१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सरवाल ज़िला हुशियार पुर मल्ला राम दे गृह भट्ठे ते
रोड़ा इट्ट कहे साडा सिंघासण चंगा, चंगी मिली वड्याईआ। साडा गृह धाम पवित्र नालों गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती वेखे नैण उठाईआ। साडी रवीदास चमार समें दी पुरातन मंगा, रवी आपणा भेव चुकाईआ। कवण वेला प्रभ देवे सच अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। बाहरों तन वजूद दिसे बन्दा, अन्तर निरगुण नूर नूर अगम्म अथाहीआ। प्रगट हो मेहरवान सूरा सरबंगा, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां सीस रहिण ना देवे नंगा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पावा चूल सुहाए जगत मंजा, मँझधार विच्चों पार कराईआ। सतिगुर दा खेल सदा अचंभा, अचरज आपणी कल वरताईआ। नाम शब्द वजा अन्तर मृदंगा, धुन आत्मक राग दए सुणाईआ। हरिजन जगत जहान मंज़ल जाए लँघा, पौड़ी डण्डे आप चढ़ाईआ। गृह वेखे जिथ्थे ना सूर्या कोए चन्दा, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। इक्को साहिब स्वामी पुरख अकाल दिसे बख्शंदा, बख्शणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। रोड़ा पत्थर कहे साडे उत्ते सिंघासण ल्या मल्ल, मल्ला राम दया कमाईआ। साडा मेटे कलेश कलयुग कल, कलि कल्की बेपरवाहीआ। जो वसे निहचल धाम अटल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सो स्वामी गृह भगतां आए चल, जोती जाता
धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म धार जावे रल, नूर नूर विच समाईआ। लेखा जाणे जल थल, महीअल पर्दा दए उठाईआ। सच भगती दा सति दे के जाए फल, नाम नामा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं जावां बलि बलि, बलि एसे रस्ते गया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। रोड़ा पत्थर कहे साडे भाग मथोर, सति सच दईए जणाईआ। असीं तक्कया कलयुग अंधेरा घोर, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सृष्टी दृष्टी होई ठग्ग चोर, जगत कल्पणा वासना विच हल्काईआ। कोई लेखा मेटे ना मोर तोर, तुरीआ तों परे मेल ना कोए मिलाईआ। जन भगतां प्रभ आपणे हथ्थ रखी डोर, डोरी नाम तन्द बंधाईआ। आपणे नाल अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर लए तोर, जगत जहाना श्री भगवाना सगला संग बणाईआ। गुरमुखां मनुआ मन ना पावे शोर, शौहर बांका दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी सतिगुर धार जाए बौहड़, शब्द शब्दी मेल मिलाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर ऊधम सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे अन्तर सलाह देवे निराकार पाणी, पवण नज़र कोए ना आईआ। ओह सुण अगम्मी बाणी, की अणयाला तीर लगाईआ। आपणे उत्ते झट तक्क लै चारे खाणी, चारों कुण्टां अक्ख उठाईआ। सति धर्म दा रिहा कोए ना माणी, अभिमान विच लोकाईआ। प्रभू प्रेम दी दिसे कोए ना राणी, नाम शृंगार ना कोए जणाईआ। सति सरूपी मिले कोए ना हाणी, सुरती शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तेरा भाणा रिहा ना कोए दिसे निताणी, निमाणा आपणा रूप बदलाईआ। जीवां जंतां करे ना कोए कल्याणी, कलमे वाले तेरे उत्ते कलमे गए भवाईआ। खेल वेख लै ईश जीव प्राणी, पुराण अधारी की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा रंग वखाईआ। धरनी कहे मैनूं रोम रोम विच्चों पाणी दए इशारे, असंख असंखा ध्यान लगाईआ। ओह वेख खेल सच्ची सरकारे, की करता कल वरताईआ। तेरे उत्ते प्रगट हो निहकलंक अवतारे, अवतरी आपणा हुक्म सुणाईआ। चारों कुण्ट तक्क लै दीन दुनी कुड़यारे, सति विच ना कोए समाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए विचारे, मनमति होई हल्काईआ। सति धर्म पावे कोई ना सारे, महासार्थी नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ कूड़ा ललकारे, उच्ची बोल बोल सुणाईआ। जिधर तक्कां धूंआँधारे, नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। धरनीए सच दस्स तेरी नईया लावे कौण किनारे, नौका आपणे कंध उठाईआ। मेरी नमो नमो
