२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल दलीप सिँघ गगोबूआ दे नवित
धरनी कहे मेरे निरँकार, सिरजणहार तेरी सरनाईआ। चरण कँवल जावां बलिहार, बलिहारी बल आपणा आप रखाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सबाईआ। जुग चौकड़ी खेल अपार, अपरम्पर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगतां करे प्यार, भगत सुहेला इक अख्वाईआ। जो तेरे नाम दा करन जैकार, दीन दुनी जगत दृढ़ाईआ। तेरी धूढ़ी लावण छार, चरणां ख़ाक रमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाता जोड़ना विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेख वखाईआ। कुदरत दे कादर सांझे यार, मौला मेरे अगम्म अथाहीआ। मेरी कोझी कमली दी सुण पुकार, रो रो दयां सुणाईआ।
नव सत्त धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। बिन तेरे भगतां तेरा नाम सके ना कोए उच्चार, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। मैं होई बड़ी दुख्यार, दुक्खां भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप चढ़ाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां रंग चाढ़्ह दे गूढ़्हा, गोबिन्द तेरी इक सरनाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़ा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धुर दा जल्वा दे दे नूरा, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। जन भगतां आपणा प्रेम बख्श दे पूरा, पूरन सतिगुर हो सहाईआ। जो तेरा नाम करन मशहूरा, चारों कुण्ट डंक सुणाईआ। तूं लेखा तक्क लै मूसा नाल कोहतूरा, तुरीआ दे मालक आपणा पर्दा लाहीआ। सति स्वामी हो के हाजर हजूरा, हज़रतां दे हज़रत सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मैं तेरी दासी सद मज़दूरा, जुग जुग सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां अन्दर बख्श दे सांत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। एह साढे तिन्न हथ्थ तेरा प्रांत, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। आत्म परमात्म जोड़ दे नात, छुटकी लिव दे लगाईआ। अन्दरों मेट अंधेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। सति सच सुणा दे गाथ, ढोला धुरदरगाहीआ। तूं मेहरवान पुरख समराथ, परम पुरख इक अख्वाईआ। मैं निमाणी नाथ अनाथ, दीनन हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरी झोली दे भराईआ। धरनी कहे मेरे गहर गम्भीर सागर सिन्ध, तेरी धार बेपरवाहीआ। अमृत बख्श अगम्मी बूँद नेत्र वगे कोए ना हिंझ, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। हरिजन बणा आपणी बिन्द, बिन्दू आपणी लै प्रगटाईआ। जन भगतां मेट दे चिन्द, चिन्ता चिखा देणी गंवाईआ। तूं दाता गुणी गहिन्द, गहर गवर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगतां तेरा आदि जुगादी साक, सज्जण इक अख्वाईआ। तन वजूद करदे पाक, पतित पुनीत दे बणाईआ। दर्शन दे के आप, आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ होवे जाप, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जगत मेट के तीनो ताप, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। साची वस्त दे के आपणे हाट, तन खज़ाना देणा भराईआ। जो सन्त सुहेले भगत तेरे दर पुज्जे मार के वाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करनी घाट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिँघ दलीप बख्शणी शांत, अमृत आत्म जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर्शन होवे इक इकांत, घर स्वामी गृह मन्दिर अन्दर नज़री आईआ।
२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
अजीत सिँघ बटाला दे नवित
