१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे सुण मेरी अगम्मी माता, मईआ बिन ममता तों दे जणाईआ। किथ्थे मेरा पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा बापा, बिना रूप रंग रेख दे समझाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब ने मन्नया पुरख बिधाता, परम पुरख अगम्म अथाहीआ। जिस दा हुक्म संदेश फ़रमान बिन अक्खरां तों गाथा, निरअक्खर धार पढ़ाईआ। जिस नूं सब ने किहा पुरख समराथा, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। जो होए सहारा अनाथ अनाथा, दीनन दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण मईआ धुर दी जोती धार, नूर नुरानी दयां जणाईआ। सच दस्स मैं किस दा बरख़ुरदार, पिता पूत कवण गोद सुहाईआ। किस बिध जोती तेरी धारों आया बाहर, जन्म अजन्म देणा दृढ़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी पाए कोई ना सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। मैं बिन कदमां तों करां निमस्कार, बिना सीस सीस झुकाईआ। मेरा भरम बिना भरम तों दे निवार, लेखा लेखे विच्चों समझाईआ। मैं किस नूं कूक सुणावां पुकार, सच सच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जोत मेरी दस्स सुहञ्जणी रुत्त, रुतड़ी अगम्म महकाईआ। मैं किस बिध होया उतपत, बिना जन्म तों जन्म दिता किस बिध माईआ। मेरा तन वजूद ना कोई बुत, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। मैं किस साहिब दा पुत्त, सुत दुलारा कवण गोद उठाईआ। किस बिध मैनूं ल्या चुक्क, पर्दा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जोत कहे सुण सुत दुलारे, दूहले दयां जणाईआ। मेरे खेल सब तों न्यारे, वेखण कोए ना पाईआ। मेरे रूप अगम्म अपारे, अपरम्पर मेरी वड्याईआ। मेरी पावे कोई ना सारे, बेअन्त अगम्म अथाहीआ। मैं आपे नार कन्त भतारे, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। आप आपणी किरपा धारे, कृपाल हो के ख़ुशी बणाईआ। मेरी आशा तेरा रूप न्यारे, ख़ालस ख़ालस दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जोत कहे सुत शब्द मेरे दूल्हे, निरगुण निरवैर निराकार दयां जणाईआ। मेरा हुक्म संदेश बिन अक्खरां वाला कदे ना भूले, अभुल्ल हो के दयां दृढ़ाईआ। मेरा रूप मेरा कन्त कन्तूहले, एका एक एक अख्वाईआ। मेरा आदि आदि असूले, असल असल आपणे विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरी धार दी धार मेरे प्यार विच झूले, जन्म अवर ना कोए समझाईआ। मेरी किरपा मेरा आह रूप बिन तत तों फले फूले, आप आपणी महक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी माता जोत मैं तेरा आदि नन्हा बच्चा, मेरा बचपन दे जणाईआ। मेरा रूप अनूप सच्चा, सच तेरी वड्याईआ। मैं तेरी धार विच रचा, रचना आपणी देणी वखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के दस्स दे पता, पति पतिवन्त केहड़ा तेरा माहीआ। मैं उस दा प्यार वेखां रता, रंग रतड़ा जो अख्वाईआ। की मेरा उस दे नाल होवे नाता, मेला किस बिध होवे सहिज सुभाईआ। जोत धार किहा मेरे दूहले मेरा सरूप मेरी सता, सति सति अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे सुण लै मैं जोत धार ना कोई धवल, अवल्ल मेरा नूर अलाहीआ। बिना धार तों आपणे विच मवल, मौला हो के खेल खिलाईआ। आपणा वायदा कीता कँवल, इकरार तेरे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे जोती माता दे धीर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा होर कवण वीर, संगी कवण कवण अख्वाईआ। मैं कवण रस जाणां बिन शरीर, तत ना कोए वड्याईआ। मेरी मंज़ल दस अख़ीर, पर्दा दे खुल्हाईआ। की होवे तदबीर, तरीका दे दृढ़ाईआ। मैनूं दे बाद अशीर, शीर खार बच्चे मंग मंगाईआ। मेरी नज़र ना आवे किसे तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। मैं तेरे प्यार दा होणा फ़कीर, फ़िकरा तेरा ढोला गाईआ। ना शाह बणां हकीर, शरीर तन ना कोए चतुराईआ। ना नेत्र वगे नीर, नैण छहिबर ना कोए वखाईआ। ना पैग़म्बर होवां पीर, अवतार गुर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोत कहे मैं धुर दी माता, मईआ इक अख्वाईआ। शब्द दुलारे देवां दाता, अगम्म अथाह वरताईआ। पुरख अकाल तेरा नाता, आदि जुगादि जुड़ाईआ। परवरदिग़ार देवे साथा, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाथा, आदि पुरख पढ़ाईआ। तेरा सच चलावां राथा, रथवाही इक अख्वाईआ। तैनूं माण देवां तूं होईं सहाई अनाथ अनाथा, सिर सिर आपणी दया कमाईआ। तैनूं आपणा भेव चुका के निरगुण धार दस्सां तमाशा, की आपणी कल वरताईआ। हुक्म विच हुक्म भेव विच भेव खुल्हा दस्सां खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे सुत दुलारे, मात पित इक अख्वाईआ। मेरी गोद मेरे सहारे, मेरे चरण तेरी शरनाईआ। मेरे महल मेरे मुनारे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मेरे नूर नूर उज्यारे, जोती जाते डगमगाईआ। मेरा सुण नाद धुन्कारे, शब्द अगम्मी आवाज़ लगाईआ। तूं होणा ख़बरदारे, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। मेरे हुक्म मन्नणे सारे, निव निव सीस झुकाईआ। ज़रा निगाह मार लै जोत दी धार नूर उज्यारे,
जोती जाता रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं धुर दा हुक्म सुणावांगा। भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। अछल अछेदा आप अख्वावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। शब्दी सुत कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, बिन सीस सीस झुकाईआ। तूं मात पिता करना प्यार, साची गोद सुहाईआ। मैं तेरा नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। हुक्म मन्ना सदा सदा तेरे दवार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार मेरा यार, यराना तोड़ निभाईआ। मैं बणया रहवां सेवादार, साची सेव कमाईआ। मेरी झोली वस्त अगम्मी दे डार, अमुल्ल अतुट आप वरताईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा मेरा खेल अगम्म अपार, अगोचर कहिण कुछ ना पाईआ। तूं सुणदा रहीं मेरी गुफ़तार, बिन अक्खरां बिन जबां दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द हो निमाणा, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं मेरा शाहो भूप राणा, शहिनशाह बेपरवाहीआ। मैं तेरा मन्नणा भाणा, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झट हुक्म होया श्री भगवाना, संदेशा दिता सुणाईआ। सुत दुलारे पहलों तूं मेरा मैं तेरा गा लै गाणा, बिना तन वजूद ढोला गाईआ। फेर रखणा चरण ध्याना, बिन चरण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। शब्द सुत कहे तेरा हुक्म मैनूं मंज़ूर, निव निव सीस झुकाईआ। तूं मात पिता हज़ूर, हाज़र इक अख्वाईआ। मैं तेरा नुराना नूर, जोती जोत डगमगाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, मेरी झोली देणी भराईआ। मैं मस्तक लावां तेरी धूल, धूल बिन ख़ाक रमाईआ। मैथों होवे ना कोए कसूर, कसम खा के दयां सुणाईआ। मैथों होवे ना कोए ग़रूर, गफ्लत विच कदे ना आईआ। मैं चाकर रहां मज़दूर, सेवक सेव कमाईआ। तूं वसणा सदा हज़ूर, सन्मुख हो के दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। पुरख अकाल कहे दया कमावांगा। दीन दयाल हो के वेख वखावांगा। मेरे लाल सिर तेरे हथ्थ रखावांगा। सचखण्ड वखा के धर्मसाल, तेरा दवारा इक वडयावांगा। जो अगम्मा दीपक बाल, नूर नूर नूर रुशनावांगा। तेरे प्यार दी आपे घालण घाल, कीती घाल तेरी झोली पावांगा। तैनूं सतिगुर शब्द बणावां दलाल, विचोला इक रखावांगा। तूं हुक्म संदेशा मेरा लैणा झाल, झलक विच पलक तेरा रंग रंगावांगा। आदि जुगादि रखां संभाल, आपणा संग बणावांगा। फल लगावां तेरे डाल, धुर दा हुक्म इक वरतावांगा। तूं करना खेल कमाल, करता पुरख हो