नमो निमस्कारे, तिस साहिब सीस झुकाईआ। जो देवे अन्त सहारे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मेरे अन्दर पाणी बिन पवण रिहा पुकार, स्वास साह नज़र कोए ना आईआ। उठ खेल तक्क निरँकार, की करता कार कमाईआ। जो संदेशा देवे आपणी धार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। चारों कुण्ट उडणी धूढ़ी छार, ख़ाकी ख़ाक रूप वटाईआ। दीन दुनी होवे ख्वार, ख़ालक रंग ना कोए समाईआ। जन भगतां कोटां विच्चों मिले दीदार, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जिन्हां दा तूं मेरा मैं तेरा होवे जैकार, ढोला इक्को राग सुणाईआ। धरनी कहे मैं उन्हां दा सदा सदा सद करां प्यार, जो पीआ प्रीतम प्यार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जाणे आपणी कार, करता पुरख करनी आपणे विच रखाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर उतम सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरे अन्तष्करन संदेशा देवे जल, समुंद सागरां पार ध्यान लगाईआ। मेरे लहिणे देणे जाणे मारूथल, अस्गाहां वेख वखाईआ। धुर फ़रमान अगम्मा रिहा घल, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। ओह वेख खेल अछल अछल, अछल छल धारी की आपणी खेल खिलाईआ। की लहिणा देणा तेरा होणा कलयुग कल, कल काती की आपणी कार भुगताईआ। कूड़ कुड़यार नव खण्ड तेरे उत्ते दल, सति दी माया ममता मोह हल्काईआ। पवित्र रिहा कोई ना जल, अमृत रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे अन्तष्करन पैंदीआं आवाज़ां, बिन सरवणां सुण सुण ख़ुशी बणाईआ। उठ वेख लै सदी चौधवीं अन्त नमाज़ा, सयदे जगत ध्यान रखाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार की अगम्मा साजण साजा, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। की आशा रख के बैठा खिज़र ख्वाजा, इन्द इन्द्रासणा ध्यान लगाईआ। की लहिणा देणा चुकाए ग़रीब निवाजा, परम पुरख परमात्म आपणा हुक्म वरताईआ। धरनीए जिस ने तेरा साजन साजा, सो पुरख निरँजण भेव अभेदा की समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मेरा मालक साहिब सुल्तान, हरि करता वड वड्याईआ। किरपा करे गुण निधान, गुणवन्ता नूर अलाहीआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हरि पुरख निरँजण आपणा हुक्म वरताईआ। एकँकारा नौजवान, आदि निरँजण नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता देवे दान, श्री भगवान
मेरी झोली दए भराईआ। पारब्रह्म होए चतुर सुघड़ स्याण, सति सतिवादी आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कर बलवान, नौजवान इक उठाईआ। जो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखे मेरे आण, चार कुण्ट दहि दिशा अक्ख उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्त निशान, माया ममता मोह चुकाईआ। सति धर्म कर प्रधान, आत्म परमात्म दे के ब्रह्म ज्ञान, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मकान, काया काअबा इक सुहाईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, निजर झिरना रस चुआईआ। शब्द अनादी दए धुन्कान, अनहद नाद सुणाईआ। दीपक जोत जगाए महान, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगत करे परवान, परम पुरख प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। घर स्वामी मिले आण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सचखण्ड दवार एकँकार देवे