सूर्या कहे सुण चन्ना, चन्न चन्ना दयां जणाईआ। ओह तक्क गोबिन्द वाला कन्ना, कायनात विच समझाईआ। जिस तेरा तक्कया बन्ना, हद्द हदूदां फोल फुलाईआ। ओह लेखा जाणे वजूद तना, माटी भांडयां भेव ना राईआ। जगत जहान तक्क लै अन्न्हा, निज नेत्र लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। प्रभ देवणहारा सब नूं डंना, डण्डा शब्द नाद उठाईआ। जिस नव खण्ड करना खंन खंना, ख़ालक ख़लक अगम्म अथाहीआ। ओह फिरे तेरे मेरे विच संना संना, सहिज सहिज आपणा हुक्म वरताईआ। मेरे भाग वड्डे धन्न धन्ना, धन्न मिले वड्याईआ। मैं उस साहिब दा हुक्म मन्नां, जो मानस लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। कुछ धार तक्क लै नौ सौ इकीसीवां पंनां, लाईन पंज सत्त समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चन्न कहे सुण सज्जण सूर्या सूर, सूरमया दयां जणाईआ। मेरा मालक हज़ूर, हज़रतां दा मालक अगम्म अथाहीआ। जो प्रकाश देण वाला मूसा उत्ते कोहतूर, सो कोहकाफ़ां दा लेखा वेख वखाईआ। जिस दा ईसा इशारा कीता ज़रूर, बिन सैनत गया दृढ़ाईआ। मुहम्मद ने फतवा दे के पाउणा दस्सया फ़तूर, फ़ातिहा दा लेखा आपणे विच छुपाईआ। ओह माही महबूब मेरा लहिणा जाणे ज़रूर, ज़रूरी लेखा वेख वखाईआ। चन्न कहे मैं ओसे दा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दे हुक्म नाल हुक्म दा बणया दस्तूर, हुक्म हुक्म नाल चलाईआ। उस दा पन्ध ना नेड़े ना दूर, दूर दुराडा आपणा हुक्म वरताईआ। मैनूं मस्ती विच चढ़या सरूर, सिर सर दयां झुकाईआ। मैं ओस दा होवां मशकूर, शुकराने विच ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। सूर्या कहे चन्न जी ओह तक्क सदी चौधवीं चन्दा, बिन चाँदने अक्ख उठाईआ। नाले हलूणया ज़ोर दी कंधा, धक्का दिता लगाईआ। उठ वेख लै मानस ज़ाती बन्दा, बन्दगी वाले खोज खुजाईआ। दस्स तैनूं केहड़ा लगदा चंगा, की उम्मत दी दए गवाहीआ। किथों मिले प्यार अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों नज़री आईआ। आपणा अख़ीरी वेख लै कन्ढ्ढा, मातलोक नैण तकाईआ। गोबिन्द दी धार जाण लै खण्डा, खड़गां तों परे खड़काईआ। जिस दा लेख विच ब्रह्मण्डा, जेरज अंडा रिहा हिलाईआ। तूं किस दा देणा संगा, साथी कवण वड्याईआ। किस नाल प्यार धार मिलाउणा पंजा, पंचम की वड्याईआ। की लहिणा देणा तेरा नाल देस बवन्जा, जां की बावन गया दृढ़ाईआ। की उदासी विच होवे रंजा, रंजश विच आपणा आप बदलाईआ। की ढोला गाए छन्दा, सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। की खेल
वेखे अचंभा, मैनूं दे समझाईआ। की इशारा दिता परी अरम्बा, चौदां रत्नां विच्चों आपणी आस प्रगटाईआ। की ऐराप्त हाथी सुंड कर के लम्बा, लम्मा पै के गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक समझाईआ। चन्न कहे सुण सूर्या सूरबीर, बीर बीरा दयां जणाईआ। मेरे नेत्र वगे नीर, बिन हन्झूआं हार बणाईआ। मेरीआं अक्खां अग्गे नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी तस्वीर, जिस नूं तसव्वर कर सके ना कोए समझाईआ। मेरे साहमणे अवतार पैग़म्बर पीर, गुर गुरदेव नज़री आईआ। मेरे साहमणे लख चुरासी दी तकदीर, तक्ब्बर नाल आपणी आप लए अंगड़ाईआ। मेरे अग्गे बोध अगाधी तदबीर, तरीका समझ कोए ना पाईआ। मेरे साहमणे शरअ दी शमशीर, शहिनशाह रिहा वखाईआ। मेरे कोल दीन दुनी दिलगीर, चारों कुण्ट बैठी ढेरीआं ढाहीआ। मेरे कोल पातशाह वज़ीर अमीर फ़कीर, कंगले बैठे अक्ख उठाईआ। मेरे कोल लेखा ओह बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैनूं इक डर लगदा जिस वेले शब्द दा अणयाला वेखां तीर, बिना मुखी तों मुख सब दे दए भवाईआ। मैनूं इयों लगदा ओस पंज पोह नूं इशारा दे देणा मैं पीरां दा पीर, दीन दुनी नालों नाता जाणां तुड़ाईआ। गल विच अल्फ़ी शाह बणे फ़कीर, फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। चन्न कहे सूर्या मैनूं आवे मूल ना धीर, धीरज सके ना कोए धराईआ। ओस चढ़दी दिशा नूं जाणां फेर सतारयां दी सत्हा उत्ते बणनी भीड़, भज्जण सारे वाहो दाहीआ। इकवंजा धार अन्दर पैणी पीड़, दु:ख सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सूर्या कहे मेरे चांदनी चन्द प्यारे, प्रेमीआं प्रेम विच जणाईआ। क्यों तेरे नाल मेल होया सितारे, चन्द सितार मिली वड्याईआ। क्यों परवरदिग़ार दे बणे दुलारे, दूल्हे आपणा रूप बदलाईआ। क्यों उम्मत होई बेसहारे, की तुहाडे विच वड्याईआ। की मुहम्मद दए इशारे, सदी चौधवीं गया