१४ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा जरनैल सिँघ दे गृह
चौदां कत्तक कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा चढ़या, चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ वेख वखाईआ। मैं निरगुण निराकार निरँकार निरवैर दा निष्अक्खर पढ़या, जिस दा निशान लोकमात नज़र कोए ना आईआ। जोती जाते पुरख बिधाते अगम्मी घाड़न घड़या, घड़न भन्न्हणहार दिती आप वड्याईआ। मेहरवान महबूब मेरे साहमणे बिना अक्खां तों धरया, धरनी धरत धवल धौल वेखण कोए ना पाईआ। खेल अगम्मा श्री भगवान निरगुण हो के करया, करता पुरख रिहा जणाईआ। मेरा भय भाओ चुका के डरया, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। उठ वेख लै चौदां तबक दा घरया, चौदां लोक खोज खुजाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। चौदां तबक कहिण साडी जाणे कोए ना तबा, तबीअत समझ किसे ना आईआ। साडा मालक नूर अलाही रब्बा, रब्बे आलमीन जिस नूं सारे कहि के रहे सुणाईआ। जो आदि जुगादी दो जहान अब्बा, अम्मीजान इक अख्वाईआ। जिस जगत जहान वेखणी कूड़ दी सभा, सुबह शाम शबे रोज़ ध्यान लगाईआ। ओह परवरदिग़ारा सांझा यारा एका नाम सुणाए नादा, अनहद नादी धुन करे शनवाईआ। जिस ने गृह अन्दर वेखणी साडी जग्हा, थान थनंतर फोल फुलाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सब नूं देवण वाला सज़ा, लहिणे देणे सब दे फोल फुलाईआ। दरोही सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काजी मुल्ला शेख़ मुसायक रोवण मारन धाहींआ। सूफ़ी दिसे ना कोए विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। चौदां कत्तक कहे अवतार पैग़म्बर निगाह मारो गुरु गुरदेवा, देव आत्मा ध्यान लगाईआ। खेल तक्को पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलख अभेवा, की अगोचर आपणी कार कमाईआ। अन्तर आत्म परमात्म रस चक्खो मेवा, कूड़ रस जगत जहान तजाईआ। निहचल धाम उठो वेखो की खेल करे वड देवी देवा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल उठाईआ। जिस दा नाम दृढ़ाया रसना जिह्वा, बत्ती दन्दां सिफ्त सलाहीआ। सो पुरख निरँजण खेल खेले अलख अभेवा, अगम्म अथाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर वड्डा वड वड्याईआ। चौदां कत्तक कहे मैनूं दिसे ना चौदस चन्द, चौदां तबक सच सबक ना कोए जणाईआ। मेरी मनसा पूरी होवे ना मन, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। मैं संदेसा सुणां बिन सरवण कन्न, बिन रसना देणा जणाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले भाण्डा भरम देवे कोए ना भन्न, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना श्री भगवाना नज़र ना आए ब्रह्म, पारब्रह्म मिलण कोए ना आईआ। मैं जीवां जंतां साधां सन्तां पवण स्वामी तक्कया दम, दामनगीर पल्लू ना कोए फड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन होया ग़म, ख़ुशी विच ख़ुशहाल नज़र कोए ना आईआ। चौदां लोक कहिण सति रिहा ना किसे दा धर्म, धर्म दी धार ना कोए वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वध्या कर्म, कुकर्म लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। चौदां कत्तक कहे मेरा दिवस महाना, जन भगतो दयां जणाईआ। अन्तर आत्म तक्को श्री भगवाना, बाहर वेखण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर जोत तक्को बिना ज़िमीं असमाना, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। शब्द नाद सुणो धुन्काना, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत रस निजर झिरनिउँ मिले पीणा खाणा, बूँद स्वांती नाभी कँवल
