पुस्तकालयभाग २३

१ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार, जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

कत्तक कहे मैं ख़ुशीआं दे विच आया, आपणी ख़ुशी बणाईआ। किरपा करे बेपरवाहया, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस आदि जुगादी खेल रचाया, जुग जुग वेख वखाईआ। सब दा बण के दाई दाया, धुर दा हुक्म वरताईआ। जिस दी अचरज वरते माया, ममता नाल रखाईआ। मैं ओस नूं रिहा सुणाया, जो सुणे थांउँ थाँईंआ। ख़ाली झोली रिहा डाहया, डण्डावत विच सीस निवाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरे सम्मत शहिनशाही अट्ठ दा दे बकाया, पिछला पिछोकड़ झोली पाईआ। जिस दा दिवस ना कोए मनाया, ख़ुशीआं राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार तेरी वड्याईआ। कत्तक कहे मैं आ गया मंगता, दरवेश अलख जगाईआ। तूं मालक चोली रंगदा, रंगत इक चढ़ाईआ। मेरा लेखा वेख लै भुक्ख नंग दा, बिन ओढण दयां सुणाईआ। मेरा तप तक्क लै इक टंग दा, सद तेरी ओट रखाईआ। तूं जुग जुग दातां वंडदा, देवणहार गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। कत्तक कहे मैं आ गया तेरा भिखारी, भज्जया वाहो दाहीआ। तूं निरगुण नूर जोत निरँकारी, अल्ला अलाह तेरी बपरवाहीआ। मैं तेरी तक्की सिक्दारी, दो जहानां सोभा पाईआ। मैनूं संदेसे दे के गए पैग़म्बर गुर अवतारी, अवतर तेरा हुक्म जणाईआ। तूं खेले खेल अलख अगोचर अगम्म अपारी, अपरम्पर आपणा भेव चुकाईआ। कत्तक कहे मैं चरण कँवल करां निमस्कारी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे जो वायदा नाल चार यारी,

