१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड बाठ ज़िला लुध्याणा दरबारा सिँघ दे गृह
कत्तक कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा पन्द्रां, पंज दस मिल के वज्जे वधाईआ। मैं वेखां शिवदुआले मट्ठां मन्दिरां, मस्जिदां चर्चां खोज खुजाईआ। मैं जीवां जंतां वेखां डूँग्घी कन्दरां, काया अन्तिम फोल फुलाईआ। मैं जाणां सूर्या चन्द्रा, चन्द चांदने भेव रहे ना राईआ। मेरा खेल समझे कोए ना गोरख मछन्दरा, भेव सके कोए ना पाईआ। मेरी इक्को अरदास इक्को बन्दना, पुरख अकाल देवां सुणाईआ। कलयुग अन्तिम लोकमात चों वंञणा, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। तूं दीन दयाल होणा बख्शंदना, बख्शिश रहमत सच कमाईआ। धुर प्रेम दा देणा अनन्दणा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सणा छन्दना, सोहँ ढोला देणा समझाईआ। काया माटी चढ़ाउणी रंगणा, तन वजूदां करनी सफ़ाईआ। इक्को दवारा तेरा मंगणा, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। सतिजुग पुरख अकाले तेरी धारों जम्मणा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस धर्म धराउणा विच वरभण्डणा, दीन दुनी वेख वखाईआ। सति वरतावे विच नव खण्डणा, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडणा, उत्भुज सेत्ज भेव मिटाईआ। हुक्म वरते तेरा विच वरभण्डणा, दो जहान वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारी ढाउणी कंधना, दूई द्वैती रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा चंगा, प्रभ चंगी दिती वड्याईआ। ब्रह्मे
एसे दिवस मंगी मंगा, धुर झोली आपणी डाहीआ। विष्नूं किहा मेरा होणा कार अंगा, अंगीकार इक अख्वाईआ। शंकर किहा तूं गहर गम्भीर सूरा सरबंगा, देवणहार तेरी वड्याईआ। तूं त्रैगुण माया ततां वस्त बणाई पंजा, पंचम आपणा रंग रंगाईआ। तूं शब्दी धार खेल खेलया बवन्जा, बावन तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं अवतारां रूप धरया निरगुण सरगुण गुणी गहिन्दा, गहर गवर तेरी बेपरवाहीआ। तूं पैग़म्बरां होया बख्शंदा, ईसा मूसा मुहम्मद सीस निवाईआ। तूं निरगुण सरगुण नानक सुणाया छन्दा, मेरे दिवस मिली वड्याईआ। तूं गोबिन्द हथ्थ फड़ाया खण्डा, खड़गां दा डेरा ढाहीआ। तूं भगतां मंज़ल पौड़ा दस्सया आपणा डण्डा, डण्डावत सब दी दिती बदलाईआ। तूं सति सरूपी शाहो भूपी बण के पंडा, विद्या धर्म धार पढ़ाईआ। तूं मेरे दिवस बावन रूप बणाया लम्बा, बलि दवारे सोभा पाईआ। तूं समुंद सागरां विच्चों रिड़क के कढ्ढी परी अरम्बा, चौदां रत्ना वंड वंडाईआ। तूं भेव खुल्हाया पैग़म्बरां यक शंभा, यदी आपणा हुक्म वरताईआ। तूं मेरे दिवस मुहम्मद तन पवाया तम्बा, अल्फ़ी गल सुहाईआ। तूं भेव अभेदा खोल्ह के दस्सया कलयुग अन्तिम आवे कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी घाट रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता मोह विकार मिटे पखण्डा, जगत तृष्ना कूड़ मिटाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाले दीन दयाले मेरा सीना करना ठण्डा, अग्नी तन ना कोए तपाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म परमात्म आत्म पाउणीआं गंढां, डोरी सके ना कोए खुल्हाईआ। तूं परवरदिग़ार सांझा यार सदा बख्शंदा, रहमत रहमान देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच दी धार दे परमानंदा, परम पुरख प्रभ आपणा नाम रस अमृत निजर मुख चुआईआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी तों बाहर सड़क ते जलूस दे चलण तों पहलां ज़िला रोपड़
पन्द्रां कत्तक कहे मेरीआं उडीकां, सम्मत शहिनशाही नव ध्यान लगाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दीआं लग्गीआं प्रीतां, प्रीतम प्यारे तेरी वड वड्याईआ। मेहरवानां श्री भगवाना तूं बदल देणी तवारीखा, तारीखां जगत फोल फुलाईआ। दीन दुनी जगत जहान वेखणीआं नव सत्त दीआं रीतां, धरनी धरत धवल धौल अक्ख उठाईआ। चार वरन चार जुग दे शास्त्रां तक्कणीआं हदीसां, हज़रतां दे मालक आपणी अक्ख खुल्हाईआ। नौ खण्ड विच ब्रह्मण्ड जेरज अंड माण देणा ऊचां नीचां, राउ रंका दवार बंका इक्को इक सुहाईआ। जन भगतां साधां सन्तां सूफ़ीआं तन वजूद करना ठांडा सीता, ममता मोह अग्नी तत बुझाईआ। एकँकार हरि दातार आत्म धार बणना मीता, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा पर्दा आप चुकाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मेरे मेहरवान, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नौजवान, पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझा यार नूर अलाहीआ। जुग चौकड़ी तेरा हुक्म संदेसा सुणदा रिहा फ़रमान, अवतार पैग़म्बर गुर रागां नादां ढोल्यां कल्मयां विच गए जणाईआ। मेरी आसा मनसा निरगुण धार करीं परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया मेट विच्चों जहान, जहालत रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म दा सति सतिवाद झुला निशान, निशाना तेरा दए गवाहीआ। इक्को हुक्म सतिगुर शब्द होवे प्रधान, दो जहानां सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं भिखारी हो के मंगां दान, दर दरवेश हो के झोली डाहीआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। मेरा प्रविष्टा पन्द्रां कत्तक करीं परवान, परवाने गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरन्तर बुद्धी तों परे देणा ज्ञान, अनुभव दृष्टी देणी खुल्हाईआ। जोत जगाउणी काया मन्दिर अन्दर सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ कर रुशनाईआ। कोझयां कमल्यां ग़रीब निमाणयां सारयां बख्शणवाला इक्को जेहा माण, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। मेरी बेनन्ती श्री भगवान, दर तेरे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिग़ार सांझे यार एकँकार अकल कलधारी लोकमात तेरी ओट तकाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे किरपा कर मेरे मेहरवाना, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जन भगतां बख्श प्रीती दाना, नाम निधान आत्म झोली पाईआ। गुरमुख हरिजन सूफ़ी सन्त फ़कीर तेरे प्यार मुहब्बत विच होणे रवाना, रफ़ता रफ़ता आपणा कदम उठाईआ। धर्म दी धार सतिजुग दा झुलदा जाए निशाना, सत्त ज़िमीं सत असमान चौदां तबक चौदां लोक चौदां विद्या तों बाहर वेख वखाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर तूं मेरा मैं तेरा ख़ुशीआं विच सारे गावण गाणा, सचखण्ड दवार दरगाह साची मुकामे हक तेरा इक्को ढोला गाईआ। तूं नूर नुराना शाह सुल्ताना, बेऐब परवरदिग़ार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दर तेरे ठांडे मंग मंगाईआ।
१५ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़ रात सर्ब मालवा संगत दे इक्ट्ठ नवित
पन्द्रां कत्तक कहे श्री भगवान नूं इक्को बन्दना, जन भगतो बन्दगी विच सीस निवाईआ। जो शाहो भूप सुल्तान सूरा सरबंगणा, दो जहान नौजवान बेपरवाहीआ। जिस दे दर तों आदि जुगादि सब ने मंगणा, जुग चौकड़ी झोलीआं दए भराईआ।
ओह बख्शणहारा आत्म परमात्म सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। काया चोली चाढ़्हे रंगणा, दुरमति मैल दए धुआईआ। खेले खेल विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ। जिस दा नाम खण्डा चण्ड प्रचण्डणा, दो जहानां नज़री आईआ। जिस दा इक्को संदेस छन्दना, सति सच समझाईआ। जिस नाम निधाना वंडणा, सतिजुग आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मेरी निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी वज्जे वधाईआ। भगतां सन्तां पावे सार, महासार्थी नूर अलाहीआ। जो आपणे रंग रह्वे करतार, करता पुरख धुरदरगाहीआ। सो स्वामी करनेहार, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा जाणे ना कोई विच संसार, संसारी भण्डारी बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा, सोहणी मिले वड्याईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचा नाम दा पाए अंजना, नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। जन भगतां लगाए आपणे अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। जिस दा डंका वज्जे नाम मृदंगणा, जगत जहान करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। पन्द्रां कत्तक कहे मेरी प्रणाम, निव निव सीस झुकाईआ। मेरा मालक नौजवान, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जो धरनी धरत धवल धौल जुग जुग देवे दान, दाता हो के आप वरताईआ। जो लेखा जाणे सीआ राम, घनईया काहन रंग रंगाईआ। जिस पैग़म्बरां भेव खुल्हाया आपणा आप अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाही नज़री आईआ। जिस मन्त्र सुणाया सतिनाम, सति सति वजी वधाईआ। ओह लेखा जाणे ज़िमीं असमान, दो जहानां पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अगम्म अथाहीआ। पन्द्रां कत्तक कहे धरनीए मेरा अगम्म इशारा, बिन सैनत दयां समझाईआ। आपणा वेख लै अन्त किनारा, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। पैग़म्बरां तक्क लै उधारा, लेखे लेखयां विच्चों गिणाईआ। ओह नूर तक्क लै बिना तत होए उज्यारा, दो जहानां डगमगाईआ। जिस नूं चौदां तबक सजदयां विच करन निमस्कारा, निव निव लागण पाईंआ। ओह खेले खेल परवरदिग़ारा, सांझा यार आपणी कार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरा मालक गुणी गहिन्द, गहर गवर अख्वाईआ। आदि जुगादि सद बख्शिंद, रहमत रहीम रहमान आपणे हथ्थ रखाईआ। तिस दी कर सके कोए ना निन्द, निंदिआ विच कदे ना आईआ। ओह मेरी मेटे सगली चिन्द, चिन्ता दए
