पुस्तकालयभाग २३

१६ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड धनौरी ज़िला रोपड़ मालवा संगत दे नवित

धरनी कहे प्रभ मेरी लाज रखीं, रक्षक हो के दया कमाईआ। मैं तेरी आदि आदि दी सख़ी, सुख़न सच दयां सुणाईआ। तेरा दर्शन करना चाहुंदी अक्खीं, अक्खीआं वाल्यां देणी वड्याईआ। तूं भगतां होणा पक्खी, वेखणा चाँईं चाँईंआ। लहिणा देणा चुकाई हथ्थो हथ्थी, लेखा हथेली उत्ते टिकाईआ। पुरख अकाल बण समर्थी, साहिब देणी वड्याईआ। हरिसंगत कर इक्ट्ठी, होणा आप सहाईआ। अग्नी तत रहे ना अठी, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सच दवार दस्स के हट्टी, बंक इक्को इक वखाईआ। जिथ्थे नाम तेरे दी मिलदी खट्टी, खटका अवर रहे ना राईआ। प्रभू गुरमुखां भगतां दे अन्दर नव दवारे टप्पीं, दसवें कुण्डा आपे लाहीआ। जोत जगाईं लट लटी, अंध अंधेर गंवाईआ। प्रकाश होए काया मट्टी, मटक नाल चलणा चाँईं चाँईंआ। जन भगतां दा पूरब लेखा ठप्पीं, ठप्पा मोहर आपणा नाम लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ावां पट्टी, पाटल तेरे हथ्थ वड्याईआ। किसे दा जीवण जन्म पए ना नट्टी, नटूए चुरासी विच्चों बाहर देणा कढ्ढाईआ। आवण जावण चुरासी वाली डोर कटीं, कटाक्ष इक्को नाम रखाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं विच मेरे प्रभू फिरां नट्ठी, भज्जां वाहो दाहीआ। हरिजन दवारा बणाउणा तीर्थ अट्ठ सट्ठी, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती जिस नूं सीस निवाईआ। लहिणा रहे ना मन्दिर मट्ठी, शिवदुआले मसीतां चर्चां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं देवणहारा एक, इक इकल्ले तेरी वड्याईआ। मैं तेरी रखां टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सब कुछ तेरे करां भेंट, अर्पन आपणा आप कराईआ। तेरे चरण कँवलां जावां लेट, लिटां खोल्ह के दयां दुहाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक मेरा बणना खेवट खेट, बेड़ा तेरे कंध टिकाईआ। तूं निरगुण धार सब नूं रिहा वेख, वेखणहार

तेरी बेपरवाहीआ। मैं चाहुंदी मेरे उतों कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रेख, ·षी ·षीशर तपीश्र जुगीशरां पर्दा दे उठाईआ। मेरा सुहञ्जणा निरँजणा दर्द दु:ख भय भञ्जणा सुहा दे देस, देस देसांतरां दे वड्याईआ। तूं जोती जाता पुरख बिधाता एकँकारा गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तेरा वेस, अवल्लड़ा इक अख्वाईआ। शाहो भूप सुल्तान नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। मैं निमाणी तेरे चरण कँवल होई पेश, पेशीनगोईआं आपणे हथ्थ उठाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले खोल्ह अगम्मड़ा भेद, भेव दे समझाईआ। की कूक पुकारन चारे वेद, पुराण अठारां की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कट दे कूड़ क्रिया दा रोग, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सच प्रीती चरण बख्श दे जोग, जुगती आपणी इक दृढ़ाईआ। आत्म रस दा बख्श दे भोग, भस्मड़ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना दरस तक्कां अमोघ, बिन लोचन नैणां दर्शन पाईआ। अपरम्पर स्वामी सति दा सच नाल कर संजोग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। मैं चाहुंदी धर्म दी धार भगतां तेरे नाल होवे मौज, मजलस इक्को इक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा अन्तिम कज्ज लै पर्दा, नपड़द हो के रही सुणाईआ। आपणा जगत जहान वेख लै सड़दा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा अन्तर निरन्तर नाम कोई ना पढ़दा, रसना ढोले सारे गाईआ। सचखण्ड दवार कोई ना खड़दा, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा नाम पल्लू पुरख अकाल कोई ना फड़दा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिधर तक्कां मेरे उत्ते हँकार बणया गढ़्ह दा, गढ़्ह हँकार ना कोए तुड़ाईआ। तूं लेखा मुका दे चोटी जड़ दा, चेतन सब नूं दे कराईआ। तेरा राह उडीके दिशा वाली धार चढ़दा, चढ़दी आपणी कल वखाईआ। तेरा रूप अनूपा दिसें अगम्मी नर दा, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। तूं खेल तक्कणा मेरे घर दा, गृह गृह फोल फुलाईआ। धरनी कहे मेरा अन्तष्करन डरदा, भय भओ विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी आसा सच रखाईआ। धरनी कहे प्रभू किरपा कर दे मेरे उत्ते फ़कत, फ़िकरा इक्को नाम सुणाईआ। दलील बदल दे दीन दुनी जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मेरा सुहञ्जणा कर वक्त, वेला घड़ी वज्जे वधाईआ। मेल मिला लै साचे भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जो इशारा दे के गई आदि शक्ति, अष्टभुज रसना जिह्वा नाल दृढ़ाईआ। सो सब दी लेखे ला लै बूँद रक्त, तन माटी आपणे संग वखाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, फ़र्श होणा आप सहाईआ। गुरमुखां नूं देणा ख़ुशीआं नाल दरस, नज़री आउणा थांउँ थाँईंआ। मेहरवाना करना तरस, रहमत सच सच कमाईआ। जे आपणी धारों आया परत,