आप टपकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाओ गाणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। चौदां कत्तक कहे सतिगुर शब्द तेरा की इशारा, बिन नैणां दे दृढ़ाईआ। की संदेसा देण तेई अवतारा, वेद व्यास की समझाईआ। पैग़म्बरां दस्स केहड़ा अन्त किनारा, नईया नौका कवण घाट लगाईआ। गुरु गुरदेव स्वामी सति दा दे सहारा, सहायक नायक आपणी दया कमाईआ। जिधर तक्कीए चारों कुण्ट धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ारा, चौदां लोक नीर वहाईआ। चौदां विद्या करे पुकारा, कूक कूक सुणाईआ। चौदस चन्द ना कोए चमत्कारा, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। तूं साहिब स्वामी सब दा साजण मीत मुरारा, परवरदिग़ार सांझा यार इक अख्वाईआ। हुक्म संदेसा दे दे एकँकारा, अकल कलधारी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे सुण लाडले चौदां कत्तक, कारतक दयां जणाईआ। तूं ऐवें ना भटक, तेरी भटकणा दयां मिटाईआ। धुर दे शब्द दा चढ़न वाला कटक, अटक तों परे दयां उठाईआ। तूं फिरना नाल मटक, जगत जहान वेख वखाईआ। मेरा हुक्म वरतणा सख्त, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरा शब्द दुलारा जिगरे लखत, सुत दुलारा इक अख्वाईआ। जिस नौ खण्ड पृथ्मी पाउणा बखत, सुरत संभले कोए ना राईआ। जगत सुहञ्जणा धुर धर्म दा होणा वक्त, व्यक्ति आपणे रंग रंगाईआ। मैं कोटां विच्चों सुहेले तारने धुर दे भगत, भगवन हो के रंग रंगाईआ। आत्म धार बख्श के शक्त, शख्सीअत देणी समझाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा पूरा करके कर्ज़, मकरूज़ हो के झोली दयां भराईआ। लेखे ला के हरिजन अर्ज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां वंडां दर्द, दुखियां होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। पुरख अकाल कहे चौदां कत्तक तेरा इक्को अगम्मी मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जो जुग चौकड़ी बदले रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। जिस नूं सारे कहिण त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी अगम्म अथाहीआ। ओह तेरा सीना करे ठांडा सीता, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मसीता, शिवदुआले मट्ठां चर्चां काअब्यां करे रुशनाईआ। ओह लख चुरासी घट निवासी वेखणहारा नीता, नीतीवान धुर दा माहीआ। सो पुरख निरँजण आदि जुगादी ठांडा सीता, अग्नी तत दए बुझाईआ। जिस दा भाणा सब नूं लागे मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा भन्ने कौड़ा रीठा, विख रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां चोली चाढ़्हे रंग बसीठा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। पुरख अकाल कहे कत्तक तेरा लहिणा देणा पूरा करां कारतक, कुदरत दा कादर हो के वेख वखाईआ। दीन दुनी तक्कां अस्तिक, असल असल दा पर्दा आप चुकाईआ। लहिणे देणे जाणां नास्तिक, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। मेरा हुक्म अगम्मा वरते वास्तक, दूसरा संग ना कोए रखाईआ। उठ वेख अंगड़ाई लए विष्नूं सेजा उत्ते बाशक, तशका गल लटकाईआ। की खेल खिलाउणा पुरख अकाले दीन दयाले ख़ालस, धुर दा हुक्म की जणाईआ। जिस नूं दीन मज़्हब ज़ात पात दा नहीं कोई लालच, लोभ मोह विकार हँकार संग ना कोए रखाईआ। सो साहिब सतिगुर वेखणहारा आपणे भगत सुहेले बालक, बाली बुद्ध ध्यान लगाईआ। लेखा जाणे दीन दुनी ख़लक ख़ालक नव सत्त ध्यान लगाईआ। हरिजन सच होवे प्रितपालक, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल सुण वेख मेरी दर्द, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। शरअ छुरी तक्क लै करद, कातिल मक्तूल रूप बदलाईआ। मेरी चरण बेनन्ती सुण लै अरज, आरज़ू तेरे कदमा विच रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, भगवन