यराने वाल्यां दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी बेपरवाहीआ। कत्तक कहे मेरा पिछला लेखा डूँग्घा, हाथ किसे ना आईआ। बिना सतिगुर शब्द तों बणे कोए ना सूंघा, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। बिना रसना जिह्वा मैं कूंदा, शब्दी ढोले गाईआ। तेरा इशारा नहीं सी कोई मूँह दा, बत्ती दन्द ना कोए चतुराईआ। तूं ओस वेले संदेसा दिता सतिगुर शब्द गुरु दा, गुरदेव दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले खेल सदी चौधवीं होणा शुरू दा, शरअ देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे अलख जगाईआ। कत्तक कहे मेरी पूरी कर दे लिख्त, लेखे वाल्या दया कमाईआ। मेरा पिछले साल दा भविक्ख्त, कारज सके ना कोए समझाईआ। मेरा इक्को तेरा इष्ट, दूजा नज़र कोए ना आईआ। की लहिणा देणा दीन दुनी सृष्ट, चार कुण्ट दृढ़ाईआ। मैनूं इशारा दिता जुग त्रेता विच वशिष्ट, मुनी मुनीश्र गया समझाईआ। फेर सन्त मनी सिँघ ल्या रिसक, बोझा आपणे उत्ते उठाईआ। सम्मत शहिनशाही अट्ठ अट्ठां ततां वाले सारे गुरमुख गुरसिख भगत जाणगे खिसक, संगी नज़र कोए ना आईआ। बिना पैरां तों जाणगे तिलक, संभल सके कोए ना राईआ। मनुआ मन करेगा इलत, आपणी कल प्रगटाईआ। किसे दी रहे कोए ना हिम्मत, ताकत चले ना कोए चतुराईआ। सतिगुर धार धार करेगा मिन्नत, निव निव सीस निवाईआ। नाले ज़ोर दी मारी किलक, कलि कल्की तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कत्तक कहे मेरा पिछला पूरा कर हिसाब, रिषीआं लहिणा पूर कराईआ। तूं मित्र प्यारा अहिबाब, दोस्त धुरदरगाहीआ। ज़रा बिना अक्खरां तों खोल्ह के वेख किताब, जो आपणे गृह टिकाईआ। जिस कारन नानक वजाई रबाब, सितार दिती हिलाईआ। मैनूं कृष्ण की कथा कहाणी याद, जो अर्जन रिहा सुणाईआ। जिस वेले मुहम्मद ने अल्ला नूं किहा वाहिद, वाइदयां विच सीस निवाईआ। जो पैग़म्बरां गुरुआं अवतारा तों आवे बाद, अमाम अमामा इक अख्वाईआ। जिस सब दी सुणनी फ़रयाद, फ़ैसला हक सुणाईआ। उस दी बिना उम्मत दे नबीआं तों किसे ने सुणी नहीं अवाज, हुक्म समझ कोए ना पाईआ। संगी साथी कोई ना देवेगा दाद, नाता जाण तुड़ाईआ। ओह आपणी धार विच हो विस्माद, आपणा खेल वखाईआ। एसे कर के कत्तक कहे ऐसे कत्तक शहिनशाही नौ विच देदे दाद, आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा स्वामी पुरख अकाल महाराज, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। जिस आपणे सीस ते पहनया नहीं सी ताज, ताजां वाले देणे हलाईआ। मेरी कर इमदाद, सिर साचे हथ्थ टिकाईआ। मैं तेरा सुणा अगम्मी नाद, शब्द करी शनवाईआ। मेरी फेर खुल्ल्ह गई जाग, आलस निंद्रा लई अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। कत्तक कहे मेरा सम्मत शहिनशाही नव दा महीना, अट्ठ दा अट्ठां ततां वाल्या पूर कराईआ। लेखा पूरा कर दे उत्ते ज़मीना, ज़िमीं ज़मा दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। मैं सजदयां विच तैनूं कहां आमीना, आमद तेरी विच सीस झुकाईआ। तूं नूर अलाही वक्खरा त्रैगुण तीना, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ। मेरा सांतक सति करा दे सीना, सीन दे तिन्ने डण्डे देण गवाहीआ। मैं चाहुंदा नबीआं रसूलां पैग़म्बरां तेरे भय विच वहे पसीना, सारे भज्जण थांउँ थाँईंआ। इशारा कर के नर मदीना, मदीने विच मकबरा मुहम्मद दा आस रखाईआ। तूं रहमत रहमान रहीमा, मेहरवान इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। कत्तक कहे मेरा लेखा बणा दे दोहरा, दोहरा आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द मिला दे बांका छोहरा, शौहर मालक हो सहाईआ। आपणे प्यार दा दे दे जोरा, जोरू ज़र नज़र कोए ना आईआ। एह हुक्म संदेशा दस्स दे कोरा, जो कौरवां पाडवां अन्त देणा कराईआ। हस्स के किहा कलयुग अन्त जीव जहान रूप बणना ढोरा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मन मनुआ होणा बौरा, बवरी होए लोकाईआ। कोई समझे ना पईआ सौहरा, घर मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे प्रभ मैनूं दे दे ख़ुमारी मदहोश, आपणी दया कमाईआ। मेरी जगत वाली रहे ना सोच, समझ देणी बदलाईआ। इक्को आसा होवे लोच, लोचन देणा खुल्हाईआ। मैं नज़ारा तेरा तक्कां दीप करौच, कुशा दे मालक देणी माण वड्याईआ। पंज कत्तक नूं ओथे जाणां पहुंच, जिथ्थे लखण अक्ख उठाईआ। किसे नूं देणा नहीं कोई दोष, कर्मां दा लेखा सब दा देणा भुगताईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां होए कोए ना रोस, गिले विच गिला ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। कत्तक कहे प्रभू मेरीआं पुराणीआं सुक्खां, सुक्ख सुक्ख जुग चौकड़ी दित्ते लँघाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां तक्कदा रिहा मनुक्खा, शरीर शरीरां खोज खुजाईआ। जो आउंदे रहे हो के उलटा रुख़ा, माता गर्भ तन वड्याईआ। पंजां ततां वाला बण के बुत्ता, वजूदां गए हंढाईआ। तेरे नाम दी सुहञ्जणी हुन्दी रही रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। माण वड्याई दे के किहा पुत्ता, सुत दुलारे रंग रंगाईआ। तेरा निशाना निशाने वाल्या कदे ना उका, जुग जुग तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। कत्तक कहे प्रभू मेरा लहिणा दो साल दा इक्ट्ठा, इक्को वार मुकाईआ। की इशारा देंदा अक्खर ठट्ठा, ठोकरां रिहा लगाईआ। सतिगुर शब्द चारों कुण्ट फिरदा नट्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस खेल खिलाउणा घट घटा, घट घट अन्दर फोल फुलाईआ। ओह