गंवाईआ। प्रगट हो के विच हिन्द, जोती जाता डगमगाईआ। जो इशारा दे के गया सतिगुर गुर गोबिन्द, सिँघ आपणा हुक्म सुणाईआ। ओह लहिणे देणे जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे मेरा थान सुहावा, मिट्टी ख़ाक मिले वड्याईआ। मैं नित नित उसे दा राह तकावां, जो गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द धुर दा माहीआ। ओसे दे ढोले गावां, तूं मेरा मैं तेरा सिफ्त सालाहीआ। ओसे दी सेज हंढावां, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उसे नूं सीस झुकावां, जिस दा चरण जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। उसे दा बंक दवार आपणा घर बणावां, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। ख़ुशी ख़ुशीआं नाल जावां चावां, चाउ घनेरा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मैं दस्सां अगम्मी ख़बर, बेख़बरां दयां जणाईआ। सतिगुर शब्द दी सुण के धुन मधुर, बिन सरवणां सरवण कीती चाँईं चाँईंआ। उस दे गुण जाणे कवण, महिमा समझ सके कोए ना राईआ। जिस सेवा लाई उनन्जा पवण, पवण पवणां खेल खिलाईआ। ओह लेखा जाणे अवण गवण, लख चुरासी पर्दा आप उठाईआ। ओह मेरा गृह तक्के भवन, भावनी मेरी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे मैं पिछली दस्सां बात, बातन दयां जणाईआ। जिस दा लेखा नहीं उत्ते काग़ज़ात, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जिस दा दीन दुनी दा नहीं कोई नात, रिश्ता फरिश्ता सके ना कोए समझाईआ। जो खेले खेल जुग चौकड़ी विच मात, मता आपणे नाल पकाईआ। निरगुण हो के सरगुण देवे दात, नाम वस्त अनमुल्ल आप वरताईआ। खेले खेल बहु बिध भांत, अछल अछल आपणी कार कमाईआ। जन भगतां पुच्छे वात, गृह गृह मन्दिर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सच तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मैं कोझी कमली मंगती, तूं देवणहार दया निध। मेरा लेखा वेख लै आपणी विच्चों पंगती, भेव अभेदा जाण लै आपणी बिध। मेरे उत्ते खेल तक्क लै भुक्ख नंग दी, तेरा कारज तुध बिन करे कोए ना सिद्ध। अमृत दिसे ना धारा गंग दी, चारों कुण्ट वहिण वहे लहू मिझ। तेरे प्यार नाल काया चोली कोई ना रंगदी, विछोड़े विच नेत्र नीर वगे ना हिंझ। · शिव सुरप्त राजे इन्द। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे स्वामीआं, करते पुरख पुरख करतार। आदि जुगादी अन्तरजामीआं, घट घट वेखणहार। मैं सुणदी तेरे नाम कलमे बाणीआं, शब्द नाद धुन्कार। तेरा खेल जुग जुग महानीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाए पैग़म्बर गुर अवतार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरीआं कथण
कहाणीआं, सुणाउण विच संसार। मैं तक्कां तेरीआं चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज करां विचार। तेरा खेल तक्कां पंज तत भूत प्राणीआं, पवण स्वासी लेखा अगम्म अपार। कलयुग कूड़ कुड़यार तेरीआं धर्म दीआं मेटीआं निशानीआं, चारों कुण्ट होया अंध्यार। किरपा कर मेरे उत्ते मेहरवानीआं, मेहर नज़र इक उठाल। अमृत रस बूँद स्वांती निजर झिरना बख्श दे ठण्डा पाणीआं, अमृत मेघ बरस आपणी किरपा धार। आत्म परमात्म मेल मिला दे धुर दे हाणीआं, विछोड़ा होए ना विच संसार। सच वस्त धर्म दी दे दे धुर दे दानीआं, तूं देवणहार निरँकार। मैं तेरे चरण धूढ़ मस्तक लानीआं, ख़ादम हो के होवां ख़िदमतगार। मस्ती विच रहां मस्तानीआं, मस्त ख़ुमारी इक्को चाढ़्ह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर दे मातलोक, मित्र प्यारे दया कमाईआ। मैं सुणां तेरा इक सलोक, सोहला ढोला देणा जणाईआ। जिस नूं नव सत्त सके कोई ना रोक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जो वेखे विगसे बंक दवारे कोट, तन मन्दिर गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। तेरे हुक्म दी तन वजूदां अन्दर लावे चोट, चोटा मन लए निवाईआ। कूड़ क्रिया दा अन्दरों कढ्ढे खोट, माया ममता मोह गंवाईआ। सच प्रकाश आपणा देणा निर्मल जोत, जोती जाते करनी आप रुशनाईआ। तूं परमात्मा आत्मा तेरी गोत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी रहे कोई ना