रूप अगम्म अथाहीआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होई मैं नपड़द, ओढण सीस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं आदि जुगादी मंगती, तूं देवणहार दातार। मेरी खेल जुग जुग भुक्ख नंग दी, तूं ख़ाली भरे भण्डार। मैं आशा रखी तेरी अंगीकार अंग दी, तूं लैणा गोद उठाल। मैनूं वस्त दे दे इक अनन्द दी, अनन्द तेरे विच्चों लवां भाल। मैनूं सूरत वखा दे उस अगम्मी चन्न दी, जिस दा जल्वा नूर जोत जमाल। जिस खेल खिलाउणी खण्ड ब्रह्मण्ड दी, पुरीआं लोआं लए सुरत संभाल। जिस आशा पूर कराउणी जेरज अंड दी, उत्भुज सेत्ज रखे नाल। जिस भावणी वेखणी नव नव खण्ड दी, सत्तां दीपां हल करे सवाल। जिस शरअ द्वैती ढाउणी कंध दी, मुरीदां मुर्शद हो के वेखे हाल। जिस धार चलाउणी इक्को पंज दी, पंचम मीता खेल करे बेमिसाल। उस दी हाथ नहीं मुहाणे वञ्झ दी, डूँग्घे सागर जाणे कोए ना ताल। तेरी खेल वेखणी सूरे सरबंग दी, मेरे शहिनशाह शाह पातशाह मेहरवान। धरनी कहे मेरे उत्ते सदी चौधवीं जावे लँघदी, आप आपणा कदम संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरा हल करीं सवाल। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै मिट्टी ख़ाक, चारों कुण्ट दुहाईआ। रूह बुत रिहा कोए ना पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। अन्तर खुल्ल्हे ना किसे ताक, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं आपणा पूरा करदे भविक्ख्त वाक, जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दिता दृढ़ाईआ। शब्द अस्व चढ़ के आप अगम्मे राक, दो जहानां आपणा फेरा
पाईआ। कूड़ कुड़यार दी मेट के रात, रुत सुहञ्जणी दे वखाईआ। सच संदेसा दे दे इक्को दस्स अगम्मी बात, मेरा पर्दा दे उठाईआ। किस बिध जन भगतां अन्तर आत्म बख्शे बूँद स्वांत, निजर झिरना आप झिराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हरिजन साचिआं पुच्छे वात, वातावरन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना आत्म परमात्म गुरमुखां जोड़े नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला आप मिलाईआ। सुरत शब्द बणा के सज्जण साक, सैण इक्को इक अख्वाईआ। चुरासी विच्चों दे नज़ात, निज घर आपणे लए बिठाईआ। जिथ्थे ना कोई दिवस ना कोई रात, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्को नूर नुराना शाह सुल्ताना इक अबिनाश, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। जन भगत सुहेले जगत इकेले जिन्हां दी अन्तिम पुछणी वात, घर घर होणा सहाईआ। धरनी कहे मेरी लेखे लाउणी चौदां कत्तक दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। हरिजन मस्तक धूढ़ बख्शणी ख़ाक, तिलक ललाटी इक प्रगटाईआ। मैं बिना हथ्थां तों जोड़ां हाथ, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन तेरी गावण गाथ, गहर गम्भीर देणी वड्याईआ। तूं स्वामी कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाते पुरख बिधाते सर्ब कला समराथ, समरथ अकथ तेरी बेपरवाहीआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड महौण ज़िला लुध्याणा चैंचल सिँघ दे गृह
सचखण्ड दवार वज्जण ताड़ीआं, बिन हथेलीआं हथ्थ उठाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर बण के धुर दीआं लाड़ीआं, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार कन्त वेखण चाँईं चाँईंआ। जो सति सरूपी शाहो भूप दो जहानां टप्पण वाला खाड़ीआं, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी बहत्तर नाड़ीआं, हाडी हाडी फोल फुलाईआ। तिस साहिब दी ना मुच्छ ना कोई दाढ़ीआ, मूंड मुंडाया नज़र कोए ना आईआ। सख़ीआँ हो के फिरन पिच्छे