वेखणहारा काया मट्टा, तत्व तत भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मेरे बख्शिंदा, बख्शणहार तेरी सरनाईआ। पंच प्रविष्टा की संदेसा देंदा, बिन रसना की दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट उपजणी चिन्दा, चिखा रूप बदलाईआ। समुंद सागरां तक्के सुरप्त इन्दा, ख्वाजा खिजर नाल रखाईआ। कुछ इशारा मिले गुणी गहिन्दा, गहर गवर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। कत्तक कहे प्रभू आपणा कर्म कमाउणा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां सिर हथ्थ टिकाउणा, होणा आप सहाईआ। मेरा लहिणा देणा झोली पाउणा, ख़ाली देणी भराईआ। मैनूं रुस्से नूं फेर मनाउणा, मेहर नज़र टिकाईआ। प्रेम प्यार नाल प्रचाउणा, पर्चा हुक्म वाला सुणाईआ। मैं कुछ अगला भेव खुल्हाउणा, खोल्ह के दयां सुणाईआ। पंज कत्तक तों बाद सिँघ पूरन रसना अन्न मूल नहीं लाउणा, अट्ठ कत्तक अन्त वंड वंडाईआ। चावल दाणा नहीं मुख छुहाउणा, एह धुर दी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। कत्तक कहे जन भगतो मेरा अदाब नाल अदाबी, अदब नाल जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे ना समझो पंजाबी, पंजे विच किसे ना आईआ। ना एह वसे काया वाली महिराबी, गुम्बदां बन्द ना कोए कराईआ। ना कुफला नाल कोई रखे ला के चाबी, महल्ल अन्दर डेरा लाईआ। ना एहदा प्यार हकीकी ते ना मजाज़ी, आशकां माशूकां तों बाहर खेल खिलाईआ। ना एह तन्द सितार ना वज्जे बण रबाबी, ताल तलवाड़ा ना वड वड्याईआ। जदों तक्को एह सति सरूप सब दा सदा इमदादी, शाहो भूप अख्वाईआ। ना एह गवईआ ना एह रागी, ना सवईआ भट्ट समझाईआ। जद वेखो ते सब दे विच विस्मादी, बिस्मिल हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कत्तक कहे प्रभू भगत भगवान दा इक्को कर दे दरजा, मेरी दो सालां दी आसा पूर दे कराईआ। इक्को रूप बणा दे राजा ते इक्को रूप हो जाए प्रजा, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को प्यार होवे सब नूं इक्को घर दा, दूजा हिस्स ना कोए रखाईआ। तेरा खेल होवे नरायण नर दा, नर हरि तेरी बेपरवाहीआ। तूं भगतां तों होवें डरदा, भगत तेरे अग्गे सीस निवाईआ। तूं उन्हां दा नाम होवें पढ़दा, ओह तेरा ढोला गाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा आ गया तूं जाणां दिशा चढ़दा, चढ़दी आपणी कला वखाईआ। बेशक तेरे पिच्छे लैहंदा होवे लड़दा, लैहंदे विच्चों आउण वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर दा संग आप बणाईआ। कत्तक कहे मैनूं सारे कहिंदे कुनैत, बुरयां लच्छणां वाला रहे गाईआ। मेरा गोबिन्द ने पाया भेत,

नैणां देवी दिता समझाईआ। मैं सारा भेत खोल्हागा जिस वेले सम्मत शहिनशाही दस दा चढ़या चेत, चेते चार जुग दे दयां कराईआ। किस तरह शाह सुल्तानां रण भूमी होणा खेत, ख़तरे विच पत्रका सके ना कोए बदलाईआ। नाले प्रभू नूं दस्सांगा नेत्र नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। जिस नूं झुकदे रवि शशि केतन केत, कोटन कोटी मण्डल मण्डप सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मेरा दो साल दा बल, बलधारी देणी वड्याईआ। तेरा खेल वेखां थल जल, दोवें देणे हिलाईआ। कलयुग आपणी वरते कल, कला सब दी देणी भवाईआ। जन भगतां सिंघासण अन्तर लैणा मल्ल, आप आपणा रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा करना हल्ल, मुश्किल अग्गे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक भेव चुकाईआ। कत्तक कहे मैं आ गया तेरयां विच कदमां, कदीम दे मालक फेरा पाईआ। तूं मालक ख़ालक अरबां खरबां पदमां, पद देण वाल्या तेरी बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदा तेरयां भगतां नूं कोई ना होवे सदमा, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। प्यार बख्शणा आहला अदना, ऊचां नीचां देणी वड्याईआ। तूं गोपाल मूर्त मोहण मधना, मधुर धुन देणी सुणाईआ। तैनूं किधरों पए ना लभ्भणा, घर घर दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। हरिजन सारे आपणी रंगण रंगणा, दूसर रंग ना कोए वखाईआ। तेरे प्यार विच सब दी होवे बन्दना, सीस अवर ना कोए झुकाईआ। चरण धूढ़ कराउणा मजना, दुरमति मैल धुआईआ। सांझे यार बणना सज्जणा, साजण मीत तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे प्रभू तूं सर्ब कला समरथ, सहिब तेरी वड्याईआ। तेरी महिमा जगत अकथ, जुग जुग तेरी सिफ्त सलाहीआ। तूं सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, ग़रीब निमाणयां होणा सहाईआ। ओह वेला भज्जा आउंदा कत्तक अठ, भज्जे वाहो दाहीआ। नाल तीर्थ फिरदे अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। इशारे दिन्दे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ, गुरदवार रहे दृढ़ाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना नज़री आए लट लट, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाईआ। तूं वसें घट घट, घर घर अन्दर सोभा पाईआ। जिस भगत दा बुरज जाणां सी ढट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। कत्तक कहे भगत भगवान तेरा इक्को होवे सिंघासण, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। प्यार बख्शणा पुरख अबिनाशण, मुहब्बत आपणी विच समाईआ। घर सच पाउणी रासण, ख़ुशीआं नाच नचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आखण, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। माण वड्याई बख्श दे भगतां मातन,

