पुस्तकालयभाग २३

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर कर्म सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द ना बुढ्ढा ना नढ्ढा, आयू वंड ना कोए वंडाईआ। ना समुंद सागर ना डूँग्घा खड्डा, टिल्ला पर्वत रूप ना कोए दरसाईआ। ना कोई जगत जहान दिसे गुड्डा, पवण पवणां नाल हिलाईआ। ना कोई उच्चा लम्मा ना कोई दिसे अद्धा, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादी वरते सदा, सो सतिगुर अगम्म अथाहीआ। उस दे हुक्म विच दो जहान बध्धा, बन्दगी विच अवतार पैग़म्बर गुरु सीस निवाईआ। ओह भगतां नाल करे कदे ना दग़ा, दग़ेबाजी वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जुग जुग बुझाउण आए अग्गा, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं सतिगुरु क्यों कहिंदे, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। मेरा नाम जुग चौकड़ी क्यों लैंदे, अक्खरां नाल वड्याईआ। मेरे ध्यान विच क्यों बहिंदे, नेत्र जगत वरोलण । मेरा भाणा क्यों सैहंदे, दुक्खां सीस उठाईआ। मैनूं बेपरवाह गुर अवतार पैग़म्बर क्यों कहिंदे, कहि कहि गए सुणाईआ। मैं सतिगुर शब्द जिस खेल वेखणी दिशा लैहंदे, लहर लहर नाल मिलाईआ। जिस दे हुक्म विच बुरज मुनारे ढहिंदे, मिट्टी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। जिस दे पैर सराहणे कोई समझ ना सके केहड़ी पैंदे, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे वहिण अगम्मी नैं दे, नीर सागर सार कोए ना पाईआ। मेरे खेल सदा निर्भय दे, भय विच ना कोए डराईआ। मेरे हुक्मनामे आदि जुगादि जुग चौकड़ी बैअ दे, गुर अवतार पैग़म्बर ख़रीददार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साहिब तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं सारे कहिंदे बली, बलीआं दे दे झट लँघाईआ। मैनूं सारे कहिंदे वली, वली अल्ला सीस निवाईआ। मैं फिरना दो जहान गली गली, कूचे कूचे भज्जां वाहो दाहीआ। निरगुण धार बण के छली, अछल छल हो के वेख वखाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के दली, लख चुरासी हुक्म वरताईआ। मेरी धार दी धार आदि जुगादि किसे ना मली, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जदों चाहवां आपणे नाम दी गुर अवतार पैग़म्बरां अन्दर वजा के निक्की जेही टल्ली, टाल मटोल कर के आपणा नाम वरताईआ। अन्त खोर देवां वांग लूण दी डली, लोकमात रहिण ना पाईआ। जिस मेरा प्रेम निभाया तिस सीस रखाया तली, तल्बां दी मंग ना कोए मंगाईआ। गोबिन्द आशा इक इकल्ली, अकल कलधारी तक्क के मेरा संग बणाईआ। एसे कारन लोकमात फली, फली भूत दिती कराईआ। सम्बल धार सम्बल नगरी सच दी बिना दीवारां तों गली, बिना कूचिआं तों कूचा सोभा पाईआ। जिथ्थे जोत शब्द दी धार बिना जिस्म जमीर दे रली, तत्व तत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा हुक्म भलीओ भली, भाल भाल के गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर जीत सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरी अचरज लीला, असचरज खेल खिलाईआ। जन भगत बणा आपणा कबीला, जुग जुग देवां माण वड्याईआ। लोकमात जणा के वसीला, खेलां खेल थांउँ थाँईंआ। फेर घर वखावां उपर अम्बर नीला, नीली धारों पार कराईआ। जिथ्थे किसे दा चले कोए ना हीला, आपणी अक्ल बुद्धी ना कोए वखाईआ। ओह मेरा गृह नवीना, नव नौ तों बाहर नज़री आईआ। जिथ्थे ना मरना ना जीणा, इक्को रंग समाईआ। ना लेखा होवे त्रैगुण माया तीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सब दा स्वामी इक, अन्तरजामी दिती वड्याईआ। जुग जुग प्रभ दे हुक्म संदेसे देवां लिख, अक्खर अक्खरां नाल मिलाईआ। दस्सदा आया भविख, भविक्ख्तां विच समझाईआ। बणा के मुरीद सिख, मुशर्दां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त दए वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अवतारां दिती थापी, थपक पुश्त पनाह लगाईआ। मैं पैग़म्बरां दिती नाम दी कापी, सति सच भेव किसे ना आईआ। गुरुआं जोड़ के नाती, नाता ल्या बंधाईआ। लेखा जणा के कलम दवाती, अक्खरां कीती पढ़ाईआ। इक ख़बर अगम्मी आखी, हुक्मे विच सुणाईआ। कलयुग अन्त लेखा जाणे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो मण्डल पावे रासी, ब्रह्मण्डां खोज खुजाईआ। जन भगतां होवे दासन दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। लहिणा देणा मुका के पृथ्मी आकाशी, दरगाह साची दए वड्याईआ। जिस नूं दीन दुनी करे हासी, हस्ती समझ कोए ना पाईआ। उहदी शब्दी धार होवे बदमाशी, बदीआं दे लेखे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं शरअ दा शैतान, छत्र सीस किसे रहिण ना पाईआ। मैं जुग जुग हुक्मरान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। नाम कलमे कर प्रधान, अक्खरां दिती वड्याईआ। गुर अवतार पैग़म्बर बणा बलवान, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। खण्डे खिच्च विच्चों म्यान, खड़ग खड़ग नाल खड़काईआ। निशाने दस्स तीर कमान, गोशे कोने दित्ते खिचाईआ। इन्सानां नाल लड़ा के इन्सान, हिँसा घर घर दिती वखाईआ। आप सब दा बण के काहन, काहनीआं दे कंध्याँ उत्ते दीनां मज़्हबां दा