अगाड़ीआ, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ीआ, टिल्ले पर्वत समुंद सागरां खोज खुजाईआ। जिस दीनां मज़्हबां वालीआं तकणीआं वाड़ीआं, वाहवा वाहिगुरु हो के आपणा भेव दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सच कहे मैं दस्सां शब्द संदेश, सति नाल सुणाईआ। मेरा साहिब नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादी करे अगम्मड़ा वेस, अनेका आपणा रूप बदलाईआ। एथे ओथे दो जहानां रहे हमेश, हम साजण बेपरवाहीआ। सो परम पुरख परमात्म वसे सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ।
जिस दीन दुनी दी बदलणी रेख, ·षीआं मुनीआं लेखा दए मुकाईआ। जिस शरअ मिटाउणी मुल्ला शेख़, मुसायकां होए सहाईआ। सो भेव अभेदा खोल्हे आपणा भेत, पर्दा परवरदिग़ार आप उठाईआ। जन भगतां दरस दिखाए नेतन नेत, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म हो के करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। रुत्त सुहञ्जणी करे बसन्ती चेत, चेतन आपणी सुरत कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां कथा कहाणी, बिन कहावत दयां दृढ़ाईआ। जिस नूं समझे कोए ना बाणी, बाण अणयाला तीर लगाईआ। जिस दा लेखा चारे खाणी , चारे कुण्टां खोज खुजाईआ। ओह शहिनशाह सुल्तानी, शाह पातशाह वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम करे मेहरवानी, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जन भगतां देवे नाम दानी, दाता दानी हो के आप वरताईआ। कलयुग कूड़ी तोड़े क्रिया गढ़्ह अभिमानी, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। शरअ दी करे ना कोई शैतानी, शरीअत दा पन्ध मुकाईआ। इन्सान रूप बणे ना हैवानी, हैवान इन्सान दए बणाईआ। आत्म ब्रह्म जन भगतां दस्स ज्ञानी, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। लेखे लाए जीव पुराणी, पूरन ब्रह्म इक समझाईआ। सच प्रीती बख्श के चरण ध्यानी, नेत्र लोचन नैण दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सब दे नाल पिछला हिसाब, बिन लहणउँ लहिणा दयां जणाईआ। अवतारो खोल्ह के वेखो आपणी किताब, बिना कुतबख़ान्यों हथ्थ उठाईआ। पैग़म्बरो पहला वेखो बाब, की बाबल रिहा समझाईआ। गुरु गुरदेव करो हिसाब, अंकड़यां फोल फुलाईआ। जिस पुरख अकाल नूं करो अदाब, निव निव सीस झुकाईआ। जिस नूं कहो परम पुरख महाराज, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। ओह दीन दुनी दा तुहाडा बदलण वाला समाज, समग्री इक्को नाम वरताईआ। जिस दा शब्दी गोबिन्द उडाया बाज, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। बिना नेत्र लोचन नैणां दरगाह साची जाओ जाग, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द दी सुणो आवाज़, बिन सरवणां दए दृढ़ाईआ। की खेल करे नूर अलाही वाहिद, वाहवा की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे तुसीं दूहले मेरे चार जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रंग रंगाईआ। तुसां धर्म दी धार कीते युद्ध, युधिष्टर देवणहार गवाहीआ। तुसां साधां सन्तां जीवां जंतां निर्मल कीती बुद्ध, बुध बिबेक बणाईआ। तुसीं दीनां मज़्हबां दे अस्वार उत्ते बैठे कुद्द, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर संदेसा दिता सुद्ध, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। अन्त सब दी औध गई पुग्ग, अग्गे पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। अवतारो निगाह मारो उत्ते बसुध,