पतिपरमेश्वर रूप बदलाईआ। सूरबीर मर्दाने मर्द, दर तेरी ओट रखाईआ। मेरी मंज़ूर करीं अर्ज़, आरज़ू चरणां विच टिकाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, शरीअत लेखा देणा मुकाईआ। मेरा लहिणा देणा पूरा करना तेरा फ़र्ज़, फ़ाज़ल तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार अगम्म अथाहीआ। धरनी कहे मेरे देवणहार स्वामी, साहिब तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी निहकामी, मैं निहकर्मण दयां दुहाईआ। तूं वेखणहारा अन्तरजामी, घट घट रिहा समाईआ। मैं चाहुंदी मेरे उत्ते नाता जोड़ दे बाहमी, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग रैण अंधेरी मेट दे शामी, शमा नूर जोत कर रुशनाईआ। जीव जंतां शरअ ज़ंजीर कट तोड़ ग़ुलामी, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। आपणा नाम संदेसा दे दे भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। तूं शहिनशाह नूर अलाह अमामी, लोक परलोक तैनूं सीस निवाईआ। मैं पन्द्रां कत्तक तैनूं आपणी पहली दिती सलामी, सलामालेकम दस्सण वाल्या तेरे कदमां सीस टिकाईआ। मैं चाहुंदी सति धर्म दी बख्श दे इक निशानी, निशाने कूड़ दे मिटाईआ। मेरी जूह दिसे ना कोए बेगानी, चारों कुण्ट इक्को रंग वखाईआ। इक बेनन्ती मेरी मानीं, होणा आप सहाईआ। ओह तक्क लै की इशारा देंदी बाल्मीक वाली कानी, कलम काना रूप बदलाईआ। लेखा की रवीदास वाली कहाणी, चम्यारा की दृढ़ाईआ। जिस नूं बख्श्या पद निरबानी, सचखण्ड दवार इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू आपणे भगत सुहेले तक्क लै सज्जण, सज्जणूआ ध्यान लगाईआ। जेहड़ा तूं मेरा मैं तेरा करके भजन, बन्दगी तेरी विच समाईआ। उहदा नाम कंडे तराजू कर लै वज़न, जगत वट्टा ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल उन्हां आपणी चाढ़्ह दे रंगण, रंगत इक्को नाम रंगाईआ। जेहड़े तैथों आप कुछ ना मंगण, उहनां दीआं झोलीआं दे भराईआ। धूढ़ी टिक्के रमा के चन्दन, मस्तक कर रुशनाईआ। लेखे ला लै बन्दन, जो चरण कँवल सीस झुकाईआ। दे वड्याई विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड वज्जे वधाईआ। सीस रहे किसे ना नग्न, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उहनां दा लेखा पार करदे गगन, गगन गगनंतरां डेरा ढाहीआ। तेरी जोत विच होवन मग्न, अन्त जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। धरनी कहे प्रभू वेख लै भगत सुहेले, सन्मुख नज़री आईआ। शब्दी धार धार दे चेले, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जो तेरे प्रेम विच खेल रहे खेले, ख़ालक ख़लक होणा सहाईआ। जिन्हां दे मेरे उत्ते पन्द्रां कत्तक कहे हो गए मेले, मिलणी हरि जगदीश आप कराईआ। ओह वसण तेरे धाम नवेले, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप उठाईआ।

