पुस्तकालयभाग २३

१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ जम्मू शहर विच वज़ारत रोड चेला सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मैं आदि दी सिख्या सिक्खी, पुरख अकाल दीन दयाल दिती दृढ़ाईआ। जिस दी धार किसे ना लिखी, लेख लेखणी विच बन्द ना कोए कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पाए कोए ना हिस्सी, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर वेख सके कोई ना मुनी ·षी, जगत नेत्र लोचण नैण ना कोए जणाईआ। अक्ल बुद्धी समझ सके कोए ना लिपी, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा रूप मुक्ता सिहारी औंकड़ दिसे कोए ना टिप्पी, लांव दुलांव ना कोए चतुराईआ। उस दी खेल सदा निती, नित नवित आपणा रूप बदलाईआ। निरवैर निराकार निरँकार बण के हिती, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस दी आदि जुगादि समझे कोए ना मिती, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। जो लख चुरासी वेखणहारा चिती, चित वित ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। जिस दी धार कोए ना जित्ती, हार विच ख़लक ख़ुदाईआ। ओह परमात्म धार सब दा पिती, पतिपरमेश्वर नूर अलाहीआ। जिस ने जुग चौकड़ी आपणी हुक्मी खेल मिथी, मिथ्या दस्से सर्ब लोकाईआ। उस दी जाणे कोए ना स्थिति, थित वार भेव कोए ना आईआ। जिस दे चरणां विच त्रैगुण माया टिकी, पंचम तत तत शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे मेरी बेपरवाही, समझ समझ तों बाहर रखाईआ। मैं निरगुण धार आदि जुगादि राही, रहिबर हो के वेख वखाईआ। दो जहान अगम्मढ़ी मेरी शाही, शहिनशाह हो के हुक्म वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर रहे सीस निवाई, धरनी धवल निउँ निउँ लागे पाईंआ। मेरा लहिणा देणा लेखा थल अस्गाही, समुंद सागरां खोज खुजाईआ। उच्चे टिल्ले पर्वत वेख नैण अक्ख उठाई, लोचण नैण नाल मिलाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर संदेसा देवां बण के धुरदरगाही, गृह गृह आपणा हुक्म वरताईआ। तत वजूदां दे वड्याई, आत्म धार जोत कर रुशनाईआ। सतिगुर शब्द भुगता गवाही, शहादत इक्को इक रखाईआ। आदि अन्त दा बण के माही, महबूब हो के वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाई, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। लख चुरासी वंड वंडाई, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी रीत चलाई,

सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा कहे मैनूं पुरख अकाला चुकदा, बिन हथ्थां हथ्थ छुहाईआ। जिस दा रूप नहीं किसे मनुख दा, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह मालक ख़ालक परमात्म धार उच्च दा, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जो आदि अन्त कदे ना लुकदा, परदयां विच ना कोए छुपाईआ। उस दा नाता सतिगुर शब्द पिता पुत दा, बिधाता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा खेल ना कदे निखुट दा, जगत चोग ना कोए चुगाईआ। सति सच नाता कदे ना तुट्टदा, टुटयां लए मिलाईआ। उहदा लेखा आदि जुगादी एका तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा दए समझाईआ। जिस दे प्यार विच पैंडा मुक्कदा, आवण जावण रहे ना राईआ। ओह खेल करे अबिनाशी अचुत दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लाहीआ। लेखा वेखे कलयुग वाली सुहञ्जणी रुत दा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पर्दा कहे मैं पावां पर्दा, समझ किसे ना आईआ। मैं इक प्रभू दा बरदा, जो आदि जुगादी धुर दा माहीआ। मैं सेवक साचे घर दा, गृह बैठा सीस निवाईआ। मैं इक अकाल तों डरदा, जो सब दा पिता माईआ। जो सब दा घाड़न घड़दा, विष्न ब्रह्मा शिव दए वड्याईआ । जिस दा हुक्म संदेशा निरअक्खर धार अवतार पैग़म्बर गुरु पढ़दा, बिन सरवणां करे शनवाईआ। ओह लेखा जाणे चोटी जड़ दा, चेतन हो के खोज खुजाईआ। उस दा लहिणा देणा लैहंदयों होणा चढ़दा, चढ़दी कल वखाईआ। जिस जगत किला बणाउणा हँकारी गढ़्ह दा, हउँमे नाल वड्याईआ। ओह सचखण्ड दवारे खड़्हदा, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। जिस लेखा वेखणा सीस धड़ दा, धाड़वी बणे धुरदरगाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। हुक्म कहे मैं वरतां लोकमात, प्रभ देवे माण वड्याईआ। इक संदेशा देवां बात, बातन दयां जणाईआ। कलयुग वेख अंधेरी रात, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सति धर्म दिसे ना कोए प्रभात, प्रभाती रंग ना कोए रंगाईआ। आत्म परमात्म दिसे कोए ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ । झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन दुनी रही कुरलाईआ। अन्त सब दी होणी वफ़ात, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मैं संदेशा देवां बिना पात, पत्रका नाल ना कोए रखाईआ। किरपा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। जिस दा लेखा चढ़दी दिशा ख़ास, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। कूड़ कुड़यारा कुटम्ब करना नास, नास्तिकां हलूणे दे जगाईआ। शंकर डौरु वाहे उत्ते कैलाश, आपणी ख़ुशी बणाईआ। राय धर्म चित्रगुप्त दे लेखे करे तलाश, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ । लाड़ी मौत कहे मैं घर घर वेखणी लाश, भज्जां वाहो दाहीआ। काल कहे

