८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर प्रीतम सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरीआं अगम्मी मांगां, मंगती हो के झोली डाहीआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं रखीआं तांघां, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे स्वामीआ तेरा वेस अवल्लड़ा तक्कां स्वांगां, स्वांगी आपणी कल देणी वरताईआ। उठ सुण लै कल्मयां तों बाहर अज़ां बांगां, रसना जिह्वा की जणाईआ। जिधर तक्के शरअ दीआं चढ़ीआं कांगां, शरीअत सब नूं रही रुढ़ाईआ। कलयुग कूड़ कुटम्ब दीआं पईआं तांघां, भय आपणा रिहा वखाईआ। जेहड़ा लड़दा बिना शस्त्रां डागां, घर घर अन्दर मनुआ दिता बदलाईआ। उहदे अधीन होया पंज तत तना, शरीर बेनज़ीर चले ना कोए चतुराईआ। तेरा खेल ना किसे पहचाना, बेपहचान होई लोकाईआ। उठ वेख सदी चौधवीं सब नूं बन्न्हदी फिरे गाना, मौली तन्द सगन मनाईआ। नाल वखाए तारा चन्द निशाना, निशान निशान्यां विच्चों प्रगटाईआ। नाले निव निव करन सलामा, सजदयां विच सीस निवाईआ। मेरा आ गया नूर अलाही अल्ला अमामा, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस दा मुहम्मद दिता पैग़ामा, संदेशा इक जणाईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी शामा, शमा नूर जोत करे रुशनाईआ। एसे दी आशा रख के गया रामा, राम रामा ध्यान लगाईआ। एसे दा फ़रमान दस्सया अर्जन कान्हा, की काहन कान्हा खेल खिलाईआ। पैग़म्बरां
एसे दा चलाया इस्लामा, इस्म इक्को इक प्रगटाईआ। नानक निरगुण धार गाया सतिनामा, सति सति विच समाईआ। गोबिन्द फतह डंका वजाया दमामा, धौंसा नाम नाल सुणाईआ। ओह प्रगट हो के खेल करे दो जहानां, दोहरी आपणी कल वखाईआ। धरनी कहे मैं बलि बलि जावां, बलिहारी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भगत रहे ना कोए निथावां, चरण कँवल देणी अगम्म सरनाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर गुरबख्श सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे निरँकारा, नर निरँकार तेरी वड्याईआ। आओ तक्को मैनूं सतिजुग दए इशारा, सहिज सहिज सहिज रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम आए किनारा, नईया नौका आपणा पन्ध मुकाईआ। किरपा करे परवरदिग़ारा, सांझा यार नूर अलाहीआ। अमाम अमामा हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे धरनी मैनूं दे सच सलाह, सच नाल सुणाईआ। मैं किस बिध जावां तेरे उत्ते आ, आपणा बल प्रगटाईआ। धरनी कहे मेरा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। उहदा लेखा अगम्म अथाह, जगत जहान ना कोए जणाईआ। जिस वेले चाहे बणे जगत मलाह, खेवट खेटा इक अख्वाईआ। सति धर्म दा बेड़ा दए चला, चप्पू नाम वाला लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए रुड़्हा, वैहंदे वहिण वहाईआ। धर्म दा पल्लू दए फड़ा, आपणी गंढ पवाईआ। सच दवार दए सुहा, सोहणा बंक वखाईआ। जिथ्थे इक्को दीप रुशना, दूजी धार ना कोए बणाईआ। ओह तेरा लेखा तेरे हथ्थ दए फड़ा, फड़ बाहों आप उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, मिट्टी ख़ाक विच समाईआ। तूं करना वाह वाह, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर वेख वखाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर कर्म सिँघ दे गृह
धरनी कहे सतिजुग तेरी आशा रखी, रक्षक होवे धुरदरगाहीआ। जो धर्म दवारा तेरा वेखे अक्खी, लोचन नैण
उठाईआ। जन भगत बणावे धुर दी सख़ी, सख़ावत नाम झोली पाईआ। सब दे सिर ते आपणा हथ्थ रिहा रखी, मेहरवान दया कमाईआ। जेहड़ी कलयुग ने मेरी कीमत पाई कक्खी, हट्टो हट्ट विकाईआ। मैं सारी कथा कहाणी दस्सी, प्रभू अग्गे वास्ता पाईआ। चार कुण्ट तक्क लै रैण अंधेरी मस्सी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी वड्याई रही ना जसी, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। मैं चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। प्रभू एह तक्क लै तेरी सृष्टी माया ममता मोह विच फसी, शरअ ज़ंज़ीर ना कोए कटाईआ। मैनूं इयों जापदा दीनां मज़्हबां नूं पैण वाली गशी, होश विच होश ना कोए रखाईआ। ओन्हां दा लहिणा मुकणा जिन्हां खाधी डड्डी मच्छी, मशवरा सतिगुर शब्द प्रभ दे नाल बणाईआ। दुहाई देंदे पंख पंखेरूआं वाले पंछी, कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल जगत विच सति धर्म दी लग्गे अच्छी, कलयुग कूड़ कुटम्ब देणा मुकाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर सरदारा सिँघ दे गृह
