८ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल रात जसबीर कौर इटारसी दे नवित
अठ कत्तक कहे जन भगतो वक्त सुहञ्जणा आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। धुर स्वामी अन्तरजामी रचया काज, करता पुरख बिन सोग हरख, ख़ुशी बणाईआ। जिस दे हुक्म विच जरनैल सिँघ आया भाज, दुक्खां दरदां नाल आपणा पन्ध मुकाईआ। हस्स के कहे सुण मित्रा धर्म राज, राय धर्म तैनूं दयां जणाईआ। साडे भगतां दे प्रभू संवारने काज, सानूं लोड़ रही ना राईआ। आपणा नेत्र खोल्ह लै विच्चों जाग, आलस निंद्रा देणी तजाईआ। मेरा पुरख अकाल आ गया विच देस माझ, सम्बल आपणा तख्त सुहाईआ। जिस दे प्यार दा भगतां अन्दर वैराग, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। सो स्वामी पकड़े अन्दर वाग, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। सोहणयां बिना हुक्म तों बुझ नहीं सकदा चराग़, तेरी चले ना कोए चतुराईआ। असीं कोई जगत वासना वाले नहीं साध, कल्पणा वाला सन्त ना कोए अख्वाईआ। असीं ओह भगत जिन्हां नूं भगती दा धुरों मिल गया दाज, आपणी हथ्थीं कार ना कोए कमाईआ। मित्रा साडा सब तों वक्खरा जहाज़, बेड़ा सतिगुर कंध उठाईआ। साडा दीनां मज़्हबां वाला नहीं समाज, बिना पुरख अकाल सीस ना कदे निवाईआ। असीं तेरे साहमणे फिरना नाल मजाज, आकड़ नाल चलणा चाँईं चाँईंआ। किते समझ ना लई साडा विगड़या दिमाग, हुक्म धुर दा दयां सुणाईआ। जिस नूं असीं गाउंदे ओह सानूं रिहा अराध, एह उसे दी बेपरवाहीआ। धुर ख़बर सुण लै नाद, शब्द नाल शनवाईआ। संदेसा दे विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड दे दृढ़ाईआ। जे हँस बणाए फड़ फड़ काग, कागों हँस उडाईआ। कलयुग बुझाए तृष्ना आग, त्रैगुण अग्न (ना कोइ) तपाईआ। सानूं भगतां नूं बणा के शाह नवाब, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। असीं कोई लूल्हे लंगड़े नहीं अपाहज, हरिजन साचे सोभा पाईआ। साडे अन्दर सज्जणा उहदे प्रेम दी वजदी रहे रबाब, जिस दी तार सितार नज़र कोए ना आईआ। असीं किसे कोलों मंगणी नहीं इमदाद, झोली अग्गे किसे ना डाहीआ। साडा मालक इक्को आदि, अन्त इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म बोध अगाध, बुद्धी समझ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी कार कमाईआ। अट्ठ कत्तक कहे सुण मित्रा, राय धर्म धर्म जणाईआ। उठ वेख लै भज्जा फिरदा ब्रह्मा, ब्रह्म खोज खुजाईआ। शंकर लैंदा तक्क लै प्रकरमा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। धूढ़ी ख़ाक रमाए सरना, निव निव लागे पाईआ। तेरे हथ्थ जीणा मरना, तेरी बेपरवाहीआ। सारयां सब तेरे हुक्म विच कारज कम्म करना, करते पुरख तेरी वड्याईआ। धर्म राए ने शंकर दा लेखा पढ़ना, महाकाल संदेस सुणाईआ। काल ओस दवारे खड़ना, लाड़ी मौत लए अंगड़ाईआ। यमराज दूर दुराडे तक्कण तेरी सरना, सरनगति तेरी इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। अट्ठ कत्तक कहे की कहिंदा गुप्त चित्र, चित्रगुप्त की सुणाईआ। राय धर्म मैं तेरा आदि आदि दा मित्र, जुग चौकड़ी ना कोए बदलाईआ। मैं पुरख अकाल दी धारों आया निकल, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं वेख्या नहीं कोई शिकम, गर्भ डेरा ना कोए जमाईआ। मेरा लेखा सके कोई ना लिखण, लेखे विच ना कोए समझाईआ। मैं सृष्टी दस्सां मिथण, थिर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुणीआं सब दी बातां, बातन दयां जणाईआ। मैं पुछणहारा सब दीआं बातां, वातावरन तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरा आदि अन्त दा इक्को नाता, नाता सब दे नाल जुड़ाईआ। पुरख अकाल दस्स के पिता माता, गृह इक्को इक समझाईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, दीनां दया कमाईआ जो इक्को गावण गाथा, तिन्हां लेखा दयां