भार दिता उठाईआ। नाले कहिंदा रिहा मैं बड़ा मेहरवान, मेहरवानी तुहाडे उत्ते कमाईआ। जो मेरे हुक्म विच हुन्दे गए कुरबान, करबला शहादत रिहा भुगताईआ। जगत शरअ दा दे ईमान, अमल विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, दोहरी आपणी कला वखाईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बलपुरीआ ज़िला अमृतसर उमराउ सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरा कोई ना जाणे दिवस जन्म, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। किसे समझ ना आवे मेरा कर्म, की करनी कार कमाईआ। कोई जाण ना सके मेरा धर्म, धर्म दी धार ना कोए जणाईआ। मेरा कोई वेख ना सके वरन, ज़ात अज़ाती पर्दा ना कोए उठाईआ। मेरा लभ्भे ना किसे चरण, चरण चरणोदक हथ्थ किसे ना आईआ। मैं सब नूं देवणहारा सरन, सरनगति इक रखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर मेरी विद्या पढ़न, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। सचखण्ड दवार साची मंज़ल चढ़न, अग्गा पिछा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण सरगुण धार मेरा दर्शन करन, बिन नैणां नैणां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी दिसे किसे ना माँ, पिता नज़र कोए ना आईआ। मेरा जाणे कोए ना थाँ, थनंतर वेखण कोए ना पाईआ। मेरा आदि दा समझे कोए ना नाँ, की मेरी सिफ्त सलाहीआ। मेरा सब तों वक्खरा इक ग्रां, छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। जिथ्थे सूरज चन्न ना कोई रुशना, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक्को इक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस ने आपणी धारों दिता प्रगटा, आप आपणा रूप समझाईआ। सिर मेरे हथ्थ टिका, टिक्का मस्तक दिता लगाईआ। शहिनशाह दिता बणा, पातशाह आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं खेल खेलया इक अथाह, अगम्म आपणी कार कमाईआ। दो जहान दित्ते रचा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश वंड वंडाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणा रंग दिता रंगा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला ल्या मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा कोई ना जाणे आदि, आदि पुरख दिती वड्याईआ। मेरा लेखा विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। मेरा धुर दा इक्को नाद, अनादी दयां सुणाईआ। सब नूं देवां आपणी याद, याददाशत आपणे नाल रखाईआ। लख चुरासी कर आबाद, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। निरगुण सरगुण दे दे दाद, आत्मा आपणा