सुणाईआ। क्यों सलाम करदे रहे चार यारे, सजदयां विच सीस झुकाईआ। चन्न कहे असीं सारे उस दे बरख़ुरदारे, बाल नन्हे सोभा पाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गुजारे, चौदस उसे दा रंग रंगाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते खेल तक्के अपारे, अपरम्पर स्वामी दित्ते वखाईआ। साडे निशान पिच्छे अणगिणत ग़रीब गए मारे, निर्दोषयां खल्ल लुहाईआ। ओह सारे दे सारे रहे पुकारे, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। नाले चारों कुण्ट तक्कण वारो वारे, बिन नैणां नैण उठाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं नूं कहिण तुसीं सारे बोलो इक वारे, इक आवाज़ लगाईआ। हुण प्रगट हो जा निहकलंक कलि कल्की अवतारे, ओहले विच ओहला ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चन्न कहे सूर्या मेरी निक्की गल्ल, समझ
सच दयां समझाईआ। मेरे साहिब दी वेख रमज़, की रमजान महीने विच खेल खिलाईआ। जो इशारा दिता निरगुण सरगुण धार गौंस हमज़, जगत जहान समझाईआ। जो भेव खुल्हाया शमस, तबरेज़ नैण उठाईआ। सो वक्त वेखणा किस बिध सब ने होणा भस्म, भेव भेव विच्चों जणाईआ। मैं सुगंद खावां कसम, ईमान नाल दृढ़ाईआ। जिस नूं मुहम्मद मन्नया इस्म, आजम बेपरवाहीआ। ओह मेरा लहिणा वेखे चश्म, चश्मे दीद नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जुग जुग आपणी आपे जाणे रसम, रिवाज जगत ना कोए रखाईआ।
२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर अमीर सिँघ गुलाटी दे नवित
चन्द कहे सुण सितारे, तार सितार दयां जणाईआ। सवाधान हो मित्र प्यारे, दोस्ता लै अंगड़ाईआ। पैग़म्बरां तक्क इशारे, की बिन सैनत रहे समझाईआ। निगाह मार धरती उत्ते विच संसारे, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। सदी चौधवीं की पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। की लहिणा देणा देवे परवरदिग़ारे, सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस दे जुग चौकड़ी सब ने लए सहारे, सीस चरण कँवल टिकाईआ। ओह जोती जाता पुरख बिधाता धुरदरगाही मीत मुरारे, की आपणी कल वरताईआ। ओह नूर नुराना नौजवाना श्री भगवाना होवे ज़ाहरे, ज़ाहर ज़हूर आपणी कल वरताईआ। जिस दा लेखा कदीम दा विच काहरे, कहिकहा लगा के दयां सुणाईआ। उस दा भेव ना कोई जाणे जीव गंवारे, बुद्धी विच समझ ना कोए जणाईआ। ओह लहिणा देणा सब तों देवे बाहरे, बाहरहाल आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा साहिब बेपरवाहीआ। सितार कहे चन्द नूर नुराने नूरी, सति दयां जणाईआ। ओह मालक साहिब हज़ूरी, हज़रत बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि सदा दस्तूरी, सब कुछ आपणे दस्त रखाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुर करन मज़दूरी, भगत सुहेले सेव कमाईआ। ओह सृष्टी जुग चौकड़ी लेखा जाणे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब खोज खुजाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूढ़ी, टिक्के नाम ख़ाक रमाईआ। सो कलयुग अन्तिम पाए फ़तूरी, फ़तवा सब दे उत्ते लगाईआ। आपणा हुक्म वरते ज़रूरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। चन्द कहे सुण सितार मीत, दिलदार दयां जणाईआ। वेख उस ख़ुदा दी रीत, जिस ने मन्दिर मसीत दित्ते सुहाईआ। जो सब घट वसे भीत, भीतर डेरा लाईआ। जो हर घट वसे चीत, चेतन हो के खेल
खिलाईआ। ओह लख चुरासी परखणहारा नीत, नेतन नेत धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच सदी चौधवीं रही बीत, कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह लेखा जाणे जीव जंत कौड़े रीठ, रस मिट्ठत फोल फुलाईआ। जन भगतां हथ्थ रखे उत्ते पीठ, पुश्त पनाह दए टिकाईआ। धुर दा मार्ग लाईट दस्स के इक्को बीट, बिटवीन दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। चन्द कहे सितारया सुण लै सति, सति दयां जणाईआ। की संदेशा देवे परमेश्वर पत, बिना पत्रका रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा खेल सुहावा वत, वतनां दा मालक वेख