के आप समझावांगा। जिस तरह तैनूं बणाया आपणा लाल, सुत दुलारा नाम वडयावांगा। फल लगावां तेरे डाल, पत्त टहिणी आप महकावांगा। आपणी दस्स के आपे चाल, चलित्र आपणा आप समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। सुत दुलारे बख्शां दात अगम्मी, अनडिट्ठ आप वरताईआ। हरख सोग होवे ना ग़मी, चिन्ता विच कदे ना आईआ। लालच मोह होवे ना तमी, लोभ विच ना कदे हल्काईआ। जनणी कुक्खों कदे ना जम्मीं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तूं आपणा बेड़ा मेरे हुक्म नाल बन्न्ही, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। तूं नूर नुराना मेरा चन्नी, चन्द चांदने करी रुशनाईआ। मेरा फ़रमान इक्को मन्नीं, मनसा अवर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। जोत धार कहे मैं माता चंगी, चंगी तरह समझाईआ। बच्चया इक्को वस्त अगम्मी मंगीं, मुड़ के मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। आदि जुगादि रहे ना तंगी, अतोट अतुट दयां वरताईआ। तेरी पिठ होवे ना नंगी, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं सूरा होवे सरबंगी, शहिनशाह अख्वाईआ। तैनूं बख्शां इक अनन्दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। बच्चया बिना कलम शाही तों तेरे नाल करां संधी, सनद धुर दी आप लिखाईआ। मेरे हुक्म दी आदि जुगादि रहे पाबन्दी, सदा चलणा हुक्म रज़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउंदे रहिणा छन्दी, ढोला धुरदरगाहीआ। मेरे लाडले दुलारे मैं जोत निरँकार ना सुहागण ना रंडी, रंडेपे विच कदे ना आईआ। इक्को वस्त अमोलक आपणे हुक्म दी तैनूं रही वंडी, अगम्म अथाह हो के झोली रही पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच किरपा आपणी आप कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं पाया वर अपार, दिती प्रभू वड्याईआ। मैं आपणे आप होवां तैयार, आपणी लै अंगड़ाईआ। आपणी निगाह लवां मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणा वेखणा महल्ल मुनार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत उज्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। संदेसा देवे हरि करतार, करता पुरख धुरदरगाहीआ। शब्द दुलारे होणा हुशियार, भेव अभेद खुल्हाईआ। तूं विष्न ब्रह्मा शिव आपणी धारों लै उतार, अवतर आपणी धार समझाईआ। एह खेल मेरा अपर अपार, अपरम्पर हो के दयां दृढ़ाईआ। तूं संदेशा सुणना आपणी वार, वारस हो के दयां सुणाईआ। त्रैगुण माया तेरे नाल अधार, सोहणी वंड वंडाईआ। पंज तत तेरी झोली देवां डार, अनमुल्ली वस्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं लख चुरासी करनी तैयार, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा देणे लगाईआ। फिर हुक्म सुणाउणा जिस दी पावे कोए ना सार, विश्व दी आपणी कार कमाईआ। ब्रह्मा वेता कर के ख़बरदार, भेव अभेदा देणा दृढ़ाईआ। शंकर संदेशा देणा ना करनी कोई विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा
धुर दा वर, देवणहार इक अख्वाईआ। पुरख अकाल कहे शब्द दुलारे हुक्म सुणाउणा ए। आदि आदि भेव खुल्हाउणा ए। ब्रह्म ब्रह्माद पर्दा लौहणा ए। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी धार प्रगटाउणा ए। रजो तमो सतो तेरा रंग रंगाउणा ए। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरा वंड वंडाउणा ए। तन वजूद सोभा पाउणा ए। बूँद रक्त संग मिलाउणा ए। प्रकृतीआं आपणा खेल खिलाउणा ए। पंज पंझी जोड़ जुड़ाउणा ए। नव दस दी वंड वंडाउणा ए। प्रेम प्यार दी धार समझाउणा ए। नूर नुराना जोत चमकाउणा ए। जोती जाता इक अख्वाउणा ए। तेरा मस्तक चरणां उत्ते टिकाउणा ए। बिन चरण तों चरण रगढ़ के, धूढ़ी धूढ़ उपजाउणा ए। धूढ़ी ख़ाक बिना ख़ाक तों समझ के, धरनी धरत धवल विखाउणा ए। मेरी सुण अगम्मी रमज, हिस्से वंड तेरी झोली पाउणा ए। लेखा जानणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज खेल खिलाउणा ए। लख चुरासी दे अनन्द, अनन्द तेरे नाल समझाउणा ए। तूं होर की मंगणी मंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाउणा ए। सच करनी कार कमावांगा। सतिगुर शब्द तैनूं वडयावांगा। दूहला दो जहान बणावांगा। पुरीआं लोआं रचन रचावांगा। ब्रह्मण्डां खण्डां वंड वंडावांगा। गगन पातालां सोभा पावांगा। सूर्या चन्द नूर रुशनावांगा। जोती जाता डगमगावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव समझावांगा। संसारी भण्डारी सँघारी तेरे कोलों नाउँ धरावांगा। तूं बणना वणज वपारी, सौदा तेरे हट्ट विकावांगा। तूं लख चुरासी कर तैयारी, त्रैगुण तेरा संग बणावांगा। पंजां ततां खेल न्यारी, निरगुण हो के आप खिलावांगा। शब्द नाद दे धुन्कारी, घर घर आपणा नाद वजावांगा। आत्म जोत कर उज्यारी, ब्रह्म रूप आप दरसावांगा। धुर दा हुक्म संदेसा देवां आपणी धारी, धर्म दी धार आप बणावांगा। सतिगुर शब्द तूं बणना वपारी, वस्त तेरे हट्ट विकावांगा। खेल खेलणी विच संसारी, संसा भरम ना कोए रखावांगा। जुग चौकड़ी तेरी बहारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडावांगा। तेरे नाम दी चढ़ी रहे ख़ुमारी, जगत जहान खेल खलावांगा। आप बण के धुर अवतारी, जोती जाता डगमगावांगा। साचे नाम दा बण लिखारी, अक्खर आपणे विच्चों प्रगटावांगा। ब्रह्मे ब्रह्म दे सुधारी, साची साधना आप समझावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करां खेल अपारी, नूर नुराना डगमगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। पुरख अकाल कहे मेरे सतिगुर शब्द जुग चौकड़ी जाणे बीत, नव नव चार पन्ध मुकाईआ। मैं आपणी दस्सदा रहवां रीत, भेव अभेदे विच्चों समझाईआ। मैं खेल खिलाउणा तेरे कोलों मन्दिर मसीत, चर्चां काअब्यां मिले वड्याईआ। गुरदवारयां बख्श प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। लख चुरासी परखां नीत, तेरा लेखा तेरे विच्चों दृढ़ाईआ। तूं वेखणी ला के नीझ, बिन नैणां नैण तकाईआ। तूं सुणना
सुणाउणा मेरा गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। मैं रहिणा सदा अतीत, त्रैभवन धनी इक अख्वाईआ। शब्द सतिगुर तैनूं वसणा पैणा तन वजूदां बीच, ततां अन्दर डेरा लाईआ। तेरा खेल होणा हस्त कीट, ऊँच नीचां वेख वखाईआ। मैं वाद विवाद माधव माध मोहन रहिणा बीठला बीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सूरे सरबंग, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। मैं तेरा माणा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरा गावां धुर दा छन्द, सोहला अगम्म अथाहीआ। सच दस्स जिस वेले जुग चौकड़ी गए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं केहड़ी सेजा सौणा पलँघ, सुख आसण कवण वखाईआ। केहड़ा रूप होवे तेरा रंग, चक्र चेहन देणा समझाईआ। मेरे दीन दयाल सदा बख्शंद, मेरी झोली देणी भराईआ। मैं इहो मंगां मंग, दर ठांडे अलख जगाईआ। मेरी भरमां ढाउणी कंध, भरांत रहे ना राईआ। मैं तेरा नूर नुराना चन्द, लाडला इक अख्वाईआ। तूं सदा रहिणा मेरे संग, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल कहे मैं दया कमावांगा। जोती जाता हो के वेख वखावांगा। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी तेरा पन्ध मुकावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु मातलोक वडयावांगा। आदि दा खेल कर के शुरू, शरअ जगत जहान वखावांगा। तैनूं शब्द बणा के गुरु, सतिगुर नाम वडयावांगा। मेरा मार्ग वक्खरा वक्खरा तुरू, तुरत आपणा भेस बदलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलावांगा। सद आपणा खेल खलावांगा। तेई अवतार रूप दरसावांगा। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद नूर जोत रुशनावांगा। नानक गोबिन्द डंक वजावांगा। सूफ़ी सन्त फ़कीर, जन भगत आप वडयावांगा। लेखा जाण शाह हकीर, लख चुरासी विच समावांगा। सतिजुग त्रेता द्वापर बदल के तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखावांगा। मेरे शब्द दुलारे दूहले कलयुग अन्तिम आवां घत्त वहीर, आउंदा जांदा नज़र किसे ना आवांगा। दो जहानां पैंडा चीर, बिना कदम तों कदम टिकावांगा। कवण वेला अन्त कर अख़ीर, आख़र आपणा नूर रुशनावांगा। सति धर्म दी फड़ शमशीर, कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। कोई रहिण ना देवां दिलगीर, दिलबर हो के मेल मिलावांगा। जुग चौकड़ी शरअ दे कट ज़ंज़ीर, लाशरीक इक अख्वावांगा। झगड़ा मेट के पंज तत शरीर, आत्म ब्रह्म इक दृढ़ावांगा। पिछले कर्म कांड ते फेर के लकीर, लेखे कूड़ मेट मिटावांगा। जिस गोबिन्द इक्ट्ठे कीते छींबे झीर, पाणी उहनां दा आप भरावांगा। जो आशा रख के जाए कबीर, तिस दी मनसा वेख वखावांगा। जो संदेशा देवे रवीदास वाला कसीर, कसीरा आपणे रंग रंगावांगा। जो बिजवाड़ा रख के गया धीर, धीरज धीर बाल्मीक समझावांगा। खेल करां बिना