धरनी कहे मेरा वक्त सुहावा, प्रभ मिली माण वड्याईआ। गल पल्लू वास्ता पावां, रो रो दयां सुणाईआ। जो हरिजन इक्ट्ठे होए नाल चावां, ख़ुशीआं पन्ध मुकाईआ। उहनां दीआं लेखे लाउणीआं मांवां, जो भगत जम्मण जगत जगत विच माईआ। उहनां दा तन वजूद सुहाउणा गरावां, खेड़ा इक वड्याईआ। मेल मिलाउणा सतिगुर शब्द धार भरावां, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। आपणे नाल उहनां दा तराजू कर लै सांवां, ऊणता रहिण कोए ना पाईआ। जो तेरे ढोले गाउंदे विच राहवां, भज्जण चाँईं चाँईंआ। मैं उहनां दा शुकर मनावां, शुकराने विच सीस निवाईआ। उच्ची कूक कूक सुणावां, बिन रसना ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। धरनी कहे तेरे भगत सुहेले आदि जुगादी सिख, सद सिख्या विच समाईआ। इहनां दा लहिणा देणा लिख, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। धुर दी वस्त पा दे भिख, भिच्छया इक वरताईआ। तेरा दर्शन होवे नित, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सब दे हिरदे वसणा चित, ठगौरी मन रहे ना राईआ। पुरख अकाले मन्नणा मित, पतिपरमेश्वर लैणा गोद उठाईआ। मेरे उत्ते करीं हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी पूरी होवे आसा, मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। जन भगतां बख्श भरवासा, भाण्डा भरम भरम भनाईआ। ख़ाली भर दे काया कासा, कसम नाल रही सुणाईआ। तूं मालक पृथ्मी आकाशा, गगन मण्डल तेरी वड्याईआ। मैं तेरी दासन दासा, दासी हो के रही सुणाईआ। तूं मेहरवान अबिनाशा, अबिनाशी करता इक अख्वाईआ। तेरा खेल अलखणा अलाखा, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादी पिता माता, मात पित इक अख्वाईआ। जन भगतां लेखे लावीं पन्द्रां सोलह कत्तक दीआं रातां, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भेव मिटाईं जाता पाता, बन्धन कूड़ रहे ना राईआ। सच प्रीती जोड़ीं नाता, जगत जहान ना कोए तुड़ाईआ। जो गुरमुख हरिजन भगत दुलारा तेरा आया मार के वाटा, सिँघ लक्षमण पन्ध मुकाईआ। एहदा लेखा मुकाउणा विच्चों आण बाटा, नौ अठारां मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। विछोड़े विच मनजीत दा खुल्हा ना होवे झाटा, कन्त सुहाग देणा बणाईआ। जन्म जन्म दा पूरा कर के घाटा, कबीर दा लेखा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धरनी कहे जन भगतो कदे ना हुन्दा विछोड़ा, प्रभ विछड़यां मेल मिलाईआ। दो दिनां विच कारज कर दे दोहरा, दुहरी खेल खिलाईआ। गुरमुख बणा के बांका छोहरा, आपणी गोद टिकाईआ। हरिसंगत नाता जोड़या जगत जहान जवाब दिता कोरा, कौरव पांडव दी आसा पूर कराईआ। गुरमुखो तुहाडा होवे भाग मथोरा, मिथ्या

दिसे लोकाईआ। तुहानूं बन्न्हया नाल शब्द दी डोरा, डोरी आपणे हथ्थ उठाईआ। अग्गे वेख्यो की जगत होणा अंध घोरा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सब नूं भुलणा पेका सौहरा, कन्त सुहाग संग ना कोए निभाईआ। साधां सन्तां नज़र नहीं आउणा मठ कोई दिउहरा, भज्जण वाहो दाहीआ। धरनी कहे मैं मसख़रीआं विच सब नूं मारांगी हनौरा, आपणे नैण बदलाईआ। उठो वेखो खेल ओस प्रभू दा जिस दी सब नूं पैणी लोड़ा, लुड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ। जिस आत्म परमात्म परमात्म आत्म भगत भगवान बणाया जोड़ा, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। की हो गया जे लक्षमण दी ज़िंदगी दा वक्त रह गया सी थोड़्हा, थोड़्हे तों बहुता दिता बणाईआ। रस मिट्ठा होण नहीं दिता कौड़ा, अंमिओं रस आपणा दिता चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। धरनी कहे गुरमुखो मैं मूल ना संगदी, हरिसंगत दयां जणाईआ। वेखो सदी चौधवीं जांदी लँघदी, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे दी सेज सुहञ्जणी रहिणी नहीं पलँघ दी, तख्त ताज ना कोए वड्याईआ। साल बसाला खेल होणी नव खण्ड पृथ्मी जंग दी, जग्हा जग्हा पए दुहाईआ। परवरदिग़ार सांझे यार आशा पूरी करनी तारा चन्द दी, जो उम्मत नाल रंग रंगाईआ। की हालत होणी वरभण्ड दी, एह जाणे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो तुहाडा ख़ुशीआं वाला दिहाढ़ा, दिउहुड़ी ख़ुशी मनाईआ। मैं मंगण आई वाड़ा, दर ठांडे अलख जगाईआ। नाले दस्सण आई इक्को तक्को अगम्मी लाड़ा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस ने मेरे उत्ते बणाउणा अखाड़ा, दीन दुनी लए उठाईआ। दिने जागदयां राती सुत्तयां सब नूं मारे धाड़ा, धाड़वी हो के भज्जे वाहो दाहीआ। अग्ग लगाए बहत्तर नाड़ा, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आपणा आप जणाईआ। धरनी कहे मेरा साहिब स्वामी बोलदा, हरि करता बेपरवाह। जो सच दवारा खोल्हदा, पर्दा परदयां विच्चों चुका। जो लख चुरासी तोलदा, नाम कंडा हथ्थ उठा। जो रूप अगम्मा धारे माही ढोल दा, जोती जोत कर रुशना। ओह भेव खुल्हाए आपणे कोल दा, कुल मालक नूर अलाह। हर घर अन्दर जो निरगुण हो के मौलदा, मौला रूप नूर ख़ुदा। ओह भार हौला करे मेरा धौल दा, धौल धप्पा जगत विच लगा। ओह वेखो जगत जहान सारा डोलदा, धीरज सके ना कोए धरा। मेरा पुरख अकाला जन भगतो तुहानूं फिरे टोलदा, दीन दुनी लए उठा। इक संदेसा दे के आपणे बोल दा, अनबोलत दए समझा। तुहाडा वक्त जगत मख़ौल दा, मसख़रीआं करे जहां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरना। धरनी कहे आओ जन भगतो मिल के झुकाईए सीस, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ।