की वसुधा रही जणाईआ। पैग़म्बरो चराग़ाहां विच्चों तुहाडे चराग़ रहे बुझ, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। गुरु गुरदेव स्वामी साडी रही किसे ना सुध, सति सरूप मिलण कोए ना पाईआ। लहिणा देणा वेखो जुग चौकड़ी आपणा ख़ुद, बख़ुद आपणा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु आपणा वेखो लहिणा देणा बाकी, सदी सदीवी ध्यान लगाईआ। क्यों चारों कुण्ट होई अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म धार नज़र आए ना कोए प्रभाती, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा ना कोए उठाईआ। क्यों तुहाडी भुल्ली ग्रन्थां शास्त्रां वाली गाथी, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। तुसीं हुक्म संदेसा सुणो पुरख समराथी, की करता रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म इक वरतावांगा। जोती जोत जोत प्रगटावांगा। शब्दी शब्द नाद वजावांगा। ब्रह्म वेता पकड़ उठावांगा। शंकर लोचन नैण नैण खुल्हावांगा। विष्नूं विश्व दा संग बणावांगा। त्रैगुण लहण देण मुकावांगा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोज खुजावांगा। मन मति बुध दा पर्दा लाहवांगा। तेई अवतारां नाल मिलावांगा। ईसा मूसा मुहम्मद जाग खुल्हावांगा। नानक गोबिन्द डंक वजावांगा। राउ रंक आप हिलावांगा। दवार बंक इक सुहावांगा। जन भगतां ला के तनक, सोई सुरती मात उठावांगा। लेखा पूरा करके जनक, सपुत्री सीता संग मिलावांगा। भेव चुका के पुरी घनक, घनईया आपणा खेल खिलावांगा। वेस रूप बदल के अनक, अकल कलधारी आप अख्वावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक समझावांगा। बोध अगाधा बण के पंडत, भाण्डा भरम भरम भन्नावांगा। नौ खण्ड पृथ्मी बणा के संगत, सगला संग जणावांगा। आत्म धार चाढ़्ह के रंगत, दुरमति मैल धवावांगा। सच स्वामी हो के कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वावांगा। गुरमुख सन्त सुहेले उपजा अगम्मे भगत, भगवन हो के आपणी गोद टिकावांगा। लेखा रिहा कोए ना विच जगत, जुगती आपणी इक समझावांगा। सब दी पूरी करा शर्त, शरअ दा डेरा ढाहवांगा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बण के मर्दाना मर्द, योद्धा सूर इक अख्वावांगा। दीन दुनी करा खेल असचरज, अचरज लीला आप वरतावांगा। बिना अक्खरां तों वेख के निरअक्खर धार फ़रद, फ़ैसला इक्को हक सुणावांगा। नव सत्त रहे ना अंधेरा गर्द, गर्दिश तेरी धरती आपणे रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणावांगा। साचा हुक्म इक सुणाएगा। सो पुरख निरँजण जोत रुशनाएगा। श्री भगवान डगमगाएगा। अबिनाशी करता पर्दा लाहेगा। पारब्रह्म रूप दरसाएगा। ब्रह्मा आपणा नूर चमकाएगा। झगड़ा मेट के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी सर्ब आप बदलाएगा। नाता तोड़ के हरख सोग ग़म, चिन्ता चिखा चों बाहर
कढाएगा। नव सत्त दा इक्को बणा के धर्म, दीन मज़्हब ना वंड वंडाएगा। आत्म परमात्म दस्स के कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहेगा। जन भगतां लेखे लाए जरम, जिन्हां आपणी गोद उठाएगा। एथे ओथे दो जहानां दे के सरन, सरन सरनाई इक समझाएगा। मरन तौं बाद फेर होए कदे ना जन्म, लख चुरासी पन्ध कटाएगा। सन्त सुहेले साची मंज़ल चढ़न, दरगाह साची घर वसाएगा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, इक्को नाम समझाएगा। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, लोचन नैण इक चमकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सरनाई आप रखाएगा। साची सरन आप रखावांगा। मरन डरन दा भय मिटावांगा। साचे पौड़े चढ़न दा राह समझावांगा। सचखण्ड दवारे खड़न दा मार्ग पन्ध प्रगटावांगा। नाता जोड़ के इक्को चरण, चरण चरणोदक जाम प्यावांगा। स्वामी हो के तारन तरन, सिर भगतां हथ्थ रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सति धर्म दा घाड़न घड़न, कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा अन्त मुकावांगा।