मातलोक हो सहाईआ। कूड़ कुकर्म मेट के वाटन, वटणा आपणा नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर धर्म इक वखाईआ। कत्तक कहे मेरे साहिब सतिगुर राजे, शहिनशाह दयां सुणाईआ। जन भगतां संवारी आपे काजे, हरिजनां दे वड्याईआ। जे आ गिओ देश माझे, नूर नुराना वेस वटाईआ। बिना बेनन्तीआं सब दे पूरन करने काजे, होणा आप सहाईआ। तूं मोहण माधव माधे, मधुर धुन देणी सुणाईआ। जन भगतां फिरना पिच्छे आगे, भज्जणा वाहो दाहीआ। तेरे भगत सुत्ते होण तूं स्वामी उन्हां पिच्छे जागें, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। कत्तक कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा होवे अठ, चंगी तरह जणाईआ। प्रभू उलटी गेड़नी लट्ठ, जगत दी धार देणी बदलाईआ। भगत भगवान दा होवे इक्ट्ठ, सच सिंघासण सोभा पाईआ। धर्म दी धार रहे ना वट्ट, पर्दा अन्दरों देणा उठाईआ। कूड़ी क्रिया देणी कट, कटाक्ष आपणा नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। कत्तक कहे साहिब जो तैनूं मंज़ूर, मैं वी सीस झुकाईआ। मूसा कहि रिहा उतों कोहतूर, जिथ्थे तूरत दी आवाज़ नज़र कोए ना आईआ। ना कोई ततां वाला दिसे हज़ूर, हज़रतां तों बाहर नूर अलाहीआ। की तेरा सच्चा दस्तूर, हुक्म दे समझाईआ। मैं तैनूं करां मशहूर, मशवरा ईसा नाल पकाईआ। मुहम्मद कहे रहे ना किसे ग़रूर, ग़ुरबत विच नज़र कोए ना आईआ। मैं भज्जां नट्ठां दूर दूर, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। कत्तक कहे जन भगतो करो सुधार, सुदी वदी ना वंड वंडाईआ। कूड़ा अन्दरों छडो हँकार, हउँमे रोग मिटाईआ। ममता मोह ना करो प्यार, मुहब्बत इक्को वेख वखाईआ। राह तक्को परवरदिग़ार, जो सांझा यार अगम्म अथाहीआ। जिस नूं कहिंदे सति करतार, कुदरत दा कादर इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर गुर अवतार, निव निव लागण पाईंआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सब दा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। तिस साहिब स्वामी सति नाल करो इक निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। फेर बोलो पंज जैकार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तेरा इक्को दरस दीदार, इक्को नैण नैण बिगसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप बणाईआ। धरनी कहे कत्तक मेरीआं कुछ मंगां, मित्रा दयां जणाईआ। कुछ लहिणा देणा लिखारीआं पंजां, पंज पोह समझाईआ। भेव खुल्हाउणा कवीआं बवन्जा, पर्दा आप चुकाईआ। दिल्ली दरबार दा बदल पलँघा, सिम्मत देणी बदलाईआ। शब्दी धार हुक्म होणा जो संदेसा दिता गोबिन्द पुरी अनन्दा, अनन्द नाल सुणाईआ। जो इशारा कीता शिवजी गंगा, गंगोत्री

गया दृढ़ाईआ। जो इशारा दस्सया परी अरम्बा, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मेरी ख़ाहिश न्यारी, सच दयां सुणाईआ। पंचम पोह सच्ची थित वारी, नक्षत्र गृह वंड ना कोए वंडाईआ। भाग लगाउणी दिल्ली दरबारी, सन्त मनी सिँघ अक्ख उठाईआ। हाज़र होणगे पंज लिखारी, कलमां पंज पंज उठाईआ। गुरमुख सिँघ इक पासिउँ बन्न्ह के दाढ़ी, गंढां तिन्न तिन्न बंधाईआ। सतिगुर रूप बण के सोहणी लाड़ी, मस्तक बिन्दीआं नाल वड्याईआ। शब्द ढोले गावे अगम्म पहाड़ी, शंकर सुणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। कत्तक कहे प्रभ चाढ़्हना रंग गूहड़ा, आपणी दया कमाईआ। आपणी हथ्थीं पहर के लाल चूड़ा, सुहागण सुहाग दए लुटाईआ। कलयुग कुकर्म मेट के कूड़ा हरिजन साचे पार कराईआ। नौ वार दिल्ली दरबार विच बख्शे चरण धूढ़ा, धूढ़ी धूढ़ी विच्चों प्रगटाईआ। आप हो के हाज़र हज़ूरा, हज़रतां लए बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। कत्तक कहे दो पोह नूं होणा रवाना, रवानगी सतिगुर शब्द बणाईआ। दुआबे वाल्यां हथ्थीं बन्न्ह के मिलणा गाना, रैण सुहञ्जणी सोभा पाईआ। तिन्न पोह नूं खेल महाना, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। मालवे वाल्यां फड़ के हथ्थ विच काना, साढे तिन हथ्थ देणा वखाईआ। चार पोह नूं हथ्थ फड़ निशाना, करनाल वाले देण झुलाईआ। पंज पोह नूं ना कोई वैरी रहे बेगाना, दुश्मण नज़र कोए ना आईआ। हरि भगत दवार सब ने तूं मेरा मैं तेरा गाउणा गाणा, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। ओथे लेख दसणा जो मनी सिँघ दा पुराणा, की जेल विच मेल आपणा गया कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन हो के भाग सब दे वेख वखाईआ।