चुकाईआ। लहिणा देणा पूरा कर के मस्तक माथा, तिलक ललाटी रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चित्रगुप्त कहे सुण धर्म राए मेरे शाह, सच दयां सुणाईआ। मेरा उथे ज़ोर चले कोई ना, ताकत नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। मैं सदा सदा संदेसे रिहा पुचा, दर तेरे कोल टिकाईआ। उठ निगाह मार के तक्क खेल अगम्म अथाह, की आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा लेखा तूं देणा सी अज्ज मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। लाड़ी मौत नूं चढ़ना सी चाअ, जमां दी धार ख़ुशी बणाईआ। धर्म आत्मा आउणी सी तेरे थाँ, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। उहदा लेखा तक्क लै मेहरवां, की मेहरवान हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। राय धर्म कहे सुण चित्रगुप्त मित्रा मीता, सज्जणा दयां जणाईआ। जिस साहिब ने साडी चलाई रीता, हुक्म विच बध्धे थांउँ थाँईंआ। उस आपणयां भगतां नूं हुक्म कीता, शब्दी शब्द नाल शनवाईआ। पिछलीआं लेखे ला प्रीता, प्रीतम देवे माण वड्याईआ। तत कर के ठांडा सीता, अमृत मेघ बरसाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। लाड़ी मौत कहे धर्म राज मैं की आखां, अक्खरां तों बाहर सुणाईआ। मैं साहिब तक्कया साखा, साख्यात सोभा पाईआ। जन भगतां बणया रिहा राखा, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरण धूढ़ बख्श के माथा, मस्तक टिक्के ख़ाक रमाईआ। सर्ब गुण हो समराथा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। लाड़ी मौत कहे जिस भगत दा होणा सी अज्ज अख़ीर, साढे बारां वक्त सुहाईआ। उस ते किरपा कीती बेनज़ीर, नज़र नज़र उठाईआ। सच सिंघासण टिका उस दी तस्वीर, जसबीर लई बचाईआ। लेखा रिहा ना शाह हकीर, शहिनशाह दिती वड्याईआ। मेरे नेत्र वग गया नीर, हन्झूआं हार बणाईआ। मेरे सिर तों लहि गया चीर, चिंरी विछुन्ना की खेल खिलाईआ। जेहड़ी कीती नहीं किसे पैग़म्बर पीर, गुर अवतार ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। लाड़ी मौत कहे राय धर्म उस जुग जुग दीआं परवान कीतीआं अर्ज़ां, आयू भगतां वेख वखाईआ। जिस नूं नित नित उन्हां दीआं ग़रज़ां, नवित भगतां आवे चाँईं चाँईंआ। उन्हां ग़रीब निमाणयां अट्ठ कत्तक सब नूं इक्को जेहा दिता दरजा, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस भगत सुहेला बचाया मरदा मरदा, जीवण दात झोली विच पाईआ। ओह ओसे दी तस्वीर दा उस दे उतों लाह के पर्दा, आपणयां चरणां हेठ रखाईआ। नाले जन भगतां वर देवे साचे घर दा, सचखण्ड माण वड्याईआ। गुरमुखो तुहाडे कोलों राय धर्म रहे डरदा, चित्रगुप्त ख़ुशीआं नाल संदेश सुणाईआ। तुहाडा नाँ अग्गे ज़रूर दस्से ओह सन्त सुहेला तूं मेरा मैं तेरा पढ़दा, नाम अगम्म अथाहीआ। जिथ्थे सतिगुरु सतिगुर हो के अग्गे खड़दा, सच स्वामी सोभा पाईआ। ओथे यमराज कदे ना वड़दा, लाड़ी मौत ना कदे प्रनाईआ। जन भगतां प्रभू आपणा घाड़न घड़दा, घड़नहार इक अख्वाईआ। लेख मुका के सीस धड़ दा, धड़े बाज़ी चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो तुहाडा पक्का हो गया यराना, सचखण्ड एसे तरह सोभा पाईआ। चरणां विच जसबीर दा तक्को निशाना, शरीर नज़री आईआ। अज्ज तों सब दा नाम धर्म दा बज्झ गया गाना, सगन भगत दवार मनाईआ। जो लेखा लिख्या विच गरड़ पुराणा, सकंद ध्याए रहे सुणाईआ। ओस नूं पूरा कर विष्नूं भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। हरिजन रहे ना कोए बेगाना, बेघर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो
तुहाडी मंज़ल बण गई हकीकी, हुक्म नाल प्रभ ने दिती वड्याईआ। सतिजुग सच चला के रीती, जगत रीतीआं विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीटी, कीट हस्तां वेख वखाईआ। आपणी धार दस्स के मीठी, मिट्ठत बिन रसना रिहा चखाईआ। पिछली कथा कहाणी मुकणी बीती, अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी बख्श के सच प्रीती, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण लओ हुक्म अगम्मी अनोखा, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। नव नव धार दा मिल्या मौका, मुकम्मल दयां समझाईआ। जन भगतो तुहानूं शब्द दी चढ़ा के नौका, नौवां दवारयां बाहर कढ्ढाईआ। संदेशा दे के आपणे भाओ का, भय भंजन वेख वखाईआ। तुहाडा प्यार बणया इक्को शाहो का, जो शहिनशाह नूर अलाहीआ। उस दा खेल अगम्म अथाहो का, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। ओह लहिणा जाणे वाहो वाहो का, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। ओह नाता तुड़ा के पिता मांओं का, भैण भईआ पल्लू सर्ब छुडाईआ। हुक्म संदेशा दे के आपणे हुक्म न्यायों का, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। आत्मा कहे मैं बड़ी सोहणी सुचज्जी, कूड़ कुड़यारयां दयां जणाईआ। मैं जोत अगम्मी ओह जगी, जिस नूं बुझा सके कोए ना राईआ। मैं ओस दे प्यार विच बज्झी, जो बन्न्हणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। मैनूं वस्त अमोलक इक्को लभ्भी, लबां तों अन्दर दयां सुणाईआ। किरपा कीती आप सबब्बी, मेहर नज़र उठाईआ। मेरी ख़ाहिश आपणे चरणां सद्दी, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैनूं भय आया नहीं कोई त्रबैणी नदी, वहिणा धार ना कोए डराईआ। मैं ख़ुशीआं नाल दस्सां जिस बिध मैनूं ल्या सद्दी, सोच समझ सके कोए ना राईआ। मैं ख़ुशीआं विच होई मघी, मग्न हो के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्मा कहे मैं ओस दी चेरी, जो चिंरी विछुन्ने लए मिलाईआ। मेरे अन्तष्करन ख़ुशी घनेरी, घनईया शाम नाल रलाईआ। मैं गोबिन्द प्यार दी चेरी, जो सेवक सेव कमाईआ। मैं खेल वेख लई बथेरी, लोकमात ध्यान लगाईआ। मैनूं पता नहीं मेरे ते किरपा कीती केहड़ी, क्यों दिती वड्याईआ। जिस दे तन दी ख़ाक होणी सी ढेरी, लोकमात होणी जुदाईआ। उस दी बन्न्ह के बेड़ी, बेड़ा भगतां दिता चलाईआ। हो के दूर नेड़ी, पन्ध दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। आत्मा बाहर जन भगत कहे जन भगत मेरे प्यारयो, प्रेमीओ दयां जणाईआ। तुसां प्रभू दी धार बाहर होणा नहीं विच्चों दाइरयो, दाअवे नाल सुणाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल दस्सां प्रेमी सारयो, सहिज नाल सुणाईआ। माण विच ना कदे
हंकारयो, आपणा बल वधाईआ। सदा साहिब सीस निवारयो, निव निव ख़ाक रमाईआ। फिर आपणा काज संवारयो, जन्म मरन रहे ना जाईआ। ख़ुशीआं नाल लाड़ी मौत वंगारयो, कहि कहि देणा दृढ़ाईआ। भय खाणा नहीं धर्म दवारयो, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त तक्कणा नैण उग्घाड़िओ, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। आपणा कूड़ कर्म दा लेखा सतिगुर चरणां दे विच पाड़िओ, अग्गे कुकर्म दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं कढ्ढया लख चुरासी विच्चों अखाड़िओ, चारे खाणी घोल ना कोए कराईआ। तुसीं सोहणे सुनक्खे बणना सचखण्ड दे लाड़िओ, लाड़ी मौत लैणी प्रनाईआ। कर्महीण ना बणिओ माड़िओ, कर्मां डेरा ढाहीआ। काल चबाए कोए ना दाड़्हिओ, दाढ़ां हेठ ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। भगत आत्मा कहे प्रभू साडे नाल कर लै कौल, इकरार इक बणाईआ। साडा लेखा धौल दा रह जाए उत्ते धौल, अग्गे संग ना कोए बणाईआ। तूं हर हिरदे अन्दर जाणां मौल, मौला हो के मेल मिलाईआ। अज्ज इके तराजू उत्ते तोल लै सब दे तोल, ऊणता रहिण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारा आपणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक पर्दा देणा उठाईआ। मैं तेरे चरण कँवलां दे कोल, कुल मालक सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला आप मिलाईआ। अट्ठ कत्तक कहे हाए वे मेरया करतया, बौहड़ी तेरी दुहाईआ। तेरी किहो जेही शर्तया, शर्ती दे समझाईआ। क्यों भगतां ख़ातर निरगुण हो के परतया, पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। आसण सिंघासण सुहा के उत्ते धरतया, दिती माण वड्याईआ। मालक हो के अरश्या, फ़र्शी सोभा पाईआ। की भगतां अग्गे आपणे नाम दा पावे परचया, कि प्राचीन दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी दया कमाईआ। अट्ठ कत्तक कहे मेरा लेखा जुग चार, चार होर नाल मिलाईआ। मेरा जगत नहीं उधार, उदर वाल्यां दयां सुणाईआ। वेखो खेल विच संसार, संसारी की वखाईआ। चारों कुण्ट तक्को धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं सब नूं करां ख़बरदार, बेख़बरां दयां सुणाईआ। बिना प्रभू तों कोई नहीं जे यार, मित्रो मित्र नज़र कोए ना आईआ। नाता टुट जांदा पुरख ते नार, नार कन्त संग ना कोए बणाईआ। भैण भईआ जगत विहार, मात पिता नाता दीन दुनी अख्वाईआ। किसे कम्म नहीं आउंदा घर बाहर, मन्दिर महल्ल ना कोए वड्याईआ। बिना सतिगुर पावे कोई ना सार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जन भगतां दए अधार, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी कार आप भुगताईआ। अट्ठ कत्तक कहे मेरा माण रहे जुग छत्ती, छाती ठोक के दयां सुणाईआ। मेरी लज्जया रखे कमलापती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म
विच लख चुरासी रही तपी, कलयुग अग्नी नाल तपाईआ। ओह मैनूं करदा पक्की, धुर दा हुक्म सुणाईआ। तूं खेल वेखणा अक्खीं, तैनूं दयां जणाईआ। भगत भगवान दी ओह सख़ी, जो आत्म नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल निराला, निर्धन सरधन दयां जणाईआ। मैं शहिनशाह गोपाला, भूपत वड वड्याईआ। जन भगतां मार्ग दस्सां सुखाला, पर्दा आप उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार तजणा काला, कालख टिक्का लैणा धुआईआ। बिना मणक्यां तूं मेरा मैं तेरा जपणी माला, मालक मिले धुरदरगाहीआ। जो सब दी लेखे पावे घाला, मुशकत गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो दुरमति मैल जाए धोती, पतित पुनीत बणाईआ। सुरत रहे किसे ना सोती, सुत्तयां लए जगाईआ। आत्म धार मेल के जोती, जोती जाता डगमगाईआ। तुसीं इक दे बण गए गोती, ज़ात पात दा पन्ध मुकाईआ। हीरे बण गए माणक मोती, रूप अनूप समझाईआ। अन्तर वासना रहे ना खोटी, खरे दित्ते बणाईआ। सब नूं चाढ़्हे मंज़ल चोटी, दर ठांडा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। झट नारद आ के मारे थापीआं, दोवें हथ्थ उठाईआ। नाले पिछले लहिणे दीआं कढ्ढ के कापीआं, बिन हरफ़ां रिहा वखाईआ। क्यों भगत बणाए फड़ फड़ पापीआं, पतित पुनीत कराईआ। क्यों छडी जाए रसना वाले जापीआ, जो नाम दे ढोले गाईआ। क्यों जाम पिलाए ग़रीब निमाणे साकीआ, आपणे हथ्थ उठाईआ। क्यों खोल्ही जाए ताकीआ, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। किस बिध लहिणे देवें बाकीआ, लेखे झोली पाईआ। मैं वेखां तेरीआं अंधेरी रातीआं, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जे तूं भगतां पिच्छे मार के आया वाटीआं, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं साडीआं मन्न लै आखी आ, आखर दईए जणाईआ। जन भगतां हर थाँ करीं राखी आ, रक्षक हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। कत्तक कहे मेरा अठवां दिवस दिहाढ़ा, दिउहाढ़ी दयां जणाईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला विहारा, विवहारी हो के दयां समझाईआ। मेरा मालक इक्को ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा लहिणा देणा जाणे ना कोए विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। लाड़ी मौत कहे मेरी भगतो कदे वज्ज ना सके ठग्गी, ठगौरी तुहाडे नाल ना कोए रखाईआ। मैनूं इक्को धार नज़र आउंदी बग्गी, जो बग बपड़े दए तराईआ। मेरी अन्दरों बुझावे अग्गी, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। मेरी ओह सुहेली सक्की, जो साक