शरीर, जोती जाता डगमगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हावांगा। सतिगुर शब्द कहे मैं करां निमस्कार, निव निव सीस निवाईआ। मेरे महबूबा तेरा करां इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। जिस वेले बीते जुग चौकड़ी विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। नाल रलावां पैग़म्बर गुरु अवतार, सवाधान देवां कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर के ख़बरदार, हलूणे दयां थांउँ थाँईंआ। देवत सुर नेत्र नैण लओ उग्घाड़, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। मैं वेखां जंगल जूह पहाड़, टिल्ले पर्वत खोज खुजाईआ। समुंद सागरां तक्कां धार, डूँग्घे वहिण अक्ख उठाईआ। नाले लेखे वेखां की हुक्म मिले जुग चार, धुर फुरमान्यां विच समाईआ। किसे ने किहा आवे कल्की अवतार, निहकलंका रूप बदलाईआ। किसे अमाम अमामा मंगी धार, नूर नुराना डगमगाईआ। मैं वेखां नैण उठाल, चारों कुण्ट राह तकाईआ। कवण वेला मेरा आवे मदन मोहन गोपाल, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो लेखा जाणे शाह कंगाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। ओह सम्बल विच आपणा आप रखे संभाल, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दे हुक्म विच काल महाकाल, बैठण सीस निवाईआ। राय धर्म लेखे दए वखाल, चित्रगुप्त हिसाब जणाईआ। लाड़ी मौत नैणां नीर लए उछाल, छहिबर इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं ख़ुशीआं ढोले गावांगा। बिन रसना जिह्वा पुरख अकाले तेरे सोहले दो जहान सुणावांगा। तूं वसीं मेरे कोल, कुल मालक तेरी महिमा सिफ्त वडयावांगा। तूं आउणा उपर धौल, धवल धौल तेरे रंग विच रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगावांगा। सतिगुर शब्द कहे प्रभू मेरी पूरी करनी सधर, सदके वारी घोली घोल र्घुमाईआ। पुरख अकाल मेरे दूहले दुलारे मैं आवां तेरे मगर, बिन कदमां कदम उठाईआ। तेरी रुत्त सुहावां सम्मत शहिनशाही नौ ते पहली मग्घर, पिछला पन्ध मुकाईआ। फिर वेख लैणा चारों कुण्ट पैणा गदर, गदागर होवे लोकाईआ। चारों कुण्ट करे कोए ना अदल, इन्साफ़ सच ना कोए वखाईआ। दीनां मज़्हबां रूप बणना मक्तूल कातिल, कत्लगाह दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। लहिणा दिता पिछला जाण लै वितल सितल, अतल की समझाईआ। भूं लोक कहिणा वतन, दूह लोक देणा दृढ़ाईआ। किसे समझ ना आवे आपणा पतण, नईया नौका जगत ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर संदेशा इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे की हुक्म मेरा वरते पुरख अकाले, अकल कलधारी दे जणाईआ। मैं सदा सद तेरी घालणा रिहा घाले, जुग जुग सेव कमाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु लोकमात पाले, सिर सिर हथ्थ रखाईआ। नाम कलमे दित्ते सुखाले, शरअ
वंड वंडाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार बणाए धर्मसाले, सोहणा रंग रंगाईआ। दरोही अन्त फल रिहा किसे ना डाले, पत्त टहिणी रहे कुमलाईआ। तेरी सृष्टी दृष्टी विच अवतार पैग़म्बर गुरु ना कोए संभाले, सम्बल दे मालक होणा आप सहाईआ। ओह वेख लै दीन दुनी हालत हाले, तेरा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। बौहड़ी जीवां जंतां सुरत ना कोए संभाले, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। बजर कपाटी टुट्टण ना ताले, शब्द नाद धुन ना कोए शनवाईआ। जोत होए ना कोए उज्याले, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गे ना काया माटी खाले, ख़ालक ख़लकत तेरी दए दुहाईआ। तूं आ जा दीन दयाले, दीनां अनाथां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरा इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों जणाईआ। पिछला वक्त पिच्छे लँघा, पन्ध रिहा ना राईआ। अग्गे मंग अगम्मी मंगा, मांगत हो के झोली डाहीआ। क्यों दीन दुनी वध्या पखण्डा, कूड़ी क्रिया विच सृष्टी होई हल्काईआ। क्यों फिरी दरोही विच वरभण्डा, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा सत्त रंग दा फड़ लै डण्डा, डण्डावत सब दी दे बदलाईआ। इक दो तिन्न चार साल दा अधविचकारे कन्ढ्ढा, तोले तोल तराजू आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे नाम दा गोबिन्द दी धार होवे खण्डा, लुहार तरखाण जिस नूं सके ना कोए घड़ाईआ। जिस नूं डण्डावत प्रणाम करे अष्टभुज प्रचण्डा, अवतार पैग़म्बर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वाहवा तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे दाते गुणी गहिन्दा, गहर गवर तेरी सरनाईआ। मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक मेरी मेट दे चिन्दा, चिन्ता देणी गंवाईआ। मैनूं इयों दिसदा दीन दुनिया तेरी करदी निन्दा, निन्दक होई लोकाईआ। कोटां विच्चों तेरा भगत प्यारा तेरी बिन्दा, सुत दुलारा नज़री आईआ। जो सब तों उतम श्रेष्ट लख चुरासी नालों छिन्दा, मुहब्बत विच टिकाईआ। ओहदे भाग लगाउणा जीउ पिण्डा, इंड ब्रह्मण्ड देणी वड्याईआ। जे तेरा प्रकाश होया विच हिन्दा, भारत नूर कीता रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, ख़ाली झोली देणी भराईआ। मग्घर कहे सतिगुर शब्द कुझ मेरीआं वेख लै आशा, आशावंद हो के दयां जणाईआ। मैनूं राम ने दिता भरवासा, वनवासी हो के गया सुणाईआ। कृष्ण ने कीता हासा, सख़ीआँ संग वड्याईआ। मूसे ने मेरे दिवस विच तक्कीआं लाशां, लशकर होण तबाहीआ। ईसा किहा सच रहिणा नहीं किसे विच स्वासा, साह साह ना कोए समाईआ। मुहम्मद आख्या चार यारी आबे हयात मिले किसे ना कासा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी ना कोए बदलाईआ। नानक निरगुण किहा सरगुण रहे कोई ना
पाका, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। गोबिन्द किहा दीन दुनी दा बदल जाणां ख़ाका, ख़ालस रूप ना कोए दरसाईआ। फिर धरनी किहा मेरा साहिब पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरे उत्ते अन्तिम आपणी पावे रासा, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जो जुग चौकड़ी वेखणहारा तमाशा, तमाशबीन इक अख्वाईआ। उस ने शंकर उठाउणा उतों कैलाशा, हुक्मे नाल जगाईआ। ब्रह्मे संदेशा देणा तूं आपणे ब्रह्म धार दी वेख लै जाता, बिन नैणां नैण उठाईआ। विष्नूं तेरा किस बिध लेखा पन्ध मुके वाटा, भेव देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच तेरी सरनाईआ। मग्घर कहे मैं जुग चौकड़ी रखीआं उडीकां, बिन नैणां ध्यान लगाईआ। मैनूं ख़ुशी होई मेरीआं पुज गईआं तरीकां, जो तवारीखां दए बदलाईआ। जिस ने पिछली करनी उत्ते मारनीआं लीकां, लाईन ऐन अगली दए वखाईआ। दीनां मज़्हबां दा मेटणा शरीका, शिरक्त अन्दरों दए कढ्ढाईआ। उस दे विच हक तौफ़ीका, मवाज़े अज़ू नूरे चशत अर्शा खविश ज़मिस्ता दवू जीना खुल्ह आरज़ू मुहम्मदे दुआ गोशे कुमसला नूरे विज़ला तामीज़ा यैसूह फिसते मसीह कोला वलहम विस्तम दामिल उज़ू जवीज़े कलमा सोनूं सिफ्ते ख़ुदा नूरी अल्ला बेपरवाह नमो सति नानको तप गोबिन्दे रत्त पुकारे धरत, धरनी धवल धौल ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरी रखे पत, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। मग्घर कहे मैं ख़ाली करके हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ वखाईआ। तूं अकाल पुरख समरथ, तेरी ओट तकाईआ। जेहड़ा यारड़े तेरे लथ्था सथ, सथर यारड़े वाला हंढाईआ। उस दी पैज लै रख, रखया करनी थांउँ थाँईंआ। तेरे नालों होए कदे ना वक्ख, शब्दी रूप गोबिन्द तेरा माहीआ। तूं साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना इक समरथ, देवणहार तेरी वड्याईआ। ओह वेख लै जुग चौकड़ी गए नट्ठ, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम आपणी गेड़ दे लट्ठ, चारों कुण्ट दे उलटाईआ। कूड़ क्रिया हँकारी बुरज जाए ढट्ठ, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना तत अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध दे समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। तूं परमेश्वर स्वामी पत, मेहरवान तेरी इक शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी वस्त देणी वरताईआ। धुर दी वस्त दे अपरम्पर स्वामी, अनडिट्ठड़ी झोली पाईआ। तूं आदि जुगादि अन्तरजामी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। तेरा नाम निधाना अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। आपणी वेख लै चारे खाणी, चारे कूटां खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म मेल मिल्या किसे ना हाणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती पीए कोए ना पाणी, आबे हयात मुख ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त अगम्म देणी वरताईआ। मग्घर कहे सुण सत्त रंगे मेरे साथीआ,