खेल खिलाईआ। ततां नाल पा के सांझ, तत्व तत दयां दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा आदि जुगादि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा कोई ना जाणे खेल शुरू, शरअ समझ किसे ना आईआ। मैं बिना ततां तों सब दा गुरु, गुर अवतार इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म दो जहान कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा इक्को मन्त्र फुरू, फ़ुरने सब दे बन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा आदि पुराणा, परम पुरख दिती वड्याईआ। मेरा नज़र आए किसे ना बाणा, रूप रंग रेख ना किसे समझाईआ। मेरा हुक्म दो जहानां, जुग जुग वरते थांउँ थाँईंआ। मेरा नूर ज़हूर नुराना, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। मेरा रसना तों बाहर तराना, सुर ताल आपणे विच प्रगटाईआ। मेरा बिन अक्खरां तों गाणा, निर अक्खर धार समझाईआ। मेरा खेल सदा महाना, समझ सके कोए ना राईआ। मेरा अपरम्पर इक फ़रमाना, धर्म धार समझाईआ। मैं जुग जुग भगतां देवां दाना, धुर दी वस्त नाम वरताईआ। प्रीत बख्श श्री भगवाना, मेल मिलावा थांउँ थाँईंआ। योद्धा सूरबीर बण बलवाना, बलधारी इक दयां समझाईआ। नव कल पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, मेरा इक्को इक शाह सुल्ताना, शहिनशाह शाहो इक अख्वाईआ।

३ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बलपुरीआ ज़िला अमृतसर मस्सा सिँघ दे गृह

सतिगुर साचा इक्को शाहो है, सो पुरख निरँजण अगम्म अपार। आदि जुगादी बेपरवाहो है, हरि पुरख निरँजण इक एकँकार। लेखा जाणे अगम्म अथाहो है, जोती जाता हो उज्यार। वेखणहारा थांउँ थांउँ है, अबिनाशी करता सांझा यार। जुग जुग चलाए राहो है, श्री भगवान भेव अपार। आदि अन्त करे न्यायों है, पारब्रह्म प्रभ खोल्ह किवाड़। सतिगुर सच्चा शब्द बेपरवाहो है, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जम्मया कदे किसे नहीं कुक्ख, जनणी नज़र कोए ना आईआ। मेरे हस्त कँवल नहीं कोई मुख, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। चिन्ता रोग नहीं कोई दु:ख, ग़मी ग़म ना कोए रखाईआ। उलटा होया नहीं कदी रुक्ख, नव अठारां अग्न ना कोए तपाईआ। मेरा तत दिसे किसे ना बुत्त, बुतख़ाने समझ कोए ना आईआ। मेरे उत्ते किरपा करी अबिनाशी