नाम दी दात गुरमुखां दे अन्दर जाए रखी, रक्षक हो के होए सहाईआ। गुरमुख रस विच बिना रसना बोलया बण जाए ओह सख़ी, जिस दा सुख़न सके ना कोए बदलाईआ। बिना याद कीत्यां तों दर्शन दयां करांगा अक्खी, सन्मुख हो के जन भगतां दर्शन आप पाईआ। आपे नार बणेगा ते आपे होवेगा पती, पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। तुहाडे अन्दर तुहाडी जोत जगा के बत्ती, बिना बत्ती दन्दां तों बोल्यां दयां वखाईआ। हुक्म दुहाडे नाल मेरा सांझा हो जाए हिस्सा पत्ती, पत्रे पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रती, रतीआं तों तोले देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देवे नाम वर, जिस नाम दी महिमा चार जुग दे शास्त्र गए गाईआ। देवे नाम बिन रसना रस, रस्ता अन्दरे अन्दर वखाईआ। मनुआ मन कर के वस, वसल यार दए कराईआ। प्रकाश परे होवे रवि शशि, जोती जाता डगमगाईआ। मेल मिलावा आपणा आपे करे हस्स, हस्ती हस्ती नाल मिलाईआ। गुरमुखो तुहाडा गुरमुख दवारा सतिगुर दी किरपा नाल जाए वस, तुहाडी वस्त तुहाडे विच्चों तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, जिस नाम रसना बोलण दी लोड़ रहे ना राईआ।

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर बख्शीश सिँघ दे गृह

सदी चौधवीं कहे मेरा अन्त आया बुढेपा, वदी सुदी भेव कोए ना पाईआ। तन वजूद रिहा कोए ना पाका, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मैं कूक पुकारां अग्गे आका, धुरदरगाह आवां सुणाईआ। मुकामे हक दा खोल्ह ताका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मेरया महबूबा चारों कुण्ट तक्क लै अंधेरी राता, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। नेत्र रोवे धरनी माता, कूक कूक सुणाईआ। नाले पैग़म्बरां दा वेखे खोल्ह के साका, की सगला संग तेरा नज़री आईआ। मेरी अन्तिम मुकदी जाए वाटा, पन्ध रहिण कोए ना पाईआ। मेरा धर्म दा चीथड़ हो गया पाटा, सति रंग ना कोए चढ़ाईआ। खेल वेख लै तत आठा, तत्व तत ध्यान लगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाल समराथा, साहिब तेरी सरनाईआ। नव सत्त पारब्रह्म ब्रह्म दी पाए कोई ना रासा, आत्म परमात्म गोपी काहन ना कोए नचाईआ। सति सच दा दिसे कोए ना राखा, रक्षक सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मेरा बुढापा अन्तिम होया उदासा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू वेख लै कत्तक प्रविष्टा दो, दो जहानां वाली ध्यान लगाईआ। तेरा शब्द संदेशा सुणे कोई ना सो, सोई सुरत अकाल मूर्त ना कोए उठाईआ। हँ ब्रह्म ना जाणे को, कलकाती बणया रूप कसाईआ। दुरमति मैल सके कोई ना धो, ध्रू प्रहलाद रहे कुरलाईआ। चारों कुण्ट पंच विकार गरोह, घर घर सोभा पाईआ। सुरत शब्द सके कोए ना छोह, प्रीतम प्रीती तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी वस्त इक वरताईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा पुराणा होया प्रभू हड्ड, नाड़ी नाड़ी रही कुरलाईआ। मैं दीनां मज़्हबां जाणां छड, कौमां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं कल्मयां वाल्यां

नालों होणा अड्ड, मुहम्मद दा लेखा झोली पाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा कर दे जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरी सदी चौधवीं बुझा दे अग्ग, अमृत मेघ बरसाईआ। दर्शन देणा उपर शाह रग, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। बिन काअब्यों कराउणा हज्ज, हुजरा इक सुहाईआ। तेरे नाम कलमे दा नगारा जाए वज्ज, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। सच प्यार प्या दे मदि, आबे हयात मुख चुआईआ। मेरी उलटी हो जाए कँवल नभ, नाभी आपणा रंग रंगाईआ। मेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिग़ार सांझे यार वेख लै हद्द, हदूद दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू मेरा पुराणा तक्क ख्याल, अंदेशयां बाहर जणाईआ। तूं दीनां बंधप पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। तूं वसें सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता नूर नुराना लाल, लालन आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी पूरब वेख लै खां घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। फल दिसे ना किसे डाल, मेरे पत्त टहिणी गए कुमलाईआ। सम्बल बैठ के मेरी कर संभाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरी बुढ्ढड़ी दी तक्क लै खाल, चम्मढ़ी चम दृष्टी दृष्ट बदलाईआ। मेरा तोड़ दे जगत जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। प्रभू सुण लै मुरीदा हाल, मुर्शद तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैनूं पोह ना सके काल, महाकाल नेड़ ना आईआ। तेरे धर्म दवारे मेरा वज्जे इक्को ताल, दूजी चोट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं रोवां साह उभा, हौक्यां विच जणाईआ। मेरा हो गया लक्क कुब्बा, आप आपणा गया बदलाईआ। मैं की वेखां हाल उत्ते वसुधा, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। की कूक पुकारे बुद्धा, बुद्धी तों परे जणाईआ। सदी चौधवीं तेरे उत्ते होण लग्गा युद्धा, युधिष्टर दा लेखा लेखे विच रखाईआ। सति धर्म दा दीपक वेख लै बुझा, नूरी जोत ना कोए रुशनाईआ। प्रभू आपणा भेव खुल्हाए गुझा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी आशा बड़ी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह दयां जणाईआ। मेरी इक्को तेरे नाल रुची, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मेरी धार कर दे सुच्ची, संजम आपणा इक दृढ़ाईआ। मैं तेरे प्यार दी भुक्खी, चौदां सौ साल ध्यान लगाईआ। मैनूं अन्तिम करना सुखी, सुख सागरां विच रखाईआ। मैनूं यो जापदा मुहम्मद दी धार रही रुस्सी, कलमा कायनात ना कोए मनाईआ। उहदी विरासत जांदी ख़ुसी, फड़ हथ्थ ना कोए मिलाईआ। जिस कारन लब्हां कटाईआं वेस वटाया मुच्छी, मुश्किल उहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सदी