सतिजुग कहे धरनी मेरे अन्तर चाउ घनेरा, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। मेरा साहिब मेरे उत्ते करे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा होए नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैं कलयुग मेटां झूठ अंधेरा, अंध अज्ञान चुकाईआ। तेरे उत्ते करां सञ्झ सवेरा, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। नाम जपा के तूं मेरा मैं तेरा, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। सतिगुर शब्द बणा के धुर दा शेरा, भब्बक इक्को इक सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पा के घेरा, शब्दी डोरी नाल बंधाईआ। इक्को गृह वखा के गुरु गुर चेरा, सतिगुर शब्द करां कुड़माईआ। सदी चौधवीं लेखा वेख करा निबेड़ा, हक हक समझाईआ। सति धर्म दा सच चलावां बेड़ा, बेड़ी इक्को नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा सतिजुग कहे इक्को सुहञ्जणा होए वेहड़ा, सेहन इक्को इक सुहाईआ।
८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ तरनतारन शहर विच सवरन सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरी लेखे ला लै सेवा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग तेरी चरण सरन सरनाईआ। तूं पारब्रह्म पतिपरमेश्वज
अलख अभेवा, अगोचर अगम्म अथाहीआ। सद वसे निहचल धाम निहकेवा, दरगाह साची सोभा पाईआ। धुर दे स्वामी अन्तरजामी आपणा नाम दे दे रस मेवा, बिन रसना रस चखाईआ। तूं पतिपरमेश्वर अपरम्पर देवी देवा, शाह पातशाह शहिनशाह नूर अलाहीआ। मेरे मस्तक ला दे बिना कौस्तक मणीआ दे थेवा, थिर घर वासी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सेवा कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। कोझी कमली नूं बख्श दे माण, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं मेरा साहिब श्री भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। भिक्खक दी झोली पा दे दान, दाता दानी हो के आप वरताईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी काहन राम तेरा लेखा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वज्जदी रहे वधाईआ। तूं शहिनशाह नूर अलाही अमाम, अमलां तों रहित इक अख्वाईआ। मैं तेरे दर दी चाकर होई ग़ुलाम, ग़रीब निमाणी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सेवा कर मंज़ूर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मेरे पूरबले बख्श कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तूं दाता सर्ब कला भरपूर, बेपरवाह अख्वाईआ। मैं तेरा जल्वा तक्कां नुराना नूर, नूर नुराने नज़री आईआ। मैं चार जुग कोटन चौकड़ी तेरी रही मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। मेरा तन वजूद तपे ना अग्नी वांग तन्दूर, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। मेरे उत्ते कलयुग कूड़ा पावे फ़तूर, फ़तवे सब दे उत्ते लगाईआ। जिस गढ़्ह बणाया ग़रूर, हंगता नाल मिलाईआ। डंका वजा के कूड़, कुड़यारा दिता उठाईआ। तेरे चरणां दी मिले किसे ना धूढ़, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। चतुर सुघड़ स्याणे होए मूर्ख मूढ़्ह, बुद्धी बिबेक ना कोए बणाईआ। तेरे नाम दी धुन सुणे कोए ना तूर, तुरीआ दा भेव ना कोए चुकाईआ। मैं अन्त होई मजबूर, मजबूरी तेरे अग्गे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी सेवा कीती जुग जुग, नित नित सेव कमाईआ। अन्त मेरा लहिणा देणा लेखा रिहा पग्ग, पूजण योग तेरी ओट तकाईआ। मेरी वसुधा दी लै सुध, बेसुध हो के दयां सुणाईआ। मेरे भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना मेरे कोलों वेख्या नहीं जाणां अन्तिम कलयुग वाला युद्ध, जिस दा लेखा काहन युधिष्टर गया सुणाईआ। कौरव पांडव जिस दी धार कोल सकण ना पुज्ज, ओह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी सेवा करीं कबूल, किबले अज़ ध्यान लगाईआ। तेरा हुक्म मन्ना माकूल, निव निव सीस झुकाईआ। तेरा अन्त तक्कां असूल, असल दा पर्दा देणा उठाईआ। मेरे उत्ते तेरी सृष्टी तैनूं गई भूल, भुल्लयां