सज्जणा तैनूं दयां सुणाईआ। तूं जुग जुग मन्नीआं प्रभ दीआं आखीआं, बिना अक्खरां तों विद्या दिती बदलाईआ। तेरे हुक्म नाल गुर अवतार पैग़म्बरां गुण निधान दीआं गाईआं साखीआं, सिफ्त सिफ्तां नाल वड्याईआ। तूं दीनां मज़्हबां कीतीआं राखीआं, खण्डे खड़गां रूप उलटाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां कीतीआं हासीआं, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशीआं, आकाश आकाशां तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। तूं तक्कीआं गोपी काहन दीआं रासीआं, सीता राम दी तक्की दुहाईआ। तूं नूर वेख्या पुरख अबिनाशीआ, जो नूर नुराना डगमगाईआ। अन्तिम निगाह मार लै कलयुग होई अंधेरी रातीआ, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। सोहणयां तेरा दिसे ना कोए जमातीआ, संगी संग ना कोए बणाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े कोए ना घाटीआ, घाटे विच दिसे लोकाईआ। सब दा वस्त्र तन वजूदां वाला पाटया, ओढण सीस ना कोए रखाईआ। कलयुग खेल खेलया बाज़ीगर नाटया, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। धरनी उत्ते धर्म दा रिहा कोए ना हाटया, साचा वणज ना सके कोई वखाईआ। मेरे कोल ओह पुराणी पातीआ, पत्रका धुरदरगाहीआ। जेहड़ी बिना अक्खरां तों गोबिन्द ने माछूवाड़े वाचीआ, रसना दा वाचक नज़र कोए ना आईआ। तेरा मेरा मेल होणा बिना काया गागर काचीआ, कंचन गढ़्ह वड्याईआ। तेरे मेरे मन्दिर मनुआ कदे ना नाचिआ, मति बुद्ध ना कोए चतुराईआ। ना कोई रसना वाला जापया, ना अक्खरां वाली पढ़ाईआ। ना कोई रोग सोग तापया, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाईआ। जद वेखां ते आपा आपया, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तूं इक्को माई ते इक्को बापया, इक्को तेरी गोद वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तेरे हुक्म विच खेलां खेल तमाश्या, जुग जुग हुक्म वरताईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त मेरी पूरी करनी आस्या, आशा तेरे चरण कँवल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। मग्घर कहे जन भगतो मैं बिन अक्खरां तों अक्खर पढ़दा, बिना हरफ़ हरूफ़ जणाईआ। हुण खेल वेख्यो लैहंदा ते चढ़दा, दोहां सिम्मतां भेड़ भिड़ाईआ। एह खेल बणना ख़ुशी वाले गढ़्ह दा, गढ़्ह हँकारी सारे विच फसाईआ। सतिगुर शब्द हो के काया मन्दिर विच लड़दा, मन मति बुध दए हिलाईआ। नवीं जुग नालों जगत विच आपणी घाड़न घड़दा, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बाईबल तुरैत ग्रन्थ पन्थ समझ कोए ना पाईआ। आपणी करनी दूज्जयां दे सिर मड़्हदा, एह प्रभू दी बेपरवाहीआ। जिथ्थों चाहे जगत जहान जीव फड़दा, फड़ बाहों दए उठाईआ। उस दा खेल जो मालक नौ खण्ड पृथ्मी आपणे घर दा, सत्त दीप आपणा गृह समझाईआ। जो जलां सागरां विच उछलदा, थल अस्गाहां वेख वखाईआ। किसे नूं पता नहीं की खेल होणा घड़ी पल दा, पलकां दे पिच्छे बैठा की आपणा हुक्म वरताईआ। जरा नजारा तक्कयो चीन वाले दल दा, दलिद्रीआं दलिद्र
दए मुकाईआ। रूसा इशारा करे आपणे बल दा, लेखा पिछला समझ किसे ना आईआ। एह हुक्म अमरीका उतों मूल ना टल्दा, योरप विच योरोशलम विच मूसा गया ईसा नाल समझाईआ। दरोही ख़ुदा दी ख़ुदा दे नबी दी ओह मेहरवान महबूब महिबान बीदो जनणी दी कुखों कदे नहीं जम्मदा, ओह नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस नूं अन्ना हू अल्ला हू कहि के सारे खेल वेखण पारब्रह्म ब्रह्म दा, परमात्म आत्म उसे दा नूर जणाईआ। उहदा निशाना इक्को होणा धर्म दा, धरनी उत्ते दए वखाईआ। झगड़ा मेटणा वरन बरन दा, ज़ात पाती डेरा ढाहीआ। जिस इशारा देणा इक्को सरन दा, सरनगति इक समझाईआ। मार्ग देणा मंज़ल चढ़न दा, दरगाह साची मुकामे हक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। सत्त रंगा कहे मेरा साहिब बहु बहुरंगी, अनक कल वडी वड्याईआ। अगले साल उठावे फ़रंगी, फ़ारस तों परे हुक्म वरताईआ। चिट्टे अस्व कस के तंगी, इशारा दिता दृढ़ाईआ। जो हरि गोबिन्द ने ख़ाहिश रख के ख़ुशीआं विच मंग मंगी, पुरख अकाल अकाल दिती जणाईआ। सदी चौधवीं जिस वेले सब दी पिट्ठ होई नंगी, हथ्थ पुश्त ना कोए रखाईआ। फिरे दरोही विच वरभण्डी, चारों कुण्ट दीन दुनी हल्काईआ। मेरी मीरी पीरी बिन तेरे तों होर किसे जाए ना वंडी, मीरी पीरी दा मालक इक्को पुरख अकाल अख्वाईआ। एह आशा रखी सी दुर्गा जिस वेले अष्टभुज ने फड़ी सी चण्डी, सुंभ निसुंभ दैतां दिता घाईआ। एह खेल सीता नूं राम ने ख़ुशीआं नाल दस्सी वेले सञ्झी, प्रेम विच दृढ़ाईआ। पहली मग्घर कृष्ण लम्मा पै के उत्ते मंजी, बिस्तर माटी ख़ाक उत्ते रखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त हो गया डम्बी, पखण्डी ख़लक ख़ुदाईआ। ओस वेले सतिगुर शब्द आवे धुर दा जंगी, शस्त्र नाम हथ्थ उठाईआ। निशान मेटे तारा चन्दी, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाले ओह की शब्द दीआं मारे हाका, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। मैं आदि अन्त दा तेरा काका, बृद्ध बाल जवान ना रूप बदलाईआ। आपणे सचखण्ड दा खोल्ह के ताका, मेरा पर्दा दिता उठाईआ। मैं तैनूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को मन्नया आका, अक्ल बुद्धी वाला समझ कोए ना पाईआ। मेरे परवरदिग़ार सांझे यार कलयुग अन्त सदी चौधवीं अमाम अमामे बदल दे साका, साकी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सत्तां दीपां विच सत्तां सालां दा उलीक दे ख़ाका, बिना लाईन तों लाईन लगाईआ। ओह लेखा पूरा कर दे जो तेग़ बहादर इशारा दे के गया विच ढाका, हुक्म हुक्म विच्चों वरताईआ। जो संदेशा नानक दजला उत्ते आखा, बिन रसना जिह्वा गाईआ। जो गोबिन्द संदेसा दिता पुरी अनन्द वाली अख़ीरी राता, शब्दी शब्द शब्द नाल जणाईआ। नाले गुजरी नूं किहा तूं मेरी ततां वाली माता, आदि दी इक्को मेरी माता ते इक्को मेरा
पिता इक दी गोद डेरा लाईआ। जिस कलयुग अन्त मेरा पूरा करना खाता, लहिणे झोली मेरी पाईआ। झगड़ा मेट के ज़ाता पाता, ऊचां नीचां इक्को रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथा, आत्म परमात्म नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। उस दा सम्बल होणा वासा, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जिस नूं शंकर झुके उतों कैलाशा, ब्रह्मा पुरी ब्रह्म सीस निवाईआ। विष्नूं होवे दासी दासा, निव निव लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरे सतिगुर शब्द आदि जुगादी मित्र, सजणूआं दयां जणाईआ। कल कूड़ी क्रिया वेख लै चोटी चढ़ गई सिख़र, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण मेरा कर लै फ़िकर, फ़िकरा इक्को दयां सुणाईआ। साधू सन्त रिहा कोई ना मित्र, मीतड़ा नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी भरी नाल चिक्कड़, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। तन वजूदां होई भिट्टड़, अन्तर करे ना कोए सफ़ाईआ। आपणे साहिब नालों आत्म धार हो के गई विछड़, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। मैं दुहथ्थड़ां नाल लग्गी पिट्टण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं कलयुग कूड़ा ना देवे टिकण, कूड़ी क्रिया मस्तक तिलक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मेरा वेख वखाईआ। मेरे वेख लै नौ दर, नव खण्ड ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट आवे डर, भय भाओ विच दुहाईआ। साची करनी रिहा कोई ना कर, करते पुरख तेरी ओट ना कोए रखाईआ। दीन दुनी रही लड़, शरअ शरअ नाल टकराईआ। तेरा मज़्हब बणया हँकारी गढ़्ह, शरअ किला कोट अख्वाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत जन मंज़ल सके कोई ना चढ़, गुरमुख गुरसिख सिख्या विच ना कोए समाईआ। लेखा तक्क लै सीस धड़, तन वजूदां फोल फुलाईआ। की होया जे तेरी दुनिया तैनूं अक्खरां नाल रही पढ़, हिरदे सके ना कोए वसाईआ। त्रैगुण माया नाल रही सड़, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। किसे नूं पता नहीं अस्थूल कि चेतन जड़, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मेरे साहिब सुल्ताना नौजवाना धरनी कहे सतिजुग दा साचा घाड़न घड़, कलयुग दी कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। जन भगत सुहेले आपणे ला लै लड़, अंगीकार आप अख्वाईआ। जो तेरा दर्शन इक वार लए कर, करते पुरख देणी वड्याईआ। ओह फेर ना जन्मे ना जाए मर, लख चुरासी विच कदे ना