अचुत, परम पुरख दिती वड्याईआ। जोती धार एकँकार बणा के धुर दा सुत, सति पुरख निरँजण आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कदे ना जम्मदा, मरन विच कदे ना आईआ। मेरा खेल लख चुरासी आत्म धार ब्रह्म दा, पारब्रह्म दिता दृढ़ाईआ। मेरा लेखा जुग चौकड़ी सति धर्म दा, धर्म दी धार इक समझाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत कर्म दा, कांडा खोज खुजाईआ। मैं जुग जुग भाण्डा भन्नां भरम दा, भय भाओ इक रखाईआ। मैं झगड़ा मेटां वरन बरन दा, ज़ात पाती रंग ना कोए रंगाईआ। मैं लेखा मुकाउणा काया माटी चर्म दा, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। मैं नेत्र खोल्हां हरन फरन दा, निज लोचन करां रुशनाईआ। मैं मार्ग दस्सां सचखण्ड चढ़न दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं मन्त्र दस्सां तूं मेरा मैं तेरा नाम पढ़न दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा नहीं तन वजूद, माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। मेरा मालक इक महबूब, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जिस दा आलीशान अरूज़, अर्श फ़र्श तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दी शरअ नहीं हदूद, हद्दां वंड ना कोए वंडाईआ। जिधर तक्कां मौजूद, घट घट रिहा समाईआ। साची मंज़ल देवे मकसूद, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। कूड़ी क्रिया करे नेस्तोनाबूद, सति धर्म दा बूटा आप उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं मिल्या किसे ना हट्ट, खोज्जयां खोज ना कोए खुजाईआ। मेरा आसण नहीं किसे किनारे तट्ट, तीर्थ वेखण थांउँ थाँईंआ। मेरा रूप अनूपा वांग नटुआ नट, स्वांगी हो के आपणा खेल खिलाईआ। मैं वसां घट घट, घट घट डेरा लाईआ। मैं तीर अणयाला जन भगतां मारां फट्ट, दो मुखी तों दो तुकी धार समझाईआ। जोत जगा के लट लट, नूर नुराना कर रुशनाईआ। शब्द सुणा के अनहद, अनादी धार शनवाईआ। सच दवारे बहवां सज, सिंघासण आसण डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाम निधानां सुणावां गज्ज, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। उहनां दे अन्दर मेरा तलवाड़ा जाए वज्ज, वज्हा समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त नाम वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा जाणे कोई रूप ना रंग, चक्र चिहन् नज़र किसे ना आईआ। मैं सोहवां ओस अगम्मी सेज पलँघ, जिस दी पावा चूल ना कोए बणाईआ। मेरा मालक शाह पातशाह शहिनशाह सूरा सरबंग, जो धुर दी धार पुरख अकाला बेपरवाहीआ। जिस कलयुग अन्तिम निशाना मेटणा तारा चन्द, सदी चौधवीं होए सहाईआ। जन भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी विच्चों

बन्दगी आप समझाईआ। हरिजन होण ना देवे भागां मंद, भागहीण ना कोए अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, आत्म परमात्म परमात्म आत्म सोहँ ढोला दस्सां सच पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पा के गंढ, टुटयां लवां जुड़ाईआ। मेरा खेल विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। मेरा साहिब दीन दयाल सदा बख्शंद, बख्शणहार बख्शिश रहमत मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त नाम अनमुल्ली आप वंड, जन भगतां झोली आप भराईआ।

४ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर फुंमण सिँघ दे गृह

धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच टप्पदी, बिन लत्तां बाहवां भज्जां वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम इक जपदी, जग जीवण दाते तेरा ध्यान लगाईआ। मेरे उतों सफा मेट दे पप्प दी, पतित पापी रहिण कोए ना पाईआ। मेरे अन्तष्करन विच छाती तपदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग आशा डसणी रूप बण गई सप्प दी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। वड्याई रही ना धर्म दवारे हट्ट दी, सच वणज ना कोए कराईआ। दुहाई सुण लै तीर्थ अट्ठ सट्ठ दी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। आशा तक्क लै जीव जंत घट घट दी, घट निवासी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरा भाग होए उदय, चारों कुण्ट मिले वड्याईआ। मैं ख़ुशी करां बसुधे, सुदी वदी दा पन्ध मुकाईआ। जन भगत सुहेले होण उग्घे, उगण आथण वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दीपक बुझे, सति सच करे रुशनाईआ। मेरा लेखा अन्तिम मुक्के विच युद्धे, योद्धा इक्को खेल खिलाईआ। नव नौ विच कुद्दे, सत्त सति गंढ पवाईआ। सब दा वक्त अख़ीरी पुज्जे, अवतार पैग़म्बर गुर नैण उठाईआ। लहिणा पूरा होवे कलयुगे, कलि कल्की आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा होवे उच्चा भाग, भगवन दए वड्याईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। जोत जगा चराग़, बिन तेल बाती डगमगाईआ। त्रैगुण बुझाए आग, अग्नी तत गंवाईआ। गुरमुख हँस बणाए काग, कागों हँस उडाईआ। निज आत्म बख्श वैराग, वैरी अन्दरों दए भजाईआ। मेरा बण के मोहन माधव माध, मधुर धुन दए सुणाईआ। जिस साहिब नूं रही अराध, बिन रसना ढोले गाईआ। ओह मेरी सोई दी खोल्हे जाग, जुगत आपणी इक समझाईआ। नव सत्त मार आवाज़, शब्दी शब्द नाल उठाईआ। मेरे अन्तर बख्श वैराग, बिरहों

चोट लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरी ख़ुशीआं विच हस्से मिट्टी ख़ाक, धूढ़ी ख़ुशी मनाईआ। मैं होई पवित्र पाक, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। मेरा खुल्ह गया अन्दरों ताक, पर्दा रिहा ना राईआ। मैनूं दिसया भविक्ख्त वाक, जो गुर अवतार पैग़म्बर गए जणाईआ। मेरा स्वामी चढ़ के आ गया राक, चिट्टे अस्व सोभा पाईआ। सच प्रीती देवे नात, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। चरण छुहावे लोकमात, मातृ भूमी ख़ुशी बणाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे रात, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। मैं जन भगतां नाल करां बात, बातन पर्दा इक खुल्हाईआ। तुसीं ओस प्रभू दे साक, जो सज्जण नूर अलाहीआ। मैं सजदा करां ओस अबिनाश, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस भगतां वसणा पास, पासा दीन दुनी उलटाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सीस निवाईआ। ओह मेरी पूरी करे आस, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईंआ। मेरी शहादत देवे शंकर उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म लोक विच्चों सुणाईआ। विष्नूं विश्व दी धारा दए आख, विशेषता नाल दए वड्याईआ। मैं प्रभू दे दर्शन करां साख्यात, चरण धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। उस दा आउणा होया नाल इत्फिाक, इत्फिाकीआ गया आईआ। जिस दी समझे ना कोए बात, भेव सके ना कोए समझाईआ। उस दी साची तक्कणी रास, जो रस्ता दीन दुनी बदलाईआ। मेरी पूरी करे ख़ाहिश, तमन्ना कूड़ी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरे मीत मुरार, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। मैं तक्कां तेरा दरस दीदार, बिना लोचन नैण नैण रुशनाईआ। तूं सुहञ्जणा कर मेरा घर बाहर, गृह मन्दिर दे वड्याईआ। तूं करनहार करतार, कुदरत दा मालक अगम्म अथाहीआ। तेरे चरण जावां बलिहार, कँवल सीस झुकाईआ। जन भगतां दे अधार, आदर्श आपणा इक समझाईआ। तूं कुदरत दा कादर परवरदिग़ार, नूर नुराना अगम्म अथाहीआ। मैं तेरे चरण कँवल जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। जो तेरा भगत तन वजूद रिहा सेवादार, ततां सेव कमाईआ। मित्रां दा मित्र यारां दा यार, सज्जणां दा सज्जण संग निभाईआ। मारदा रिहा ललकार, झगड़यां विच वड्याईआ। ओस दी अन्त पैज संवार, धरनी कहे मेरी हाल दुहाईआ। तेजा सिँघ दे सीस बख्श दस्तार, सिर सर आप बंधाईआ। मनी सिँघ दे कोल लए बहाल, आसण सिंघासण सोहणा दए सजाईआ। ओस थाँ करना संस्कार, जिथ्थे सिसकीआं वाला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी कहे मैं तेरे चरण कँवल जावां बलिहार, बलिहारी बलि बलि आपणा आप कराईआ।