मार्ग ना कोए वखाईआ। तूं कन्त भगवन्त इक कन्तूहल, तेरी हरि शरनाईआ। सच प्रीती बख्श दे सब नूं आपणी धूल, टिक्के ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सेवा कीती पैग़म्बर गुर अवतारा, जुग जुग ध्यान लगाईआ। सच मुहब्बत विच कीता प्यारा, प्रेमी प्रीतम तेरा प्रेम बणाईआ। चारों कुण्ट वखाया अखाड़ा, सीना आपणा अग्गे डाहीआ। तेरा हुक्म तक्कया करारा, इकरारां वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। तूं पैग़म्बरां दिता इशारा, रसूलां नबीआं कीती पढ़ाईआ। गुरुआं दिता अधारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फिर बख्श के शब्द लिखारा, बोध अगाध दिता समझाईआ। कलयुग आवे कलि कल्की अवतारा, निहकलंका रूप बदलाईआ। अमाम अमामा होए ज़ाहरा, जल्वागर अगम्म अथाहीआ। जो वेखे विगसे पावे सारा, वेखणहार वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। धरनी धरत धवल धौल तैनूं बख्शे इक अधारा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तूं करनी बिना सीस निमस्कारा, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं जुग जुग सेवा करदी, करते पुरख तेरी सरनाईआ। तूं सार पाउणी मेरे घर दी, नवां खण्डां वेख वखाईआ। सत्तां दीपां दीन दुनिया वेखणी लड़दी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। धार तक्कणी चोटी जड़ दी, चेतन हो के पर्दे आप उठाईआ। तेरी धार निरअक्खर कोए ना पढ़दी, रसना ढोले सारे गाईआ। तेरी मंज़ल कोए ना चढ़दी, आत्म परमात्म मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। धरनी कहे मैं एसे गल्लों डरदी, सिर सकां ना आप उठाईआ। अन्तिम खेल नरायण नर दी, गुर अवतार पैग़म्बरां लहिणे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मैं सेवा कर कर थक्कदी, थकावट विच कुरलाईआ। तूं खेल वेख लै पंज तत दी, तत्व ततां खोज खुजाईआ। वड्याई रही ना गुरमति दी, मनमति होई हल्काईआ। दुनिया होई प्यासी इक दूजे दे रत्त दी, रत्न अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। तेरी खेल पुरख समरथ दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं तेरे अग्गे वास्ता घत्तदी, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार आपणी दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू सेवा मेरी याचक दी, मेरे मेरया मेरी लैणी अपणाईआ। मेरी धार संदेशे वाली पत्रका नहीं वासना वाचक दी, अक्खरां नाल अक्खर ना कोए जुड़ाईआ। तेरी मेहर मंगदी सांतक सति दी, सति दे मालक होणा आप सहाईआ। धीर रही ना किसे दे जत दी, जिज्ञासू सारे रहे कुरलाईआ। मेरे उत्ते कलयुग दी भट्ठी तपदी, भठियाला अग्नी रिहा डाहीआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी तेरे लेखे लेखे लावांगा। भरम भुलेखे सर्ब कढावांगा। कूड़ कुड़यार वेस अनेके सर्ब मिटावांगा। देस परदेसे फोल फुलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गण गणेश, आप उठावांगा। हलूणा दे के बाशक शेष, सेज सुहञ्जणी आप हिलावांगा। तेरे खुल्हड़े वेख के केस, तेरी मेंढी सीस गुंदावांगा। संदेसा दे के गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा दा पर्दा लाहवांगा। तूं नेत्र लवीं पेख, लोचन तेरा इक खुल्हावांगा। कलयुग कूड़ मिटा के रेख, सतिजुग सच मात प्रगटावांगा। तूं मेरा मैं तेरा दे संदेश, आत्म परमात्म गंढ रखावांगा। सदी चौधवीं मेट के अन्त कलेश, कलधारी हो के आपणी कल प्रगटावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी सच कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। धरनी धरत धवल धौल तेरी सेवा वेख वखाएगा। जो पूरबला कीता कौल, इकरार तोड़ निभाएगा। कमलीए ना जावीं डोल, अडुल्ल तेरे सिर हथ्थ टिकाएगा। मेरा अन्तष्करन लए फोल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाएगा। तूं इक सुणाउणा बोल, जो अनबोलत आप जणाएगा। सच प्रीती आपा लैणा घोल, घोल घुंमाई वेख वखाएगा। जिस दा सति सच दा तोलणा तोल, कंडा धर्म हथ्थ उठाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची गंढ आप पवाएगा। धरनी कहे प्रभू मेरे होवण धन्न भाग, भाग हीण मिले वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं दे जगावां चराग़, बिन तेल बाती तेरा नूर चमकाईआ। तूं मेरी बुझाउणी आग, अग्नी तत रहे ना राईआ। तूं आयों अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं दे बाद, बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। मैनूं कथा कहाणी पुराणी याद, जुग चौकड़ी रही सुणाईआ। मैं सुण के तेरा नादी नाद, आपणा आप गई भुलाईआ। तेरे प्यार विच होई विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप मिटाईआ। तूं मेरी सुणी फ़रयाद, सिर सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मेरी अन्दरों खुल्ह गई जाग, आलस निंद्रा दिती मिटाईआ। मैं तैनूं अल्ला कहां कि कहां गाॅड, कि राम रामा कहि के सीस निवाईआ। मेरी दुरमति मैल धोवीं दाग, पापां करीं सफ़ाईआ। मेरा पूरा होवे काज, तेरी रचना वेखां चाँईं चाँईंआ। सच धर्म चला दे मेरे उत्ते जहाज़, कलयुग कूड़ा बेड़ा शौह दरया रुढ़ाईआ। आत्मा परमात्मा सृष्टी दा होवे इक समाज, समग्री इक्को नाम देणी वरताईआ। तेरे इष्ट दी दीन दुनी होवे मुहताज, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सदी चौधवीं पैग़म्बरां दे देवीं जवाब, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। अन्त अख़ीर कर लओ अदाब, सजदयां विच सीस झुकाईआ। दरगाह साची वेखो आपणा महिराब, मुकामे हक बंक सुहाईआ। तुहाडी लेखे लग्गी नमाज़, रोज़े बांगां पन्ध दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर,