आईआ। जे तूं आयों भगत दवारे भगतां दे घर, जन भगतां आपणे घर सचखण्ड देणा पहुंचाईआ। राय धर्म दा रहे कोई ना डर, चित्रगुप्त दा लेखा देणा मुकाईआ। यमदूत सके कोई ना फड़, लाड़ी मौत निव निव लागे पाईंआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले जोती जाते जन भगतां नूं दर्शन देणा घर घर, काया मन्दिर आपणा घर बणाईआ। नाम भण्डारे देणे भर, अतोट अतुट वरताईआ। शब्द सरूपी चिट्टे अस्व जाणां चढ़, जो पहली मग्घर तेरे दर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। अस्व कहे मैं कर्म कांड दा बग्गा, मालवे वाल्यां दिती वड्याईआ। मैं हँस बण गया कग्गा, सतिगुर मेरे उत्ते आसण लाईआ। मैं वेखण चलया दीन दुनी दा अग्गा, भज्जया वाहो दाहीआ। उधरों मुहम्मद कहे उफ़ हाए मेरया रब्बा, दरोही यार चार सुणाईआ। उधरों गोबिन्द फिरे भार पथ्था, आपणा चरण उठाईआ। मैं आपणे गुरमुख गुरसिख भगत सुहेले नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों लभ्भां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान तोड़ के हद्दा, हदूदां विच्चों बाहर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहीआ। मग्घर कहे जन भगतो मेरा अदाब, अदब नाल सीस झुकाईआ। मैं सच दस्सां अगला समां बड़ा ख़राब, अरब खरब देण दुहाईआ। कलयुग सब नूं कूड़ प्याउण वाला शराब, शरअ नाल शरअ दए टकराईआ। कुछ हिस्सा लैणा पऊ हिस्सेदारो तुहानूं वी विच पंजाब, पंज आब दीआं धारां देण गवाहीआ। जिस शब्द घोड़े चरण रखणा अगम्मी रकाब, ज़ीन पाखर नज़र कोए ना आईआ। जिस तकणे मक्का मदीना महिराब, काअब्यां खोज खुजाईआ। जिस नूर तक्कणा आफ्ताब, रवि शशि वेख वखाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद दरगाह साची कहिणा हक जनाब, हकीकत दा मालक इक अख्वाईआ। ओह लेखा मुकाए सब दा शताब, जल्दी जल्दी आपणा हुक्म वरताईआ। किसे दे कोलों मंगे ना कोए इमदाद, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हणहारा, हरि करता धुरदरगाह। शब्द अगम्मी बोलणहारा, नूर नुराना नूर अलाह। सच संदेश सुणाउणहारा, वाहिद इक ख़ुदा। आपणा हुक्म वरतावणहारा, दो जहान वेखे थांउँ थां। जन भगतां सार पावणहारा, परम पुरख प्रभ बेपरवाह। सूफ़ीआं रंग रंगावणहारा, लेखा जाणे मुकामे हक नूर नुराना नूर चमका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल रिहा खिला। सद आपणा खेल खिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। हरिजन साचे लाल आप उठावेगा। दे के नाम सच धन माल, वस्त अनमुल्ल वरतावेगा। फल लगा के काया डाल, तत्व तत आप समझावेगा। नाता तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत रुशनावेगा। भाग लगा के काया धर्मसाल, जोती नूर नूर रुशनावेगा। अमृत आत्म सुहा के ताल, झिरना निजर रस चुआवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे पार करावेगा। हरिजन साचे पार कराएगा। दर आए लेखे लाएगा। कर्म कर्म दा रोग मिटाएगा। जन्म जन्म दा पन्ध मुकाएगा। भरम भरम दा डेरा ढाहेगा। साची सरन इक रखाएगा। तरनी तरनहार दया कमाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाएगा। सद आपणे रंग रंगावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। जन
भगतां मेल मिलावेगा। साचे सन्तां संग निभावेगा। गुरमुखां गोद उठावेगा। गुरसिक्खां जोग समझावेगा। अन्दरों कट के हउँमे रोग, हँ ब्रह्म इक दृढ़ावेगा। आत्म रस भोग के भोग, भस्मड़ आपणा खेल खिलावेगा। सच दवारे मेला कर के धुर संजोग, पूरब जन्म विछोड़ा आप कटावेगा। जन भगतो अग्गे वेखणी प्रभ दी मौज, जो मजलस भगतां नाल रखावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। मग्घर कहे जन भगतो मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। इक्को मन्नो जो सब दा सांझा यार, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा नूर नुराना नूर इक उज्यार, ज़हूर ज़ाहर करे रुशनाईआ। जो जुग जुग खेल करे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी हुक्म वरताईआ। सो कलयुग अन्त कलि कल्की लए अवतार, अवतर आपणा फेरा पाईआ। अमाम अमामा हो सिक्दार, रसूलां नबीआं लहिणे देणे दए चुकाईआ। गुरु गुरदेव शब्द दी धार, सतिगुर शब्द इक अख्वाईआ। जो कलयुग कूड़ी क्रिया दए निवार, सति सच दए प्रगटाईआ। ओस साहिब दे चरण कँवल जाओ बलिहार, जो बलि बलि आपणा आप कराईआ। मेरा इक संदेशा दस्सां नाल प्यार, प्रेमीओ दयां जणाईआ। हउँमे हंगता कूड़ी क्रिया अन्दरों दयो निवार, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। इक्को दवारे होवो सारे तल्बगार, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले चरण कँवल उपर धवल बख्शणा इक प्यार, प्रेमी प्यारे प्रीतम इक्को लैणा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ।
२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार निवासी सुलखण सिँघ जरनैल सिंघ प्रीतम सिँघ कश्मीर सिँघ दलीप सिँघ रत्न सिँघ दे नवित
सप्तस ·षी कहिण नारद कुछ पिछली दस्स कथा, अकथ कथ जणाईआ। भेव खुल्हा दे यथार्थ यथा, यदप यदी दे दृढ़ाईआ। प्रभू की लहिणा देणा देवे हथ्थो हथ्था, जुग जुग दया कमाईआ। की पूरब धार जाणे मस्तक मथ्था, बिधना धार फोल फुलाईआ। की मेहरवान वस्त देवे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जुग चौकड़ी चलाए रथा, रथवाही इक अख्वाईआ। जिस दे गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा नूर अलाहीआ। जो निरगुण धार परमेश्वर पता, पति पतिवन्ता इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को नाम निधान मता, लख चुरासी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर करता वड वड्याईआ। सप्तस रिख कहिण नारद तेरे कोल पिछला लेखा, धुर दे पंडता दे जणाईआ। साडा मिटा भरांत भुलेखा, भरम रहे ना राईआ। असीं तक्कीए देस परदेसा, जगत जहान ध्यान लगाईआ। फिरीए कर अगम्मी वेसा, भज्जीए वाहो दाहीआ। सच प्यार मिले ना हेता, हितकारी नज़र कोए ना आईआ। नारद कहे सप्तस ·षीओ मैनूं आ गया चेता, चेतन धार दयां समझाईआ। लहिणा याद कर लओ सरस्वती दा कन्ढ्ढा धरती उत्ते खेता, बिन ख़तरे दयां जणाईआ। तुसीं लेटे सी उत्ते रेता, ख़ुशीआं आसण लाईआ। मैं वी आ गया वेद दा वेता, वितकरा विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। नारद कहे सप्तस ·षीओ सुणो हमारी बात, बातन दयां जणाईआ। जिस वेले होया खेल तमाश, पिछला दयां समझाईआ। छे अलमस्त ख़ुशीआं विच पाउंदे सी रास, रस्ते विच मैनूं हासी रहे कराईआ। मैं किहा शाबाश, तुहाडी वड वड्याईआ। तुसीं राहीआं करो हास, मसख़रे रूप बणाईआ। ओह हो के बोले गुस्ताख़, ग़ुस्से विच सुणाईआ। तूं की सानूं करना नास, भय भउ ना कोए जणाईआ। असीं मौज माणदे नाल पुरख अबिनाश, अन्दरे अन्दर ख़ुशी बणाईआ। नारद कहे मैनूं आया क्यास, आपणे अन्दर लई अंगड़ाईआ। नाले पाणी दा आपणी बग़ली विच्चों कढ्ढ ग्लास, थोड़्हा थोड़्हा सब नूं दिता प्याईआ। एह मैं लै के आया विच्चों गंगा मात, अमृत रस भराईआ। ओह सारे ख़ुशीआं विच पए नाच, नच्चण टप्पण चाँईं चाँईंआ। इक दूजे दे फड़ के हाथ, ढोले गावण धुरदरगाहीआ। नारद कहे मैं वी हो गया साथ, आपणी बोदी नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे ·षीओ एह मेरे नाल करन लग्गे प्यार, मैं वी प्यारा हो के ख़ुशी बणाईआ। मैं चलया तेज़ रफ़तार, तुरया वाहो दाहीआ। एह हो गए तैयार, मेरे नाल भज्जे वाहो दाहीआ। नाले मैनूं कहिण यार, यराना तेरे नाल रखाईआ। सच दस्स किथ्थे तेरा निरँकार, निरवैर डेरा लाईआ। मैं हस्स के किहा चलो सरस्वती दयां वखाल, जो यमुना गंगा विच समाईआ। ओथे मिले दीन दयाल, दयानिध बेपरवाहीआ। असीं चले आपणी चाल, भज्जे वाहो दाहीआ। आ के वेख्या तुहाडा हाल, तुसीं कन्ढ्ढे डेरे रहे लगाईआ। खेतां विच्चों तुहानूं ल्या भाल, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। सप्तस रिख कहिण इक पंडता साडा सवाल सच देईए सुणाईआ। की असीं वी चलीए तेरे नाल, जे मिलावें धुर दा माहीआ। छेआं हस्स के ताड़ी दा वजाया ताल, दो हथ्थां नाल सुणाईआ। नारद वेख के होया बेहाल, आपणा आप भुलाईआ। मैं प्रभू इहनां नूं किथों दयां वखाल, सरस्वती कन्ढ्ढे सप्तस रिख बैठे डेरे लाईआ। मेरी केहड़ी पुराणी घाल, जो घायल हो के सेव कमाईआ। जगत बणा दलाल,