सोच, समझ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे प्रभू तक्क पन्द्रां कत्तक प्रविष्टा, घड़ी पल ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै आपणी विच सृष्टा, अन्तर निरन्तर फोल फुलाईआ। सति सच दा वेख लै इष्टा, गुरदेव कवण मनाईआ। की तेरे नाल दीन दुनी दा रहे रिश्ता, नाता की समझाईआ। जो संदेसा दे के गया जबराईल फ़रिश्ता, मुहम्मद नाज़ल हो के वही समझाईआ। ओह लेखा पूरा कर दे आहिस्ता आहिस्ता, सदी चौधवीं गंढ पवाईआ। मेरा आदि दा तेरे उत्ते निस्चा, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेट दे भरया विख दा, अमृत मेघ सति धर्म बरसाईआ। मानस मानव मनुख रूप बण जाए शब्द गोबिन्द साचे सिख दा, जो सिख्या सच दृढ़ाईआ। झगड़ा मुक जाए ज़ात पाती नित दा, नवित होणा आप सहाईआ। तेरा रूप अगम्मा पित दा, पति परमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। झगड़ा मेट दे पत्थर इट्ट दा, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। तेरे उत्ते सदी चौधवीं मनुआ किसे ना टिकदा, टिक्के मस्तक लाउण वाले सारे बैठे मुख भवाईआ। तूं लहिणा तक्क लै आपणी इक्को चिट दा, जिस चिट उत्ते गोबिन्द कन्ना गया लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैनूं
सारे कहिंदे धरत, धवल धौल कहि के रहे गाईआ। सच दस्सां मेरी गोबिन्द नाल शर्त, जो माही बेपरवाहीआ। जिस नूं तक्कां उत्ते अर्श, फ़र्शां वेख ख़ुशी बणाईआ। जो मेरे उत्ते करे तरस, रहमत आप कमाईआ। मेरा सुहञ्जणा करे बरस, शहिनशाही नौ मिले वड्याईआ। जोती जाता हो के आए परत, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। मेरा पिछला लाहे कर्ज़, मकरूज़ दए चुकाईआ। अग्गे सब दी आसा वेखे ग़रज़, की दीन दुनी राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धरनी कहे मेरे प्रभू मेहरवाना, मेहरवान तेरी वड्याईआ। आपणा पिछला खेल तक्क महाना, त्रेता द्वापर नाल मिलाईआ। सतिजुग बलि दा वेख निशाना, जो बावन गया समझाईआ। फेर तक्क लै आपणा नूर नुराना, जोती जाते वेख वखाईआ। की इशारा दिता अर्जन कृष्ण कान्हा, घनईया की समझाईआ। की कबीर ने गाया तराना, जगत सुरती तों बाहर सुणाईआ। की संदेशा सतिगुर नानक हुक्म दिता मर्दाना, की गया समझाईआ। की गोबिन्द ने तीर दा मार निशाना, निशाना मेरा दिता बदलाईआ। की तेरा मेरे उत्ते वरते भाणा, भावी विच खेल खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू ओह तक्क लै चौदां तबक ज़िमीं असमाना, चौदां लोक अक्ख उठाईआ। तेरा होए ना कोए बेगाना, वैरी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै पुराणी ख़ाहिश, आशा तेरे चरण कँवल टिकाईआ। मेरी जगत पुराणी तक्क लै लाश, माटी ख़ाक नज़री आईआ। मैनूं मार सक्या ना शंकर उतों कैलाश, कलाधारी तेरी बेपरवाहीआ। मेरे उत्ते जुग चौकड़ी केते हो गए नाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। केते तेरे रूप वेखे अबिनाश, अबिनाशी करते ध्यान लगाईआ। केते पा के गए रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। केते ब्रह्मा ब्रह्म करदे रहे प्रकाश, लख चुरासी रंग रंगाईआ। केते विष्नूं विष्नूं विश्व दा देंदे रहे साथ, सगले संगी आप बण जाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख समराथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं सहायता करनी अनाथां नाथ, दीनां गले लगाईआ। मैं तेरे चरण कँवल धवल हो के टेकां माथ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरी आसा पूरी कर दे जो सतिगुर गोबिन्द गया आख, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मैनूं गोबिन्द मारया सहिज नाल धक्का, चरणां नाल दबाईआ। इक फ़रमाना शब्द दा दिता सच्चा, सच गया समझाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जिस दा आदि जुगादी रिश्ता पक्का, दो जहान सके ना कोए तुड़ाईआ। धरनीए ओह दिसे कदे ना जगत वालीआं अक्खां, अक्खरां विच बन्द ना कोए कराईआ। जद होवे होवे भगतां दा सखा, सखा सुहेला बेपरवाहीआ। मैं उस दा
