर फिर वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा इक रखाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरा वैरागी उदासी ओह, जिस दी उस्तत निंदिआ करे लोकाईआ। जो जगत जहान दा छडे मोह, मुहब्बत तेरे विच रखाईआ। इक्को नाम जाण के सो, सो पुरख निरँजण तेरी ओट रखाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, होका देवे थांउँ थाँईंआ। घर तेरे नाम दी होवे लोअ, लोचन नैण होवे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देवे खोह, ख़ालस तेरे विच समाईआ। दुरमति मैल लवे धो, पापां करे सफ़ाईआ। आत्म धार परमात्म तेरे नाल जावे छोह, रंग रंगावे अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देखणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मैं त्यागी वेखे तेरे भगत, जुग जुग ध्यान लगाईआ। जिन्हां नाता तोड़या दीन दुनी जगत, मज़्हबां दा पन्ध मुकाईआ। इक्को ओट रखी साहिब सुल्ताना तेरी फ़कत, फ़िकरा तेरा ढोला गाईआ। तूं आत्म धार देणी शक्त, शक्तीशाली तेरे हथ्थ वड्याईआ। उन्हां लेखे लाउणी बूँद रक्त, जो तन वजूद तेरी सेव कमाईआ। झगड़ा मेटणा कीट हस्त, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। तेरी नाम ख़ुमारी विच रहिण मस्त, मस्ताने धुर दे देणे बणाईआ। सच उदासी दी देणी वस्त, जगत उदासीआं विच्चों आपणा आप लैण छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू त्यागी तक्के तेरे भगत जन, धन जणेंदी माईआ। जिन्हां दा इष्ट इक्को स्वामी बिना तन, वजूद नज़र कोए ना आईआ। ओह अन्दरों भाण्डा भरम बैठे भन्न, भय भाओ अवर रिहा ना राईआ। तेरी प्रीत विच कहिंदे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। ओह रूप अनूप समझ के ब्रह्म, पारब्रह्म ब्रह्म तेरी झोली पाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते ओह हरिजन तेरे जन, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात चाढ़्ह दे चन्न, चन्द सितार जिस नूं सीस झुकाईआ। उन्हां अन्तर रहे चिन्ता कोए ना ग़म, ग़मखार देणी वड्याईआ। भगत उधारना तेरा धर्म, धरनी धरत धवल धौल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगतां उदासी विच छडे साक सैण, सज्जणां गए तजाईआ। तेरा दर्शन कर के आपणे नैण, नैण नैणां विच मिलाईआ। तूं मेहरवान ना रहीं त्रफ़ैण, तरफ़दारी इक्को इक समझाईआ। तेरा नूर नुराना नज़री आवे ऐन दा ऐन, नुक्ता गैन वाला मिटाईआ। मैं मालक ख़ालक दर तेरे आई कहिण, कहि कहि दयां सुणाईआ। हरि सन्त सुहेले तेरे प्यार मुहब्बत दे वैहंदे विच वहिण,
समुंद सागरां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि भगत तेरा उदासीआं वाला ओह महैण, जिस दी महिमा चार जुग दे शास्त्र गाईआ।
७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर
सन्तोख सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू सतिगुर शब्द वैरागी ख़ास, जुग जुग इक अख्वाईआ। जो दीन दुनी वेखे खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। कोटन कोटि जीवां जंतां कर के नास, सद ख़ुशीआं विच समाईआ। चिन्ता ग़म विच कदे ना होया नास, हरख सोग ना कोए जणाईआ। सद ख़ुशीआं वाली पाउंदा रहे रास, मण्डल मण्डपां डेरा लाईआ। हर घट करदा रहे वास, घर घर आसण सोभा पाईआ। तेरे शब्दी धार दी धार विच्चों खेल करे दिन रात, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जन भगतां देंदा रहे दात, नाम सति सति वरताईआ। सुहेला हो के पुच्छे वात, साजण हो के मेल मिलाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे ज़ात पात, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। तेरा मेल मिलाए कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरे रंग रंगाईआ। तेरे नाम दी देवे बूँद स्वांत, अमृत रस चखाईआ। आप सब तों हो इकांत, इक इकल्ला डेरा लाईआ। आदि जुगादी धर्म उदासी इक्को लोकमात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू सच उदासी विच तेरा सुत, सतिगुर शब्द शब्द वड्याईआ। जिस दी सदा इक्को जेही रुत, ख़िज़ां बसन्त ना रूप बदलाईआ। तेरे प्यार विच मस्त रहे अबिनाशी अचुत, चेतन हो के तेरा ध्यान जणाईआ। ना तृष्ना ना कोए भुक्ख, लोभ विच कदे ना आईआ। हरख सोग ना कोए दु:ख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जनणी जणे कोए ना कुक्ख, गर्भवास ना अग्न तपाईआ। ओह तूं मेरा मैं तेरा पढ़े तुक, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। अन्त तेरा रूप अनूप सति सरूप निरगुण धार जोत, जोती जाते तेरे विच समाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे कोट, किला बंक इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप शब्द उदासी इक्को बहुत, दूसर उदासी विच कोए ना आईआ।