मन्नीए इक जगदीश, जो जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस दा लेखा गा ना सके दन्द बतीस, जिह्वा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिस दा लहिणा देणा बीस इकीस, एकँकारा इक अख्वाईआ। उस दे छत्र झुलणा सीस, दो जहान वेख वखाईआ। जन भगतां देवे सच प्रीत, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। धर्म दी धार बदल के रीत, रीतीवान इक अख्वाईआ। इक्को रंग रंगा के हस्त कीट, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। करवट विच बदल के पीठ, पासा दीन दुनी उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा दर इक सुहाईआ। धरनी कहे जन भगतो अज्ज दा वक्त सुहञ्जणा, मिले माण वड्याईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। नेत्र प्यार दा पा के अंजणा, लोचण करे रुशनाईआ। जिस दा इक्को दीपक जगणा, चारों कुण्ट डगमगाईआ। ओह लेखे लावे तुहाडा आउणा जाणां साचा सज्जणा, सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। एह वक्त फेर नहीं लभ्भणा, जुग चौकड़ी रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। धरनी कहे मेरा गृह जिस नूं कहां धन्न वरी, धनौरी जगत कहे लोकाईआ। एथे इशारा कीता सी गज नूं हरी, जिस वेले तन्दवे तन्द कटाईआ। नैण वखाया सी अरम्बा परी, चौदां रत्नां विच्चों समझाईआ। प्रहलाद इशारा दिता सी सिँघ नर आपणी वरी, मेहरवान हो के गया सुणाईआ। बावन ने बलि दी आशा एथे धरी, भेव अभेदा खुल्हाईआ। राम ने सीता नूं हुक्म सुणाया ढाई घड़ी, पंच बटी दए गवाहीआ। कृष्ण ने अर्जन नाल आपणी सांझी कर के कड़ी, हिस्सा हिस्से नाल बंधाईआ। मूसे कोहतूर ते किहा ओह सुहञ्जणा होवे दरी, दरवाज़ा इक अख्वाईआ। ईसा हुक्म सुणाया गल्ल दस्सी खरी, खैर खाही विच समझाईआ। मुहम्मद किहा जिस वेले मेरी सदी चौधवीं अन्तिम बीती लड़ी, पल्लू गंढ ना कोए पवाईआ। नानक उँगल कीती खड़्ही, इशारे नाल समझाईआ। गोबिन्द जिस वेले आया चमकौर दी गढ़्ही, खण्डा खड़ग लए भवाईआ। फेर हथ्थां दी मार के तड़ी, ताली दिती वजाईआ। जिस वेले सति धर्म रिहा ना सेर धड़ी, जगत तोल ना कोए तुलाईआ। चुरासी विच्चों होए कोए ना बरी, फाँसी फंद ना कोए कटाईआ। आत्म नार परमात्म कन्त लए ना वरी, पारब्रह्म ब्रह्म मिलण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी होए शरीअ, शरीअत विच दुहाईआ। सुख मिले ना किसे नूं घड़ी, पलकां पिच्छे मिले ना माहीआ। मुख सब दे दिसे हुक्का नड़ी, नाड़ी नाड़ी दए दुहाईआ। मेरी ढईए दी औध बीतणी बड़ी, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मेरा धर्म धार दा काअबा, किबले अज़ दृढ़ाईआ। जिथ्थे इक्ट्ठा होया माझा मालवा दुआबा, त्रैगुण दा डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द दा सुणया नादा, धुनी नाद शनवाईआ। सब दा प्यार हो गया सांझा,

विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। हरिजन रहे कोए ना वांझा, सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। हरिसंगत बच्चा बणया इक्को माँ दा, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जिथ्थे झगड़ा नहीं सूर गाँ दा, पशू पंछीआं वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को प्यार दस्सया आपणे नाँ दा, पारब्रह्म ब्रह्म नाल मिलाईआ। हरिजन रूप ना रहे काँ दा, हँस गुरमुख लए प्रगटाईआ। धरनी कहे चार जुग माण रहेगा एस थाँ दा, जिथ्थे हरिसंगत सोभा पाईआ। लक्षमण सिँघ तेरा प्यार वाह वाह दा, वाहवा मिले माण वड्याईआ। हरिसंगत रूप बणया रहे भैण भ्रा दा, निगाह सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जन भगत जगत जहां दा, जहां तहां होए आप सहाईआ।

१७ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल सवरन सिँघ दीना नगर वाले दे नवित

नारद कहे वाह ओए वेद व्यासा, व्याकरण तेरा भेव कोए ना पाईआ। पुराण अधारीआ तेरी वेखी अगम्मी भाषा, भाषण तेरा समझ कोए ना पाईआ। जुआरीआं तेरा तक्कया खेल तमाशा, बिन अक्खीआं नज़री आईआ। विवहारीआ किस बिध पलटे दीन दुनी दा पासा, आपणा खेल वखाईआ। निरँकारीआ तेरा नूर जोत प्रकाशा, प्रकाश्त हर घट थाँईंआ। सच दस्स क्यों तेरा भगत रहे उदासा, उदासीआं विच आपणा झट लँघाईआ। तूं शाहो भूप शहिनशाह शाबाशा, राज राजान वड वड्याईआ। कवण गृह तेरा होवे वासा, वसल वाल्या देणा समझाईआ। तेरी करनी समझे कोए ना सार पाशा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। तेरा विवहार कवण धार सृष्टी वाला नाता, नातवां देणा समझाईआ। तेरी केहड़ी जनणी तेरी केहड़ी माता, कवण गोदी गोद सुहाईआ। किस सीर रस अमृत मुख चवाता, दुद्धी धार वहाईआ। किस बिध तूं आपणा डूँग्घा रखया खाता, भेव देणा खुल्हाईआ। की लेखा लिख्या वास्ते कलयुग अन्त नाल कलम दवाता, दीन दुनी समझाईआ। की शब्द संदेशा धुर दा अगम्मी आखा, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। की तेरा भेद जाणे जगत जिज्ञासू, योग कर्म समझ किसे ना आईआ। की तेरी सिफ्त करे पवण स्वासू, साह साह ढोले गीत सुणाईआ। की तेरा वैराग करे हन्झूआं वाला आंसू, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। की तेरी महिमा वड्याई दस्से शंकर उत्ते कैलाशू, समझ किसे ना आईआ। ओह मेरया मेहरवान्या तूं जुग जुग दा बड़ा अफ़लातू, फतवे सब दे उत्ते लगाईआ। तेरे नाम दी धार समझ ना आवे बणया किस धातू, धरनी धरत धवल धौल किस बिध दिता