चौधवीं कहे प्रभू मैं पैग़म्बरां नूं अन्त देण लग्गी सद्दा, होका हक हक जणाईआ। आओ मैं महबूब तुहाडा लद्धा, मुहब्बत वाल्यो दयां जणाईआ। जिस दे हुक्म विच कलमा तुहाडा बध्धा, कायनात सीस ना कोए झुकाईआ। ओह मेरा साहिब सूरबीर सरबगा, सुल्तान नौजवान इक अख्वाईआ। जिस खेल करना दीन दुनी विच जग्हा, धरनी धरत धवल धौल आपणा हुक्म वरताईआ। उठो वेखो तुहाडे घर विच लग्गी अग्गा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। उम्मत उम्मती देण लग्गे दग़ा, सच रंग ना कोए चढ़ाईआ। सब दी बुद्धी होई कग्गा, हँस रूप ना कोए वखाईआ। कलयुग चारों कुण्ट फिरे भज्जा, नट्ठा वाहो दाहीआ। हथ्थ प्याला फड़या कूड़ मधा, वरन बरन प्याईआ। नाले हउँमे दा रखे दब्बा, हंगता नाल डराईआ। झूठ विकार बणा के अड्डा, जगत जिज्ञासुआं रिहा बिठाईआ। बचया रिहा ना कोए बुढ्ढा नढ्ढा, नौजवाना खोज खुजाईआ। रूप बणा के आपणा ठग्गा, ठगौरी करे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी मंग आप मंगाईआ। सदी चौधवीं कहे प्रभू मैं तेरा वेखां सुहञ्जणा वक्त, व्यक्ति दीन दुनी राह तकाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना वेखा जगत, जागरत जोत बिन वरन गोत डगमगाईआ। मैनूं आपणा भेव दस्स दे फ़कत, फ़िरका इक्को इक समझाईआ। किस बिध झगड़ा पैणा बूँद रक्त, तन वजूदा खेल खिलाईआ। कवण वक्त सुहञ्जणा देवे वड्याई हरिजन साचे भगत, भगवन मेहर नज़र उठाईआ। तूं सूरबीर मर्दाना मर्द, नौजवाना धुरदरगाहीआ। चार जुग दी शरअ मेट दे करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। मेरी मन्नणी इक्को अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं तक्कां तेरे सूफ़ी सन्त फ़कीर, जो फ़िकरा ढोला इक्को गाईआ। मैं वेखां शाह हकीर, हकीर हकीरा नैण उठाईआ। मैं सब दी तक्कां अन्दरों जमीर, ज़िमीं ज़मां फोल फुलाईआ। मैनूं समझा दे की कलयुग अन्त तेरी तस्वीर, रूप रंग रेख कवण वड्याईआ। की इशारा दे के गया कबीर, काअब्यां परे पढ़ाईआ। ओह मालक ख़ालक आवे बेनज़ीर, नज़रीए विच नज़र ना कोए टिकाईआ। ओह पुराणा होवे पीरां दा पीर, पैग़म्बर अमाम नूर अलाहीआ। जिस शरअ दी तोड़नी ज़ंज़ीर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। सो स्वामी मेरी बदल दए तकदीर, सदी चौधवीं निव निव लागे पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरी वेख लै अन्त अख़ीर हालत, हाल दुहाई दे के दयां सुणाईआ। तेरी दीन दुनिया विच आई जहालत, चारों कुण्ट कूड़ हल्काईआ। बिन तेरी किरपा रहे कोई ना सही सलामत, सतिगुर रूप ना कोए बदलाईआ। मुहम्मद दी अन्तिम झोली पा दे अमानत, मेरा लेखा पूर कराईआ। चारों कुण्ट वेख अंधेरी

शामत, शम्हां नूर ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल परवरदिग़ार सांझे यार मेरे नूर अलाह बेपरवाह सच दस्स किस बिध मेरे अन्त आवे क्यामत, क्यामगाह कायम रहिण कोए ना पाईआ। मैं बाल अंञाणी अणजाणत, चौदां सौ साल सद साची सेव कमाईआ। जन भगतां कर सिख़ावत, नाम निधाना दे वरताईआ। कूड़ कुड़यार करे ना कोए बग़ावत, बग़लगीर आपे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रूप अनूप शाहो भूप आदि जुगादी सही सलामत, सति दे मालक सति सति विच समाईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर करनैल सिँघ दे गृह