माण, अकल कल धारी सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा मेल मिलाईआ। धरनी कहे प्रभ किरपा कर आप, पुरख अकाल दया कमाईआ। आत्म परमात्म दस्सके जाप, तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। मेट मिटाए तीनों ताप, त्रैगुण अग्न ना कोए जलाईआ। लेखा रहे ना अंधेरी रात, जोती नूर चन्द चमकाईआ। सदा सुहेला पुच्छे बात, बातन आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे किरपा करे आदि निरँजणा, आदि पुरख बेपरवाहीआ। मेरा स्वामी दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर बेड़ा पार कराईआ। जन भगतां नेत्र नाम पा के अंजणा, लोचन इक्को इक खुल्हाईआ। घर ठाकर दिसे स्वामी सज्जणा, मीत प्यारा धुरदरगाहीआ। जिस दी इक्को धार बन्दना, बिन सीस सीस जगदीश झुकाईआ। ओह बख्शे सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जिस ने खेल करना विच ब्रह्मण्डनां, वरभण्डी आपणा हुक्म वरताईआ। उहदा नाम तिक्खी धार प्रचण्डणा, दो जहानां करे सफ़ाईआ। जिस भगतां काया मन्दिर अन्दर लँघणा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। सो साहिब सुल्ताना सूरा सरबंगणा, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। जिस ने ना मरना ते ना कदे जम्मणा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हरिजन चाढ़्हना आपणी रंगणा, रंगत इक्को इक रखाईआ। जिस वेस वटाउणा देस सुहाउणा विच वरभण्डणा, सम्बल आपणा गृह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नूर जोत जगाए अगम्मी चन्दना, चन्द सितार कोटन कोटि जिस नूं सीस निवाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर सोहण सिँघ दे गृह
धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। किरपा करे आदि निरँजणा, हरि करता धुरदरगाहीआ। चरण धूढ़ कराए मजना, एकँकार होए सहाईआ। घर स्वामी मिले सज्जणा, आदि निरँजण नूर अलाहीआ। जिस दा दीपक इक्को जगणा, श्री भगवान वड वड्याईआ। जिस ने सच दवारे सब नूं सद्दणा, अबिनाशी करता अगम्म अथाहीआ। जिस ने प्रेम प्यार मुहब्बत दी चाढ़्हनी रंगणा, पारब्रह्म प्रभ इक्को रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं उस दा दवारा मंगणा, दर ठांडे अलख जगाईआ। जिस लेखे लाया रवीदास वाला कंगणा, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। उस दा इक्को डंका वज्जणा, दो जहान करे शनवाईआ। जिस दी धर्म धार दी होए बन्दना, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म देवे अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। ओह लहिणा देणा मूल चुकाए खण्ड ब्रह्मण्डणा, वरभण्ड ध्यान लगाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दना, सदी चौधवीं होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा साहिब इक्को, एकँकार नज़री आईआ। जिस दे मिलण दी साची सिको, सिक इक्को इक दरसाईआ। उस दा लेखा शब्दी धार लिखो, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। दो जहान अगम्मी सिख्या सिखो, करे खेल अगम्मा धुर दा माहीआ। दो जहान आपणा लहिणा देणा नजिट्ठो, बचया रहिण कोए ना पाईआ। उस दा भाणा मन्नणा सब ने कर के मिट्ठो, सिर सके ना कोए उठाईआ। उस दा जल्वा नूर नुराना तक्को अनडिट्ठो, अनुभव दृष्टी वेख वखाईआ। मेरे सज्जण प्यारे मित्तो, मित्रा दयां जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा करो हित्तो, हितकारी हो के खोज खुजाईआ। झूठी क्रिया कढ्ढो चित्तो, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब सूरा सरबग, हरि करता इक अख्वाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। वेखणहारा सृष्टी दृष्टी अन्तष्करन जग, जागरत जोत इक डगमगाईआ। मानस मानव मानुख वेखे