७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर तेजा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं दुनिया नालों करना चाहुंदी त्याग, त्यागण हो के पल्लू लवां छुडाईआ। मेरा दुरमति मैल धो दाग़, पापां होए सफ़ाईआ। मैं तेरी सृष्टी छडणा चाहुंदी जो होई काग, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरी खुल्ही जाग, सदी चौधवीं नैण उठाईआ। तूं माही महबूब दिसें ना किसे कन्त सुहाग, कन्तूहल तेरी सेज ना कोए हंढाईआ। चार कुण्ट मैं वेखे दीन मज़्हब समाज, जातां पातां ध्यान लगाईआ। तेरा लेखा कोए ना जाणे पुरख अकाले आदि, आदि निरँजण की तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नाम कलमा भुल्ल गए जुग जुगादि, चौकड़ी रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मिले वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं छडणा चाहुंदी जग, जग जीवण दाते तेरी आस रखाईआ। मैं सड़ गई त्रैगुण अग्नी नाल अग्ग, ततां तत रहे जलाईआ। तेरे नाम दा सुणे कोए ना नाद, अनहद नादी धुन ना कोए सुणाईआ। मैं तेरा खेल तक्कां ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। पवित्र रही कोए ना यद्द, कुल मालक कुलवन्ते तेरी कुल तेरे विच ना कोए समाईआ। कूड़ी क्रिया अन्त हो गई हद्द, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। मैनूं आपणे चरण कँवलां विच लै सद्द, त्यागण हो के दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डे तेरी वड वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं त्यागण कर दे, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे घर दे, गृह मन्दिर इक दरसाईआ। जिथ्थे भगत सुहेले वड़दे, गुर अवतार पैग़म्बर डेरे लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म धार इक्को ढोला पढ़दे, दूजा कलमा ना कोए शनवाईआ। इक्को तेरी मंज़ल हकीकी चढ़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दीनां मज़्हबां वाले झगड़े छड दे, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। मेरा लहिणा देणा मुका दे झब्ब दे, झलक आपणी नाल दे वड्याईआ। मैं नाते तोड़ां दीन दुनी सब दे, साहिब स्वामी तेरी आस रखाईआ। मैनूं वास दे दे अलग दे, वक्खरी रह के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरा त्याग करीं मंज़ूर, बेनन्ती तेरे अग्गे सुणाईआ। तूं साहिब हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा मालक नूर अलाहीआ। मेरा शहिनशाह ग़फ़ूर, ग़फ्लतां तों बाहर सोभा पाईआ। मेरा पैंडा अग्गे रहे ना दूर, नेरन नेरा देणा वखाईआ। मैं सच त्याग दी आसा रखी ज़रूर, ज़रूरत तेरे अग्गे टिकाईआ। कलयुग जीवां तक्क लै मेरे उत्ते किसे गाँ खाधी किसे खाधा सूर, धर्म विच बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं चाहुंदी सब दा विछोड़ा मेरे नालों करदे पहले पूर, पूरन सतिगुर तेरी ओट तकाईआ। ओह तक्क लै इशारा देंदा मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों बाहर रिहा सुणाईआ।
ईसा तक्क लै अगम्मी नूर, जो नूर नुराने तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। मुहम्मद कहे मेरी आसा मनसा पूर, सदी चौधवीं लेखा तेरे हथ्थ रखाईआ। नानक धार कहे तूं सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब ठांईआ। गोबिन्द कहे मैं तेरा सतिगुर शब्द मज़दूर, दो जहानां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा पूरबला बख्श दईं कसूर, कसम तेरा नाम ख़ुदाईआ।
७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जंडयाला ज़िला अमृतसर गुलज़ार सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं उदासी विच देवां होका, हुक्म तेरा इक सुणाईआ। सवाधान करावां चौदां लोका, चौदां तबकां नाल मिलाईआ। आपणा संभाल लओ मौका, सम्बल बैठा बेपरवाहीआ। अग्गे वक्त लँघणा औखा, औखी घड़ी दयां दृढ़ाईआ। किसे दा मार्ग पन्ध नहीं सौखा, मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। कलयुग घर घर करदा धोखा, जगत जिज्ञासुआं रिहा भुलाईआ। किसे दी चले कोए ना सोचा, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। दुनियादारो मेरी अन्तिम इक्को