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी तैनूं सृष्टी दृष्टी अन्दर लए अराध, अन्तष्करन विच आतश अग्न देणी बुझाईआ।
९ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर दारा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू मेरे उतों हँकार मिटा दे ख़ुदी, ख़ुद मालक दया कमाईआ। मेरे स्वामी मेरी पवित्र कर दे बुद्धी, दीन दुनी मेरे नाल रलाईआ। मैं झगड़ा नहीं चाहुंदी युद्धी, धर्म दी धार दे समझाईआ। आपणी धार कर दे उग्घी, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। मेरी नौ खण्ड पृथ्मी वसदी रहे झुग्गी, शरअ शरीअत पन्ध मुकाईआ। तूं मालक जुग जुगी, कलयुग होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उतों मेट द्वैत, दुतीआ भाओ चुकाईआ। सब नूं आत्म धार कर हदाइत, हदीस इक समझाईआ। तेरी सिफ्त दी नाम कलमे वाली इक्को दिसे आयत, इक्को देणी समझाईआ। सच मुहब्बत कर अनाइत, मेहरवान मेहर नज़र नाल झोली दे भराईआ। तूं मालक स्वामी वाहिद, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। मेरा अन्तिम अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल तक्क लै अहिद, अहिदनामे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साचा रंग रंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी धार ना होवे मिथ्या, होणा आप सहाईआ। सच दी दे दे सिख्या, सति सच समझाईआ। कूड़ कुकर्म मिटा दे लेखा लिख्या, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। अमृत बख्श दे छिटया, कलयुग कूड़ विख मिटाईआ। तेरा रूप सति सरूप नज़री आवे अनडिठिआ, सन्मुख तेरा दर्शन पाईआ। मेरा काला लेख कर दे चिट्टया, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे उत्ते दीन दुनी दे रहिण ना देवीं हिस्सया, सतिगुर इक्को रंग देणा रंगाईआ।
९ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर मस्सा सिँघ दे गृह
धरनी कहे प्रभू सब दे हिरदे कर पवित्र, पतित पुनीत दे बणाईआ। तेरा नज़री आवे आत्म धार चित्र, चात्रक आपणे लै बणाईआ। दीन दुनी साक सैण सखा मित्र, बंधू बंधप इक अख्वाईआ। तेरा नूर नुराना हर घट अन्दर आवे निक्कल, बजर कपाटी पर्दा दे उठाईआ। अमृत धार बख्श दे सीतल, सुत्तयां लै उठाईआ। तन वजूद काया माटी रहे ना पीतल,
कंचन गढ़्ह दे वड्याईआ। तूं सब दा मालक स्वामी बीठल, जन भगत स्वामी गए जस गाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेरे अन्दरों कढ्ढ दे रीठल, रस अमृत नाम भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी उडे ना मिट्टी ख़ाक, सिर सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरे दर दी चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। मेरी लज्जया रखीं याद, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। तूं आदि जुगादी पित मात, मैं बालक गोद उठाईआ। मेरे उतों त्रैगुण माया मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारी सृष्टी जपे जाप, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। कूड़ी रहे ना अंधेरी रात, सच चन्द चमकाईआ। धुर स्वामी बख्श दे आपणी दात, दानी हो के झोली दे भराईआ। मैं सीस निवावां लोकमात, निव निव लागां पाईआ। जगत लेखा ना रहे ज़ात पात, दीन दुनी दे समझाईआ। आत्म परमात्म तेरी इक्को होवे गाथ, दीन दुनी दे पढ़ाईआ। सतिजुग सच धर्म चला दे राथ, रथवाही हो के आपणा हुक्म वरताईआ। नाथ अनाथां देणा साथ, निव निव लागां पाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समराथ, हरि वड्डा वड वड्याईआ। मेरे सगल वसूरे जाण लाथ, किरपा कर मेरे धुरदरगाहीआ। मेरा भाग बदल दे मस्तक माथ, तेरे चरणां धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग कूड़ा पन्ध मुका दे वाट, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे जोड़ां हाथ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ।
९ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर मक्खण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे साहिब दीन दयाल बख्शंदी, बख्शिश रहमत दे वरताईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश कर धुर दा चन्दी, चन्द चांदने डगमगाईआ। मेरे उतों शरअ दी मेट पाबन्दी, मानस मानव इक्को रंग वखाईआ। नेत्र लोचन नैण अक्ख रहे किसे ना अंधी, अंध अज्ञान देणा गंवाईआ। तूं सब नूं दस्स दे छन्दी, आत्म परमात्म ढोला गाईआ। दीन दुनिया आपणे नाल टुट्टी गंढीं, विछोड़े विच विछड़ कोए ना जाईआ। मेरे सीने पावीं ठण्डी, अमृत मेघ बरसाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी मेरे उत्ते खड़कण वाली चण्डी, चारों कुण्ट आपणी चमक रही वखाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच होई पाखण्डी, डम्बी आपणा रूप बणाईआ। बिन सतिगुर शब्द मैं निमाणी होई रंडी, कन्त सुहाग नज़र कोए ना आईआ। राह तक्क लै दीनां मज़्हबां वाली डण्डी, डण्डावत वेखणी थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर
सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा पूरा कर दे काज, हरि करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति धर्म बख्श दे राज, कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। इक्को सीस सुहंदा होवे ताज, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा लेखा अवतार पैग़म्बरां गुरुआं बाद, बादे सहर तेरा ध्यान लगाईआ। मानव ज़ाती कर आज़ाद, शरअ ज़ंज़ीर दे कटाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को वज्जे नाद, दो जहानां कर शनवाईआ। सोई सुरती सब दी जाए जाग, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। मेरे होवण वड वड भाग, भागां भरी लोकाईआ। त्रैगुण माया बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरे नूर दा इक्को होवे चराग़, जोती जाते डगमगाईआ। कलयुग जीव हँस बणा दे काग, दुरमति मैल धुआईआ। सब दे अन्तर तेरे प्यार दा होवे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। तूं आत्म परमात्म नज़री आवे सज्जण साक, सुहेला इक अख्वाईआ। मेरे घर दा खोल्ह दे ताक, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। पूरे करदे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं तेरे चरण टिकाईआ। कलयुग कूड़ मेट अंधेरी रात, शमा जोत नूर कर रुशनाईआ। नाम वस्त सुहञ्जणी दे दात, चार कुण्ट कुण्ट वरताईआ। तूं साहिब स्वामी इक अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं करां बेनन्ती तेरे पास, आरज़ू तेरे चरण टिकाईआ। मेरी पूरी करनी आस, आशावंद हो के सीस झुकाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरे धर्म दी होवे रास, आत्म परमात्म गोपी काहन नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना दीसे कोई साथ, सगला संगी बहुरंगी नज़र कोए ना आईआ।
१४ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सलीमपुर ज़िला हुश्यारपुर अर्जन सिँघ दे गृह पुजदयां ही
सतिगुर सच्चा पातशाह आदि जुगादी एक। जो निरगुण निरगुण दस्से राह, बख्श अगम्मी टेक। नूरी जोत करे रुशना, शब्दी देवे सच संदेश। अन्तर पर्दा दए खुल्ल्हा, बुद्धी करे बिबेक। मन कल्पणा दए मिटा, त्रैगुण ना लाए सेक। घर घर विच दए वखा, मेहरवान किरपा कर के आप अनेक। अमृत निजर झिरना दए झिरा, बूँद स्वांती देवे नेतन नेत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक वसेख। सतिगुर सच्चा पातशाह पुरख अकाला, अकल कलधारी आप अख्वाईआ। सो पुरख निरँजण दीन दयाला, दया निध वड वड्याईआ। अन्तर आत्म देवे नाम सुखाला, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। भाग लगाए काया माटी साची धर्मसाला, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। त्रैगुण माया तोड़ के ताला, अनभव पर्दा दए खुल्हाईआ। सति सरूपी नज़री आए शाला, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जिस दी
अवतार पैग़म्बर गुरु घालदे घाला, घालक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर सच्चा पातशाह दीन निमाणा नहीं मनुक्ख, ततां रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। ना कोई सोग रोग दिसे दु:ख, अग्नी अग्ग ना कोए वखाईआ। ना जनणी आवे कदी कुक्ख, जन्मे कोए ना माईआ। ओह पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी अचुत, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जो सब नूं देवणहारा सुख, घर घर विच होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर सच्चा पातशाह एका एक समरथ, सर्ब कला वड्याईआ। जिस दे डिट्ठयां दु:ख दलिद्र जाण नट्ठ, वसूरा नज़र कोए ना आईआ। पंच विकारा जाए मथ, माया ममता मोह मिटाईआ। घर शब्द अनादी धुन सुणाए अकथ, जिस नूं रसना कथ सके ना राईआ। वस्त अनमुली नाम निधान देवे वथ, सच समग्री आप वरताईआ। आवण जावण लेखा मुके सीआं साढे तिन्न हथ्थ, चुरासी गेड़ा दए चुकाईआ। तिस साहिब सुल्तान श्री भगवान बिन