सतिगुर साचा सति है, सति सतिवाद समाए। अन्दर देवे ब्रह्म मति है, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाए। आत्म जोड़े धुर दा नत है, जगत विछोड़ा दए कटाए। नाड़ी नाड़ ना उबले रत है, अमृत मेघ नाम बरसाए। नाम बीजे साचे वत है, फल फुल्ल आप महकाए। चरण प्रीती जोड़े नत है, सगला संग बणाए। सर्ब कला बण समरथ है, जुग जुग वेख वखाए। भेव अभेदा दस्से अकथ है, बोध अगाधा पर्दा लाहे। निरगुण धार सरगुण चला रथ है, रथ रथवाही बेपरवाहे। कूड़ी क्रिया देवे मथ है, जन भगतां होए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहे। सतिगुर पूरा साख्यात, गहर गम्भीर अगम्म। हरिजन बणाए पारजात, भेव खुल्हाए आप ब्रह्म। मेट मिटाए अंधेरी रात, नूरी नूर चमकाए चन्न। दो जहानां पुच्छे बात, करे कराए आपणा कर्म। देवे वड्याई विच मात, पातशाह श्री भगवन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान। सतिगुर सच्चा एक है, आदि पुरख अपार। जन भगतां बख्शे टेक है, इक इकल्ला एकँकार। बुद्धी करे बिबेक है, बख्शे शब्द अधार। त्रैगुण ना लाए सेक है, अमृत देवे ठण्डा ठार। नज़री आवे नेतन नेत है, घर स्वामी सिरजणहार। वसे साचे देस है, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर मनार। जुग जुग धारे वेस है, सचखण्ड निवासी सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी परवरदिग़ार। सतिगुर सच्चा इक्को मौला, मवल रिहा सर्ब ठाईंआ। करे खेल उपर धवला, जुग जुग वेस वटाईआ। नित नवित दे जाणे कौला, कँवल इकरार फोल फुलाईआ। शब्दी नाद धुन दी धार बोले बोला, अनबोलत राग सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दस्सदा आया ढोला, बिन ढोलक छैणे खड़काईआ। अवतार पैग़म्बर गुर बणा विचोला, विचला पर्दा आप उठाईआ। जन भगतां भार करदा आया हौला, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलयुग

अन्तिम वेखे रौला, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। जिस नूं दीन दुनी करे मख़ौला, मख़मल विछौणे सब दे दए उलटाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी सब दे सिर विच मारे पौला, रविदास चमार दी पानही दए गवाहीआ। जिस ने सच दवारा खोल्हा, ख़ालक ख़लक अगम्म अथाहीआ। उस दे हुक्म दा इक्को उठे विरोला, रोल देवे ख़लक ख़ुदाईआ। दो जहानां दए झकोला, हलूणयां विच हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर सच्चा शब्द स्वामी आप, आपणा खेल खिलांयदा। निरगुण सरगुण दस्स के जाप, जग जीवण दाता हुक्म वरतांयदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, ओहला पर्दा ना कोए जणांयदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के वाक, वाकिफ़कार आत्म परमात्म वखांयदा। पारब्रह्म ब्रह्म जणा के साक, सज्जण मीत मेल मिलांयदा। जन भगतां दे के साची दात, वस्त अगम्म झोली पांयदा। बिन रसना जिह्वा करके बात, बातन पर्दे आप खुल्हांयदा। दे वड्याई लोकमात, शब्दी रंगण रंग रंगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत अगम्मा दे आबे हयात, हयाती विच सफाती भेव खुल्हांयदा।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह

सतिगुर सच्चा श्री भगवन्त है, शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तान। आदि जुगादी धुर दा कन्त है, नौजवान मर्द मर्दान। देवणहारा नाम मंत है, अन्तर बख्शे अगम्म ज्ञान। लेखा जाणे विच जीव जंत है, भगत सुहेले लए पछाण। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत है, चरण प्रीती बख्शे दान। मेल मिलाए साची संगत है, दरगाह साची करे परवान। जिस दी महिमा सदा अगणत है, गुर अवतार पैग़म्बर गाण। जिस नूं सिमरदे देव दंत है, विष्न ब्रह्मा सीस झुकाउण , सो स्वामी सर्ब गुणवन्त है, गुणवन्ता इक महान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा लए पछाण। ओह सतिगुर सच्चा परवरदिग़ार है, नूर नुराना नूर अलाह। आदि जुगादी धुर दा यार है, मुहब्बत मालक बेपरवाह। सूफ़ीआं देवे सति दीदार है, निज लोचन कर रुशना। बिन रसना जिह्वा करे गुफ़तार है, गुफ़त शनीद भेव खुल्हा। जिस दी समझे ना कोए रफ़तार है, जुग जुग आवे वाहो दाह। नाम कलमा जिस दी धार है, सति सतिवादी दए समझा। सो पुरख अकाला एकँकार है, अकल कल रिहा अख्वा। कलयुग अन्तिम लए अवतार है, जोती जामा वेस वटा। सम्बल वसे धाम न्यार है, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणा। शब्द अनादी दे धुन्कार है, बोध अगाध रिहा चला। जोती नूर कर उज्यार