ख़ाहिश ते इक्को लोचा, लोचना वाल्यो दयां जणाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला जाती जोता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मानस मानव रहे कोए ना सोता, सुत्तयां दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं उदासी विच देवां सलाह, मशवरे रही जणाईआ। इक्को मन्नो बेपरवाह, जो बेपरवाही आपणे नाल रखाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा ख़ुदा, अवतार अवतरी दा ढोला गाईआ। गुरु गुरदेव सीस गए निवा, जगदीश्र अगम्म अथाहीआ। जिस दी सिफ्त कीती वड्याई वाह वाह, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। ओह मेरे उत्ते लेखा जाणे थांउँ थाँ, थांन थनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। धरनी कहे मैं उदासी विच कुरलावां मातलोक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। मेरे स्वामीआं आपणे प्रेम दा सुणा दे इक सलोक, ढोला धुरदरगाहीआ। मेरे सहिँसे मिटा दे रोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। मैनूं सति धर्म दा दे दे जोग, जुगती जगत वाली बणाईआ। जगत तृष्ना कूड़ा मिटा दे भोग, भस्मड़ा आपणा रंग वटाईआ। मैं तेरे चरण कँवल माणा मौज, मजलस छडां कूड़ लोकाईआ। दर घर ठांडे जावां पहुंच, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैनूं तेरे चरण कँवल रहिण दा शौक, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। तूं मेरा मालक ख़ालक अगम्मा खौंत, ख़सम ख़समाना इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा प्रेम एकँकार इक्को बहुत, बहु दुनिया सृष्टी कायनात मेरे कम्म किसे ना आईआ।
७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर हरी सिँघ दे शरीर छुट्टण नवित
हरी सिँघ कहे किरपा करी आप प्रभ हरी, हरि मन्दिर दिती माण वड्याईआ। सच स्वामी मेरी आत्मा वरी, परमात्म हो के जोड़ जुड़ाईआ। किरपा निधान किरपा करी, करता पुरख रंग रंगाईआ। मेरा भय भाओ रिहा ना डरी, भयानक नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी विच्चों कर के बरी, जून अजूनी पन्ध मुकाईआ। सचखण्ड दवारा वखा के घरी, गृह आपणा इक दरसाईआ। मेरी आत्मा सति सरूपी तरी, बैहतरनी राह विच सीस निवाईआ। मैं ख़बर सुणावां खरी, सति सच समझाईआ। मेरीआं ख़ुशीआं वाली अन्त अख़ीरी ओह घड़ी, जिस घड़ी प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। मेरी धार सचखण्ड दवारे चढ़ी, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। मैनूं नज़र आए गुरमुख प्यारे जो शहीद होए चमकौर वाली गढ़्ही, गोबिन्द चरणां डेरा लाईआ। उहनां मेरे नाल प्रीत कीती बड़ी, पिछला वेला वक्त वेख वखाईआ। साडी इक्को प्रेम दी हुन्दी सी लड़ी, डोरी सतिगुर शब्द बन्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी दया आप कमाईआ। हरी सिँघ कहे मेरा मिल्या धुर दा बाप, पिता पुरख अकाल गोद उठाईआ। नाता रिहा ना त्रैगुण ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मेरा पूरा हो गया जाप, रसना जिह्वा मिली वड्याईआ। रूह बुत करके पाक, पतित पुनीत होया सहाईआ। मैनूं दर्शन दिता साख्यात, सन्मुख सोभा पाईआ। इक सहिज नाल कीती बात, बातन दिता दृढ़ाईआ। उठ तक्क लै आपणा नात, रिश्ता रिशतिआं विच्चों समझाईआ। नाले खोल्ह अगम्मा ताक, पर्दा दिता उठाईआ। फेर सुणा के शब्द दा वाक, संदेसा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेख बणाईआ। हरि भगत कहे मैं मित्र पुराणा एक, इक इकल्ला वेख वखाईआ। जिस दे चरण कँवल टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत बुझाईआ। ओह मेरे जन्म कर्म दी बदल के रेख, ·षीआं मुनीआं तों बाहर दए वड्याईआ। परमात्म हो के करे हेत, आत्म आपणे विच समाईआ। मेरा पूरबला लेखा जो शरीर होया सी खेत, धड़ सीस वंड वंडाईआ। गोबिन्द ने ख़ुशीआं नाल ल्या वेख, गढ़्ही चमकौर दए गवाहीआ। नाले धर्म दा धर्म दिता संदेस, सुनेहड़ा इक जणाईआ। मेरा रूप ततां वाला दस दशमेश, दहि दिशा दिता जणाईआ। अन्तिम सतिगुर शब्द होवे नरेश, नर नरायण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द किहा मेरा सिख प्यारा मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो भगतां नाल भगती चलाए रीत, नवित आपणा फेरा पाईआ। मेहर करे हरि जगदीश, जगदीश्र देवे माण वड्याईआ। जिस दी सिफ्त कर सकण