भेव दस्सां, दहि दिशा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। गोबिन्द किहा धरनीए तेरा भगवन्त, भगवन धुरदरगाहीआ। आदि जुगादी कन्त, हरि करता इक अख्वाईआ। तैनूं चाढ़्हे रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। तेरे उतों गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जिस कलयुग करना अन्त, अन्तष्करन वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर गोबिन्द मैं तेरे चरण चुंमां, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। दिवस रैण घुंमां, भज्जां वाहो दाहीआ। उस प्रभू दा नूर नुराना वेखां खेल जो वड गुण गुणा, गहर गम्भीर आप कराईआ। जिस दी नाद अनादी दो जहानां इक्को होवे धुना, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जिस नूं पैग़म्बरां किहा मालक कुना, वाहिद नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरीआं आसा मनसा उस दे चरण, जो चरणोदक दए प्याईआ। मेरा नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जिस दा नाम निधाना इक्को जीव जंत मेरे उत्ते पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आत्म धार परमात्म दी मंज़ल चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। सो करता पुरख आदि जुगादी करनी करन, करनी दा करता नूर अलाहीआ। जो झगड़ा मेटे चोटी जड़न, चेतन वेखे थांउँ थाँईंआ। मैं उस दा पल्लू फड़ां लड़न, बिन कन्नी गंढ पवाईआ। जिस झगड़ा मिटाउणा वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे गोबिन्द मेरे उत्ते चरण दिता दब्ब, पंजा सहिज नाल टिकाईआ। झट शब्द संदेशा मैनूं दिता झब्ब, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। ओह वेख लै नूर अलाही रब्ब, नूर नुराना सोभा पाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गए सद्द, सद्दयां विच होके जगत जणाईआ। ओह आवे आपणे नाल सबब्ब, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यारी मेटणी हद्द, हदूदां वेखे थांउँ थाँईंआ। नव ज़ाती इक बणाए यद्द, यदी यदप आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां लडाए लड, गोदी धुर दी आप उठाईआ। नाम प्याला देवे मदि, साकी हो के जाम फड़ाईआ। रिंद पी के जावे रज्ज, रंजश अन्दर रहे ना राईआ। सच दवारे जाए सच, साजण मिले धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी कहे मैं वेखां चार कुण्ट नाल ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल श्री भगवान, हरि करता कार कमाईआ। जो लहिणा जाणे दो जहान, लोकां परलोकां खोज खुजाईआ। जो लेखा वेखे ज़िमीं असमान, इस्म आज़म इक दृढ़ाईआ। मैं ओस नूं करां
सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस नूं मुहम्मद किहा अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस शरअ विच रहिण देणा नहीं कोई ग़ुलाम, जंज़ीर बेनज़ीर दए कटाईआ। ओह संदेशा देवे विच अवाम, आम रिहा समझाईआ। जिस शरअ दा लेखा वेखणा विच शाम, जिस दी शाम घनईया दए गवाहीआ। हलूणा दे के हुक्म ईरान, दुरानीआं नाल मिलाईआ। चार यारी दी हथ्थ विच लए कमान, हुक्म हुक्म विच सुणाईआ। मक्के काअबे वेखो मुकाम, मदीन्यां पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं तक्को निशान, जो निशाने सब दे रिहा बदलाईआ। तारा चन्द दए पैग़ाम, संदेशा इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे मेरा आदि जुगादी इक्को कन्त सुहागा, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। जिस दा दीपक जोत जगे चराग़ा, दो जहानां करे रुशनाईआ। जिस दा लेखा वेखणा आर पार वाघा, वागां आपणे हथ्थ उठाईआ। जो इशारा दे के गया वाला बाजां, बाज़ी सब दी दए उलटाईआ। जिस नूं हज़रत मुहम्मद मारे अवाज़ा, कूक कूक दए दुहाईआ। मेरे अमाम अलाही नूर आ जा, मजीउल तेरी ओट तकाईआ। मेरे यकमस्तलू नविज चोशे मज़ा गोशे कमा खुरजाने अवां जबती जवू अर्शे मवरू नूरे अलाह बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ। दस्ते बजी अर्शे मज़ी कविज़े कुलाह मेरे अलाह चोशे ज़बी नूरे रबी, आलमीन उल्मा तेरा भेव कोए ना पाईआ। मेरे महबूबा मेरी अन्त वेख लै चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे पन्द्रां कत्तक तेरा साल बसाला खेल होणा विच जगत, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। तेरा झगड़ा होणा बूँद रक्त, पंजां ततां संग बणाईआ। दीन दुनी दा अखाड़ा बणना फ़कत, फ़िकरा इक्को इक समझाईआ। तेरे दिवस दा इशारा दे के गई दुर्गा आदि शक्ति, सुंभ निसुंभ दी आसा नाल मिलाईआ। बावन ने संदेसा दिता एसे धरत, धवल रही दृढ़ाईआ। राम वशिष्ट दी लग्गी शर्त, धनुख बाण हथ्थों दिता सुटाईआ। कृष्ण अर्जन नूं किहा जोर नाल गरज, शब्द शब्द शब्द दृढ़ाईआ। ऐस धरती ते गोबिन्द सिँघ योद्धा आवे सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद पुरख अकाल नाल रखाईआ। जिस दा डंका फतिह वज्जे असचरज, नगारा नाम वाला रखाईआ। कूड़ी क्रिया शरअ कसाई रहिण ना देवे करद, कातिल मक्तूल दा डेरा ढाहीआ। ग़रीब निमाणयां वंडे दर्द, दुखियां होए सहाईआ। धरतीए तेरी लेखे लावे अरज, बेनन्ती आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच हस्सी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। मेरा मालक आवे जो वेखे लख चार अस्सी, चुरासी फोल फुलाईआ। जन भगतां सन्तां सूफ़ीआं गुरमुखां
