२६ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल
छब्बी कत्तक कहे मैं संदेशा देवां पोह छब्बी, वदी सुदी संग ना कोए रखाईआ। चुरासी गुरमुख आवण हथ्थ बद्धी, बन्दना विच सीस निवाईआ। चुरासीआं दे हथ्थ विच होवे लिखी चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। चुरासीआं कोल
होवे नूह नूह नदी, लेखा उर्दू विच समझाईआ। चुरासीआं इक दूजे नाल होवे गर्द बद्धी, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। चुरासीआं लम्मी बांह होवे कढ्ढी, ख़ुशीआं ढोले ढोल गाईआ। चुरासीआं लोकमात बण के लबी, लबां लाल रंग रंगाईआ। चुरासीआं तुरना भार पब्बी, कदम कदम नाल बदलाईआ। चुरासीआं हथ्थ जोत होवे जगी, जिज्ञासुआं देण समझाईआ। चुरासीआं लाउंदे आउणा अग्गी, अग्नी तत तपाईआ। चुरासीआं सीस होवे सग्गी, सुहागी कन्त कन्त हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी कत्तक कहे मैं संदेशा देवां पोह छब्बी, छहिबर प्रेम वाली लगाईआ। चुरासीआं पगड़ी चिट्टी होवे बद्धी, मथ्थे तिलक सिंदूर सुहाईआ। करे खेल सूरा सरबगी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो भगतां सन्तां लेखा जाणे उपर शाह रगी, रघुपति दा लहिणा दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया पन्ध मुका के हद्दी, हदूद आपणी दए वखाईआ। जिथ्थे मेल हुन्दा सबब्बी, सहिज नाल आप मिलाईआ। धुर दा मिलदा इक्को पदी, पद यात्रा दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत जाम ख़ुमारी देवे मधी, रस इक्को इक वखाईआ। दीन दुनी विच्चों बाहर कढ्ढी, मार्ग देवे सहिज सुखदाईआ। चुरासी पगड़ी बद्धी होवे डब्बी, चिट्टा लाल रंग सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सच तेरी वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा आउणा मात, लोक परलोक सुणाईआ। जगत सुहञ्जणी होणी रात, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। भगतां होणी सच जमात, धुर दा रंग वखाईआ। चुरासीआं हथ्थ विच आपणे कर्म दे फड़े होण काग़ज़ात, चुरासीआं कोल लिख्या होवे कायनात, कायनात दा मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं ख़ुशीआं विच आउंदी हासी, हस्स हस्स दयां जणाईआ। की खेल करे पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी मण्डल मण्डप रासी, दो जहानां खेल खिलाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबाशी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जन भगतां कटे गलों जम की फाँसी, लेख फाँसी चुरासीआं हथ्थ फड़ाईआ। चुरासी होण रसन स्वासी, अन्तर निरन्तर ढोले गाईआ। चुरासीआं हथ्थ विच फड़या होवे लेखा शंकर कैलाशी, कलाधार कल की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर वड्डा वड वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मेरीआं ख़ुशीआं वालीआं बहारां, जगत जहान दयां जणाईआ। चुरासीआं गुरमुखां होण नंगीआं तलवारां, तिक्खीआं धारां नाल सुहाईआ। चुरासी होण नवजवान मुटयारां, हथ्थ तीर कमान सुहाईआ। चुरासी लावण तूं मेरा मैं तेरा नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं देवां शुभ अशीश, आस्या विच