ना दन्द बतीस, जिह्वा चले ना कोए चतुराईआ। ओह बख्शणहारा चरण प्रीत, प्रीतम धुरदरगाहीआ। जो लेखा जाणे हस्त कीट, ऊचां नीचां वेख वखाईआ। जिस दे हुक्म नाल साल बरस रहे बीत, सदीआं आपणा पन्ध मुकाईआ। उस दी अगम्मी अवल्लड़ी रीत, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान बेपरवाहीआ। हरी सिँघ कहे मेरा धर्म धार दा प्यार, धर्म नाल जणाईआ। मेरा शहिनशाह सिक्दार, पातशाह अगम्म अथाहीआ। जिस दा इक्को नूर नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। सचखण्ड सोहे सच घरबार, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत उज्यार, बिन तेल बाती होवे रुशनाईआ। अगम्मी शब्द दी धुन्कार, धुन धुन विच्चों प्रगटाईआ। अमृत अगम्मा वरखे वरखणहार, मेघला रूप ना कोए वरखाईआ। मैं कर के दरस दीदार, मैं ख़ुशीआं विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। फेर वेखे पैग़म्बर गुरु अवतार, भगत सुहेले सोभा पाईआ। सूफ़ीआं तक्कया नूर उज्यार, जोती जाते विच समाईआ। फेर वेखे कौल इकरार, वायदे वाअदयां वाले फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम जिस दा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी नज़री आईआ। जिस दा लेखा जाणे ना कोए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सीस निवाईआ। ओह शब्दी दए इशार, इशारयां नाल दए दृढ़ाईआ। उठ वेख लै आपणे मीत मुरार, मित्र मित्रां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मन्दिर इक सुहाईआ। साचे मन्दिर तक्क लै लाल, हरि लालन रिहा जणाईआ। जिथ्थे सुहंदे भगत सुहेले सिँघ संग पाल, बिना पालकी डेरा लाईआ। जगदीश मनजीत हो निहाल, निरगुण जोत विच समाईआ। गुरमुखां वजाउणा ताल, गुरदयाल ताली रिहा जणाईआ। एह खेल अगम्मड़ा अगम्मड़ा अवल्लड़ी तक्क लै चाल, निराली इक वखाईआ। जन भगतां पोह ना सके काल, महाकाल सीस झुकाईआ। धर्म राए लेख ना सके वखाल, चित्रगुप्त ना दए गवाहीआ। सम्बल बैठा सब दी करे संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। हरी सिँघ कहे मैं हारदिक ख़बर दस्सां, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। बिना तन वजूद शरीर तों हस्सां, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। बिना चरण कँवलां चारों कुण्ट नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। धरनी धरत धवल बिना नैणां तों वेखां अक्खां, अक्खरां तों बाहर पढ़ाईआ। जन भगतो प्रभू तों बिना कोई नहीं जे सखा, साजण नज़र कोए ना आईआ। तन वजूद माटी ख़ाक साड़ दिन्दे नाल कक्खां, अग्नी अग्ग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत कहे सुणो मेरा परिवार, जगत धार जणाईआ। होणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। मेरा वेखो महल्ल मुनार, अचल सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को दीप जोत उज्यार, नूर
नुराना नज़री आईआ। लेखा रहे ना अंध अंध्यार, अंध अंधेर ना कोए प्रगटाईआ। मैं सुणावां इक्को इक जैकार, जैकारा बेपरवाहीआ। जो तक्कया सो कहिण तों बाहर, कथनी कथ सके ना राईआ। चारों कुण्ट मेरा इक्को मीत मुरार, दिवस रैण नज़री आईआ। मैं दरस कर कर जाणां बलिहार, बलिहारी आपणा आप घोल घुमाईआ। जन भगतो इक बेनन्ती दयां गुज़ार, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। इक्को पुरख अकाल दा करां प्यार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सब ने ख़ुशीआं नाल मेरे कोल आउण नूं रहिणा तैयार, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। एथे ना कोई पुरख ना कोई नार, जोत जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। हरी सिँघ कहे जन भगतो मेरी वेख लओ चिट्टी नीली पग्ग, दोवें रूप बदलाईआ। पहलों गोबिन्द मिल्या ते फेर पुरख अकाल मिल्या सद, फ़र्क रिहा ना राईआ। जिस दा दीपक रिहा जग, इक्को नूर नूर रुशनाईआ। उस स्वामी दी सारे बणिउँ यद्द, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों मेला होया नाल सबब्ब, मिल्या विछड़ कदे ना जाईआ। मैं हुक्म देवां होर छेती झब्ब, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचे मंग मंगाईआ। जन भगत कहे मैनूं गुर अवतार पैग़म्बर रहे पुछ, ख़ुशीआं विच ख़ुशी बणाईआ। सानूं दस्स लोकमात दा हाल कुछ, कच्छ मच्छ तारीआं रहे लाईआ। मैं हस्स के किहा जगत दुनी दीन दे मार्ग गई घुस, रस्ता धर्म वाला भुलाईआ। सिख मुरीद तुहाडे नालों गए रुस, रुस्सयां लओ मनाईआ। सब दा भार आपणे कंधीं लओ चुक्क, आपणा बल प्रगटाईआ। प्रभ दा भाणा वेखो कदी ना जावे रुक, अग्गे हो ना कदे अटकाईआ। सब नूं दस्सो तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझी तुक, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। घर स्वामी देवे सुख, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। झगड़ा रहे ना किसे दुक्ख, दर्दीआं दर्द मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। जन भगत कहे वर पाया सहिज सुभाग, वज्जी नाम वधाईआ। जिस मेरा पर्दा ल्या काज, ओढण नाम सीस टिकाईआ। चरण कँवल दा बख्श के राज, सच दवार इक सुहाईआ। मेरी चुरासी विच्चों खोल्ह के जाग, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। मेरे होए वड वड भाग, भगवन दिती माण वड्याईआ। मेरा लहिणा देणा मुक्कया आज, अस्सू सत्त ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सच हुक्म दी साची कार, हरि करता आप कराईआ। वेखे विगसे पाए सार, वेखणहार बेपरवाहीआ। जिस भगतां बख्श्या सच दवार, दरगाह साची दए वड्याईआ। जन्म मरन दी पैज दए संवार, मानस जन्म आपणे लेखे लाईआ। जन भगतो जिस हिरदयों इक वार कर
लई निमस्कार, तिस नूं राय धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे गुरमुखां जन भगतां दा प्रेम दा भरया भण्डार, वस्त अतुट वरताईआ। सारे दिसदे मित्र प्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं हुक्म मिल्या अट्ठे पहर रहिणा तैयार, इक्को रंग विच समाईआ। जो भगत सुहेले आउण सच दवार, तिन्हां मिलणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बख्शे आपणा सच दवार, जिथ्थे द्वारका वासी काहन बैठे सीस निवाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे उत्ते प्रगटा सति, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर बदल दे मति, गुरमति इक समझाईआ। अग्नी तपे कोए ना तत, तत्व तत भेव खुल्हाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, सांतक सति देणा वरताईआ। आत्म परमात्म जोड़ दे नत्त, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। नाम बीज दे काया वत्त, कूड़ी क्रिया जड़ उखड़ाईआ। तूं साहिब स्वामी सर्ब कला समरथ, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। आदि जुगादी सब कुछ तेरे हथ्थ, जुग चौकड़ी तेरी वड वड्याईआ। मैं निरगुण धार स्वामी जोड़दी हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। आपणी महिमा दस्स अकथ, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग चला दे सच दा रथ, रथ रथवाही आप हो आईआ। कूड़ कुड़यार दे मथ, मथन कर ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा लेखा पूरा कर दे जो गोबिन्द सथर गया लथ, सूलां सेज दए गवाहीआ। मेरे नेत्र हन्झू वैहंदे अथ्थ, छहिबर रहे लगाईआ। मैं सरन सरनाई जावां ढट्ठ, निव निव लागां पाईआ। मेरे महबूबा चार वरनां अठारां बरनां दीनां मज़्हबां कर इक्ट्ठ, द्वैती शरअ रहिण कोए ना पाईआ। लेखा पूरा कर दे अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। आशा वेख लै मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरदवार काअब्यां फोल फुलाईआ। निगाह मार लै उत्ते लोकमाती, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। चारों कुण्ट तक्क अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दरोही तेरा भगत बिन तेरी किरपा दिसे कोए ना मेरी उत्ते छाती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट आई करांती, मेरा कुरह रिहा सुणाईआ। मेरी सुण अगम्मी बाती, बातन दयां जणाईआ। तूं स्वामी कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। सब दी इक्को बणा दे ज़ाती, आत्म ब्रह्म पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे मेट दे दुखड़े, हउँमे रोग रहे ना राईआ। जन भगतां उज्जल कर दे मुखड़े,
दुरमति मैल धुआईआ। मात गर्भ उलटे फेर ना होवण रुक्खड़े, नव अठारां अग्न ना कोए तपाईआ। तेरी गोदी रहिण सुतड़े, दर घर साचे सोभा पाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला अबिनाशी अचुतड़े, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। किसे दे भाग ना होण निखुटड़े, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो तेरे दरस प्यासे भुक्खड़े, तिन्हां मिलणा चाँईं चाँईंआ। हरिजन लुक्या रहे ना कोए किसे गुठड़े, कोने गोशे फोल फुलाईआ। सब दी सुहञ्जणी करदे रुत्तड़े, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे जन भगतां बख्श अगम्म प्रीत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सति पुरख