टिकाईआ। की वेस अनेका करे लोकमातू, मता आपणे नाल पकाईआ। तेरी समझ ना आवे अवल्लड़ी बातू, बातन भेव कोए ना आईआ। तेरी नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दिसे प्रांतू, हिस्से सृष्टी दृष्टी वाले वंडाईआ। तेरा नूर नुराना श्री भगवाना दिसे इक इकांतू, इक इकल्ले की तेरी बेपरवाहीआ। उठ निगाह मार लै तेरे लेख विच की लेखा कलयुग अंधेरी रातू, घड़ी पल संदेश की सुणाईआ। तेरे हुक्म फ़रमान नूं अवतार पैग़म्बर गुर किस बिध वाचू, वाचक नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना किस धार विच लूं लूं अन्दर राचू, रचना आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मालक दया कमाईआ। वेद व्यासे क्यों तेरे केस खुल्ल्हे, मेंढी नज़र कोए ना आईआ। कोई जाप नहीं दिसदा रसना जिह्वा बुल्ल्हे, अवाज राज़ ना कोए खुल्हाईआ। तेरे तराजू कवण लोकमात तुले, कन्ढ्ढा आपणा दे वखाईआ। पुराण अठारां क्यों सृष्टी दी दृष्टी अन्दर भुले, चार लख सतारां हज़ार सलोक चले ना कोए चतुराईआ। क्यों मानव बूटे नव खण्ड पृथ्मी हुल्ले, सत्त दीप सति विच ना कोए समाईआ। तेरे प्यार मुहब्बत दे लए कोए ना झूले, झूला नज़र कोए ना आईआ। किसे नूं मस्तक लग्गे ना धुर दी धूले, धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। किसे दे कोल वस्त नहीं रही आपणी मूले, असल दा असल गए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। ओ वेद व्यासा क्यों गल अल्फ़ी पाई गिलती, आपणा वेस बदलाईआ। मैनूं इयों जापदा तूं बण जाणां इलती, आलमां दे इलम देणे भुलाईआ। खेल मिटाउणी पत्थर सिल्ह दी, पाहन रोवण मारन धाहीआ। तूं इक खेल दस्सणी आपणे अगम्मी तिल दी, जिथ्थे तिलकणबाज़ी नज़र कोए ना आईआ। सच दस्स क्यों नहीं नाभी कँवल किसे दी खिलदी, पंखड़ीआं रूप ना कोए बदलाईआ। आत्म परमात्मा मूल ना मिलदी, मिलणी जगदीश ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दा भेव आप चुकाईआ। वेद व्यास कहे मैं बड़ा खचरा, खोचरी हो के दयां जणाईआ। मैं दो जहानां सदा लावां चक्रा, चक्रवर्ती हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं रूप बणाया वांग फ़क्करा, फ़िकरे विच फ़ाक्यां विच रखणी सर्ब लोकाईआ। जिस दा घर घर होणा जिकरा, जिकरीए की शहादत दए गवाहीआ। चोटी मंज़ल चाढ़्हे कोई ना सिखरा, दरगाह साची खण्ड सच सोभा कोए ना पाईआ। मैं सच दस्सां आपणे प्यारयां मित्रा, मित्रां दयां जणाईआ। जोती धार विच्चों निरँकार हो के नितरा, निरवैर हो के आपणी खेल खिलाईआ। दो जहान चरणा हेठ लत्तड़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुरमुखां सख़ीआँ सहेलीआं नालों कदे ना विछड़ा, विछोड़े दा पैंडा दयां मिटाईआ। मैं अंगीकार करां जो भरया नाल चिकड़ा, दुरमति मैल दयां धुआईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। व्यास कहे मेरी करे ना कोए व्याख्या, विचर के सके ना कोए समझाईआ। मैं बचन अगम्मा अगम्मी धार विच्चों आख्या, बिना अक्खरां तों कीती पढ़ाईआ। कलयुग दा खेल वेखां तमाश्या, चारों कुण्ट भज्जा वाहो दाहीआ। लेखा लहिणा तक्कां पुरख अबिनाश्या, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस घट घट अन्दर रखणा आपणा वास्या, वास्तक आपणा मेला भगतां नाल रखाईआ। ओह ब्रह्मण गौड़ा जिस दा लेखा कोई ना जाणे लम्मा चौड़ा, निरगुण नूर जोत जोत प्रकाश्या, प्रकाश्त इक्को इक अख्वाईआ। जिस दा खेल होणा पृथ्मी आकाश्या, गगन मण्डलां वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैग़म्बर जिस दीआं शाख़िआ, शनाख़त आपणी आपणे विच्चों प्रगटाईआ। ओह दीन दुनी दा वेखे खेल तमाश्या, दो जहानां आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण धार हो के पावे रास्या, रस्ता सब दा दए बदलाईआ। उहदी सब तों वक्खरी होवे भाष्या, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे व्यास जी ना पाओ ऐडा शोर, ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। तुहाडा किसे दा चलणा नहीं जोर, जोरू जर लेखा तक्को ख़लक ख़ुदाईआ। तुहाडे हुन्दयां होया अंधेरा घोर, तेई अवतार अक्खां लओ खुल्हाईआ। मनुआ घर घर बणया चोर, ठग्गी तन वजूदां नाल कमाईआ। तुहाडा ग्रन्थ शास्त्र एस वेले सके कोई ना मोड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। क्यों आत्म परमात्म प्रीती गए तोड़, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। किउँ साचयां सन्तां भगतां दा संग गए छोड़, पल्लू लोकमात छुडाईआ। जरा चढ़ के वेखो अगम्मी घोड़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिधर तक्को मानस मानव मानुख तन वजूद रीठा होया कौड़, अमृत रस ना कोए भराईआ। तुसां एसे कर के बेवस हो के लिख्या कलयुग अन्तिम आवे ब्रह्मण गौड़, आप आपणा फेरा पाईआ। सब दा मालक हो के पए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी बौहड़ी करदयां दीन दुनी लए बचाईआ। उठो वेखो नाल गौर, ओह वेखो माई गोरजां रोवे मारे धाहींआ। ब्रह्मा दी सरस्वती पावे शोर, विष्नूं दी लक्षमी नैण रही शरमाईआ। शंकर दी पार्बती रही दौड़, मुख अग्गे पिच्छे बणाईआ। नारद कहे मैं सच आखां कोई झूठ नहीं मारया फौड़, धोखे वाली गल्ल ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। व्यास कहे मैं लेखा लिख्या ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर दा भेव खुल्हाईआ। ओह आवे कलयुग अन्त ज़रूर, हज़ूर हो के बेपरवाहीआ। जो चार जुग दी आशा करे मंज़ूर, मनसा सब दी वेख वखाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दो जहान चरणां हेठ रखाईआ। दीन दुनी दा तक्के कसूर, लख चुरासी फोल फुलाईआ। उस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया पावे फ़तूर, सांतक सति ना कोए कराईआ। निरगुण जोत दिसे किसे