वखाईआ। ओह नूर नुराना हो प्रगट, परगणे वेखे थांउँ थाँईंआ। उस दा लेखा शब्दी धार देवां दस्स, कलमा कलमे नाल जणाईआ। जिस किसे दा चलण नहीं देणा कोई वस, वसल आपणा इक वखाईआ। खेल करे हस्स हस्स, हस्ती दा मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सितार कहे चन्द मैनूं अन्तर आवे नज़र, बिन नैणां दयां जणाईआ। सुणा धुन मधुर, शब्द अगम्मी होवे शनवाईआ। मेरा महबूब करे फज़ल, रहमत हक कमाईआ। मैं उस दी सुणां गज़ल, जो बिना नगमयां रिहा दृढ़ाईआ। जिस ने इन्साफ़ करना अदल, दीन दुनी लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जिस आपणा रूप लैणा बदल, वेस अवेसा आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चन्न कहे सुण सितारे नुरानी, नव नव दयां जणाईआ। मेरा महबूब करे मेहरवानी, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जिस जाणां भारत विच्चों जूह बेगानी, जूहां जंगलां खोज खुजाईआ। उस लेखे लाउणी बधक दी कथा कहाणी पुराणी, पूरब दा लेखा संग मिलाईआ। रवीदास दी कौडी कसीरा संग रखे पुराणी, पुरख पुरखोतम आपणा हुक्म वरताईआ। इक्की माघ दिवस होवे रुहानी, नौजवाने आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मेला लए मिलाईआ। सितार कहे सुण धुर दे चांदू, सच दयां जणाईआ। हक महबूब बणे पांधू, भज्जे वाहो दाहीआ। निरगुण धार बदले स्वांगू, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। जिस लेखा दस्सणा हांग कांगू, काग हथ्थ नाल उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। चन्द कहे सुण सितार धुर दुलारे, धर्म धार जणाईआ। एह खेल सच्ची सरकारे, हरि करता आपणे हुक्म विच कराईआ। जिस ने इक्क दी धार दो नाल रखणे लिखारे, लेख लेखणी पिछली दए गवाहीआ। पंज पोह भेव खोल्ह के सारे, पर्दे परदयां विच्चों चुकाईआ। गल अल्फ़ी पा बोले वक्खरी ज़बां जैकारे, जै जै कार सुणाईआ। समुंद सागर तक्कण नैण उग्घाड़े, अक्ख अक्ख विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा संग आप बणाईआ। सितार कहे चन्द सच दस्स दे यार, की करता खेल खिलाईआ। ज़रा निगाह मार, अग्गे लै अंगड़ाईआ। की तेग़ बहादर दा उधार, की नानक लहिणा झोली पाईआ। की गोबिन्द गया उच्चार, शब्द शब्दी नाद सुणाईआ। की लेखा कल्की अवतार, निहकलंक की वड्याईआ। अमाम अमामा किस बिध पावे सार, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। की चार जुग दे शास्त्र रहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। की सदी चौधवीं रो रो करे इज़हार, नैणां छहिबर लाईआ। ढाका कहे मेरे उदर विच मेरे पेट विच मेरे जिस्म विच मेरे इस्म विच ओह प्यार, जिस प्यार दी धार मुहम्मद नैण उठाईआ। किसे नाल नहीं कोई तकरार, झगड़ा झगड़े विच ना कोए जणाईआ। मैं निगाह मारदा की खेल होया किस बिध होया विवहार, दजला फ़रात दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सितार कहे चन्द सुण कल्मयां तों बाहर अगम्मी बोली, की अनबोलत रिहा जणाईआ। जिस दी समझ ना आए किसे चोली, चोला नज़र किसे ना आईआ। जिस दा शब्द अगम्मा ढोली, ढोलक छैणे रिहा खड़काईआ। मैं तैनूं सहिज नाल दस्सां हौली हौली, की सदी चौधवीं मैनूं रही समझाईआ। वे तारया वे चन्दा वे चन्दा वे तारया ओह निगाह मार लै तन्द तक्क लै मौली, जो मौला आपणा हुक्म सुणाईआ। तिन्न रंग दे वस्त्र पहन के ढाके विच जाएगी सदी चौधवीं दी गोली, गोलक शरअ वाली हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा नूर इक चमकाईआ। सदी चौधवीं कहे तारा चन्द आपणीआं करो ना कोए दलीला, दलीलां वाल्यां दयां जणाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ दीआं दरगाह विच मंज़ूर ना होण अपीला, दाअवेदार रहिण कोए ना पाईआ। शरअ दे वस्त्र रंग चढ़े ना कोए नीला, नीली धार दा मालक नीले वाले नाल आपणा हुक्म बणाईआ। जिस दीआं दीन मज़्हब छोटीआं छोटीआं तहिसीलां, दो जहान दा मालक की आपणी कार भुगताईआ। जरा खेल वेखणा केहड़ा ख़ुशीआं वाला होए महीना, मेहरवान की आपणी कल वरताईआ। जो लेख लिख्या बग़दादी मक्का मदीना, मकबरयां दे लेखे दए चुकाईआ। जिस विच कोई