विचोला इक अख्वाईआ। फेर आपणा आप संभाल, प्रभ अग्गे सीस निवाईआ। किरपा कर मेरे शहिनशाह शाह कंगाल, होणा आप सहाईआ। मैं तेरा जुग चौकड़ी दा लाल, नन्हा बच्चा इक अख्वाईआ। तूं सदा करें प्रितपाल, प्रितपालक हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे सप्तस ·षीओ तुसीं केहड़े किरसान, धरनी बैठे डेरा लाईआ वेखो खेल श्री भगवान, की करता रिहा जणाईआ। मैनूं संदेसा आवे बिन ज़बान, बिना रसना रिहा जणाईआ। नारदा निगाह मार लै ज़िमीं असमान, दो जहानां खोज खुजाईआ। मेरा खेल होवे महान, महिमा कथ कथ समझाईआ। जे तूं इहनां नूं आयों दरस कराण, छेआं आपणे संग बणाईआ। आपणे दर करां परवान, लेखा लेखे नाल जणाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ा फिरे विच जहान, भज्जे वाहो दाहीआ। चारों कुण्ट होए शैतान, शरअ होए हल्काईआ। जीव जंत होण बेईमान, सति विच ना कोए समाईआ। इहनां फेर देवां दान, मानस जन्म जन्म रखाईआ। आप बण के धुर दा काहन, आवां चाँईं चाँईंआ। धर्म झुलावां निशान, वखावां थांउँ थाँईंआ। संदेशा दे फ़रमान, दृढ़ावां अगम्म अथाहीआ। नारद कहे वाह मेरे भगवान, एह तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध कलयुग अन्त होवें मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। किस बिध इहनां करें पहचान, आपणा भेव खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा मैं सतिगुर शब्द बलवान, आदि जुगादि मेरी वड्याईआ। मैं सब नूं देवां दान, दात अनमुल्ली झोली पाईआ। लेखा जाणां बण श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। इहनां धर्म दी धार बणावां किरसान, सोहणा आपणा हुक्म वरताईआ। अन्तर आत्म दे के ज्ञान, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। इहनां दे प्रगट करां नाम, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुलखण सिँघ दा बणा निशान, जरनैल सिँघ नाल झुलाईआ। प्रीतम प्रीत दा दे के दान, कश्मीर सिँघ कच्छ मच्छ दा लेख मुकाईआ। दलीप सिँघ चरण धूढ़ दा करा इश्नान, रत्न सिँघ रत्न अमोलक हीरा नाल मिलाईआ। नारदा तूं वी वेखीं आण, दर ठांडे फेरा पाईआ। जिथ्थे मेला होवे भगत भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब दी सेवा कर परवान, परम पुरख हो के देवां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप चुकाईआ। नारद कहे मेरे निरँकार, तेरी वड वड्याईआ। तूं लहिणा देणा चुकाया उधार, पिछला लेखा रिहा ना राईआ। अग्गे पैज देणी संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, चरणां विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार सदा दातार, सदा सद आपणी दया कमाईआ।
३ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल लंगर बणाउण दी सेवा
करन वाली संगत नवित रात नूं
त्रै मग्घर कहे जन भगतो मूल ना थक्कयो, थकावट विच कदे ना आईआ। जुग चौकड़ी धर्म दे पक्कयो, पक्की सतिगुर शब्द नाल पकाईआ। साहिब स्वामी दा खेल अगला तक्कयो, नेत्र नैणां अक्ख उठाईआ। सदा ख़ुशीआं दे विच हस्सयो, हस्ती तक्क बेपरवाहीआ। जिस वेले तुसीं फिरदे सो उपर छत्तयो, छत्ती जुग दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडा स्वामी फिर के आया मदीने मक्कयो, आसण मंजी उत्ते लगाईआ। जन भगतो सदा ख़ुशीआं दे विच रतिओ, रत्न अमोलक हीरे नज़री आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे कोलों बचिओ, बच्चयो सब नूं दयां समझाईआ। विछोड़े विच कदे ना तप्यो, हिरदे हरि वसाउणा चाँईं चाँईंआ। सदा सदा ख़ुशीआं दे विच नच्चयो, कुद्दणा थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। तिन्न मग्घर कहे क्यों लोहां बणाईआं तिन्न, चौथी संग ना कोए रखाईआ। तिन्न लोकां ल्या मिण, त्रै लोआं संग रखाईआ। त्रैगुण लेखा मंगे गिण गिण, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा खेल होणा छिन्न, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जिस सृष्टी अन्त लेखा मुकाउणा विच तिन्न दिन, त्रैभवन धनी आपणी खेल खिलाईआ। जिस निशान मिटाउणा तारा चन्न चिन्न्ह, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप बणाईआ। लोहां कहिण साडा रूप होया लोहा लाखा, लाल काले नाल मिलाईआ। बिना प्रभू तों दिसे कोई ना राखा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साडा रूप बणना सर्ब भाखा, सृष्टी आपणे विच जलाईआ। साडी अग्नी करे हासा, धूंआं असमानां दए जणाईआ। इक इक शोहला वेखे तमाशा, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। की खेल करे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जो भगतां अन्दर करे वासा, वसल देवे महबूब नूर अलाहीआ। जिस दे प्यार विच हरिजन ख़ुशी दी पावण रासा, गोपी काहन आत्म परमात्म धार बणाईआ। तिन्हां दी सुहञ्जणी होवे तिन्न मग्घर दी राता, जो सेवक हो के साची सेव कमाईआ। लोहां कहिण जिन्हां ने साडे सिर दे उत्ते पाई छाता, छत्रधारी तिन्न्हां नूं देवे माण वड्याईआ। आपे होए पिता माता, आपणी गोद टिकाईआ। सच प्रीती जोड़ के नाता, जगत जहान मेल मिलाईआ। अन्तिम सब दीआं पुच्छे बाता, अभुल भुल कदे ना जाईआ। तिस साहिब नूं जन भगतो नमो नमो निमस्कार विच टेको माथा, मस्तक ख़ाक रमाईआ। जो सब दा लहिणा देणा देवे हाथो हाथा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सेवा करदयां पिच्छे पए कोए ना घाटा, घाटे पिछले पूर कराईआ। हरिसंगत सवेरे दस वजे
प्रेम नाल गुंन के आटा, सवा पंज सेर अन्दर लैणा पकाईआ। फेर सतिगुर आपणीं हथ्थीं सब नूं देवे बांटा, ख़ुशीआं नाल खवाईआ। सब ने घर नूं जाणां करदयां हासा, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। सतिगुर शब्द ज़रूर होवेगा साथा, साचा संगी साचा संग बणाईआ। जे तुसां सतिगुर दा मन्नया आखा, ओह वी आख़र तक्क तुहाडे नाल तोड़ निभाईआ। जीवण विच कदे बदले ना पासा, करवट विच ना मुख भवाईआ। तुहाडा मानस जन्म करे रासा, रस्ते विच जांदयां नूं मिले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। तिन्न मग्घर कहे जन भगतो तुहाडी धार प्यारी, प्यारयो प्यार नाल जणाईआ। मैं खेल दस्सां न्यारी, की निरगुण रिहा जणाईआ। नौ नौं सिख माझा मालवा दुआबा जम्मू कर लैण तैयारी, त्रैगुण अतीता आप जणाईआ। इक्की पोह नूं आवण पन्ध मारी, हरि भगत दवार ख़ुशी बणाईआ। छत्ती गुरमुख छत्तीवें जुग दी पावण सारी, नानक दी आसा नाल मिलाईआ। लोह लंगर दी कढ्ढणगे चार दिवारी, चारे कूटां पहरे शस्त्रां वाले लगाईआ। एह खेल हुक्म धुर दरबारी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। छब्बी पोह नूं सतिगुर आप करे चोबदारी, पहरेदार अख्वाईआ। सेवक हो के सब नूं करे ख़बरदारी, ख़ुशीआं ख़बर जणाईआ। मैं चाकर तुहाडा मैनूं मज़दूरी छत्ती जुगां दी देणी इक वारी, मेरे चरणां विच टिकाईआ। सवा सवा रुपया सारे करनगे निमस्कारी, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। पहलों पंज प्यारे लँघणगे वारो वारी, पंज लिखारी लेखा लिखण चाँईं चाँईंआ। पंज दरबारी फिरन पिच्छे अगाड़ी, आपणी सेव कमाईआ। सतिगुर पूरन दी खुल्ही होवेगी दाढ़ी, केस गर्दन पिच्छे सुटाईआ। हथ्थ फड़ी होवे तेज कटारी, सज्जे कंधे उत्ते टिकाईआ। दूजी खण्डे धार होवे प्यारी, खब्बे हथ्थ वड्याईआ। कमर होवे शृंगारी, सोहणा रंग रंगाईआ। चरण जोड़ा होवे तिल्लेधारी, गोबिन्द धार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। दीवार कहे मैं हो जाणां दीवानी, मस्ती विच जणाईआ। मैं पिछली दस्सां कहाणी, कहि के दयां सुणाईआ। जिस वेले गोबिन्द गढ़्ही चमकौर दिती कुरबानी, शहादत सिक्खां सुतां वाली भुगताईआ। नाले खण्डे दी धार खिच्च निशानी, इशारा इशारे विच्चों प्रगटाईआ। मेरे पुरख अकाल करीं मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जिस वेले आवे मालक दो जहानी, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। तेरा सम्बल होवे अस्थानी, अस्थिल आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। दीवार कहे मैं मुखों बोलां पी के ग़मां वाले घुट, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बौहड़ी दीन दुनी ते पैणी लुट्ट, चार कुण्ट हल्काईआ। दीन दुनी दा खाणा पीणा जाणां निखुट्ट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जन भगतो तुहाडा भण्डारा चलणा अतुट, हरि