निरँजण आत्म धार जणा दे साची रीत, रीतीवान दया कमाईआ। त्रैगुण नालों कर अतीत, त्रैभवण धनी होणा सहाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मसीत, काया काअबा इक सुहाईआ। जिथ्थे वसे आप अतीत, त्रैभवण धनी डेरा लाईआ। तेरी मैं सदा सद रखां उडीक, आशावंद हो के वेख वखाईआ। कलयुग वेख अंधेरा तारीक, चारों कुण्ट चन्द ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा तक्क लै ऊँच नीच, ज़ात पात रही कुरलाईआ। तूं स्वामी सब दे बीच, घट घट सोभा पाईआ। मेरी वेख के दुक्खां नाल निकले चीक, कूक कूक सुणाईआ। तूं कलयुग दे लेखे उत्ते मार दे लीक, सतिजुग सच दे प्रगटाईआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, पैग़म्बर संदेसयां विच गए सुणाईआ। मैनूं तेरे उत्ते उम्मीद, तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू जो भगत सुहेले तेरा नाम गाउण, मेरे उत्ते ख़ुशी मनाईआ। ओह दरस तेरा तेरे दर ते पाउण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सच सुहञ्जणी तेरी सेजा सौण, दो जहान ना कोए उठाईआ। उन्हां लेखा मुक्क जाए पाणी पौण, पवण पाणी ना कोए वड्याईआ। नाता रहे ना अवण गौण, चुरासी पन्ध मुकाईआ। तेरे चरण कँवल साचे अमृत नहाउण, सरोवर इक्को इक सुहाईआ। इक्को इष्ट देव तेरा मनाउण, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। मन हँकार मारन रौण, राम रामा तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर सच मिले वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ तेरा भगत वेख लै जग, जग जीवण दाते तेरी इक सरनाईआ। तूं उहनां मिलणा उपर शाह रग, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। कलयुग कूड़ी मेटणी अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। शब्द सुणाउणा अगम्मी नद, धुन आत्मक राग जणाईआ। कूड़ क्रिया मेटणी हद्द, गृह इक्को देणा वखाईआ। दरगाह साची लैणा सद्द, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। तूं निरगुण धार लैणा लभ्भ, खोजणा चाँईं चाँईंआ। तेरा मेला हुन्दा नाल सबब्ब, जुग चौकड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। तूं नूर अलाही रब्ब, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। सूफ़ी सन्त रहिण ना देवीं अलग, भगत भगवंत जोड़
जुड़ाईआ। मेरी बेनन्ती सुण लै अज्ज, निव निव सीस झुकाईआ। जिस बिध तेरे भगत सुहेले तेरे चरणां सचखण्ड रहे सज, दर ठांडे सोभा पाईआ। हरी सिँघ हरि तेरा संदेशा देवे गज्ज, बिन अक्खरां शब्द दृढ़ाईआ। मेरा गृह मन्दिर सोहणा सुहञ्जणा जिथ्थे इक्को दीपक रिहा जग, अंध अंधेरा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो करनहार करता समरथ, अकथ आपणा हुक्म वरताईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैं रोवां मार के भुब्बी, भांबड़ मेरे उत्ते कलयुग अग्न मचाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि जुग जुगी, चौकड़ी तेरी दए गवाहीआ। किरपा कर मैं मिन्नतां करां बसुधी, वसुधा हो के सीस निवाईआ। मानस मानुखां पवित्र कर दे बुद्धी, दुरमति मैल धुआईआ। आपणे नाम दी धार कर दे उग्घी, उगण आथण वज्जे वधाईआ। मेरे उत्ते झगड़ा होवे ना युद्धी, कल कलेश देणा गंवाईआ। मैं नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी बुढ्ढी, बुढेपा मेरे उत्ते आईआ। मैं लत्तां पैरां तों हो गई डुड्डी, भज्ज सकां ना वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया दे विच खुभ्भी, तुध बिन बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। मैं डिग्गी मूँह दे भार उधी, नैण मूसा वाले बिगसाईआ। मैनूं आवाज़ आए तेरी तूं ही तूं दी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा ना कोए गुसाँईंआ। मेरे उत्ते खेल वखा दे आपणे सतिगुर शब्द दुलारे गुरु दी, गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं रो रो दस्सां की, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणे तक्क लै जंत जीअ, जुगां दा भेव खुल्हाईआ। जिन्हां दी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं रखी नींह, मज़्हबां दीनां बणत बणाईआ। ओह गुरदास दा लेखा भुल्ल गए वीह इकीह, अकल कलधारी तेरी सार किसे ना आईआ। रविदास दा लहिणा तक्क लै साढे तिन्न हथ्थ सीं, शाह सुल्तानां दो जहानां देणा दृढ़ाईआ। किसे दा नाता प्यारा नहीं पुत्र धी, साक सज्जण सैण संग ना कोए निभाईआ। तूं मेहरवाना श्री भगवाना मेरे उत्ते थीअ, मेरा थान थनंतर दे सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तक्क लै आपणी सृष्टी, श्रेष्ट आपणा नैण उठाईआ। अन्तष्करन पवित्र होए ना किसे दृष्टी, दृष्टी कोन विच तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। मन ममता विच गए भृष्टी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल हल्काईआ। आत्म परमात्म तेरी