कर ना सके तरमीमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं फेरा मार के फिर आवांगी पहली मग्घर, मगरला लेखा सारा दयां समझाईआ। क्यों शहिनशाही सम्मत अट्ठ भगतां दा भगतां नाल होया ग़दर, झगड़े दा झगड़ा कवण बणाईआ। जिस शरअ शरीअत दा उम्मत उम्मती दा लहिणा देणा देणा बदल, बदली करे थांउँ थाँईंआ। जिस आपणी कूड़ धार नूं कर के कत्ल, कातिल मक्तूल दा लेखा देणा मुकाईआ। नवीं धार दा नवां वसा के वतन, बेवतनां होए आप सहाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं कहे वे तारा चन्द की कहिंदी कृष्ण दी राधा गोपी, गोपाल की जणाईआ। जिस दे तेड़ ना साड़्ही ना धोती, अंगी अंग नाल ना कोए छुहाईआ। ना हस्सदी ना रोती, मुस्कराहट विच बुल्ल्ह ना कोए हिलाईआ। जां मैं निगाह मारी इक्को नूर नुरानी जोती, जो जोत जोत विच्चों नज़री आईआ। ओह संदेशा देवे इक इकलोती, इक इकल्ली रही जणाईआ। चढ़दी दिशा जाण लग्गयां साहिब दे कोल होवेगी रूमी टोपी, चारों कुण्ट इक्को जेही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दस्सां नाल इशारा, सच सच समझाईआ। जिधर जावेगा मेरा पीर ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणी खेल खिलाईआ। सम्मत नावे दा नवां होवे नज़ारा, नव नव आपणा रंग रंगाईआ। जिस दे संग भगतां होवे सहारा, सूफ़ीआं सोभा पाईआ। उहदे कोल होवेगा इक नगारा, जो धौंसा दस्से धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे महबूब दे कोल लिख्या होवे इक वाक, अल्फ़ बे अल्फ़ बे अल्फ़ दोवें संग बणाईआ। नाल चन्द इशारा करे चौधवीं रात, चौदस नूर नूर करे रुशनाईआ। चन्द सितार रूप प्रगटा के आप, आपणी लए अंगड़ाईआ। नाल लेखा होवे तूं मेरा मैं तेरा जाप, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक शरअ दा होवे घाट, किनारे जगत वाले जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा सोहणा होणा लिबास, लब प्रेम नाल रंगाईआ। शंकर फिरे आ उतों आकाश, कलमा मुहम्मद नाल गाईआ। चार यारी अग्गे पिच्छे करे तलाश, ख़ुशीआं विच भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा परवरदिग़ार दए शाबाश, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरी पुरातन पूरी होवे आस, तृष्ना तृखा बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सदी चौधवीं कहे नूर मेरा नीली धार असमानी, इस्म धुर दे नाल जणाईआ। मैं सुगंद खावां मजीद कुरानी, आयत शरायत नाल मिलाईआ। नाल जोड़ मुहम्मद वाली कुरबानी, करबले दा लेखा नाल रलाईआ। मेरा लहिणा देणा दो जहानी, दोहरा संदेसा देवां थांउँ थाँईंआ। मेरा पीर पीरां दा शहिनशाह सुल्तानी, पैग़म्बर अगम्म अथाहीआ। जिस दा इक्को पद निरबाणी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। तारा चन्द कहे सदी चौधवीं की खेल करे अलाह, अलहिदा सब तों दए समझाईआ। जिस ने सब दा बणना मलाह, बेड़े आपणे कंध उठाईआ। उस नूं वलीआ कहिणा ख़ुदा, ते अलीआ आपणा आप भेंट कराईआ।
नजफ दा लहिणा देणा दए चुका, कूफा आपणा संग बणाईआ। जिन्हां दी लेखे ला के दुआ, सम्मत शहिनशाही नौ दए वड्याईआ। लैहंदयों चढ़दे होए रवां, रवानगी आपणे हथ्थ फड़ाईआ। की उस दी सिफ्त करां, जो सिफ्तां दा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे गोली दी पुशाक ते हिन्दसा लिख्या होवे सत्त सौ छिआसी, सति सति नाल वड्याईआ। सत्त अट्ठ पन्द्रां ते छे इक्कीआं दी रासी, मुहम्मद दा लहिणा गोबिन्द नाल पूर कराईआ। एह अचरज खेल अगम्म तमाशी, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। मैं दूर दुराडी आपणी रखी आसी, निस्चे नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सदी चौधवीं कहे सत्त सौ छिआसीआं दी इक्को बणे पुशाक, नव नव सत्त सत्त इक्को रंग रंगाईआ। इक्को महबूब होवे इक्को होवे चाक, इक्को ढोला गीत शनवाईआ। इक्को काअबा होवे ते इक्को नज़री आए ताक, इक्को गोबिन्द नाल वड्याईआ। इक्को तक्कड़ होवे इक्को वट्टा होवे सेर छटांक, दूजी वंड ना कोए रखाईआ। इक्को नाम होवे ना जिसत होवे ना टांक, बहुती गणित ना कोए गिणाईआ। इक्को अस्व