भाईए तेजा सिँघ नूं गल वकड़ी पा के शब्द उच्चारया रात ही

सतिगुर पूरा कदे ना भुलदा, भुलण विच कदे ना आईआ। ओह मालक बणे भगतां दी कुल दा, कुल मालक आप अख्वाईआ। जो गुरसिख सतिगुरु दे नाम कंडे तुलदा, तराज़ू आपणे विच रखाईआ। ओस वास्ते सदा सचखण्ड दवारा खुल्हदा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जिथ्थे इक्को शब्द निशाना झुलदा, सतिगुर शब्द आप वखाईआ। जिथ्थे जाप रहिंदा नहीं रसना बुल्ल्ह दा, मुख दन्द ना कोए वड्याईआ। आत्मा परमात्मा परमात्मा आत्मा जोती जोत विच घुलदा, घोल करे गुरसिख सतिगुर नूं ढाहीआ। मैं तेरी छाती उत्ते फलदा फुलदा, सचखण्ड जावां चाँईं चाँईंआ। चुरासी विच फेर कदे ना रुलदा, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। सतिगुर साचा जाणी जाणा, जानणहार अख्वाईआ। सब तों पहलों तैनूं मिलावांगा सिँघ माहणा, माता तेरी दा लेखा अवर रहे ना राईआ। सब दा इक्को घर होवेगा टिकाणा, दूजा गृह नज़र कोए ना आईआ। सब दा बख्श दिता पीणा खाणा, जिन्हां इक वार महाराज शेर सिँघ दी सेव कमाईआ। सचखण्ड सिंघासण सुख आसण इक सुहाउणा, जिथ्थे बिन दीवे बाती होवे रुशनाईआ। दो मावां नहीं सारयां भैण भ्रावां नूं लोकमात तरावां, एह मेरी बेपरवाहीआ। छत्ती जुग अगले तैनूं कोई ना कहे निथावां, लोकमात तेरे नाम दी वज्जदी रहे वधाईआ। क्यों तूं सतिगुर प्यार विच बाहवां विच पाईआं बाहवां, गलवकड़ी पा के गलवकड़ी विच रखाईआ। तेरी सेवा तों बलि बलि जावां, जिस तन मन मन तन सेव कमाईआ। माण मिलेगा उन्हां गरावां, जिस गराँ विच जन्म दिता तेरी माईआ। सीस तेरे दस्तार ओह टिकावां, सीस सतिगुर चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा प्यार जन भगत नाल रखे सांवां, ऊणता विच कदे ना आईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर दलबीर सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल बहु बिध भांती, जुग जुग नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी परम पुरख कमलापाती, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी सेव कमाईआ। तूं निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खेले लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्त लेखा मुकावां अंधेरी राती, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जोड़ां साचा नाती, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दयां मिलाईआ। मेरा हिरदा तक्क लै गहर गम्भीर वेख लै