सुणाईआ। किरपा करे मेरा जगदीश, जगदीश्र दया कमाईआ। छत्तर होवे जिस दे सीस, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। पंज प्यारे इक दूजे दी करन रीस, वस्त्र पीले तन वड्याईआ। पंज लिखारी मस्तक ला के लीक, लाल लाईन लैण वखाईआ। पंज दरबारी हथ्थ विच फड़ के हस्त कीट, लेखा सब नूं देणा समझाईआ। सदी चौधवीं दी गोली नीला निशान बन्न्ह के पीठ, उलटा तारा चन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। छब्बी कत्तक कहे जन भगतो तुहाडा घर सुहञ्जणा, प्रभ देवे माण वड्याईआ। प्रकाश करे आदि निरँजणा, जोती जाता डगमगाईआ। दीनां नाथा हो दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ। साचे नाम दी चाढ़्ह के रंगणा, दुरमति मैल धुआईआ। सब दी लेखे लावे बन्दना, जो निव निव सीस झुकाईआ। सतिगुर शब्द अंगीकार करे अंगणा, गोदी गोद टिकाईआ। धूढ़ी ख़ाक बख्श के मजणा, दुरमति मैल धुआईआ। जिस दा नाम नगारा वज्जणा, जगत जहान करे शनवाईआ। सो स्वामी सच दवारे सज्जणा, सोभावन्त इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दु:ख दलिद्र खण्डणा, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ।
२९ कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल
सुरजीत सिँघ जेठूवाल वाले दे छोटे काके दे नवित
कत्तक कहे मेरा प्रविष्टा उनत्ती, उनती नाल जणाईआ। मैं संदेशा देवां दन्द बत्ती, बतीसा धार नाल समझाईआ। सब दा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जिस दा हुक्म चले सदा जुग छत्ती, नानक निरगुण सरगुण धार दए गवाहीआ। हुक्म विच फ़र्क रहे ना रती, वाध घाट ना कोए जणाईआ। कल्पणा दिसे ना कोए मन मती, मति मतांतर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। कत्तक कहे मेरा अन्तश पुरख अकाल इक अराधू, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। सति धर्म दा जो आदि जुगादि साधू, सद साधना विच समाईआ। जिस दा लेखा नाल मोहन माधव माधू, मधुर धुन नाल शनवाईआ। जिस खेल खिलाया गोबिन्द धार नाल दादू, जगत जहान ख़ुशी बणाईआ। शब्द अगम्मी मार के आवाज़ू, भेव अभेद दिता खुल्हाईआ। नाम कन्ढ्ढे तोल तराज़ू, वज़न सच दिता समझाईआ। नाल उठा के सज्जा बाज़ू, बाज़ां वाले भेव दिता खुल्हाईआ। उठ वेख
लै धर्म धार समाजू, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। तेरी अन्त श्री भगवन्त रखे लाजू, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस वेले प्रगट होया देश माझू, मजलस भगतां नाल बणाईआ। तेरा लेखा पूरब वेखे नानक धार बग़दादू, बहिलोल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप कराईआ। कत्तक कहे पिछला लेखा नानक धार बग़दाद, बग़लगीर हो के दयां जणाईआ। दीन दुनी विच्चों जाग, आलस निंद्रा दूर कराईआ। जेहड़ा बहिलोल दे मकबरे उत्ते जगाउंदा सी चराग़, तेल बाती नाल वड्याईआ। ओह अन्तर निरन्तर इक्को इक नूं रिहा अराध, अल्ला कहि के सीस निवाईआ। उस नानक नाल कीता वाद, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस दा नाम सी सुराज, सुराजुलदौला कहि के सारे गाईआ। ओह बिस्मिल हो के सदा रहे बिसमाद, इक ध्यान रखाईआ। नानक दी सरगुण धार सुण रबाब, ख़ुशीआं विच सीस निवाईआ। मैनूं तेरा बड़ा अच्छा लग्गे मजाज़, पीर दस्तगीर तेरी वड्याईआ। मेरे अन्तर आउणी तेरी याद, हिरदे रही उठाईआ। सच मुहब्बत गई लाग, सके ना कोए