कटे रस्सी, जम फास ना कोए लटकाईआ। कलयुग वेखे रैण अंधेरी मस्सी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मेरा लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्थी, पूरब लेखा झोली पाईआ। ओह मालक ख़ालक होवे पुरख समर्थी, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। जो सार पावे तत अठी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भेव रहे ना राईआ। ओह वेखणहारा तीर्थ अट्ठ सट्ठी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती लेखा दए चुकाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठी, काया काअबा इक दरसाईआ। जिस दी जोत जगे लट लटी, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। उहदी नाम दी होवे इक्को पट्टी, पटने वाला रिहा समझाईआ। ओह सति सरूपा शाहो भूपा हथ्थ आवे किसे ना हट्टी, कीमत सके ना कोए चुकाईआ। जिस कलयुग अन्त दीन दुनी दी अग्नी करनी मट्ठी, अमृत नाम मेघ बरसाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं उस दे चरण कँवल ढट्ठी, निव निव सीस निवाईआ। जिस आत्म धार सृष्टी करनी इक्ट्ठी, परमात्म हो के मेल मिलाईआ। जोती जाता सब दा बण के कमलापती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। उस दी चरण धूढ़ी मस्तक लावां रती, रत्न अमोलक आपणा रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी पत रिहा रखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़ लक्षमण सिँघ दे नवित विहार होया
सतिगुर शब्द कहे मेरा पूरब उधार, लहिणे वाल्यां लहिणे रिहा चुकाईआ। मैं बिना सीस तों चुक्की फिरां भार, जुग चौकड़ी आपणे कंध उठाईआ। मैं दस्सां सब नूं नाल प्यार, प्रीती विच जणाईआ। मेरा स्वामी सिरजणहार, पातशाह धुरदरगाहीआ। जिस नूं सारे कहिंदे राम राम अवतार, अवतर आपणी खेल खिलाईआ। ओह संदेशा दे के गया सरगुण धार, निरगुण ओट तकाईआ। तूं पिनहां मेरा मीता मित्र प्यारा यार, सज्जण संग रखाईआ। तेरा लेखा विच संसार, सोहणयां दयां समझाईआ। तेरा भगतां संग होवे जगत विहार, विवहारी आपणा रंग रंगाईआ। तैनूं आउणा पैणा दूजी तीजी वार, तिन्न जन्म दा लेखा दयां समझाईआ। तेरे अन्तर निरन्तर बख्शां इक सितार, धुन अनादी नाद वजाईआ। बेख़बरां करां ख़बरदार, सुत्तयां लवां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण खेल धुरदरबारी, बिन नैणां दयां वखाईआ। तूं लोई दा बणना फेर वपारी, हटवाणा हो के कीमत देणी चुकाईआ। लेखा तक्कणा ओस दातारी, जो देवणहार अख्वाईआ। कबीर ने रोणा ज़ारो ज़ारी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे ख़ाली
भरीं भण्डारी, भुक्ख्यां देणा रजाईआ। घर आवे अन्त लाचारी, सुख नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे तेरा कौडीआं वाला हट्ट, जगत जगत वड्याईआ। भगतां दा भगती वाला तट्ट, किनारा इक्को सोभा पाईआ। तूं तन वजूद दे दमड़े लए वट, आपणे हथ्थ उठाईआ। कबीर ने ख़ाली कर के हथ्थ, प्रभ अग्गे वास्ता पाईआ। ज्यों भावे त्यों तूं मेरी लैणी रख, सिर आपणा हथ्थ उठाईआ। तूं ताड़ी मार के पैणा हस्स, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। वेखो भुक्खा नंगा किड्डा होया बेवस, घर भोजन नज़र कोए ना आईआ। भुक्खे साधू एहदे दर तों जाणगे नट्ठ, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। मेरे अठतालीआं घंटयां दा समां जाएगा टप्प, लेखा सके ना मूल चुकाईआ। लोई रहेगी मेरे वस, घर आपणे लवां रखाईआ। भगतां दा फेर वेखांगा हठ, किस बिध मैथों लए छुडाईआ। मेरा इरादा हो गया पक्क, पक्की आपणे नाल पकाईआ। मेरा पूरा होणा हक, हकीकत इहो नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे करता पुरख अछल अछल, वल छल आपणी खेल कराईआ। जो लेखा जाणे घड़ी घड़ी पल पल, पलकां दे पिच्छे बैठा वेख वखाईआ। जिस दे कोल भण्डारा लख चुरासी अन्न जल, जल थल महीअल रिहा पहुंचाईआ। ओह सच सिंघासण बैठा मल्ल, सच दवारे डेरा लाईआ। उस नूं जदों तक्को ओह हो के भगतां दे वल्ल, नाता कूड़ जगत तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा कीती आप निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। कबीर दे ख़ाली भर भण्डार, अतोट अतुट दित्ते वरताईआ। साधां सन्तां ख़ुशीआं नाल खाधा आहार, हिरदे विच तूं ही तूं ही गाईआ। तेरा मेला नाल सच्ची सरकार, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तेरा सिदक भरोसा कमाल, पत्नी