सज्जण कूड़े दए तजाईआ। प्रभू दे नाल प्रीत लगावे पक्की, कच्चा ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैं खेल वेखां फेर अक्खीं, अक्खां वाल्यां दयां जणाईआ। अमृत दी धार रस लैणा चक्खी, बिन रसना जिह्वा रस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वडा वड वड्याईआ। राय धर्म कहे लाड़ी मौत वक्त जांदा पुजदा, सच सच सुणाईआ। वेख लै रिवाज सतिजुग दा, कलयुग विच दिता बदलाईआ। जन भगतां भेव खुल्हा के गुज्झ दा, पर्दा दिता उठाईआ। भेत रहिण नहीं दिता मुझ दा, राय धर्म रिहा सुणाईआ। मैनूं कुछ नहीं हुण सुझदा, सञ्झ सवेरा दोवें मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राय धर्म कहे साहिब तक्कीए इक हज़ूरी, हज़रत बेपरवाहीआ। जल्वागर नूरी, नूर नुराना सोभा पाईआ। जन भगतां झोली पाए मज़दूरी, जुग जुग सेव कमाईआ। ममता मेट के कूड़ी, कूड़ी क्रिया बाहर सुटाईआ। साची बख्श अगम्मी धूढ़ी, धूली टिक्के ख़ाक रमाईआ। लेख लिखा के मूर्ख मूढ़्ही, मुग्धां होए सहाईआ। जन भगतां मनसा कर के पूरी, मानसां विच्चों दए वड्याईआ। हरिजन तारे सदा ज़रूरी, ज़रूर आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेल मिलाईआ। लाड़ी मौत कहे मैं चंगी तरह राय धर्म तेरा हुक्म पढ़ना, पढ़ के दयां सुणाईआ। सच दस्स कवण आत्मा खड़ना, आपणा हुक्म वरताईआ। किस नूं पैणा मरना, जीवत जीअ भेंट कराईआ। जिस ने आउणा विच चरणां, चरणोदक मुख चुआईआ। राय धर्म कहे लाड़ी मौत मैं उस कोलों डरना, जिस मेरी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। राय धर्म कहे सुण मौत लै लै चिट्ठीआं, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जन भगतां सुण लै गल्लां मिट्ठीआं, जो प्रेम विच जणाईआ। खेलां खेल अनडिठीआं, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। हाहे उत्ते तक्क लै टिपीआं, सोहणी बणत बणाईआ। नी तेरा इलम नहीं लिख्या विच किसे लिपीआं, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। इशारा दस्सण कोए ना मितीआं, बरसां गंढ ना कोए पवाईआ। भेव खोल्हण मूल ना थितीआं, वार गृह ना कोए जणाईआ। वे क्यों खेल खिलाउणा भगतां इक्कीआं, की तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। लाड़ी मौत कहे चिट्ठी दा होर लिख्या नाल मज़मून, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। इस विच कैदा की कानून, हुक्म की वरताईआ। जां निगाह मारी ते नुक्ता नज़र आया नून, नैण नैण शरमाईआ। मैं की जाणां मासूम, चले ना कोए चतुराईआ। मैं चारों कुण्ट आवां घूंम, भज्जां वाहो दाहीआ। शास्त्रां दा तक्कां नजूम, पर्दा की उठाईआ। भगतां वेखां हजूम, बैठे सोभा पाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। चिट्ठी कहे राय धर्म मैनूं एस ने कीता काइल, कल्मयां तों बाहर दयां सुणाईआ। मैं धर्म दवारे दा तेरा तक्कया महल, जिस महल्ल मिली वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं नाल लवां टहिल, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं फेर जाणां सी तेरे भगतां दी गैल, आपणी ख़ुशी मनाईआ। इक्की कत्तक नूं लेखा मुकणा सी सिँघ जरनैल, तन वजूद दा डेरा ढाहीआ। दुक्खां विच सारे होणे सी घायल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी शरनाईआ। लाड़ी मौत कहे जो इक्की इक्की मिन्ट शब्द दा गाउणा, सोहणा राग बणाईआ। इक्की सिक्खां संग रखाउणा, इके गंढ पवाईआ। इंने वक्त ने जरनैल सिँघ नूं बचाउणा, एसे कारन ल्या मंगंवाईआ। राय धर्म कहे मेरे दवारे दा उस बणना नहीं प्राहुणा, दर ना डेरा लाईआ। उस दा मालक जिस उस नूं बख्शाउणा, बख्शणहार आप अख्वाईआ। जिस गूढ़्ही नींद नहीं सौणा, जगत सिंघासण ना कोए तजाईआ। उस दा कर्म फेर बणाउणा, नेहकर्मी दया कमाईआ। जन्म विच्चों जन्म फेर दवाउणा, बिना जन्म तों जन्मे माईआ। आत्म आपणे रंग रंगाउणा, सोहणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवार इक वडयाउणा, जिथ्थे वड्डा हरि वडी वड्याईआ।