कग्ग, चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रग, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। अमृत धार प्या के मदि, मधुर धुन दए सुणाईआ। सुरत शब्द ना रहे अलग, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। घर काया काअबे कराए हज्ज, हुजरा इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे नूर नुराना दीपक रिहा जग, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। धरनी कहे मैं दस्सणा हक स्वामी, साहिब सतिगुर देणा सुणाईआ। मेरे आदि पुरख अन्तरजामी, घट घट वासी तेरी बेपरवाहीआ।
कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे शामी, रैण अंधेरी रहिण कोए ना पाईआ। शरअ दी रहे ना कोए ग़ुलामी, ज़ंज़ीर बेनज़ीर देणे कटाईआ। तेरा प्यार दा नाता मुहब्बत विच होवे अवामी, आम दा लहिणा देणा झोली देणा पाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह सुल्तानी, पातशाह इक अख्वाईआ। तेरी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत्त करनी अन्तष्करन सफ़ाईआ। तेरे प्यार विच सतिकार विच करतार देणी पए ना कोए कुरबानी, करबल्यां वाला रूप ना कोए विटाईआ। सच संदेसा नर नरेशा दे दे आपणा बिना ज़बानी, धुर हुक्म नाल समझाईआ। ओह तक्क लै लेखा आपणा अञ्जील कुरानी, काया कुरहे ध्यान लगाईआ। जिधर वेखे उधर नज़र आए बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। हर हिरदे अन्दर तक्क लै सतिगुर शब्द परेशानी, सांतक सति सति विच ना कोए समाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी उत्ते दिसे ना कोए ब्रह्म ज्ञानी, ब्रह्म विद्या समझ कोए ना पाईआ। धरनी कहे मेरे महबूबा आपणी मेहरवान कर मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे मेरे ख़ालके ख़लक ख़ुदा, मख़लूके आलम तेरा राह तकाईआ। मेरे आलीया शहिनशाह दिल रुबा, पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। मेरी तेरे अग्गे बिन सजदयां दुआ, दौलतवंद की तेरी वड वड्याईआ। मेरा लहिणा तक्क लै मैं भरी पापां नाल गुनाह, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। तूं जल्वागर नूर अलाह, आलमीन इक अख्वाईआ। मेरी बन्दना सजदयां विच तेरे अग्गे दुआ, दो हरफ़ी सेहरफ़ी चौहरफ़ी खेल देणी मुकाईआ। नव सत्त फेरा आ के पा, पारब्रह्म प्रभ आपणा पन्ध मुकाईआ। लखण करौच पुष्कर दीप आप उठा, जम्बु सोया रहिण कोए ना पाईआ। तूं सृष्टी दृष्टी दा बण रहिनुमा, चार कुण्ट तेरी वज्जे वधाईआ। मैं संदेशा देवां नाल इमां, अमाम तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे तूं वाली दो जहां, दोहरी तेरी खेल वखाईआ।
१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल तारा सिँघ गगोबूआ दे नवित
धरनी कहे मेरे उत्ते पवे डण्ड, डण्डावत विच प्रभ नूं सीस ना कोए निवाईआ। नेत्र रोवण नव खण्ड, नव दवार वासना जगत हल्काईआ। फिरी दरोही विच वरभण्ड, चार कुण्ट धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सति मिले ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रंग ना कोए रंगाईआ। जिधर तक्कां दिसे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दीन दुनी हल्काईआ। आत्म परमात्म पाए कोए ना गंढ, टुटयां सके ना कोए मिलाईआ। मेरे सीने अन्तर पाए कोए ना ठण्ड, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ।