होवे राक, इक्को गोबिन्द सोभा पाईआ। इक्को हरूफ नज़री आवे पाक, साफ़ सुथरा लिख के देणा सजाईआ। नाल अल्ला हू दी हथ्थ विच होवे छाप, छल्ला अवर ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा करे, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। तारा चन्द कहे अज्ज वक्त सुहेला, महिबान बीदो दिती वड्याईआ। जो आपणे खेल अगम्मी रिहा खेला, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। ओस दा रूप अनूपा सब तों नवेला, रंग विच आपणा रंग छुपाईआ। जन भगतां वक्त होण ना दए दुहेला, दो जहानां होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तारा चन्द कहे साडा वक्त सुहावा मात, मता इके घर पकाईआ। साहिब सुल्ताना अन्तिम साडी पुच्छे बात, मालक ख़ालक होए सहाईआ। उम्मत उम्मती तोड़ के नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। लेखा दस्स के साचो साच, सति सच विच्चों प्रगटाईआ। पूरा कर भविक्ख्त वाक, गुर अवतार पैग़म्बरां दए वखाईआ। लेखा जाणे दो जहानां श्री भगवाना आप, आप आपणा रंग वखाईआ। सच संदेसा दस्से कायनात, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे कोल पुराणी चिट्ठी, नबीओ पैग़म्बरो रसूलो दयां वखाईआ। जिस दी समझ आए ना किसे विच लिपी, अक्खरां नाल अक्खर ना कोए मिलाईआ। जेहड़ी बिना महीन्यां बरसां तों बाहर मिती, मित्र प्यारे दिती बणाईआ। एह भगतां नाल सदा
प्रेम रस विच मिट्ठी, अनडिट्ठी कार कमाईआ। एहदे विच लेख चढ़दी दिशा गुरमुख सिँघ ने सिर ते पग रखणी काली चिट्टी, दोवें धार सुहाईआ। मस्तक लाउणी हाहे वाली टिप्पी, सुनहरी रंग जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल खेले जो आपणे आप आप मिथी, जिस नूं मिथ्या कर सके कोए ना राईआ।
२९ अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल रात नूं साढे ग्यारां वजे
जसबीर कौर इटारसी दे नवित
लाड़ी मौत दस्स की आई कहिण, की राय धर्म हुक्म सुणाईआ। क्यों पुट्ठे कीते नैण, उलटी अक्ख बणाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरे प्रभू साक सज्जण सैण, स्वामी तेरे चरणां सीस निवाईआ। मैं कोई भगतां नूं खाण वाली नहीं डैण, जुग जुग साची सेव कमाईआ। मेरे वास्ते लख चुरासी वैहंदा वहिण, अणगिणत जीव जंत मेरी झोली विच भराईआ। मैं तेरे चरण कँवल सच सरनाई आई बहिण, सति सच दयां सुणाईआ। ओह तक्क जमदूत इक दूजे नाल खहिण, जोर वाहो दाही लगाईआ। नाले इशारा करन की राम ने लेखा लिख्या विच रमायण, सीता सति दृढ़ाईआ। की भरिंगू इशारा कीता उत्ते त्रबैण, कुंडलीआं वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी शरनाईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू मेरे कोल हुक्म दस्ती, राय धर्म दिता जणाईआ। जमदूतां चढ़ी मस्ती, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सब दी आशा फिरे नस्सदी, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं वणजारन तेरे जस दी, सिफ्तां नाल सलाहीआ। खेल मुकणी सी तत अट्ठ दी, अट्ठ कत्तक दए दुहाईआ। तृप्त दी भैण उजड़नी सी वसदी, जसबीर कौर लेखा तेरे चरण टिकाईआ। उस दी लज्या रख लै सम्मत इक्की, जो नौ रंगे हार गल तेरे विच पाईआ। जे आयू जगत जहान विच उहदी घटदी, घाटे पिछले पूर कराईआ। जुगिन्दर दी आयू उहदे लेखे विच वीह साल सट्ट दे, नौ साल तृप्त दी नाल मिलाईआ। धुर दे मालक धुर दी वस्त अज्ज दे, बधक दा दर्द देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर साहिब हथ्थ रखाईआ। लाड़ी मौत कहे मैनूं दिसदी उहदी ख़ुशीआं वाली बांह, जो तेरे सीस उत्ते घुंमाईआ। नाल दिसदी बिशन कौर बुढ्ढी माँ, जिस नूं दादी कहे लोकाईआ। ओस मैनूं सुनेहड़ा दिता हुक्म सुणाया नाल चा, चाउ घनेरा इक सुणाईआ। पहलों प्रभ दे चरण लैणा थाँ, बन्दना कर के सीस निवाईआ। गल पल्लू लैणा पा, नेत्र