धार बणे ना कोए गृहस्ती, जगत सेजा जगत हंढाईआ। तेरा खेल आदि पुरख अपरम्पर स्वामी एकँकार इक्को इष्टी, इष्ट देव गुर सतिगुर इक अख्वाईआ। तेरा लेखा दोज़ख़ बहिश्ती, स्वर्ग स्वर्गां हुक्म वरताईआ। मैं कथा कहाणी दस्सां की, किस किस दी, की की हाल जणाईआ। मुहब्बत टुट्ट गई प्रभू तेरी धुर दे पित दी, पतिपरमेश्वर तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। काया वणजारी हो गई चम्मढ़ी हित दी, चम्म दृष्टी विच हल्काईआ। मुहब्बत रही ना तेरे प्यार वाली सिक दी, सिख्या विच सिख ना कोए समाईआ। सुरती शब्द नाल ना टिकदी, मस्तक टिक्के लाउण वाले सारे रहे कुरलाईआ। जगत पूजा रह गई पत्थर इट्ट दी, पुरख अकाले दीन दयाले तैनूं सीस ना कोए निवाईआ। मैं मार दुहथ्थड़ पिटदी, रो रो रही सुणाईआ। क्यों ठगौरी वध गई चित दी, चेतन सत्हा सति विच नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा वेख लै अन्तिम गृह, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वहिण वहि, शौह दरया रूप बणाईआ। मिलाई नाल माया त्रैगुण त्रैअ, त्रैभवण धनी तेरी सार कोए ना पाईआ। जिधर तक्कां हँकारी गढ़्ह हउँमे है, हँ ब्रह्म नज़र किसे ना आईआ। तेरे नाम कलमे इक दूजे नाल रहे खैह, खैबर तों परे तेरा लेखा वेखां चाँईं चाँईंआ। लखण दीप होणी द्वैत दवै, कुशा वंड वंडाईआ। करोच चुप्प कर ना रहै, पुष्कर आपणा वेस वटाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना तेरा सब नूं भुल्लया भय, भउ सिर ना कोए रखाईआ। मैं निमाणी धवल रही कहि, कहि कहि रही सुणाईआ। कलयुग ने चार कुण्ट झूठ दे डंके कराई जै, विजय सति धर्म उत्ते पाईआ। सच मुनारा गया ढह, चारों कुण्ट ख़ाक उडाईआ। धरनी कहे मेरे मेहरवाना सति वस्त दीन दुनिया नूं आप दए, देवणहार तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी तेरी शक्ती शवै, शिव शिवा तेरी आस रखाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सरमुख सिँघ दे गृह
धरनी कहे पुरख अकाल मेरी मन्नीं, इक मनसा साहिब तेरे चरण टिकाईआ। तूं स्वामी मालक मेरा तनी, साजण मीत बेपरवाहीआ। मेरी डोर बंधावीं आपणी कन्नी, लड़ी लड़ नाल रखाईआ। मैं तेरी नंन्ही निक्की जेही चन्नी, चन्द चांदने धुरदरगाहीआ। दरोही तेरी सृष्टी निज नेत्र हो गई अन्न्ही, लोचन दिव्य ना कोए खुल्हाईआ। मैं वैरागण हो के फिरां भन्नी,
भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा मित्र प्यारा तूं साहिब स्वामी इक्को तनी, त्रैगुण अतीता नज़री आईआ। तेरा खेल वेखणा जली थली, महीअल खोज खुजाईआ। तेरी जोत अगम्मी इक्को बली, बलि बावन धार प्रगटाईआ। की इशारा दिता हज़रत नाल मिल के अली, मुहम्मद संग बणाईआ। की प्यार दस्सया गोबिन्द सीस धरना तली, तल्ब नज़र कोए ना आईआ। मैं फिरनां गलीओ गली, ब्रह्मण्डां खण्डां भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मालक ख़ालक बण के वल छली, अछल छल आपणा हुक्म आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मैं मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी कहे प्रभू निगाह मार लै बिन नैणां, जोतां वाल्या जोती जाते वेख वखाईआ। तेरा दिसे ना कोए मेरे उत्ते साक सज्जण सैणा, मीत मुरार हरि निरँकार परवरदिग़ार नज़र कोए ना आईआ। तेरी आत्मा मेरे परमात्मा होया त्रफैणा, सगला संगी बहुरंगी सूरे सरबंगी संग ना कोए निभाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वैहंदा वहिणा, नव सत्त रही रुढ़ाईआ। नाता टुट गया भाई भैणां, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। तेरा भाणा पुरख अकाल सब ने सिर ते सहणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा पूरबला दे दे देणा, देवणहार तेरी आस रखाईआ। धरनी कहे मैनूं इयों जापदा मेरे उत्ते दीनां मज़्हबां दा बुरज ढहणा, उम्मत उम्मती कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरा दर इक तकाईआ। धरनी कहे मैनूं वक्त दिसदा दुहेला, परम पुरख दयां दृढ़ाईआ। तूं देवणहार इक अकेला, एकँकार तेरी शरनाईआ। तूं वसिउँ धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मेरे