ना नूर, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे क्यों व्यासा खुल्ल्हे वाल, भेव देणा खुल्हाईआ। तूं कोई अंञाणा नहीं बाल, पर्दा देणा उठाईआ। बचन दस्सणा सुरत संभाल, आपणी लै अंगड़ाईआ। वेद व्यास हस्स के कहे तूं करें कमाल, की बाहमणा मैनूं रिहा जणाईआ। मेरे साहिब दी सब तों वखरी होणी चाल, चाल निराली इक जणाईआ। जिस फल रहिण नहीं देणा धर्म दा किसे डाल, पत्त टहिणी आप हिलाईआ। ओह वेखे आप मुरीदां हाल, मुर्शद हो के धुरदरगाहीआ। सम्बल बहि के सब दी सुरत लए आप संभाल, मेरी आशा पूर कराईआ। जिस दे हुक्म अन्दर काल महाकाल, राय धर्म चित्रगुप्त सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। व्यास कहे मेरे वाल खुल्ल्हे होई वैरागण, बिना ततां भज्जां वाहो दाहीआ। मेरा स्वामी मिले मैनूं साजण, सजणूआ धुरदरगाहीआ। शाहो भूप अगम्मा राजन, शहिनशाह नूर अलाहीआ। जो चार जुग दा बड़ा पुराणा महाजन, लेखे सब दे आपणे अन्दर रखाईआ। सो इक्को शब्द अगम्मी मारे आवाज़ण, संदेसा इक सुणाईआ। चारों कुण्ट उठावे प्रधान राजन, हुक्मरान हिलाईआ। धुर दे भय विच सारे जागण, आलस निंद्रा दूर कराईआ। फेर शब्द संदेसे दस्से सृष्टी रहिणी नहीं मूल सुहागण, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। राती सुत्तयां सारे उठ उठ भागण, दिने भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप चुकाईआ। नारद कहे सुण व्यासा, वेदां तों बाहर दयां जणाईआ। आपणी पिछली तों पिछली तक्क लै आसा, पूरब दा लेखा वेख वखाईआ। किस बिध तैनूं दयां भरवासा, कुँवार कन्या दिती वड्याईआ। सति सच बख्श के दाता, दात दिती वरताईआ। चरण प्रीती जोड़ के नाता, पर्दा दिता खुल्हाईआ। आपे पुछदा रिहा तेरीआं वातां, अन्तर हो के वेख वखाईआ। नाले दस्सीआं अगम्मी बातां, भविक्ख्तां संग बणाईआ। इशारा दिता कलयुग अंधेरी राता, रुतड़ी जगत ना कोए महकाईआ। ओस वेले देवे कोई ना साथा, सगला संग ना कोए बणाईआ। प्रगट होवे पुरख समराथा, जोती जाता वेस वटाईआ। जिस दी तूं मेरा मैं तेरा सोहँ होवे गाथा, सो सज्जण करे पढ़ाईआ। ओस वेले दीन दुनी दा धर्म दा चीथड़ होवे पाटा, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। सब दीआं पूरीआं करे अन्तिम वाटा, पाँधीआं पन्ध दए चुकाईआ। सति सच दा खोल्ह के हाटा, नाम वणज इक वखाईआ। जन भगतां बण के पिता माता, हरिजन आपणी गोद सुहाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा होया आजा, भिन्नड़ी रैण नच्चे टप्पे चाँईं चाँईंआ। जो किरपा करे हरिजन उधारे लंगड़े लूले अपाहजा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा

साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे मीत मुरारयां रखे लाजा, लाजवन्त आप अख्वाईआ।

१८ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल हरजीत सिँघ जेठूवाल वाले दे नवित