नैण शरमाईआ। आपणी कीती उस दी करनी दोहां दा लहिणा देणा चरण टिका, दर ठांडे आप टिकाईआ। फेर हुक्म सुणना बेपरवाह, की सुनेहड़ा देवे अगम्म अथाहीआ। जिस ने आपणी बच्ची लई बणा, सम्मत शहिनशाही अट्ठ दए गवाहीआ। ओह लाड़ी मौत ज़रूर तेरे कोलों लए छुडा, राय धर्म दा हुक्म ना चले राईआ। आपे बणे पिता माँ, होए साहिब सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू तेरे हथ्थ सब दी तकदीर, तेरी बेपरवाहीआ। मैं फिरां तेरी शरअ दी नाल तदबीर, जुग चौकड़ी भज्जां वाहो दाहीआ। मैं रहिण दिता नहीं कोई पीर फ़कीर, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। मैं गुर अवतार पैग़म्बरां नैणी वहा दित्ते नीर, शीरखार बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। मेरी एह बेनन्ती मन्नीं अख़ीर, तेरी चरण सरन सरनाईआ। अट्ठ कत्तक तों पहले जसबीर दी हरि भगत दवारे विच ज़रूर आवे तस्वीर, सच सिंघासण उत्ते देणी टिकाईआ। उहनूं बन्न्हणा पीले रंग दी नाल लीर, सवा ग़ज नाल दुशाला देणा सुहाईआ। सवा पंज रुपै दा प्रशाद कराए ओहदा वीर, रणजीत आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां होणा आप सहाईआ। लाड़ी मौत कहे मैनूं नौ साल दा चेता, माता पिता भैण भाई जसबीर दा समझ सक्या कोए ना राईआ। तूं याद कर लै जेहड़ा बचन कीता विच खेता, पिठ उहदी उँगली उत्ते छुहाईआ। नाले हस्स के किहा सी तेरी ज़िंदगी दा मेरे कोल ठेका, बाकीआं नालों नाता दिता तुड़ाईआ। इहो सौहरा ते इहो पेका, माता पिता इहो अख्वाईआ। नाले फड़ के पुट्ठा हथ्थ सी वेखा, चारे उँगलीआं उँगलीआं नाल दबाईआ। फेर ख़ुशीआं विच किहा ख़ुशी दी लउँगा भेंटा, फेर ज़िंदगी ज़िंदगी तेरी झोली पाईआ। तूं ही धी ते तूं ही मेरा बेटा, एसे कर के देणी माण वड्याईआ। लाड़ी मौत कहे प्रभू मैं उन्हां वल्ल कदी ना वेखां, जिन्हां तेरी ओट तकाईआ। मैं ते निमाणी तेरे कोलों पिछला लैण आई लेखा, मेरी झोली देणी भराईआ। पर याद कर लै तूं उस दिन पगड़ी विच्चों बाहर रखे सी थोड़े केसा, जिस वेले इक्की इक्की चक्र रहे लगाईआ। मैनूं ख़ुशीआं विच कहिण लग्गे विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, हमेशा लई सुणाईआ। लाड़ी मौत कहे नाले सतिगुर शब्द जोती धार पुरख अकाल नाले दस दशमेशा, केहड़ा वेस वटाईआ। किसे नूं पता नहीं क्यों कुँवार कन्या नूं आपणे सीस दे उत्ते दिता ठेका, ठाकर हो के आपणे तों उच्ची दिती बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक होए सहाईआ। अग्गों रो के कहिण यमराज, निव निव सीस निवाईआ। तेरे भगत पिच्छे तेरे दर्शन होए आज, एह तेरी बेपरवाहीआ। सानूं दूरों मारी लाड़ी मौत आवाज़, बिन कन्नां दिती सुणाईआ। आओ दर्शन करो जिस दे सीस ते सोहे ताज, जिस नूं
ताजां वाले सारे निव निव लागण पाईंआ। असीं आ के होए विस्माद, बिस्मिल हो के सीस निवाईआ। जेहड़ी आयू तूं बख्शी ओह तूं दिती अगम्मी दात, अतोट अतुट झोली दिती भराईआ। अज्ज दा वक्त सुहेला जुग चौकड़ी सब ने रखणा याद, भुल्ल विच भुल्ल कोए ना जाईआ। बिना बेनन्ती तों भगतां दी आप सुणी आवाज़, भगवन हो के वेख वखाईआ। एह कलम स्याही दी इमदाद, जो लेखे लेखे विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा घर आप सुहाईआ। जसबीर दी कहे मनसा, सुरती अन्दरे अन्दर सुणाईआ। प्रभू मैं वी तेरा प्यार वाला बंसा, जिस बंस विच्चों सरबंसी तेरी सेव कमाईआ। तूं कागों बणाएं हँसा, माणक मोती चोग चुगाईआ। तूं मालक मन तन का, आत्म तेरे रंग रंगाईआ। जदों चाहें ओदों भगतां दे बेड़े बन्न्हदा, फड़ बाहों शौह दरया पार कराईआ। तेरे हुक्म बिना ना भगत जन्मदा ना मरदा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। धर्म राए दे हुक्म नाल यमराज भगतां नूं कदे नहीं फड़दा, लाड़ी मौत पोह ना सके राईआ। तूं मालक चोटी जड़ दा, चेतन आपणे विच टिकाईआ। भगत आत्मा कहे जो तेरी मंज़ल चढ़दा, लैहंदा चढ़दा दक्खण पहाड़ सिम्मत वंड ना कोए वंडाईआ। ओह इक्को मालक तेरे साचे घर दा, जिस घर बहि के भगतां जोती मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ लेखा सीस धड़ दा, तन वजूद आत्म परमात्म नज़री आईआ।
३० अस्सू शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल दुपहर
जरनैल सिँघ शाह वाले दे दरबार पुज्जण ते