चरण तों चरण जाईए ढट्ठ, सीस जगदीश झुकाईआ। तिस दे दर्शन नाल कोट जन्म दे दुखड़े जाण नट्ठ, तन वजूद विच रहिण कोए ना पाईआ। फेर लोभ रहे ना तीर्थ अट्ठ सट्ठ, मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ पन्ध ना कोए पाईआ। घर शब्द अनादी धुन वज्जे अनहद, आत्मक राग सुणाईआ। जोत प्रकाश होवे लट लट, नूर नुराना डगमगाईआ। तिस साहिब स्वामी अन्तरजामी दे जो उतरे पार किनारे घाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। तिस दा दर्शन कीत्यां वसूरा रहे ना कोए तन माटी ख़ाक, वजूदां परे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर सच्चा पातशाह परवरदिग़ार अगम्म, अगम्म अगम्मा खेल खिलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, ना दिसे जणेंदी माईआ। ना कोई पवण स्वासी लए दम, साह साह स्वास ना कोए चलाईआ। ना कोई हरख सोग ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जिस किरपा करे जणाए आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खल्हाईआ।
रात नूं किरपा कीती अर्जन सिँघ ते रणजीत सिँघ दे नवित
धरनी कहे मेरी निमस्कारा, आदि पुरख अबिनाशी सीस निवाईआ। तेरा जुग जुग वेस शाहो भूप अपारा, अपरम्पर स्वामी दयां सुणाईआ। तूं खेल खिलाया सनक सनंदन सनातन सन्त कुमारा, दिती माण वड्याईआ। ब्रा दे के आप सहारा,
सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। यग्गे पुरुष खेल न्यारा, धुर मालक तेरी वड वड्याईआ। हावगरीव रूप न्यारा, त्रैगुण अतीते सोभा पाईआ। नर नरायण हो के ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कीती रुशनाईआ। कपल मुन सच संदेसा दे विच संसारा, सांख योग गया दृढ़ाईआ। दत्ता त्रै अगम्मी धारा, धरनी कहे मैं वेख वेख बिघसाईआ। रिखव रूप हो के ज़ाहरा, मुन सुन्न पर्दा लाहीआ। पृथू तेरा तक्क नज़ारा, अन्न मथ के दिता वखाईआ। मत्तस तेरा खेल अगम्म अपारा, तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। कछप नूर कर उज्यारा, समुंद सागरां रत्नां बाहर कढ्ढाईआ। धनंतर तेरा रंग रंगया आप करतारा, औखद तेरा नाम वधाईआ। हँसा रूप धर के ततां दा ज़ाहरा, तत्व तत तत समझाईआ। बावन कल वरत के सुहाए बंक दवारा, देवे माण वड्याईआ। जर लहिणा देणा दे उधारा, हरी हरि आपणा पर्दा लाहीआ। नर नरायण तैनूं निमस्कारा, ध्रू दिती बाल वड्याईआ। नर सिँघ तेरा अन्त ना पारावारा, जन भगतां होया आप सहाईआ। धरनी कहे मेरी नमो नमो निमस्कारा, निव निव सीस निवाईआ। सति सतिवादी तेरा रूप अनूपा शाहो भूपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरे धुर दे रामा, राम रमईआ तेरी बेपरवाहीआ। परसराम तेरा निशाना, त्रेते दिती माण वड्याईआ। द्वापर तेरा नूर जोत महाना, वेद व्यासा गया समझाईआ। पुराण अठारां दे ब्याना, चार लख सतारां हज़ार सलोक जणाईआ। तेरा सति सरूप शाहो भूप कृष्णा कान्हा, घनईया तेरा रंग तेरे विच समाईआ। तूं सच संदेसा नर नरेशा दिता जगत जहाना, बोध अगाध सुणाईआ। बुद्धी तों परे तेरी मंज़ल तूं जोती जाता नूर नुराना, बुध धार धार प्रगटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा इक निशाना, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मैं निव निव डण्डावत बन्दना करां मेरे भगवाना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तूं पैग़म्बरां दे के सच संदेशा बख्श के धुर कलामा, कायनात पढ़ाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद संदेशा दे अगम्म पैगामा, सच अमाम दिता दृढ़ाईआ। तेरा नूर ज़हूर दिसे इक्को इक निशाना, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। तूं शहिनशाह सुल्तान श्री भगवाना, तेरा मन्त्र नाम सतिनामा, सति सति सच समझाईआ। नानक धार गोबिन्द पहर के जामा, फतिह डंक डंक वजाईआ। तेरा लहिणा देणा वक्खरा जगत जहाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धरनी कहे दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं आयों वार अनक, अनक कलधारी दया कमाईआ। मेरा सुहाउंदा रिहा बंक, गृह वज्जदी रही वधाईआ। जोती धार शब्द दी लाउंदा रिहा तनक, सोई सुरती सुरत उठाईआ। तेरा नूर ज़हूर अगम्मा तक्कां पुरी घनक, जिथ्थे घनईया इशारा गया कराईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना दो जहानां होवे मन्नत, मन्त्र इक्को देणा दृढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा पूरा करदे कलयुग अन्त, अन्तष्करन तेरे अंग रखाईआ।
गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को रंग रंगा दे धर्म दी पंगत, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। लेखा रहे ना दोज़क बहिशत जनत, स्वर्ग स्वर्गां आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे साहिब सरबंग, सूरबीर तेरी सरनाईआ। मेरे उत्ते चाढ़्ह दे रंग, नाम निधाना इक्को दे वखाईआ। मैं मांगत हो के मंगां मंग, ख़ाली झोली देणी भराईआ। तेरा लेखा तक्कणा खेल अन्तिम तारा चन्द, चन्द चांदने तेरा नूर जोत रुशनाईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शणहार इक अख्वाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मैनूं दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरा भाग ना होवे मंद, अन्तष्करन दीन दुनी बदलाईआ। धरनी कहे मेरे सीने पा दे ठण्ड, पुरख अकाले हो सहाईआ। जुग जन्म दी विछड़ी आत्मा जन भगतां आपणे नाल गंढ, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू साचे भगतां कर मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। घट घट नज़री आ आप, आपणा पर्दा दे चुकाईआ। त्रैगुण माया मेट दे ताप, त्रैगुण अतीते हो सहाईआ। हरिजन पवित्र कर पाक, पतित पुनीत आप बणाईआ। घर ठाकर खोल्ह दे ताक, पर्दा ओहला रहे ना राईआ। नूर नुराने शाह सुल्ताने आपणी धार दस्स दे ज़ात, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सच दवारे जोड़ दे नात, घर घर आपणा खेल खिलाईआ। धरनी कहे मैं निमाणी धवल मिन्नतां करां लोकमात, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र देणी उठाईआ। जन भगतां आत्म दे दे बूँद स्वांत, निजर झिरना कँवल नाभी आप उलटाईआ। तेरा दर्शन करन इक इकांत, बाहर जाण दी लोड़ रहे ना राईआ। काया काअबे हकीकी मन्दिर साचे मठ गुरदवार दे दे दात, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर दया कमाईआ। मेरे मालका ख़लक दे ख़ालका मेरी आपे पुछ लै वात, वातावरन कायनात मार झात, आपणा नैण उठाईआ। धरनी कहे मैं बातन करां बात, तुं मेरा स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिधर तक्कां उधर होवे साथ, सगला संग बणाईआ। तूं सर्ब कला समराथ, परम पुरख परमात्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी सरन सरनाई जावां ढाठ, निव निव लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दर बख्श दे सोझी, समझ समझ विच्चों समझाईआ। तेरी चरण प्रीती दा होवे जोगी, कपड़यां रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी सच दी खेले गोदी, मात पित तूं इक अख्वाईआ। तेरा लेखा सब दे हिरदे जावीं सोधी, मैं वसुधा हो के दयां सुणाईआ। तेरा भगत सुहेला मेरे उत्ते रहे कोए ना लोभी, ममता विच ना कोए हल्काईआ। मैं सोचां सोचदी उँगल रख के उत्ते ठोडी,
दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरिजन साचे मात प्रगटाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते तेरे होण भगत सुहेले, सज्जण मीत नज़री आईआ। इक्को रंग रंगे होण गुर चेले, चेले गुर विच समाईआ। तेरे वेखण धाम नवेले, दरगाह साची फोल फुलाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी किरपा करनी इक इकेले, एकँकार तेरे हथ्थ वड्याईआ। लख चुरासी नालों करदे वेहले, जूनी जून ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरिजन साचे मात प्रगटाईआ। धरनी कहे मेरा भगतां नाल बणा दे भाई चारा, संगी नज़र कोए ना आईआ। वेरवा होए ना पुरख नारा, वृद्ध बाला इक्को रंग रंगाईआ। तेरे प्रेम दीआं होवण धारा, धरनी धरत धवल धौल कहे मेरी आशा पूर देणी कराईआ। मैं तैनूं तक्कां सब तों ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर तेरी होवे रुशनाईआ। बौहड़ी मैं की दस्सां कुछ लेखा होण वाला विच काहरा, की कहर मेरे उत्ते वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी साची दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे नाल भगत सुहेले बणा के मीत, मित्रा दे जणाईआ। तेरी सच धर्म दी चले रीत, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। प्यार बख्श देणा जिवें सिँघ अर्जन नाल सिँघ रणजीत, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सब दी काया करनी ठांडी सीत, कलयुग अग्नी ना कोए तपाईआ। झगड़ा मिटाउणा ऊँच नीच, नीच ऊँच एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरी ख़ाली भर दे झोली, झूले लैण वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। तेरी समझ सके ना कोए अगम्मी बोली, अनबोलत तेरा राग देणा जणाईआ। सतिगुर शब्द बणा के ढोली, दो जहान करे रुशनाईआ। मेरे उत्ते धर्म दवार एकँकार इक्को खोल्हीं, ख़ालक ख़लक होणा सहाईआ। मेरा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौली, गृह नक्षत्रां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे उत्ते