धरनी कहे प्रभू मेरी चारों कुण्ट उडदी खेह, माटी ख़ाक तेरे चरण ना कोए रमाईआ। आत्म परमात्म दिसे कोई ना लग्गा नेंह, नर निरँकार तेरी ओट ना कोए रखाईआ। पंज तत पवित्र करे कोई ना देह, दिउहरे मन्दिर मसीत रहे कुरलाईआ। निजर धारों अमृत बरसे कोई ना मेंह, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। नव सत्त मेरे उत्ते धर्म दी धार होया थेह, थनंतर वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी तक्क लै नव खण्ड दी मिट्टी, ख़ाकी ख़ाक वेख वखाईआ। तेरे विच सुरत रही किसे ना टिकी, टिक्के मस्तक धूढ़ी धूढ़ ना कोए रमाईआ। कूड़ी क्रिया विच दीन दुनी विकी, ममता मोह विकार रखाईआ। सति सच दी दिसे कोई ना सिक्खी, सिख्या विच नज़र कोए ना आईआ। तेरी खेल बिन अक्खरां तों सदा लिखी, लेखक भेव कोए ना पाईआ। तैनूं गाउंदे गए कोटन कोटि मुनी ·षी, ·षीशर ध्यान लगाईआ। तेरी धार निरँकार लोकमात किसे ना दिसी, नेत्र लोचन नैण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचा इक सुहाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरी वेख लै उडदी धूल, धरत धवल हो के दयां सुणाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना किसे अन्तर रिहा ना मूल, मुल्ला शेख़ मुसायक पांधे पंडत रोवण मारन धाहीआ। किरपा कर मेरे कन्त कन्तूहल, हरि करते दया कमाईआ। की होया जे सृष्टी गई भूल, दृष्टी विच तेरा ध्यान लगाईआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना मेहरवान हो के सब दा बदल दे असूल, असलीअत आपणी इक समझाईआ। लेखा रहे अर्ज़ ना तूल, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी लाए कोए ना चरण धूढ़ी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। कलयुग जीवां मन मनसा हो गई मूढ़्ही, मूर्ख मुग्ध अंजाण समझ कोए ना पाईआ। कलयुग नींद सौं गए गूढ़्ही, अन्दर वड़ ना कोए जगाईआ। रिश्ता होया कूड़ कूड़ी, माया ममता मोह लोभ हँकार काम वासना आपणे नाल रखाईआ। साचा रंग चाढ़्हे कोए ना गूढ़्ही, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। चारों कुण्ट नाता दिसे कूड़ी, जगत कुटंभ समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी वस्त

आप वरताईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे छोहे कोई ना चरण, चरणोदक जाम ना कोए प्याईआ। निज घर खुल्ल्हे किसे ना हरन फरन, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। भाओ मिटे ना मरन डरन, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग जीव तेरी मंज़ल मूल ना चढ़न, दर घर साचे होए ना कोए सहाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी घाड़न घड़न, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। लहिणा देणा लेखा जाणे चोटी जड़न, चेतन आपे वेख वखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले भगत इक तेरा नाम पढ़न, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मेरा जुग चौकड़ी वेख लै घट्टा, उड उड चारों कुण्ट धाहीआ। मेरे उत्ते अवतार पैग़म्बर गुरुआं दा वेख लै पटा, जो पटेदारी मज़्हबां वाली वखाईआ। तेरे नाम दी कीमत पै गई पैसा टक्का, शास्त्र हट्टां विच टिकाईआ। मेरा वेख लै सीना जांदा फटा, पट्टी प्रेम ना कोए बंधाईआ। ओह उधरों सदी चौधवीं वक्त जांदा टप्पा, टापूआं वाले वेखण नैण उठाईआ। सदी चौधवीं मेरा चीथड़ वेख लै फटा, लहिंगा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं ऐं जापदा दीना मज़्हबां दा पैणा रट्टा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। फेर तेरा खेल वेखणा सब ने नठ नट्ठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरीआं अन्दरे अन्दर आसा, बिन रसना जिह्वा दयां जणाईआ। सब नूं आपणा दे भरवासा, इष्ट देव की समझाईआ। वस्त वखा के काया बाटा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। लेखा तक्क लै तत आठा, नव दर खोज खुजाईआ। सब दा मंज़ूर कर लै अन्तर आत्म दा पूजा पाठा, ढोले सोहले आपणी झोली पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट दे वाटा, अन्तिम कलयुग नज़र कोए ना आईआ। मैनूं अमृत जाम प्या दे गोबिन्द वाला बाटा, अंमिओं रस अमृत देणा चुआईआ। धरनी कहे प्रभू मैं तेरे चरण कँवल टेकां माथा, मस्तक धूढ़ी नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन साचा मिले कोए ना साथा, आदि जुगादी संगी संग ना कोए निभाईआ।