उत्ते खेल करे गोबिन्द धुर दा चेला, चेला गुर आपणा रूप दरसाईआ। नवां खण्डां विच फिरे अलबेला, जोवनवन्ता सोभा पाईआ। जिस भगतां नाल कराया मेला, मिलणी जगदीश तेरे नाल कराईआ। उस दा खेल तक्कां ते आपणा वक्त वेला, वेला थित वार खोज खुजाईआ। तेरा लेखा जिस पूरा करना चार जुग दा पहला, अवतार पैग़म्बर गुरुआं भविक्ख्तां भविशां लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा हुक्म आदि अन्त श्री भगवन्त सैला, सहिज सुखदायक धुर दे नायक तेरे हथ्थ वड्याईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कुंदन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मैनूं सारे कहिंदे मंमी मदर, ख़ुशी ख़ुशी नाल जणाईआ। मेरा लेखा नहीं नाल किसे अदर, अदल दे मालक दयां जणाईआ। मेरे उत्ते होण वाला ग़दर, गदागर दिसे लोकाईआ। मेरी पूरी करनी सधर, सदमा देणा मिटाईआ।
हक इन्साफ़ करीं अदल, अदालत इक जणाईआ। दीनां मज़्हबां दा मैं किस बिध वेखां कत्ल, कातिल मक्तूल ध्यान लगाईआ। मेरा कलयुग दा कन्ढ्ढा वेख लै पतण, घाटां फोल फुलाईआ। किसे दा चलणा नहीं कोई यतन, यथार्थ अवतार पैग़म्बर गुरु गए सुणाईआ। कोटां विच्चों तेरे गुरमुख हीरे रत्न, अमोलक सोभा पाईआ। जिन्हां उपजी तेरी मतन, मन मति दा डेरा ढाहीआ। ओह ढोले गाउंदे रसन, सोहँ शब्द अगम्म अथाहीआ। ख़ुशीआं विच टप्पण, नच्चण भज्जण वाहो दाहीआ। मैं संदेशा देवां इक्को बचन, बच्ची हो के सीस निवाईआ। तूं मेरा पुरख आदि निरँजण, आदि पुरख तेरी शरनाईआ। मैं चाहुंदा मेरे उत्ते सब दा इक्को होवे भजन, बन्दगी इक्को देणी समझाईआ। तेरी जोत दे दीपक जगण, गुरमुख साचे सोभा पाईआ। तेरे नाम दे नगारे वज्जण, इक्को ताल देणा दरसाईआ। तेरे चरण धूढ़ होवे मजन, सच सरोवर इक वखाईआ। कलयुग जीवां पवित्र करना बदन, दुरमति मैल देणी धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते कूड़ी क्रिया बुझाउणी अग्न, सति सच दा मार्ग इक लगाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सुखदेव सिँघ सुन्दर लाल दे नवित
धरनी कहे मेरे सतिगुर पुरख महानी, शब्दी शब्द धार तेरी सरनाईआ। मेरे मालक महबूब असमानी, इस्म इस्माने नूर अलाहीआ। तेरा जिस्म नहीं जगत जिस्मानी, जमीर वेखण कोए ना पाईआ। तूं मालक मंज़ल हक रुहानी, जोती जाता इक अख्वाईआ। तेरा नाम सतिगुर शब्द ब्रह्म ज्ञानी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी रचना ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल निशानी, गगन गगनंतर ज़िमीं जमा सोभा पाईआ। तूं किरपा करी साहिब मेहरवानी, भगवन आपणी दया कमाईआ। मेरे रोम रोम रोम रच के अमृत ठण्डा पाणी, मिट्टी ख़ाक दिती वड्याईआ। मैं जीवत रखां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सेव कमाईआ। तूं मैनूं बख्शणा इक्को चरण ध्यानी, कँवल देणी वड्याईआ। मैं सच दस्सां मेरे उत्ते चारों कुण्ट वध गई बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। पंज विकार चढ़ी तुग्यानी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हड़्ह रिहा चलाईआ। जिधर तक्कां कूड़ क्रिया फिरे जगत मैदानी, भज्जे वाहो दाहीआ। मेरे अन्तष्करन आई हैरानी, हैरत विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेरे अन्दर उठदे बेअन्त तुफान, झक्खड़ झांजे नज़री आईआ। मैं डुब्बदे वेखे जगत जहान, जुग चौकड़ी रहिण कोए ना पाईआ। मैनूं
लेखे मुकदे दिसदे अञ्जील कुरान, बाईबल तुरैतां वंड ना कोए वंडाईआ। छुपदे नज़र आउण वेद पुराण, स्मृतिआं संग ना कोए बणाईआ। गीता कहे मेरा दिसे ना कोए निशान, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। गुरु ग्रन्थ कहे मेरे उत्ते रहे ना किसे माण, अभिमान विच जगत लोकाईआ। सारे कूक कूक सुणाउण, तेरा नाम दुहाईआ। साचा लहिणा पूरा कर आण, आप आपणा रंग रंगाईआ। असीं तेरे नाम दा गाउंदे गाण, ढोले सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। धरनी कहे मैं वी मंगां दान, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। प्रभू कलयुग कूड़ी शरअ मेट शैतान, शरीअत रहिण कोए ना पाईआ। सब दे अन्तष्करन आपणा नूर जोत दे महान, अंध अंधेर मिटाईआ। जन भगतां कर कल्याण, कलमा नाम इक समझाईआ। तेरे चरण कँवल रहे ध्यान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना सकां उठाईआ। मेरे उत्ते वधे बेईमान, बेवा तेरी सृष्टी नज़री आईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन तेरा सहारा एकँकारा इक रखाईआ।