सगन बन्न्ह के गया तन्द मौली, मुहम्मद आपणी कसम खाईआ। ओह वेख लै सदी चौधवीं चुक्की फिरदी डोली, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। की खेल करना उस दी गोली, जो सदी चौधवीं इशारयां नाल समझाईआ। पहली कत्तक नूं आपणी कन्नी बन्न्ह के इक पउली, चारे कूटां दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त देणी वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं प्यार दा दे दे हूटा, हलूणा इक्को इक लगाईआ। मैं धर्म दा लै लवां झूटा, सच दयां सुणाईआ। ओह वेख लै मेरे उत्ते दुहाई फिरनी चारे कूटां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। धर्म दा नज़र आए कोए ना बूटा, पत्त टहिणी ना कोए महकाईआ। सब दा काया भरया जूठा ठूठा, लोभ मोह हँकार विच टिकाईआ। तूं स्वामी अन्तरजामी आपे तुठा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ।
जन भगतां फड़ उठा लै धर्म दे गुट्टा, बाजू बांह दी लोड़ रहे ना राईआ। शब्दी धार बणा लै आपणे सुता, सुत आपणे लै उठाईआ। तेरी सुहञ्जणी होवे रुत्ता, रुुतड़ी भगतां नाल महकाईआ। धरनी कहे मेरा लहिणा देणा वेख लै अबिनाशी अचुता, चेतन धार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धवले दया कमावांगा। नूर अलाही बण के अवल्ले, जोती जाता डगमगावांगा। जो कीते कँवले, इकरार सारे तोड़ निभावांगा। मेरा सतिगुर शब्द हर घट अन्दर मवले, मौला हो के खेल खलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणे रंग रंगावांगा। साचा रंग रंगावांगा। जन भगतां संग निभावांगा। नाम मृदंग इक वजावांगा। नौ दवारे अग्गे लँघ, सुखमन टेडी बंक दा डेरा ढाहवांगा। शब्द नादी वजा मृदंग, अनरागी राग अलावांगा। नूरी जोत चाढ़्ह के रंग, जोती जाता डगमगावांगा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सेज सुहा अगम्मी पलँघ, बिन पावा चूल वडयावांगा। सति दा सति दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावांगा। सच दी करनी कार कमाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। धर्मसाल इक सुहाएगा। दीपक बाल जोत जगाएगा। सच वस्त नाम धन माल इक रखाएगा। जन भगतां हो कृपाल, ख़ाली झोली आप भराएगा। हरिजन वेख के आपणे लाल, गोदी धुर दी आप बहाएगा। जगत दस्स अवल्लड़ी चाल, अनोखी आप खिलाएगा। जिस नूं कोई ना सके भाल, सो आपणी कल प्रगटाएगा। जन भगत सुहेले वेख के लाल, लालन आप प्रगटाएगा। जिन्हां दे नेड़ ना आवे काल, महाकाल सीस निवाएगा। चित्रगुप्त ना लेख दृढ़ाएगा। फल लगा के भगती डाल, हरिजन आपणे घर सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाएगा। आत्म पर्दा आपे लाहवांगा। भगत सुहेला मालक बणा के साचे घर दा, गृह मन्दिर आप वसावांगा। भेव चुका चुरासी डर दा, फाँसी जम दी आप कटावांगा। लेखा रहिण ना देवां चोटी जड़ दा, चेतन चेतन विच समावांगा। वेस वटा नरायण नर दा, नर हरि आपणा दर समझावांगा। कलयुग साची करनी करदा, सतिजुग सच सच दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक अलावांगा। सच संदेसा इक अलावांगा। ढोला गीत शब्द अगम्म पर्दा लाहवांगा। झगड़ा मिटा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सर्ब बदलावांगा। इक्को भेव खुल्हा के ब्रह्म, पारब्रह्म हो के नज़री आवांगा। दीन दुनी दा इक्को होवे धर्म, धर्म दी धार इक समझावांगा। लेखा रहे ना कोए कर्म, कर्म कांड दा पन्ध मुकावांगा। अन्दरों भाण्डा भन्न के भरम, गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ावांगा। लेखे ला के भगतां दा
जरम, जन्म आपणी झोली पावांगा। जो हरिजन आए सरन, सरनगति इक दरसावांगा। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, लोचण नैण चमकावांगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़न, साची विद्या विद्या विच्चों प्रगटावांगा। सन्त सुहेले धुर दी मंज़ल चढ़न, अग्गे हो के वेख वखावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव चरणी पड़न, दूजा घर ना कोए दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा महल्ल इक सुहावांगा। सच महल्ल इक सुहाएगा। अटल इक्को इक रखाएगा। जिथ्थे दीपक जोती रिहा बल, आदि अन्त ना कोए बुझाएगा। लहिणा देणा नहीं कोई जल थल, महीअल रूप ना कोए दरसाएगा। ना कोई वल ना कोई छल, अछल छल आपणा पर्दा लाहेगा। जन भगत सुहेले अन्त जोती जोत जाण रल, रूप रंग रेख नज़री कोए ना आएगा। सच दवार लैणा मल्ल, साचा गृह इक सुहाएगा। जन भगतां विछोड़ा होए ना घड़ी पल, पलकां दी झलक विच विछड़ कदे ना जाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दूई द्वैती मेट के सल्ल, सतिगुर शब्द शब्द सतिगुर नाल मिलाएगा।