आत्म परमात्म धार होई रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप कराईआ। धरनी कहे मेरा प्यार दा रिहा ना कोए अनन्द, अनन्द विच ना कोए समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाए कोई ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए मिलाईआ। नूरी जोत दिसे किसे ना चन्द, चन्द चांदना डग ना कोए मगाईआ। दीन दुनी होई भाग मंद, मंद भागण दिसे लोकाईआ। जगत जिज्ञासू ढोले गाउंदे बत्ती दन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भरमां ढाहे कोई ना कंध, द्वैती शरअ ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरा अन्तष्करन सड़दा, दुखी हो के दयां जणाईआ। हरिजन साची मंज़ल प्रभू प्यार कोई ना चढ़दा, अधवाटे दिसे लोकाईआ। सच दवार कोई ना खड़्हदा, सचखण्ड ना कोए वड्याईआ। तन वजूद किला बणया हँकारी गढ़्ह दा, हउमै हंगता ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला कोई ना पढ़दा, सोहँ शब्द ना सच शनवाईआ। भेव खुल्ल्हे ना चोटी जड़ दा, चेतन सति ना कोए समझाईआ। जिधर तक्कां दीन मज़्हब लड़दा, नाम कल्मयां वाली दुहाईआ। नव सत्त गढ़्ह बणया हँकारी गढ़्ह दा, सति सच विच ना कोए समाईआ। मैं निगाह मारी लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे मैं दुखियां विच्चों जन भगतां कीती भाल, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। कोटां विच्चों लभ्भे गुरमुख लाल, जिन्हा दिती प्रभू सरनाईआ। ओह नाता तोड़ गए शाह कंगाल, इक्को रंग आपणे अंग लगाईआ। सतिगुर शाह बणा दलाल, विचोला इक्को इक जणाईआ। फल लगा काया डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जल्वा तक्क नूर जलाल, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। किरपा करे पुरख अकाल, हरि करता धुरदरगाहीआ। सच वस्त धुर दी देवे नाल, दो जहानां संग बणाईआ। नेड़ ना आए काल महाकाल, भय भयानक वेख वखाईआ। सचखण्ड दवार बिठाए सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप सुहाईआ। नाता रहे ना त्रैगुण माया जगत जंजाल, जागरत जोत विच मिलाईआ। नाम पदार्थ करे मालो माल, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जाता पुरख बिधाता सतिगुर शब्द सुहेला होवे नाल, दो जहानां विछड़ कदे ना जाईआ। धरनी कहे मैं वेखां मुरीदां हाल, जिन्हां उत्ते मुर्शद दया कमाईआ। मेरी लेखे लाए घाल, घायल कीती जो आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप संभाल, सम्बल बहि के वेखे थांउँ थाँईंआ।
२२ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ फ़िरोजपुर छाउणी ग्वाल टोली नरिन्दर कौर दे नवित
अस्सू कहे मेरा प्रविष्टा बाई, बाईबल विच बाईबल धार यसूह गया समझाईआ। जिस सलीव लै के दिती दुहाई, दो जहान कीती शनवाईआ। मेरा पिता अब्बा नूर ख़ुदाई, ख़ालक ख़लक मख़लूक धार समझाईआ। जो लेखा लहिणा देणा पूरा करे वाहो दाही, नूर नुराना आपणा पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद लेखा लिख्या नाल शाही, कलम नाल कायनात समझाईआ। मेरा अमाम अमामा धुरदरगाही, मुकामे हक खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा धरनी धरत धवल चौदां तबक हर घट थाँईं, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मेहरवान महबूब बण गुसाँईं, गोशे कोने फोल फुलाईआ। नूरी अल्ला आलमीन बण के राही, रहमत रहम नाल कमाईआ। चार यार देण गवाही, शहादत कलमे वाली भुगताईआ। नानक निरगुण धार सरगुण गया समझाई, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अगम्म अथाही, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जिस नूर जोत नरायण कीती रुशनाई, निरवैर आपणा खेल खिलाईआ। जो स्वामी अन्तरजामी वेखणहारा थांउँ थाँईं, धरनी धरत धवल धौल भेव रहे ना राईआ। जिस खेल खिलाउणा गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धार माही, महबूब नूर नुराना नज़री आईआ। गोबिन्द संदेशा देवे मेरा लहिणा देणा लेखा वेखे साल ढाई, ढौंके विच आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस कारन बूटा पुटया काही, कायनात कलू कल जड़ उखड़ाईआ। जिस सथ्थर यारड़े सेज विछाई, माछूवाड़े ख़ुशी बणाईआ। शब्द शब्दी शब्द