छाती, छत्रधारी तेरा इक्को नज़री आईआ। जिस दा वरन नहीं कोई ज़ाती, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल तमाशी, दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। जो रूप अनूप सति सरूप वटाए बहुभांती, अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी खेल करदा, करते पुरख दिती वड्याईआ। लहिणा देणा जाणां लख चुरासी घर दा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मेरा लेखा धुर दे वर दा, पुरख अकाल मेहरवान दए वड्याईआ। मैं वी अन्तर निरन्तर खेल वेखां साचे घर दा, सरोवरां तों परे ध्यान लगाईआ। की लहिणा देणा कलयुग कल दा, कलकाती की खेल वखाईआ। मैं मुल्ल पाउणा नानक वाली इक गल्ल दा, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। मैं झगड़ा मिटाउणा कपट छल दा, अछल छलधारी हो के वेख वखाईआ। लहिणा पूरा करना थल जल दा, महीअल अस्गाह खोज खुजाईआ। मैं भेव चुकाउणा निहचल धाम अटल दा, जन भगतां दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं कूड़ कुड़यार मलेछां वेखणी सभा, सभापती मनुआ नाल मिलाईआ। जगत जहान दी अन्दरों तक्कणी तब्हा, तबीअत खोजां थांउँ थाँईंआ। अन्तष्करन दा लेखा जाणां हबा, हम साजण हो के खोज खुजाईआ। मुहम्मद दा लेखा वेखां कटाईआं लब्हां, शबे रोज ध्यान लगाईआ। जगत जहान ख़ुमारी तक्कां मधा, जो विकार हँकार नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट फिरां भज्जां, दिवस रैण वाहो दाहीआ। ख़ाली छडां कोई ना जग्हा, नव सत्त पन्ध मुकाईआ। फेर अक्खर तक्कां गग्गा, जो गोबिन्द नाओ सुहाईआ। फेर अस्व तक्कां बग्गा, जो बब्बे दए वड्याईआ। फेर सब ते पावां दब्बा, दौलतमंद रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां आत्म रस दे के मज़ा, निजर रस दिता वखाईआ। जगत जहान सीस कूकदी कज़ा, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। मेरे हुक्म दी समझ कोए ना वज्हा, वजूहात समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं प्यारा इक वैराग दा, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। मैं आदि जुगादि जागदा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। मैं रूप बणा कन्त सुहाग दा, लख चुरासी लवां प्रनाईआ। मैं मालक बणां जीव जंत आबाद दा, चारे खाणी सोभा पाईआ। मैं सुत दुलारा ओस महाराज दा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं सिक्दारा अगम्मी ताज दा, तख्त निवासी इक अख्वाईआ। मैं लेखा मुकाउणा कूड़ समाज दा, समग्री सच वरताईआ। सतिजुग साचा मेरा संदेशा सुणे अगम्मी आवाज़ दा, बिन सरवणां दिता सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग जुग बदलां रीती, रीतीवान इक अख्वाईआ। मेरी कोई ना मेटे कीती, करता पुरख दए वड्याईआ। मैं दीन दुनी दी बदलां नीती, नीतीवान इक अख्वाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के रीती, गोबिन्द दा लहिणा दिता चुकाईआ। लेखा रहिण देणा नहीं मन्दिर मसीती, काअबा इक्को इक समझाईआ। पुरख अकाल इक्को चरण प्रीती, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जन भगतां काया करां ठांडी सीती, अग्नी तत तत बुझाईआ। झगड़ा मेटां ऊची नीची, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। लख चुरासी मेरी छोटी जेही बग़ीची, बाग़बान हो के वेख वखाईआ। जन भगतां लेखा मुका त्रैगुण अतीती, त्रैभवण धनी होवां सहाईआ। अमृत मेघ बख्श दे बूँद स्वांत सीती, सीतल सति दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां सदा करे बख्शीशी, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर रणजीत सिँघ सेवा सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मेरीआं बेपरवाहीआं, बेपरवाह दिती वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी अनन्त हुक्म विच चलाईआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग गए पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं कीतीआं शनवाईआं, नाम शब्द ढोले कलमे जगत समझाईआ। सरगुण धार अक्खरां नाल कीतीआं लिखाईआं, काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। रीतीआं नीतीआं धर्म धार बदलाईआं, दीनां मज़्हबां वंड वंडाईआ। कथा कहाणीआं नाम सुणाईआं, सिफ्ती सिफ्तां नाल सलाहीआ। शहिनशाहीआं लोकमात उलटाईआं, थिर रहिण कोए ना पाईआ। धरनी धरत धवल धौल मेरीआं दए गवाहीआं, शहादत इक भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी साची सेव कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी अदली, इन्साफ़ इक कराईआ। जुग चौकड़ी करां बदली, बदला देवां थांउँ थाँईंआ। मेरी खेल पुराणी कोई नहीं अज्ज लई, अज़ल दा मालक हो के हुक्म सुणाईआ। जद आवां ते आवां दीन दुनी जग लई, जगत जुगत फोल फुलाईआ। मेघ बरसावां सृष्टी दृष्टी अग्ग लई, अग्नी तत गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वस्त इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग चौकड़ी करता, करनहार अख्वाईआ। भय विच कदे ना डरदा, भाओ सिर ना कोए टिकाईआ। जीवां जंतां घाड़न घड़दा, साधां सन्तां बणत बणाईआ। निर अक्खर धार हो के