वेच के ख़ुशी बणाईआ। गिरवी रख के कमाला बाल, सेवा ख़ुशीआं नाल कमाईआ। फल वेख्या तेरे डाल, पत्त टहिणी रही महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे कबीर वेखे पिच्छे अग्गे अग्गा पिछा समझ किछ ना आईआ। भज्जया फिरे नंगे पगे, कदम कदम नाल बदलाईआ। की खेल कीता ते केहड़ी बणाई वज्हे, वज्हा समझ कोए ना पाईआ। मैं जिधर तक्कां उधर लोह लंगर पए तपे, तपदयां हिरदयां शांत कराईआ। नाले ख़ुशीआं दे विच रोवे नाले हस्से, दोवें खेल वखाईआ। नाले पाटी धोती गंढां नाल फड़ फड़ कसे, ओढण नज़र कोए ना आईआ। नाले इक्को वार आपणे आप नूं ज़ीरो समझ के ज़ीरो नाल कीता बटे, आपणा मूल ना कोए रखाईआ। निव निव पुरख अकाल दे चरणी ढट्ठे, सीस
सीस जगदीश झुकाईआ। मेरे स्वामीआं पहलों मैनूं लोकां करने सी ठट्ठे, हुण तेरीआं ताड़ीआं देण वजाईआ। क्यों तूं भगतां दी उलटी गेड़ें लट्ठे, एह तेरी बेपरवाहीआ। जो सन्त साधू कीते इक्ट्ठे, मेरे भुक्खे दवारयों दित्ते रजाईआ। एह सारे तेरे बच्चे, मैं सच दयां समझाईआ। कुछ पक्के ते कुझ कच्चे, कंचन गढ़्ह तेरा सोभा पाईआ। जिन्हां दे अन्दर मनुआ नच्चे, दहि दिशा उठ उठ धाहीआ। कुछ सन्त सुहेले तेरे प्रेम रत्ते, रत्न अमोलक सोभा पाईआ। मेरे दोवें ख़ाली हथ्थे, तेरे अग्गे दयां टिकाईआ। तूं सच दस्स कदों इन्हां दे लेख मस्तक बणाएं मथ्थे, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरे मेहरवान पुरख समरथे, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरीआं मेहरवानीआं, मेहर मेहर नाल जणाईआ। खेलां खेल दो जहानीआं, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जन भगतां मार तीर निशाने कानीआं, कल्मयां तों बाहर लवां जगाईआ। जिन्हां दे गृह खावां महिमानीआं, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। संदेसे विच दे निशानीआं, हुक्म नाल दृढ़ाईआ। जो देवणहारा ठंडा पाणीआं, अमृत रस चखाईआ। एह ख़बरां सुणीआं उस सज्जण बाणीआं, जो टकयां रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस लोई दी पाई कीमत, टकयां वंड वंडाईआ। ओह समझ के वक्त ग़नीमत, आपणी ख़ुशी बणाईआ। कबीर त्रीया नूं समझ त्रीमत, त्रैगुण विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे चारों कुण्ट पै गया शोर, वड्डे छोटे रौला पाईआ। बचन सुणदे नाल ग़ौर, कन्नां नाल कन्न लगाईआ। कबीर नूं केहड़ा गया बौहड़, जो भुक्ख्यां रिहा रजाईआ। वेखीए दौड़ दौड़, केहड़ा सच्चा माहीआ। जिस ने सब दे बदल दित्ते तौर, तबीअत दिती बदलाईआ। ओह बांका छैल छबीला वेखीए छौहर, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे मिलण नाल कारज गए सौर, भगत मिली वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे साध सन्त ख़ुशीआं नाल गांदे, धन्न कबीर तेरी वड्याईआ। प्रेम रस अमृत पींदे खांदे, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। इक दूजे वल्ल तकांदे, कवण भण्डारा रिहा वरताईआ। सानूं इयों जापदा भोजन पक्के इक्को माँ दे, दूजा हथ्थ ना कोए लगाईआ। असीं हँस रूप बण गए काँ दे, दुरमति मैल धुआईआ। मुक्खों बचन निकलदे वाह वाह दे, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। तेरे खेल थल अस्गाह दे, जलां थलां तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे कबीर ने कीता शुकर, शुक्रिए विच सीस निवाईआ। मेरा वक्त
सुहञ्जणा गया गुज़र, गुजारिश विच सीस झुकाईआ। मैं बणीआं दा उधार ना जावां मुकर, लहिणा दयां चुकाईआ। जिस दा गृह सी दिशा उत्तर, पश्चिम कबीर डेरा लाईआ। ओह अन्दरों भाव कढ्ढ के दुतर, भज्जया वाहो दाहीआ। नाले वेखे कमाला पुत्र, पत्नी आपणा नैण उठाईआ। ओधरों बणीए नूं पता लग गया ओथे अनन्त वरतिआ टुक्कर, भण्डारा अगम्म अथाहीआ। मैं क्यों कसाई बणया बुच्चड़, लोई दी कीमत दिती पाईआ। मेरी क्यों आशा होई भुक्खड़, नीती जगत ना कोए वड्याईआ। जिन्हां नूं प्रभ ने चुक्कया कुच्छड़, आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे बणीए अन्तर होया पश्चाताप, बिरहों विच कुरलाईआ। मैथों होया वड्डा पाप, किस बिध लवां बख्शाईआ। मैं कबीर कोल जावां आप, निव निव सीस झुकाईआ। मैनूं दस्स दे आपणा बाप, जिस तेरा भण्डारा दिता भराईआ। एह अन्तर रख के आस, भज्जया वाहो दाहीआ। झट पुज्जा भगत दे पास, आपणा पन्ध मुकाईआ। कबीर दी धूढ़ी ला के ख़ाक, रो रो रिहा सुणाईआ। मैनूं कर मुआफ़, भुल्ल दे बख्शाईआ। कबीर किहा तूं मेरा मैं तेरा कर जाप, ओह मालक धुरदरगाहीआ। झट इशारा कीता आप, जोत सरूपी दर्शन कर लै साख्यात, जो मेरे गृह भज्जे वाहो दाहीआ। तेरा तन वजूद