डंक गया वजाई, ज़िमीं असमानां दो जहानां कर शनवाईआ। जिस ने सब दा फ़ातिहा पढ़ के फ़तिह गजाई, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। सो लेखा जाणे मालक धुरदरगाही, दरगाह साची मुकामे हक सचखण्ड नूर रुशनाईआ। ओह जुग जुग लहिणा देणा देवे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा भगतां नाल रखाईआ। आत्म धार परमात्म बण के पिता माई, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी गोद रखाईआ। अमृत आत्म रस निजर झिरनिउँ दए झिराई, बूंद स्वांती कमलापाती आप टपकाईआ। अनहद शब्द अनादी धुन दए वजाई, अनाहद अनाहत आपणा राग दृढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती नूरी जोत करे रुशनाई, अंध अज्ञान दए चुकाईआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला हरिजन पकड़ उठाए फड़ के बाहीं, सुरती विच सोया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। अस्सू कहे मेरा प्रविष्टा बीस दो दी धार, बाई अंक नाल वड्याईआ। की खेल करे करता धुर करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण होवे आप सहार, हरि पुरख निरँजण सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एकँकार दे अधार, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता पावे सार, श्री भगवान वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म ब्रह्म हो तैयार, त्रैगुण दा लहिणा देणा दए मुकाईआ। साचे
भगतां बख्श चरण प्यार, मेल मिलावा सहिज सुखदाईआ। घर स्वामी मिले ठाकर यार, ठोकर जगत ना कोए वखाईआ। जिस दी सिफ्त कागद कलम शाही ना लिखणहार, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। सो गुरमुख सन्त सुहेले वेखे विगसे संसार, संसारी भण्डारी सँघारी तों बाहर ध्यान लगाईआ। जो हिरदे अन्दर काया मन्दिर दीपक नूर होए उज्यार, जोती जाते डगमगाईआ। तिन्हां दी पावणहारा सार, महासार्थी आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। अस्सू कहे मेरा बाईसवां प्रविष्टा, दिवस राती ध्यान लगाईआ। की खेल प्रभू करे विच सृष्टा, सृष्टी दृष्टी पर्दा आप चुकाईआ। चारों कुण्ट सति धर्म दा वेखे इष्टा, इष्ट देव स्वामी पर्दा आप चुकाईआ। जन भगतां धर्म दा बख्श दे इक निस्चा, निसचित आपणे रंग रंगाईआ। इक्को इकाई दा दस्स के हिन्दसा, ज़ीरो सिफ़र दे लहिणे देणे दए मुकाईआ। झगड़ा रहे ना जीउ पिण्ड का, पारब्रह्म प्रभ आपणा मेल मिलाईआ। खेल वखा के गुणी गहिन्द का, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मेट के कूड़ी क्रिया चिन्द का, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। नाम भण्डारा अमृत बख्श के सागर सिन्ध का, गहर गम्भीर गवर आप वरताईआ। जो मालक जगत जहानां श्री भगवाना नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लेखा जाणे हिन्द का, हिन्द हिन्दवैण ध्यान लगाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा करे कूड़ कुड़यारी निन्द का, चुगली निंदिआ खोज खुजाईआ। ओह सहारा बख्शे जन भगतां जोती धार बिन्द का, वृंदावन दा काहन गया समझाईआ। ओह लेखा पूरा करे सुरप्त राजे इन्द का, पीर ख्वाजा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। अस्सू कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, चंगी तरह जणाईआ। जन भगतां पूरीआं होवण मंगां, मांगतां झोली दे भराईआ। सच प्यार दा बख्श के अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। जिस निशान मेटणा तारा चन्दा, सदी चौधवीं खोज खुजाईआ। जिस लेखा पूरा करना भुक्खा नंगा, ग़रीब निमाणयां देवे माण वड्याईआ। जिस दा शब्दी धार अगम्मी पंजा, पंज आब दी धार फोल फुलाईआ। उस लहिणा देणा पूरा करना गोबिन्द धार पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां मीत सुहेला होए बख्शिंदा, रहमत आपणी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। अस्सू कहे मैं दस्सां नाल धर्म, मानस मानव मानुख ज़ाती आप दृढ़ाईआ। प्रभू प्यार अन्तष्करन दा उच्चा कर्म, निहकर्मी देवे माण वड्याईआ। झगड़ा मेटणा ज़ात पात वरन बरन, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सच प्रीती दे के सरन, सरनगति इक दृढ़ाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के मरन डरन, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।
जम का दूत ना आए फड़न, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। हरिजन बन्न्ह के आपणे लड़न, पल्लू आपणे गंढ बंधाईआ। जगत मुका के भय भाओ डरन, भयानक होवे आप सहाईआ। जो सन्त सुहेले प्रभ सरनाई लागण सरन, चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मेट के जन्म मरन, मर जीवत रूप समझाईआ। दरगाह साची सचखण्ड दवारे मंज़ल हकीकी चढ़न, भज्जण वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़न, सतिगुर शब्द वजदी रहे वधाईआ। सो स्वामी सब दा जाणे घाड़न घड़न, घड़न भन्न्हणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। अस्सू कहे जन भगतां भाग मथण, मेरा साहिब सतिगुर दए वड्याईआ। जिस दा प्रकाश नूर अगम्मी चन्न, चन्न चानणे बैठे नैण शरमाईआ। सो भगत सुहेला बेड़ा देवे बन्न्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धुर दा गीत सुणाए कन्न, अगम्मी राग जणाईआ। माण दे के तन वजूद माटी ख़ाक बुध मति मन, मनसा सब दी खोज खुजाईआ। भेव जणा के आत्म धार ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सचखण्ड निरगुण पुरख अबिनाशी होए आप सहाईआ। अस्सू कहे जन भगतो मेरी डण्डावत इक्को बन्दना, बन्दगीआं वाल्यो सीस निवाईआ। जो स्वामी देवे निज घर अनन्दना, निज आत्म मेल मिलाईआ। तिस दा दवारा ज़रूर लँघणा, हज़ूर नूं मिलणा चाँईं चाँईंआ। जो सति सरूपी चाढ़्हे रंगणा, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। उहदा लेखा ना होवे मंदना, मंद हीण ना कोए अख्वाईआ। भेव चुकाए खण्ड ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्डणा, ब्रह्मांड दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां देवे सुख अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। हरिजन चाढ़्हे सच दी रंगणा, रंगत इक्को नाम रखाईआ। बाई अस्सू कहे मेरा धन्नभाग दिहाढ़ा दिवस जिस विच जन भगतां दा होवे जम्मणा, जन्म जन्म दा लेखा पूर कराईआ। कूड़ी तृष्ना तृखा रहे ना तमन्ना, तामस रूप ना कोए बदलाईआ। हरख सोग ना कोई होवे ग़मना, ख़ुशीआं वंड ना कोए वंडाईआ। प्रभू प्यार विच आपणा अन्तष्करन बन्न्हणा, दूसर ओट ना कोए वखाईआ। घर घर विच पाउणा अनन्दना, निजा नंद विच अनन्द दए वखाईआ। जन भगतो प्रभ चरण धूढ़ सब तों उतम श्रेष्ट मजना, दुरमति मैल धुआईआ। बिन हरि किरपा मिले ना गोपाल मोहन मदना, माधव नज़र किसे ना आईआ। जिस स्वामी जगत इशारे नाल किसे नहीं सद्दणा, सो सतिगुर होवे आप सहाईआ। जो लेखा जाणे आहला अदना, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। उस दा डंका राउ रंकां विच इक्को वज्जणा, वाहिद कलमा कायनात करे शनवाईआ। दीपक जोत नूर नुराना इक्को जगणा, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला भगत वछल गिरवर गिरधारा एकँकारा परवरदिग़ारा सांझा यारा नूर अलाह