तुड़ाईआ। की तेरा सच समाज, मैनूं दे समझाईआ। की लहिणा देणा आज, भेव देणा खुल्हाईआ। मैं चाहुंदा मैं वी बणां तेरा प्यार वाला साध, सच साधना विच समाईआ। झट नानक खोल्ह के दस्सया राज़, भेव दिता समझाईआ। तेरा लहिणा होवे मेरे तों बाद, गोबिन्द धार दस दस समझाईआ। जिस दे हथ्थ विच सोहणा बाज, बाज़ी तेरी जीवण वाली दए बदलाईआ। हुण दीन दुनी जाणी छाड, तन वजूद मकबरे विच दबाईआ। फेर होवण वड वड भाग, मिले माण वड्याईआ। तेरा लेखा लहिणा देणा कदे ना भुल्ले याद, याददाशत आपणे नाल रखाईआ। सतिगुर शब्द मारे आवाज़, सुत्तयां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। नानक किहा तैनूं देवां दाद, दादू तेरा नाम वड्याईआ। सति सच दा बख्शां राज, धर्म धार शहिनशाहीआ। तेरे अन्दर उपजे इक वैराग, इक्को नाम सुणाईआ। सच प्रीती विच तेरा होवे समाज, मिले नाम वड्याईआ। तेरे दवारयों गोबिन्द उडाए बाज, सोहणी आपणी खेल खिलाईआ। नानक किहा फेर दादू दिउहरा जाणां छोड़, नाता जगत तुड़ाईआ। गोबिन्द शब्द लैणा जोड़, आपणा हुक्म वरताईआ। जो चढ़ के आए नीले घोड़, शाह सवारा रूप बदलाईआ। सच प्रीती निभाए तोड़, अधविचकार ना कोए तुड़ाईआ। फेर शब्द संदेशा देवे होर, होर होर जणाईआ। जिस वेले कलयुग अंधेरा होवे घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पंच विकारा पाए शोर, छुरी शरअ रूप बणे कसाईआ। तेरे भाग फेर होण मथोर, मेहरवान देवे माण वड्याईआ। सच दी धारों देवे तोर, लोकमात रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नानक
किहा दादू तेरा लेखा होणा दोहरा, दोहरी धार बणाईआ। गोबिन्द दे सिर ते होणा कल्गी तोड़ा, टुटी तोड़ निभाईआ। तेरे जीवण विच तेरे जीवण दा पैणा मोड़ा, मेहर नज़र नाल समझाईआ। तैनूं फेर बणावे बांका छोरा, लोकमात रंग रंगाईआ। भेव चुका के तोरा मोरा, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नाल बन्न्हे तेरी डोरा, डोरी आपणा तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमाएगा। गोबिन्द धार वेस वटाएगा। देस परदेस वक्त सुहाएगा। नर नरेश इक अख्वाएगा। दस दशमेश रूप समझाएगा। मुच्छ दाढ़ी केस रंग रंगाएगा। जो सदा रहे हमेश, आपणा हुक्म वरताएगा। तैनूं उस दे होणा पए पेश, पेशीनगोईआं तेरे नाल मिलाएगा। की होया जे हुण बणिउँ शरअ दा शेख़, फेर दादू दिउहरे वाला अख्वाएगा। फेर बदले तेरी रेख, रिखप दा लहिणा तेरी झोली पाएगा। जोत अवल्लड़ा कर के भेस, भेखाधारी खोज खुजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाएगा। जिस साहिब दे सिर ते होणा सीस, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। तिस दी क्या कोई करे रीस, दो जहानां संग ना कोए बणाईआ। उस दा हुक्म अगम्मा वरते बीस इकीस, इक इकीसा वड वड्याईआ। जिस दी सिफ्त गाई मुहम्मद तीस बतीस, आयतां नाल वड्याईआ। जिस दी सब तों वक्खरी हदीस, शरअ शरअ नाल दरसाईआ। ओह किरपा करे पुरख अकाल जगदीश, जगदीश सिँघ तेरा नाम बदलाईआ। तीजे जन्म विच तीजी धार तेरी होवे जगत मीत, मित्रां मित्र समझाईआ। नाले नानक सरगुण धार मार के तिन्न लीक, लकीर फ़कीर दिती वखाईआ। नाम सति दी कर तस्दीक, शहादत शरअ तों बाहर समझाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, आशा आपणे नाल रखाईआ। तेरी ख़ुशीआं वाली सदा होवे दीद, ईद दा चन्द नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सति सच मुरीद, मुर्शद हो के मुरीदां वेख वखाईआ।