सिंघासण दे अग्गे जसबीर कौर नूं लम्मा पा के उपर जुगिन्दर सिँघ तों
ढाई गज़ लाल कपड़ा दवा के फिर किरपा कीती
सतिगुर शब्द कहे मैं बण के धुर दा सखा, सख़ीओ सच दयां सुणाईआ। सारे वेख लओ आपणीआं अक्खां, अक्खीआं वाल्यो ध्यान लगाईआ। जेहड़ी देह सड़नी सी विच कक्खां, अग्नी अग्ग जलाईआ। भस्म उडणी सी वांग भक्खा, चारों कुण्ट वाहो दाहीआ। उस दा सतिगुर स्वामी बण के सखा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रहमत दीआं बख्श के रखां, रखया करे थांउँ थाँईंआ। जिस दी कीमत चुका सके ना कोई करोड़ी लखां, असंख असंखां गणित ना कोए गिणाईआ। ओह आपणा विहार करे आपणयां हथ्थां, दूसर संग ना कोए रखाईआ। स्वामी बण सर्ब कला समरथा, देवे माण वड्याईआ। जो यारड़े दे सथ्थर लथ्था, सथ्थर लथ्थयां गुरमुखां लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अट्ठ कत्तक कहे जन भगतो तुसीं मरे जीउंदे जीउंदे मरे, मर जीवत रूप वटाईआ। किरपा करे आप प्रभ हरे, हरी हरि होवे आप सहाईआ। जगत जहान जाओ तरे, बैतरनीआं पार आप कराईआ। भय रिहा कोई ना
डरे, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। तुहाडा नवां घाड़न घड़े, घड़न भन्न्हणहार दया कमाईआ। तुसीं ओस सरन सरनाई पड़े, जिथ्थे पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं प्रीतम हो के फड़े, परम पुरख आपणी गंढ पवाईआ। लेखे ला के सीस धड़े, ततां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। जन भगतो तुहाडा कदे ना होणा मरना, मरन विच कदे ना आईआ। तुसां हाज़र रहिणा प्रभ दयां चरणां, सब नूं दर्शन देवे थांउँ थाँईंआ। तुसां इक्को प्रेम दा पल्लू फड़ना, दूजी गंढ ना कोए पवाईआ। तुहाडा साचा घाड़न घड़ना, घाड़त आपणे हथ्थ रखाईआ। तन वजूद अग्नी नाल सड़ना, आत्मा आपणी जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों कीता जगत विहार, विवहारी हो के दयां जणाईआ। जन भगतां रीती चलाई विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सारे ख़ुशी बणाईआ। जिस दा लहिणा देणा लेखा अगम्म अपार, अलख अगोचर की आपणी कार कमाईआ। इक बख्शिश करां जेहड़ी, चार जुग कीती नहीं किसे पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी हो के आपणी दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडी आत्मा नूं तुहाडे शरीर दा अन्तिम सन्मुख हो के विखा दयां करांगा संस्कार, फेर सचखण्ड लै के जाईआ। अट्ठ घंटे स्वास छडण तों बाद रखांगा उसे विच घर बाहर, आपणी जोत जोत नाल रलाईआ। एह खेल होणा अपर अपार, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जिस वेले सतिजुग साचा कर गया पसार, चारों कुण्ट नज़री आईआ। फेर बिना मुख तों जन भगतां दी लाश कोलों सोहँ शब्द दी आवेगी जैकार, बिन रसना ढोला गाईआ। फेर बिना शरीर तों बेनज़ीर नूं सारे करनगे निमस्कार, कलि कल्की सीस झुकाईआ। एह चौबीसा हरि जगदीशा नूर अलाही बेपरवाही अमाम अमामा सब दा सांझा यार, यारड़ा इक अख्वाईआ। जिस दी गुफ़त शनीद गुफ़तार, बिन रसना ज़बां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे की भगतां लाशा तक्के, आपणी दया कमाईआ। कि परदयां विच ढके, पर्दा मुख छुपाईआ। की तेरे कौल इकरार पक्के, पारब्रह्म देणा समझाईआ। किस प्रीती दे विच रते, रत्न अमोलक दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक हो सहाईआ। पुरख अकाल मेरा भगत तन वजूद आपणा