बेपरवाह जन भगतां लेखे लावे मातलोक विच जम्मणा, अग्गे जन्म कर्म दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। अस्सू कहे मेरा स्वामी ख़ालक ख़लक, नूर नुराना नौजवाना इक अख्वाईआ। जो वसे गृह मन्दिर हर घट अन्तर पिच्छे पलक, पलकां ओहले डेरा लाईआ। ओह वेखणहारा प्रकाश आकाश फलक, परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। जिस दी जन सन्तां अन्दर इक्को जोत दी झलक, झाकीआं सारीआं बन्द कराईआ। चरण धूढ़ दा ला के तिलक, जगत दी तिलकण बाजी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मन दी मनसा मेट के कुड़यार धार निन्दत, सति सच दए समझाईआ। ओह लेखा जाणे चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ वाली सिम्मत, दहि दिशा आपणा भेव चुकाईआ। गुरमुख गुरसिख प्यारयां सतिगुर शब्द बख्श के हिम्मत, नाम हौसले दए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। खेल कहे मेरा स्वामी जुग जुग खेलदा, खेलणहार करतार। जुग जन्म दे विछड़े शब्दी धार मेलदा, सुरती सुरत दे अधार। जोत प्रकाश दीपक लेखा बिन बाती तेल दा, नूर नुराना पावे सार। झगड़ा मुकावे लख चुरासी धर्म राए दी जेल दा, जिस जन बख्शे चरण प्यार। गृह मन्दिर सुहा नवेल दा, दरगाह साची देवे गृह न्यार। जिथ्थे लहिणा देणा वाहिद एकँकार अकेल दा, यके बाद दीगरे नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे हरिजन साचे सज्जण सुहेल दा, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल हरि भगत दवार दलजीत सिँघ दे नवित
धरनी कहे मैं भगत प्यार भुक्खी, जुग जुग भगतां राह तकाईआ। भाग लगावण मेरी कुक्खी, मैनूं मिले माण वड्याईआ। मेरा अन्तष्करन रहे ना दुखी, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। मेरा उज्जल होवे मुखी, हरिजन वेखां चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा लहिणा मुके उलटी कुक्खी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मैं सद सुक्खणा रही सुक्खी, प्रभ चरण सीस झुकाईआ। मेरे साहिब आपणयां भगतां मंज़ल करनी उच्ची, उच्च अगम्म देणी वड्याईआ। मेरी माटी ख़ाक होवे सुच्ची, सच संजम नाल मिलाईआ। मेरी गंढ पवे जन भगतां तेरयां पुतीं, जुग जुग जिन्हां दे नाम दी वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभ मेरे गहर गम्भीरा, सतिगुरु
तेरी शरनाईआ। मेरे स्वामी धुर दे पीरा, पीरन पीर तेरी वड्याईआ। तेरा भगत सुहेला मैं वेखां जगत हीरा, हरिजन साचा सोभा पाईआ। जिस नूं अमृत तेरा मिल्या रस नीरा, अंमिओं रस दिता चुआईआ। मैनूं संदेसा दे के गया कबीरा, शब्दी शब्द दृढ़ाईआ। धरनीए धवले रखीं धीरा, सन्तोख नाल जणाईआ। तक्कीं नाल आपणी नज़ीरा, बेनज़ीर वखाईआ। जिस ने तेरी बदलणी तकदीरा, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीरा, शरअ दे लेखे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे स्वामी तेरे भगतां तक्कां राह, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैं वेखां थल अस्गाह, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। कवण वेला हरिजन तेरा जाए आ, लोकमात लए अंगड़ाईआ। मेरे सीने चरण दए टिका, कदम कदम नाल बिगसाईआ। मैं ख़ुशीआं विच फिरां नाल चाअ, चाउ घनेरा इक दरसाईआ। धन्नभाग मेरे उत्ते तेरे लैणगे तेरा नाँ, नाउँ निरँकारा तेरा गाईआ। जिन्हां झगड़ा नहीं सूर ते गां, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तेरा धर्म निशाना देण झुला, चारे कुण्ट कुण्ट वखाईआ। मेरा आदि पुरख इहो दुआ, परवरदिग़ार तेरी सरनाईआ। तूं भगतां पिच्छे मेरे उत्ते जावें आ, निरगुण सरगुण रूप प्रगटाईआ। मेरा अन्तिम लहिणा देणा दएं मुका, कलयुग क्रिया कूड़ रहे ना राईआ। तूं स्वामी मालक इक ख़ुदा, पातशाह अगम्म अथाहीआ। तेरे नालों ना होवां जुदा, ज़ुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे स्वामी रहिनुमा, रहमत आपणी देणी कमाईआ। तेरे चरण कँवल मैं सीस देवां निवा, झुक झुक लागां पाईंआ। तूं भगतां होणा आप सहा, सहायक तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको बख्शणी सच सरना, सरनगति इक्को इक रखाईआ।