पढ़दा, धुर दा ढोला सिफ्त सलाहीआ। जन भगतां अन्दर वड़दा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। मंज़ल पौड़ी अगम्मी चढ़दा, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हा के साचे घर दा, घर घर करां रुशनाईआ। रूप जणा के नरायण नर दा, भरम भुलेखा दयां मिटाईआ। इश्नान करा के धुर दे सर दा, दुरमति मैल धुआईआ। जन भगत सुहेले फड़दा, फड़ बाहों गले लगाईआ। लेखा मुका के सीस धड़ दा, लहिणा देणा दिता चुकाईआ। झगड़ा रहे ना चोटी जड़ दा, चेतन आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करन करावण योग, युगती प्रभ दिती समझाईआ। जन भगतां बख्शणां धुर संजोग, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। धर्म प्रीती दस्सां भोग, अनरस आपणा इक चखाईआ। जन्म कर्म दा कट विजोग, चिरी विछुन्ने लवां मिलाईआ। सचखण्ड दवारा करा संजोग, मेल मिलावां चाँईं चाँईंआ। भेव खुल्हा के अगाध बोध, बुद्धी तों परे करां पढ़ाईआ। गुरमुखां हिरदे देवां सोध, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। दर दवारे देवां दरस अमोघ, सन्मुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त चरण प्रीती बख्शणहारा जोग, जागरत जोत बिन वरन गोत आप दरसाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड कल्सीआं ज़िला अमृतसर मोता सिँघ दे गृह

धरनी कहे मेरी लेखे ला लै सेवा, हरी हरि आपणी दया कमाईआ। तूं मालक ख़ालक अलख अभेवा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। इष्ट स्वामी वड देवी देवा, देवत सुर सर्ब सीस झुकाईआ। तूं वसणहारा निहचल धाम निहकेवा, अटल आपणा आसण लाईआ। मेरे मस्तक धूढ़ी ला दे थेवा, मणीआं कौस्तक रंग रंगाईआ। मैं तेरा ढोला गावां बिना रसना जिह्वा, सिफ्त सिफ्तां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी आसा वेख लै मनसा, मानसां तों बाहर दयां जणाईआ। आपणी धार तक्क लै बंसा, सरबंस खोज खुजाईआ। साचे प्यारे बणा लै बंसा, गुरमुख रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ मेट दे कंसा, हँकार रहे ना राईआ। दे वड्याई विच सहँसा, सहँसर मुख शेष रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे मेरा धाम कर पुनीत, पतित रहिण कोए ना पाईआ। मेरा दुक्खां वाला वेला जाए बीत, सुख सागर विच समाईआ। कलयुग धार बदलणी रीत, रीतीवान देणी वड्याईआ। भगतां बख्शणी चरण प्रीत, प्रीतम हो के अंग लगाईआ।

सब दी पवित्र कर दे नीत, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। मैं तेरा ढोला गावां गीत, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। माण दे दे हस्त कीट, हस्ती आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन अन्दर वसणा चीत, चेतन सब नूं देणा कराईआ।