करे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। झट बणीएं दोवें जोड़ के हाथ, सीस दिता झुकाईआ। तूं सब दा पुरख समराथ, मैं तेरी ओट तकाईआ। मैनूं वी लगाउणा भगतां वाले घाट, पिछला घाटा पूर कराईआ। एसे तरह वस्त अगम्मी देणी दात, अतोट अतुट वरताईआ। पुरख अकाले शब्दी धार दिता आख, सहिज नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल किहा दया कमावांगा। तेरे जन्म विच जन्म बदलावांगा। जोत सरूपी जोत हो के लोकमात आवांगा। वरन गोत दीन दा डेरा ढाहवांगा। सच सुणा के इक सलोक, सोहला धुर दा इक समझावांगा। संदेसा दे के लोक परलोक, दो जहानां आप उठावांगा। मेरे हुक्म नूं सके कोई ना रोक, लोकमात आप वरतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खलावांगा। बणीएं किहा मेरे निरँकार, मेरी इक दुहाईआ। जे मैं आउणा दूजी वार, तेरे चरण मिले शरनाईआ। मेरे ख़ाली भरीं भण्डार, नाल कबीरे देणा रलाईआ। मेरी इक्को वार निमस्कार, बेनन्ती इक्को इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल ने प्रेम दी थपकी दिती मार, पुश्त पनाह टिकाईआ। जे तूं मेरा बणिउँ यार, यराना तेरा तोड़ निभाईआ। मैं आवां कलि कल्की अवतार, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा कबीर तों वद्ध करां विहार, एह मेरी बेपरवाहीआ। तेरयां भगतां नाल तेरा दर देवां शृंगार, गुरमुख गुरमुखां संग बणाईआ। तैनूं कढ्ढ के घरों बाहर, नवीं रीती दयां चलाईआ। जिस
नूं याद करे संसार, विष्न भण्डारी हो के सीस निवाईआ। तेरे प्रेम दी वज्जदी रहे सितार, सुरती प्रेम विच लगाईआ। एह मेरा खेल अक्ल बुद्धी तों होणा बाहर, समझ सके कोए ना राईआ। अग्गे वास्ते भुक्ख्यां नंगिआं दा बणां सहार, घर घर देवां रिज़क सबाईआ। जिस नाउँ तूं मेरा मैं तेरा ल्या उच्चार, तिस दा होवां आप सहाईआ। सच दवार बख्श के सच्चा घर बाहर, गृह मन्दिर दयां वड्याईआ। तेरा विछोड़ा जो होणा सी पुरख वाला नाल नार, एस विछोड़े विच तेरा अगला लेखा दिता मुकाईआ। हुण ख़ुशीआं नाल जीउणा ते ख़ुशीआं वाली होणी बहार, बंस सरबंस मिले वड्याईआ। तैनूं दर्शन देवांगा वक्त चार, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरे नेत्र नैणां वाला प्यार, हन्झू देण गवाहीआ। एह भगत सुहेले तक्क लै जिन्हां दा पूरब दा उधार, लहिणे सब दे झोली पाईआ। तूं लक्षमण सिँघ लछा उस पट दी धार, जिस नूं पटने वाला आपणी गोद टिकाईआ। पन्द्रां कत्तक उडीकदा रिहा सी आपणी वार, वारी वारी ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह विहार दा नहीं विछोड़ा, गुरमुख विछड़ कदे ना जाईआ। तुहाडा जिंदगी बिना फेर इक्ट्ठा कीता जोड़ा, ज़िंदगी दोहां दी झोली पाईआ। मैं रखया करांगा चढ़ के उपर घोड़ा, अस्व दो जहान दुड़ाईआ। तुहानूं मंज़ल चढ़ा के उपर पौड़ा, पौड़ी डंडयां दा लेखा दिता मुकाईआ। तुहाडा सुहाग बणा के पईआ सौहरा, इक्को घर दिता वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे संगत हरिजन साचे मीत, मित्र प्यारे सोभा पाईआ। जिन्हां वक्खरी वखाई रीत, बिना घर दयां तों घर दिता वसाईआ। एह खेल सदा अनडीठ, प्रभ अनडिठड़ी कार कमाईआ। रंग रंगा के हस्त कीट, शाह सुल्ताना तों उतों दिती वड्याईआ। जिन्हां भाणा मन्नया मीठ, ख़ुशीआं विच फिरन चाँईं चाँईंआ। सब दी काया दिसे ठांडी सीत, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुखो तुहानूं पता नहीं की तुहाडा लहिणा ते की तुहाडी बाकी, की सतिगुर झोली पाईआ। की तुहाडा रूप की तुहाडा रंग की तुहाडी ज़ाती, क्यों तुहाडी बणत दिती बणाईआ। कवण तुहाडा पिता ते कवण तुहाडी माती, कवण आपणी गोद टिकाईआ। तुसीं बच्चयो सुत्ते रहिणा सदा रात नूं राती, रुतड़ी ख़ुशीआं वाली बणाईआ। मैं घर घर अन्दर जा के मारांगा झाती, बिना झरोखयां वेख वखाईआ। गुरमुखो तुहानूं लिटावांगा उपर छाती, छत्रधारी ख़ाक विच मिलाईआ। तुसीं कल कलयुग पन्द्रां कत्तक सति सच धर्म दे बणे बराती, स्त्री पुरुष मिल के चले चाँईं चाँईंआ। किसे दी गलती ते किसे दी रही नहीं गुस्ताख़ी, सब नूं मुआफ़ दिता कराईआ। लक्षमण
सिँघ दी पत्रका नहीं एह प्रेम वाली पाती, जो पतणां तों संदेशे लै के आईआ। एसे विछोड़े विच ज़िंदगी नाल ज़िंदगी नवीं मिल गई हयाती, हयाते आब दिता प्याईआ। एह खेल अगम्मा अगम्मी सी रासी, जो भगतां नाल मिल के गोपी काहन दा रूप सुहाईआ। दूर नेड़े इक्को जेही पूरी करे आसी, बेहाज़रां नूं हाजर कर के आपणे रंग रंगाईआ। गुरसिखो किसे दे अन्दर आउणी नहीं उदासी, चिन्ता ग़म अन्दर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत चढ़ाए आपणी मंज़ल अगम्मी घाटी, घाटे पिछले पूर कराईआ।