करता आप चलाईआ। मैनूं उच्ची करया चार चार फुट, चौथे जुग चारे साहिबजादे देण गवाहीआ। मेरीआं नीहां भरया कुट्ट कुट्ट, कुटलता हेठां देणी दबाईआ। चारे कुण्ट हेठां रख के सुक्के टुक, मेरा सगन देणा मनाईआ। फिर पूरन सिँघ दा ख़ून कढ्ढ के विच्चों सज्जे गुट्ट, मेरे नाल देणा छुहाईआ। जिस दी प्रीत भगतां नालों जाए ना टुट्ट, टुटयां लए जुड़ाईआ। मैं फेर होवांगी ख़ुश, जदों भगत सुहेले आपणे अन्दर लवां टिकाईआ। हस्स के कहांगी तुसीं इक्को पिता दे पुत, इक्ट्ठे मिल के खाणा चाँईं चाँईंआ। ग़ुस्से विच कदे जाणां नहीं रुस्स, एह रुस्सयां लए मनाईआ। नाले फेर आपणे दस्सांगी दु:ख, भेव अभेद खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग रंगाईआ। चार दीवार कहे मेरे उत्ते दीपक जगे दीवाली, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैनूं मस्ती आवेगी बाहली, बहु रूपां विच जणाईआ। जन भगतो तुहानूं चढ़ी रहे लाली, लाल रंग रंगाईआ। तुहाडी सदा रहे ख़ुशहाली, ख़ुशीआं वेख वखाईआ। तुहाडा लहिणा बेमिसाली, मिसल विच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। चार दीवार कहे जन भगतो मेरी छत्ती जुग दी आवाज़, नानक हल वाह के गया समझाईआ। तुसां उस धरती ते उगाया अनाज, आप आपणा बल धराईआ। हुण मेरा ख़ुशीआं वाला होणा काज, सच दयां सुणाईआ। तुसां बहुता बहुता मेरे लई ल्याउणा दाज, आपणे हथ्थ छुहाईआ। मैं फेर दस्सांगी किस बिध बदल जाणां राज, दीन दुनी उलटाईआ। तुसीं पकवान दा खायो खाज, आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैनूं चारों कुण्ट इक्को आवे आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। माझा मालवा दुआबा जम्मू इक इक कुण्ट ते आपणा आपणा मार के बन्न्हेगा काग, नव फुट ज़िमीं तों उच्चा गडाईआ। फेर मैं समझांगी मेरे होए वड वड भाग, भागां भरी अख्वाईआ। नाल पंज पंज जगाउणे चराग़, पंचम मुख मुख बणाईआ। लैहंदी दिशा इक रखी होवे किताब, उर्दू फ़ारसी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी आप कमाईआ। दीवार कहे मैं होवां दीवानी, दीआ बाती वेख वखाईआ। मेरी आशा होवे मस्तानी, मस्ती विच नच्चां चाँईं चाँईंआ। जन भगतां नूं कहां गुरमुखो तुहानूं देणी ना पए कुरबानी, गढ़्ही चमकौर दा लेखा तुहाडी झोली पाईआ। गोबिन्द दा नवां रूप ते नवीं जवानी, नवीं खेल खिलाईआ। ग़रीब निमाणयां दे के पद निरबाणी, सचखण्ड देवे वड्याईआ। आत्म परमात्म मेल मेल के हाणी हाणी, आप आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जाण जाणी, जानणहार इक अख्वाईआ।
४ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सवेरे लंगर सच्चे पातशाह जी दे वरताउण ते
हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
धरनी कहे मेरी छाती फुटया सीर, रस अमृत प्रभू दिता चुआईआ। मेरे अन्तर निरन्तर आई धीर, धीरज धीर दिती बंधाईआ। मैं ख़ुशी विच तक्कां प्रभ दे बच्चे खार शीर, इक दूजे दे वीर मुहब्बत विच समाईआ। भेव रिहा ना शाह हकीर, हरिसंगत बण के ख़ुशी बणाईआ। मेरा वैराग विच बिना अक्खीआं तों वगया नीर, हन्झू दित्ते वहाईआ। खेल तक्कया की करे पीरां दा पीर, पीरां की हुक्म वरताईआ। जिस ने सतिजुग सति धर्म दी दिती वाद अशीर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धरती कहे मेरी धूढ़ी नूं चुम्म के एह कहि के गया कबीर, अर्श कुर्श ध्यान लगाईआ। जिस वेले मेरा शहिनशाह आया गुणी गहीर, गहर गवर वेस वटाईआ। धरनीए मैनूं पाणी विच सुट्टया बन्न्ह ज़ंज़ीर, गंगा दए गवाहीआ। ओह जन भगतां बदल देवे तकदीर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच गाउणा, ढोला बेपरवाहीआ। जिस ने सब दा लहिणा देण चुकाउणा, पूरब वेख वखाईआ। भुल्लयां भटकयां मार्ग पाउणा, राह इक्को इक दरसाईआ। कोझयां कमल्यां गले लगाउणा, फड़ बाहों लए उठाईआ। सब दा संगी साथी आप अख्वाउणा, सगला संग बणाईआ। नाम भण्डारा जिस ख़ुशीआं विच वरताउणा, वरतावा हो के भुक्ख्यां दए रजाईआ। मैं लख लख शुकर मनाउणा, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं ख़ुशीआं दे विच गावां, ढोला बेपरवाहीआ। जो माण देवे थाँ निथावां, निमाणयां होए सहाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहवां, फड़ फड़ आप उठाईआ। मैं फिरां नाल चावां, चाउ घनेरा इक जणाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों बणया आप वरतावा, वारता पिछली समझ कोए ना पाईआ। जिस दा भगतां नूं देंदे रहे सारे डरावा, ओह बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। ओह जन भगतां प्यार करे ज्यों पुत्रां मावां, आप आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरा अन्तष्करन हो गया ठण्डा, सांतक सति दिता वरताईआ। मैं जन भगतां सच प्रेम दीआं देवां गंढां, धुर दा सगन मनाईआ। तुहाडा वक्त सुहञ्जणा गृह जा के करे चंगा, वज्जदी रहे वधाईआ। तुहाडे चरणां दी धूढ़ लभ्भदी फिरे गंगा, गोदावरी यमुना सरस्वती नाल मिलाईआ। तुहाडे प्रेम प्यार दा मेरे उत्ते लग्ग गया पंजा, पंज आब वेखे चाँईं चाँईंआ। एह इशारा कीता सी गोबिन्द कवी बवन्जा, बावन धार दृढ़ाईआ। जिस
वेले कलयुग हाथ ना आए मुहाणयां वञ्झा, कूड़ सागर · । ओस वेले बिना पुरख अकाल तों देवे ना
कोए अनन्दा, अनन्द विच ना कोए रखाईआ। सो खेल करे सूरा सरबंगा, मेरे उत्ते दया कमाईआ। जिस दा सफ़र अग्गे
रहे ना लम्मा, पाँधी पन्ध रिहा मुकाईआ। जन भगतो तुहाडा परवान होया तूं मेरा मैं तेरा गाया छन्दा, झोली आपणी आपे
पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंदा।
थाल कहे सुण मेरे निरँकार, दर तेरे सीस निवाईआ। मैनूं राम सिँघ ल्यांदा नाल प्यार, क्यों अन्दर दिता टिकाईआ। उस विच आपणे चरणां दा अमृत भगतां नूं प्याल, मुख लबां नाल सुहाईआ। सच्चे पातशाह तेरा पात्र रहे ना कोए कंगाल, पत्ती हिस्सा तेरे नाल रखाईआ। जगत ग़रीबी विच्चों कर बहाल, एह मेरी आशा मंग मंगाईआ। तूं देवणहार गोपाल, गोबिन्द तेरी बेपरवाहीआ। चार मग्घर तक्क लै मुरीदां वाला हाल, मुर्शद हो के ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। थाल कहे प्रभू तेरी चरण धूढ़ी नाल जावां परोसा, परस राम दा लेखा दे चुकाईआ। जिस पन्ध मारया तेरे पिच्छे चौदां हज़ार कोसा, कदम कदम नाल बदलाईआ। फेर कर के बहि गया रोसा, आपणा मुख बदलाईआ। मैं तेरी कदे ना देवां मोखा, मुफ्त विच तेरा खेल वेख वखाईआ। मेरे प्रभू भगतां नाल कदी करीं ना धोखा, अवतार पैग़म्बर गुरु हुक्मे विच भवाईआ। उन्हां तेरे नाम दा इक्को पढ़ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए उठाईआ। तूं सदा सद बख्शणी मोखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। थाल कहे मैं वेखां जल थल अस्गाह, फिरां वाहो दाहीआ। नव सत्त भज्जां वाहो दाह, आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां अग्गे सीस देवां निवा, निव निव लागां पाईंआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठां अग्गे करां दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वेद पुराणा दिता सुणा, अञ्जील कुराना रिहा जणाईआ। मेरे खाली विच कोई सच भण्डारा दयो पा, वस्त अगम्म वरताईआ। गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती नूं कहां माँ, मईआ होणा आप सहाईआ। बौहड़ी सदी चौधवीं सारे कर गए नांह, वस्त हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। किसे ने कसम खाधी सूर किसे ने खाधी गां, सुगंद चुक्क के सारे रहे जणाईआ। बिना प्रभू तों मिले कोई ना थाँ, थनंतर देवे ना कोए वड्याईआ। ओह तैनूं ख़ाली नूं दए भ्रा, भण्डारा भगतां वाला बणाईआ। ओहो राम अल्ला वाहिगुरु काहन हक
ख़ुदा, ख़ुद मालक आप अख्वाईआ। उहदे चरणां दी धूढ़ पहले आपणे विच पा, अमृत जल रस नाल रखाईआ। फेर भगतां दे मुख सगन लगा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। फेर सतिजुग सति धर्म तेरी करे वाह वाह, वाहवा तेरी वज्जी वधाईआ। एसे कारन तैनूं ल्या मंगवा, शब्द शब्दी हुक्म सुणाईआ। एसे कारन हरिसंगत नूं ल्या रखा, भेव समझे कोए ना राईआ। तेरी लोह लंगर दा भण्डारा आप वरता, आपणी ख़ुशी बणाईआ। अन्त तेरे विच चरण दए टिका, तेरा लेखा पूर कराईआ। तोट रहे ना राअ, भुक्ख्यां भुक्ख मिटाईआ। थाल कहे मैं लवां शुकर मना, निव निव सीस झुकाईआ। जिस राम सिँघ ने राम नाल दिता मिला, तिस दा रूप राम विच वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे लेखे लहिणे पूरे रिहा करा, करता पुरख दया कमाईआ।
६ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर अजैब सिँघ गगोबूआ दे नवित