है, अंध अंधेरा दिता मिटा। जन भगतां करे प्यार है, घर घर फेरा पा। तिस साहिब सदा निमस्कार है, जो शहिनशाह पातशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि लेखा जानणहार है, थल अस्गाह।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर चन्दन सिँघ दे गृह

सतिगुर साचा आदी मालक, आदि पुरख अख्वाईआ। लेखा जाणे दो जहानां ख़ालक, ख़लक मख़लूक ध्यान लगाईआ। सदा सुहेला बणे पालक, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले प्रगटा आपणे बालक, बाल बृद्ध जवान अवस्था आपणी लेखे पाईआ। शब्दी धार बण के सालस, सतिगुर लेखा आप चुकाईआ। आत्म प्यार मेल के ख़ालस, ख़ालस आपणा घर वखाईआ। कूड़ी तृष्ना मेट के लालच, तम्हा मोह दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक संग निभाईआ। सतिगुर सच्चा अनुभव दृष्ट, अमित बेपरवाहीआ। खेले खेल विच सृष्ट, श्रेष्ट आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां भेव चुका के अन्तर दृष्ट, पर्दा दए उठाईआ।गृह मन्दिर बाहर वखाए स्वर्ग बहिशत, दर दवार इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप कराईआ। सतिगुर साचा डूँग्घा सागर, गुरमुख मछली हाथ किछ ना आईआ। जो वसणहारा काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जुग जुग नाम बणाए वणज सौदागर, सच सच वखाईआ। जेहड़ा योद्धा सूरबीर बणे बहादर, बलधारी बेपरवाहीआ। जन भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। चरण प्रीती बख्श के आदर, अदल इन्साफ़ इक आपणे हथ्थ रखाईआ। मेहरवान होवे करीम कादर, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारयों देवे अगम्मी दादन, वस्त अनमुलड़ी आप वरताईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर महिंदर सिँघ दे गृह

सतिगुर सच्चा मेहरवान, कटे जन्म जन्म दे रोग। देवणहारा नाम दान, मेल मिलाए धुर संजोग। आदि जुगादी बण के काहन, देवे दरस सदा अमोघ। अमृत आत्म बख्शे पीण खाण, चरण प्रीती देवे जोग। शरअ कूड़ी मेट शैतान, सच

सुणाए हक सलोक। लोकमात करे परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बख्शे इक्को मोख। सतिगुर सच्चा साहिब अनडिट्ठ, जुग जुग दया कमांयदा। नाम निधाना दे के मिट्ठ, अन रस आप भरांयदा। जन भगतां लेखा मुका के सवा गिट्ठ, घर दवारा इक समझांयदा। जिथ्थे कदे ना बदले पिट्ठ, करवट विच ना कदे मुख भवांयदा। दर्शन देवे नित, नूर नुराना डगमगांयदा। आत्म प्यारा करे हित्त, साजण मीत प्यारा हो के खेल खिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा पर्दा आप चुकांयदा। सतिगुर सच्चा गहर गम्भीर, शब्द शब्द वड्याईआ। लेखा जाणे तन शरीर, वजूदा फोल फुलाईआ। भूपत भूप बणके पीरन पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर समझाईआ। नाम निधान दी दस्स तदबीर, तरीका नीकन नीका आप दृढ़ाईआ। बिना मुसव्वर वखा के आपणी तस्वीर, नूर नुराना डगमगाईआ। जो कर्म कांड ते मारे हुक्म लकीर, लाईन दी लाईन दए बणाईआ। बिना शरअ तों बणा फ़कीर, फ़िकरा इक्को दए समझाईआ। बिना भगतीउँ बदल तकदीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर्शन दे बेनज़ीर, नज़र नज़र विच्चों उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग भगतां दया कमाईआ। सतिगुर पूरा सही सलामत, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस नूं पोह सके ना क्यामत, जुग चौकड़ी अन्त ना कोए वखाईआ। जिस दा नाम निधाना अगम्म न्यामत, दो जहानां दए वरताईआ। सो कलयुग अन्त मेटे अंधेरी शामत, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। जिन भविक्ख्तां वाली गुर अवतार पैग़म्बरां वाली सांभ के रखी अमानत, सदी चौधवीं झोली दए भराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे ना कोए ख्यानत, खैरखाही विच बेपरवाह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा दए उठाईआ। सतिगुर सच्चा सच्चा सतिगुर समाज, शब्द शब्द वखाईआ। जिस दा आदि जुगादी राज, जुग चौकड़ी हुक्म बदलाईआ। तख्त निवासी तख्त सुहा के ताज, तख्ता ज़िमीं असमान उलटाईआ। इक्को धुर दी मार आवाज़, संदेसे देवे थांउँ थाँईंआ। जो लख चुरासी बेड़ा चलाए जहाज़, बिन कंध्याँ कंध उठाईआ। सो बदल देवे रिवाज, नित नित भेव चुकाईआ। जिस दी दीन दुनी होवे मुहताज, लोड़वंद गुर अवतार पैग़म्बर लए बणाईआ। ओह नित नित आपणा साजण साज, नवित आपणा खेल खिलाईआ। सो भगत सुहेले इक अकेले पुरख अकाल गुरु महाराज, सच सच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को शब्द वजाए नाद, दो जहान जहां तहां करे शनवाईआ।