रंगदा, लाली प्रेम वाली चढ़ाईआ। सद इक्को वस्त मंगदा, चरण धूढ़ सरनाईआ। जगत जहान दी मंज़ल लँघदा, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। ओह प्यारा नहीं तत पंज दा, आत्म परमात्म विच समाईआ। ओह भुक्खा नहीं माया गंज दा, ममता मोह वधाईआ। ओह दरस प्यासा नूरी चन्द दा, नूर नुराना वेख वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। लाश कहे प्रभू मैं मिट्टी ख़ाक ढेरी, अन्तिम नज़र किछ ना आईआ। मैं तेरी जगत मात दी चेरी, चरण दासी सेव कमाईआ। तूं किरपा करीं घनेरी, घर साजण होणा सहाईआ। मैं चुरासी विच आयू भोग लई बथेरी, जुग जुग फेरा पाईआ। हुण लेखा अन्त नबेड़ीं, माता कुक्ख विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मेरी बन्ने ला लईं बेड़ी, शौह दरया ना मूल रुढ़ाईआ। जिथ्थे मेरा आत्मा मेरी ख़ाक उसे वसे खेड़ी, खेड़ा घर देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। लाश कहे प्रभू जे मैं ना हुन्दी, तूं होंद विच कदे ना आंयदा। तेरी जोत शब्द धार कदे ना कूंदी, धुर दे राग ना कोए दृढ़ांयदा। तेरी सूरत हुन्दी ना पैग़म्बर गुर दी, ढोला ना कोए सुणांयदा। तेरी वड्याई ना हुन्दी शुरू दी, शरअ ना कोए समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरतांयदा। लाश कहे मेरया महबूबा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। तेरा खेल अजीबा, अजब तेरी चतुराईआ। जे मेरा तन ना हुन्दा वजूदा, तेरी वजह ना कोई समझाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं बणदी ना कोए हदूदा, नाम वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा दे खुल्हाईआ। लाश कहे मेरे पीरन पीरने, पातशाह वली अलाह। मेरे विछड़न नाल सारे पाउंदे कीरने, रोंदे भैण भ्रा। की तेरा खेल अख़ीरने, खैर खाह देणा समझा। किस बिध ततां तत पीड़ने, नाम निशान देणा मिटा। किसे समझ ना आई पीर फ़कीरने, भेव सक्या ना कोए खुल्हा। इक मार्ग बणाउणे भगत तस्वीर ने, तसव्वर दे करा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुका। लाश कहे प्रभू मेरा रिश्ता वेख लै जग, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। अन्त साड़दे ला के अग्ग, मुहब्बत तोड़ ना कोए निभाईआ। मैं झूठे प्यार विच गई बज्झ, ममता विच हल्काईआ। अन्त सारे गए छड, संगी साथी नज़र कोए ना आईआ। मैनूं शमशान भूमीआं मकबरयां विच कीता अड्ड, कबरां विच दफ़नाईआ। नार कन्त पिता पूत प्यार करे ना कोई विच्चों संग, सगला संगी नज़र कोए ना आईआ। आख़र कदमां वाली मार के हद्द, हदूदां वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। लाश कहे मेरा कोई ना सज्जण मीता, मित्रो दयां जणाईआ। प्यार करे कोए ना चीता, रसना रस ना कोए वड्याईआ। जेहड़े बहुते सके ते मेरा तैयार करन अंगीठा, पिता पूत पूत पिता नूं हथ्थीं अग्नी देण लगाईआ। इहो जेहा मैं कूड़ जहान डिठा, इकल्लयां छड के भज्जण वाहो दाहीआ। मैनूं सड़दी नूं वेख के दे जाण पिट्ठा, मुख घरां वल्ल भवाईआ। नाले आपणे उत्ते मारदे पाणी दीआं छिट्टां, पवित्र लैण बणाईआ। लाश
कहे भगतो अगली रीती होर गुरमुखां दे मस्तक लाया जाएगा टिक्का, सुनहरी रंग सुहाईआ। जो साहिब दवारे विका, कीमत हर घट पाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं वड्डा निक्का, बृद्ध बाल ना कोए अख्वाईआ। जो आदि जुगादी सब दा पिता, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। सो भगतां करे हिता, हितकारी धुरदरगाहीआ। जिस गुरमुख चढ़न नहीं दिता उपर चिता, बिना चिखा तों ल्या बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। लाश कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी सरनाईआ। मेरयां ततां विच आत्मा दे दे दान, ख़ाली झोली दे भराईआ। मेरे वजूद दी कर कल्याण, कलमा इक समझाईआ। तिन्न लोक