३० कत्तक शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल शाम सिँघ कल्सीआं वाले दे नवित
सदी चौधवीं कहे मैं फिरां दिवस रैण नट्ठी, परवरदिग़ार सांझे यार भज्जां वाहो दाहीआ। दीन दुनी दे अन्तष्करन विच वेखां अग्नी मट्ठी मट्ठी, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। किस बिध मेरे मेहरवाना श्री भगवाना तेरी उलटी गिढ़दी लट्ठी, दो जहानां नौजवाना समझ किसे ना आईआ। मेरी अल्फ़ी तक्क लै चोली लीरो लीर फटी, तन वजूद मेरे महबूब शृंगार नज़र
कोए ना आईआ। मैं संग मुहम्मद चार यारां दी गई हट्टी, दीन दुनी तों बाहर पन्ध मुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते जो मैं खट्टी खट्टी, खटके विच दयां सुणाईआ। मेरी अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक औध जांदी टप्पी, आयू अवर ना कोए वधाईआ। मेरया मेहरवाना श्री भगवाना मेरी तेरे नाल पक्की, यारी यादवां तों बाद जणाईआ। तूं वेख लै खेल हकीकी हकी, हक हकीकत ध्यान लगाईआ। मैं दिवस रैण तेरा राह रही तक्की, तकदीर दे मालक सच ध्यान लगाईआ। कवण सवेला मेरी पति लए रखी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। तेरा खेल वेखां धर्म धार दी अक्खी, जग नेत्र दी लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं शबे रोज़ भज्जदी, बिन कदमा कदम उठाईआ। मेरी आशा इक महबूब दे हज्ज दी, जो हुजरयां तों बाहर डेरा लाईआ। जो मेरी लेखे लावे सुलखणी घड़ी अज्ज दी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। मैं वणजारन बणां जग दी, जागरत जोत दा मालक मैनूं देवे वड्याईआ। मैनूं ख़ुमारी रहे सति सच दे मध दी, मधुर धुन इक शनवाईआ। मेरी शरअ मुक जाए हद्द दी, चौदां लोक देण गवाहीआ। जिस महबूब नूं फिरां लभ्भदी, ओह मालक मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा कर्म आप कमाईआ। सदी चौधवीं कहे मैं दिवस रात फिरां जंगल जूह, टिल्ले पर्वतां समुंद सागरां वेख वखाईआ। नव सत्त शरअ तों बाहर वेखां रूह, बुत बुतखान्यां फोल फुलाईआ। नाल संदेशे सुणां शब्द सतिगुरु, गुरु गुरदेवा की दृढ़ाईआ। किस बिध सति धर्म दी धार होवे शुरू, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। सति धर्म दा मार्ग किस वेले मात तुरू, तुरीआ तों बाहर करनी शनवाईआ। सच मन्त्र नाम कलमा इका फुरू, फ़ुरने कूड़े बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। सदी चौधवीं कहे मेरे परवरदिग़ारा, गम्भीर गहर तेरी सरनाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी हकीकी सुणना नाअरा, लाशरीकी दयां दृढ़ाईआ। तूं नूर नुराना शाहो भूप श्री भगवाना हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तेरे प्यार दा इक्को होवे मुशाइरा, मुश्किल मेरी हल्ल कराईआ। मैं तेरा झगड़ा वेखणा चाहुंदी विच काहरा, कायम मुकाम देणा दृढ़ाईआ। तेरा कलमा सुणना चाहुंदी अगम्मी शाइरा, शाइरां तों बाहर देणा सुणाईआ। मेरा रूप नहीं कोई ऐरा गैरा, गहर गवर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जुग जुग तारे कर कर मेहरा, मेहरवान श्री भगवान नौजवान इक अख्वाईआ।