जरनैल शब्दी धार जगत नहीं विछोड़ा, दिवस तिन्न आपणयां बच्चयां पिच्छे दुक्खां विच लँघाईआ। सतिगुर शब्द शब्द दा पा के मोड़ा, दुहरी आपणी खेल खिलाईआ। जसबीर जुगिन्दर दा विछड़न वाला सी जोड़ा, इटारसी मच्चणी सी हाल दुहाईआ। बधक दा दिल बड़ा सी थोड़ा, राम सिँघ रोणा सी मार के धाहीआ। साहिब दा प्यार फिरदा सब दे अन्दर वांग चोरा, चोरी चोरी आपणा खेल खिलाईआ। एह लेखा बदल दिता होर दा होरा, होर दी होर कल वरताईआ। टुट्टी नूं फेर गंढया आपणी नाल डोरा, डोरी तेरे संग बणाईआ। जिस दा वक्त रह गया सी थोड़ा, अट्ठ कत्तक दा लेखा लेखा दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जरनैल सिँघ तेरा राम सिँघ नाल यराना, प्यार भगतां वाला रखाईआ। तिन्नां दिनां विच याद कर के सद्द ल्या नाल बहाना,
दर्शन सन्मुख दिता चाँईं चाँईंआ। तेरे प्यार नाल ज़िंदगी दा दिता दाना, ज़िंदगी सच दी झोली पाईआ। जिस जसबीर दी तस्वीर दा रूप अनूप होणा महाना, महिमा समझ किसे ना पाईआ। ओस नूं ज़रूर भगत दवार पवेगा आणा, शहादत तेरी देणी भुगताईआ। बेशक अन्दरों बदल गया सारा जमाना, तेरे हिरदे विच प्यार प्यार डेरा लाईआ। भगत भगत नालों होए ना कदे बेगाना, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जरनैल सिँघ एस शब्द ते लगाउणा पए अंगूठा, हुक्म धुर दा इक समझाईआ। फेर बख्श्या जाए पंज तत दा ठूठा, सिर सिर देवे माण वड्याईआ। मित्रा मित्र दे घर दा फेर लगा दे बूटा, जड़ उखड़ी फेर दबाईआ। एहदा लेखा मिलणा नहीं विच्चों किसे चारे कूटा, दहि दिशा हथ्थ किसे ना आईआ। एह शरीर बेशक पंज भूता, प्रभ आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। तेरे बापू दा जो छुटया वखाया शरीर, तैनूं जगत नालों वखाई जुदाईआ। एह गोबिन्द दा अणयाला सी तीर, जो बिना रसन तों गया चलाईआ। जिस वेले बणया सी उच्च दा पीर, तुसां कंधीं चुक्या थांउँ थाँईंआ। बेशक तेरे प्यार वाले तेरे वीर, गोबिन्द दी निगाह गोबिन्द गुरसिख विच रखाईआ। तुहाडे बापू उस वेले गोबिन्द दी हथ्थ नाल फड़ के शमशीर, आपणे पट्टां उत्ते घसाईआ। नाले किहा मेरी बदल देवीं तकदीर, पीरा तेरी बेपरवाहीआ। गोबिन्द ने आपणी हथ्थीं फड़ ज़ंजीर, सहिज नाल छणकाईआ। एह लेखा देवे मेरा दाता गुणी गहीर, मालक धुरदरगाहीआ। जिस वेले उन आपणयां भगतां दी सिंघासण उत्ते रखणी तस्वीर, भगत भगवान दे भेव देणे मिटाईआ। इक्को रंग कर के शाह हकीर, शाह सुल्तानां ख़ाक विच रलाईआ। जरनैल सिँघ ओस वेले तेरे नेत्रां विच्चों वगया सी नीर, हन्झू अक्खीआं विच्चों गिराईआ। गोबिन्द ने तेरी पिट्ठ ते मार के लकीर, लाईन दिती समझाईआ। जिस वेले वक्त आया कलयुग अख़ीर, आख़र मेला लवां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे अट्ठ कत्तक नूं जरनैल सिँघ तूं ज़रूर आउणा, सवा पा कूजा मिशरी नाल रलाईआ। रणजीत सिँघ प्रशाद कराउणा, मिट्ठा इहो विच टिकाईआ। जुगिन्दर सिँघ ढाई गज़ कपड़ा हथ्थ उठाउणा, जिस नूं कफ्फ़ण कहे लोकाईआ। जसबीर कौर खुल्ल्ही मेंढी सीस सुहाउणा, परांदी गुत्त ना कोए लटकाईआ। बुल्ल्हां उत्ते घृत घी लगाउणा, नैण नीर ना कोए वहाईआ। पीला वस्त्र तन छुहाउणा, सिर पैर तांईं वड्याईआ। चढ़दे लैहंदे आसण लाउणा, सिंघासण अग्गे सोभा पाईआ। पुट्ठे हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाणा, अक्खीआं अखीआं विच्चों बदलाईआ। भैण भ्रावां इरद गिरद डेरा लाउणा, हथ्थ मथ्थे उत्ते लगाईआ। साढे तिन्न घंटे किसे नहीं सौणा,
नौ तों साढे बारां वंड वंडाईआ। फेर चिट्टा वस्त्र पाउणा, बिना इश्नान देणा सज़ाईआ। नेत्र कज्जल धार सुहाउणा, सुनिहरी बिन्दी मस्तक विच लटकाईआ। नौ वार सतिगुर चरण चरण छुहाउणा, सीस चरणां उत्ते टिकाईआ। नौ रंग दा हार बिस्तर फूलां सेज विछाउणा, सोहणी बणत बणाईआ। इक्की मिन्ट सतिगुर शब्द गाउणा, इक्की सिक्खां नाल सोभा पाईआ। फेर आपणा सज्जा अंगूठा मुख विच पाउणा, चूसणा चाँईं चाँईंआ। अगला लेख परम पुरख फेर समझाउणा, धुर दा पर्दा आप उठाईआ। जरनैल सिँघ एह वक्त नहीं कदे भुलाउणा, तिन्न दिन दा लेखा तेरी याद विच लँघाईआ। अद्धा दिवस हरिसंगत पेटे पाउणा, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आपणे हुक्म विच खेल खिलाईआ।