तेरे दर करन ध्यान, बैठे अक्ख उठाईआ। भगतां पिच्छे तूं खाधा नहीं पकवान, एह तेरी बेपरवाहीआ। अग्गे वास्ते सब नूं देणा माण, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। दु:ख भुक्ख दा मेट निशान, सुख देणा फिराईआ। मेरे आदि जुगादी राम, धुर दे काहन बेपरवाहीआ। तूं नूर अलाही वड अमाम, मेहर नज़र उठाईआ। मेरा सजदा करीं परवान, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। लाश कहे प्रभू मेरा ख़ुशीआं वाला हिस्सा, हस्स के दयां सुणाईआ। तूं भोजन खाणा रुक्खा मिस्सा, रसना रस ना कोए वड्याईआ। सवा पा प्रशाद विच्चों उस दे विच पाण मिट्ठा, तोले ढाई वंड वंडाईआ। एह तेरा खेल नीकन निक्का, वड वड्डा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। लाश कहे मेरे पंजां ततां दी पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। जो तूं ख़ुशीआं नाल खाणा अहार, हरि आपणी दया कमाईआ। उस नूं पंज गुरमुख करन तैयार, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। चौके उत्ते कढ्ढ के पंज लकार, फेर सेवा लैण कमाईआ। मस्तक उत्ते कर निमस्कार, हथ्थ हथ्थां नाल बदलाईआ। तूं किरपा करीं अपार, कृपाल होणा सहाईआ। जन भगतां भुक्ख्यां भरीं भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। नाले मुरदे दईं ज्वाल, जग जीवण दाते होणा आप सहाईआ। तेरा प्रशादा होवे बिना दाल, दलिद्रीआं दलिद्र जगत देणा चुकाईआ। फेर सुणी मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। आपणे वक्त नूं लैणा संभाल, सम्बल दे मालक अगम्म अथाहीआ। जन भगतां लैणा उठाल, फड़ बाहों गले लगाईआ। तूं दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध तेरी सरनाईआ। भोग लगाउणा दोहां नूं इक्ट्ठे रखण प्रशाद दे थाल, थलां जलां होणा सहाईआ। जन भगतां पोह ना सके काल, तेरे चरण मिले सरनाईआ। अट्ठ कत्तक कहे मैं होया ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। जन भगतो तुसीं प्रभू दे लाल, अनमुल्ले नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां खेलणा गोदी विच बाल, बाल अंञाणे लए उठाईआ। सब दी लेखे लाए घाल, जो चल आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा करनहार प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ।
रात नूं ही इक्की सिक्खां दे इक्की मिन्ट शब्द पढ़न तों बाद किरपा कीती
नौं रंग कहिण साडा फूलन बणया विछाउणा, जगत विषयां तों बाहर वड्याईआ। असां इक्को पुरख मनाउणा, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। सदा ओसे दा ढोला गाउणा, जो मालक धुरदरगाहीआ। ओसे दी सेजे सौणा, जो विछड़ कदे ना जाईआ। ओसे दा दर्शन पाउणा, जो दुखड़े दए मिटाईआ। ओस दा रंग रंगाउणा, जिस दी रंगत अगम्म अथाहीआ। आप आपा भेंट चढ़ाउणा, जगत छडणी माण वड्याईआ। जन भगतां हुक्म सुणाउणा, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। आत्म धार परमात्म इक्को कन्त हंढाउणा, दूसर खौंत ख़सम ना कोए बणाईआ। जिस लख चुरासी विच्चों बचाउणा, आवण जावण गेड़ कटाईआ। सचखण्ड दवार टिकाउणा, दरगाह साची सच सुहाईआ। थिर घर मेला मेल मिलाउणा, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। सचखण्ड दवार टिकाउणा, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ। ओस प्रभू दे ढोले गाउणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर ठाकर इक मनाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। जन भगतो जिस बिन भगतीउँ पार कराउणा, कर्म कांड दा लेखा दए मिटाईआ। तिस दी धूढ़ी ख़ाक रमाउणा, जो अन्दरों ताक खुल्हाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होया विछाउणा, प्रेम भगती रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सद आपणे संग रखाउणा, सगला संगी हो के सद आपणी दया कमाईआ।