धरनी कहे मेरे उत्ते वक्त भउ का, भय विच जगत लोकाईआ। छब्बी पोह भगत दवारे अन्दर टंगणी इक नौका, नईया नाम रंगाईआ। उत्ते लेख लिखणा वाह वाहो का, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। एह खेल शहिनशाह शाहो का, पातशाह आप कराईआ। जिस लहिणा देणा मुकाउणा थल अस्गाहो का, महीअल वेख वखाईआ। जन भगतां नाता जोड़ना पिता मांओं का, गोदी गोद आप सुहाईआ। कलयुग कूड़ रूप होणा काउं का, कल्पणा विच सर्ब कुरलाईआ। पंच विकारा वहिण वहिणा दरयाओ का, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी आप कमाईआ। धरनी कहे प्रभू तूं सुहाउणी मेरी धरत, धवल देणी वड्याईआ। तेरा निरगुण धार खेल वेखां परत, पतिपरमेश्वर खोज खुजाईआ। तूं मालक वाली अर्श, फ़र्शां होणा सहाईआ। अमृत मेघ देणा बरस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। जन भगतां उत्ते करना तरस, रहमत आप कमाईआ। मानस जन्म दी पूरी करनी हरस, हवस रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू जन भगत तेरे सच्चे, सच तेरी सरनाईआ। किरपा कर दे काया माटी कच्चे, तन कंचन गढ़्ह सुहाईआ। गोद सुहा दे आपणे बच्चे, बचपन दे वड्याईआ। जगत तृष्ना विच ना तपे, तृखा देणी दूर कराईआ। तेरे नाम विच रहिण रते, रत्न अमोलक लैणे बणाईआ। सच प्रीती जोड़ दे नते, नाता आपणे नाल वखाईआ। तेरी क्या कोई जाणे मित गते, तूं दाता धुरदरगाहीआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा सहाईआ। धुर मालक बख्श दे दात, वड दाते दया कमाईआ। जगत नाता जोड़ दे नात, दुहरा रंग रंगाईआ। किरपा कर प्रभू प्रभ आप, मेहर नज़र उठाईआ। हरिजन पुछ वात, होणा आप सहाईआ। सच वस्त झोली पा दे दात, दाते दानी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरे भगतां होवे वाधा, जुग जुग मिले वड्याईआ। तूं सब दा पिता पूत दादा, दयावान तेरी सरनाईआ। मैं दिवस रैण अराधा, बिन रसना ढोले गाईआ। तूं मोहण माधव माधा, मेहरवान अख्वाईआ। हरिजन जन हरि गृह करना वाधा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। तूं भगत सुहेला गुरु गुर चेला वाला बाजा, बाज़ी दीन दुनी वेख वखाईआ। शहिनशाह भूप वड राजन राजा, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी कहे प्रभू पोह छब्बी आउंदा नस्सा, आपणा पन्ध मुकाईआ। कुछ लेखा दस्स दे सिँघ मस्सा, मस्सया रैण अंधेरी कलयुग वेख वखाईआ। जिस दे गल विच साढे तिन्न हथ्थ दा होवे रस्सा, दुहरा रंग रंगाईआ। बख्शीश सिँघ दे सिर ते होवे सस्सा, सवा फुट लम्बाई चौड़ाईआ। गिरधारा सिँघ बणा के लाईआं होवण अक्खां, पंज चार सोभा पाईआ। काशी राम पगड़ी संवारी होवे नाल कक्खां, सुक्का घास नज़री आईआ। मैहंदी लाई होवे हथ्थां, धर्म दा रंग बणाईआ। पंजां बीबीआं नक्क विच पाईआं होवण नथ्थां, लड़ी मोतीआं नाल सुहाईआ। वाल खुल्ल्हे कीते होण अट्ठां, अट्ठां ततां सोभा पाईआ। पंजां गुरमुखां रूप धरया होवे भट्टां, सुर ताल नाल गावण चाँईं चाँईंआ। पंज काला निशान लाउणा पटा, ढाई इंच लम्बाई चौड़्हाईआ। पंजां खरकां उत्ते पाईआं होवण छटां, छिटीआं हथ्थ विच उठाईआ। इक्की इक दूजे नूं करदे आउण ठट्ठा, मसख़रयां वाला रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा समरथा, समरथ तेरी बेपरवाहीआ।
१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल तरलोक सिँघ हरी पुर ज़िला जलन्धर दे नवित
सतिगुर दयाल सर्ब सुख दाता, हरि करता वड वड्याईआ। आदि जुगादी जोड़े नाता, जुग जुग मेल मिलाईआ। नाम निधाना दए सौग़ाता, वस्त अमोलक अमुल्ल वरताईआ। अंध अंधेर मेट के राता, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं बण पिता माता, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
धुर दा हरि, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिगुर साचा शाहो शाबास, हरि करता इक अख्वाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, जगत तृष्ना वेख वखाईआ। जगत दुखड़ा करे नास, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सदा सुहेला हो के वसे पास, अन्तर निरन्तर वेख वखाईआ। नाम चला स्वास स्वास, रस रसना रस वखाईआ। लेखा वेख पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर साचा मीतड़ा, पारब्रह्म करतार। जन भगतां लेखा जाणे अनडीठड़ा, जग नेत्र पावे कोए ना सार। आदि जुगादी ठांडा सीतड़ा, इक इकल्ला एकँकार। हरिजन काया चोली रंगे चीथड़ा, नाम मजीठी अगम्म अपार। जुग जुग चलावणहारा रीतड़ा, खेले खेल विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार। सतिगुर साचा दीन दयाल, दयानिध अख्वाईआ। भगत वछल हरि कृपाल, गोबिन्द धुर दा माहीआ। हरिजन सदा होवे रखवाल, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखे लाए अंजाणे बाल, बाली बुद्ध होए सहाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे घाल, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। जीवण ज़िंदगी आपणे हथ्थ रखे सवाल, दूसर समझ कोए ना पाईआ। हरिजन फल लगाए काया डाल, तन माटी आप महकाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, हरि मुर्शद बेपरवाहीआ। हरिजन साचे लए संभाल, सम्बल बहि के दया कमाईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, एथे ओथे होए सहाईआ। हरिजन पोह ना सके काल, महाकाल ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिजुग साचा सच्चा संग, संगी इक अखवांयदा। नाम निधाना चाढ़्हे रंग, दुरमति मैल धवांयदा। अमृत धार वहाए गंग, सर सरोवर गृह वखांयदा। निरगुण नूर चाढ़्ह के चन्द, अंध अज्ञान मिटांयदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्धन कूड़े मात कटांयदा। आत्म परमात्म बख्श के अनन्द, सुख सागर विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमांयदा। सतिगुर सच्चा एक है, एका एकँकार। शब्द सरूपी साची टेक है, लेखा जाणे सर्ब संसार। जन भगतां करे बुध बिबेक है, दुरमति मैल दए उतार। त्रैगुण माया ना लाए सेक है, अमृत बख्शे ठण्डा ठार। चरण प्रीती दस्से टेक है, दूसर अवर ना कोए सहार। पतित पापीआं करे नेक है, काग हँस रलाए हँसा डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे साचा बख्श आप प्यार।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर दी निवासी
सतवन्त कौर दे नवित
नारद कहे सुण लै सज्जण मग्घरा, चौधवीं दिआ चन्ना, चौधवें दिन दयां जणाईआ। सच प्यार मुहब्बत वाला नूर मेरा पंगरा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह तक्क जोती धार निरगुण संवार के आपणा घग्गरा, बैठी रूप बदलाईआ। जिस दा कद्द ना लम्मा ना मधरा, वेखण विच किछ ना आईआ। ओह जन भगतां पूरीआं करे सधरा, सदा सद आपणी खेल खिलाईआ। निरवैर हो के करे अदला, इन्साफ़ इक समझाईआ। जिस काहन चरण छुहाया दजला, दो जहानां वेख वखाईआ। जो रहमत करे फज़ला, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दे प्यार विच प्रेम सारे पाउंदे कजला, नेत्र लोचन नैण अक्ख मटकाईआ। ओह सुणावे आपणी अगम्मी ग़ज़ला, गरज समझ कोए ना पाईआ। तूं दीन दुनी विच पन्ध मार के भज्ज ला, भज्जणा वाहो दाहीआ। प्रभ दर्शन कर के रज्ज ला, लोचन नैण बिगसाईआ। आपणा पर्दा कज्ज ला, ओढण सीस छुहाईआ। सच दवार विच प्या सज ला, बंक मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। मग्घर कहे मेरा ख़ुशीआं विच झुकदा सीस, सिर सर निवाईआ। मैं वेखां इक जगदीश, जो जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म विच आदि जुगादि पीसण रिहा पीस, जुग चौकड़ी चक्की चल्ले वाहो दाहीआ। तिस दी करे कोई ना रीस, सन्मुख रहिण कोए ना पाईआ। ओह स्वामी कर के अचरज रीत, रीतीवान वेख वखाईआ। जिस भेव चुकाउणे मन्दिर मसीत, काअब्यां करे रुशनाईआ। उहदी सच दी सच प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सदी बरस ना जावण बीत, दिवस दिहाढ़े वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति तेरी वड्याईआ। नारद कहे वेख खेल श्री भगवन्नया, भगवन दया कमाईआ। जिस सब दा बेड़ा बन्न्हया, दो जहान दए वड्याईआ। ओह मालक धनी धन धन्नया, धन्न सतिगुर इक अख्वाईआ। जिस दा रूप अगम्मा चन्नया, चन्द चांदने दए वड्याईआ। सो स्वामी लेखा जाणे वजूद तन्या, तत्व ततां वेख वखाईआ। जिस आत्म धार भेजी कन्या, कायनात रंग रंगाईआ। जन जनणी हो के आपे जन्या, धुर दी बणी जणेंदी माईआ। लेखे रखे पवण स्वामी दमया, दामनगीर बेपरवाहीआ। एहदा लहिणा देणा लेखा नाल गंगू पम्मया, भतीजी ओसे दी नज़री आईआ। जिस गुजरी हाल वेख के नैणां नीर वहन्नया, रो रो दिती दुहाईआ। क्यों नमक हरामी होया अन्नयां, चाचे दिता दृढ़ाईआ। उस इक सुणी ना कन्या, बहिरा हो के झट लँघाईआ। ओह आह विच मेरा सतिगुर आवे भन्नया, गोबिन्द धुर दा माहीआ। जिस मेटणा हद्द बन्नया,
दीनां मज़्हबां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जगत कर्मया, कर्म कांड दा मालक इक अख्वाईआ।