मैं सब नूं देवां शाबाश, महाकाल नाल मिलाईआ। धरनी कहे मेरा खुल्हा होणा झाट, मेंढी सीस ना कोए गुंदाईआ। सदी चौधवीं कहे मेरा पन्ध मुके वाट, पैंडा पन्ध रहे ना राईआ। हज़रत ईसा कहे मैं निरगुण सरगुण धार करां टाक, बोलां सहिज सुभाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण साडा पूरा होवे भविक्ख्त वाक, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट दिसे उदास, हैरत विच हैरानी नज़री आईआ । सब नूं भुले गोपी कान्हा वाली रास, ख़ुशीआं रंग ना कोए चढ़ाईआ । कलयुग कहे मेरी पूरी होवे ख़ाहिश, तमन्ना अवर ना नाल मिलाईआ। मैं कूड़ कुड़यार दी पहन पोशाक, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। फेर हज़रत ईसा दा वेख कलाक, वक्त वक्त विच्चों दृढ़ाईआ। चौदां तबकां मुहम्मद खोल्ह के वेखे ताक, बिन नैणां नैण उठाईआ। मूसे नज़री आवे इक्को हाट, जिथ्थे हटवाणा बैठा नूर अलाहीआ। नानक जाण अगम्मी गाथ, अक्खर अक्खरां विच्चों समझाईआ। जिस विच लेखा होवे घनईए वाले राथ, संदेशा अर्जन नाल जणाईआ। गोबिन्द धार उडा के बाज, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। नव सत्त दा तक्क के राज, रईयत वेखे थांउँ थाँईंआ। किस बिध बदलणा दीन दुनी समाज, समग्री सति सच वरताईआ। इक्को सीस सुहा के ताज, तख्त दीन दुनी उलटाईआ। की लेखा होवे सतिगुर शब्द गुरु गुर महाराज, महिमा कथ की दृढ़ाईआ। किस बिध सब दी खोल्हे जाग, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। निरगुण धार रच के काज, सरगुण सच दए वखाईआ। भेव खुल्हा के देस माझ, मौजूदा आपणा पर्दा लाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। भेव कहे मैं आदि जुगादी गुझा, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा राज़ किसे ना बुज्झा, बिन सतिगुर शब्द ना कोए पढ़ाईआ। मैं भेव चुकाउणा दूजा, दुतीआ रहे ना राईआ। इक्को पुरख अकाला करना उग्घा, उगण आथण वज्जे वधाईआ। खेल वेखणा उपर वसुधा, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। जिस दे उत्ते नौ खण्ड पृथ्मी होणा युद्धा, युधिष्टर दी आशा पूर कराईआ। जो संदेशा दे के गया गुर अर्जन बाबे बुढ्ढा, बिना बुढेपे आप दृढ़ाईआ। हरिगोबिन्द जिस धार नूं मारया ठुड्डा, ठोकर नाल हिलाईआ। राम ने मुट्ठी भर के रुग्गा, ख़ाक चारों तरफ उडाईआ। उस दा वक्त सुहञ्जणा पग्गा, थित वार नाल मिलाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी अन्तिम आपणा सम्बल वेखण आया झुग्गा, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जिथ्थे इक्को दीपक होवे उदा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो आदि जुगादी कदे ना बुझा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं करनेहारी, जुग जुग सेव कमाईआ। मैं वेखे खेल पैग़म्बर गुर अवतारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी तक्कदी रही खेल न्यारी, की

निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द अगम्मे सुणदी रही धुन्कारी, की नादी नाद करे शनवाईआ। अक्खरां वाले वेखदी रही लिखारी, की लिख लिख लेख बणाईआ। रसना जिह्वा वाले तक्कदी रही पुजारी, की ढोले सोहले गाईआ। अन्तर आत्म तक्कदी रही ख़ुमारी, निरन्तर हो के पर्दे लाहीआ। जुग चौकड़ी भज्जी वारो वारी, आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं सब दी ख़ाहिश रही विचारी, विचरके दयां सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त कलि कल्की आए अवतारी, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जो सब दी पाए सारी, सरसे दे कन्ढ्ढे गोबिन्द गया जणाईआ। जो आत्म परमात्म बन्न्हे धारी, धरनी धरत धवल धौल दए वड्याईआ। एका मार्ग दस्स संसारी, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर एकँकारी, वाहिद आपणा खेल खिलाईआ। जिस दी भगतां नाल होवे यारी, यराने पिछले तोड़ निभाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ दी पावे सारी, नव नौ दा पन्ध मुकाईआ। हरिजन साचे कर प्यारी, प्रेम मुहब्बत विच रखाईआ। उहदा लेखा लेख लिखण तों बाहरी, बहरहाल सके ना कोए समझाईआ । सो पुरख अकाला दीन दयाला लोकमात होवे ज़ाहरी, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी भविक्ख्तां वाली सब ने लिखी डाइरी, अक्खरां विच शनवाईआ। सो कलि कल्की निहकलंका इक अवतारी, अवतर बेपरवाहीआ। शाहो भूप बण सिक्दारी, आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां बख्श चरण प्यारी, चरणोदक नाम प्याईआ। जन्म जन्म दी कट बीमारी, चुरासी फंद कटाईआ। सचखण्ड बख्श दवारी, द्वारका वासी दा लेखा नाल मिलाईआ। बावन तेरी बन्न्हे धारी, धर्म दी धार वड्याईआ। रिषीआं दी रखीशरां तों बाहर पावे सारी, महासार्थी इक अख्वाईआ। तेरां सौ सतासी रंग चाढ़्ह अपारी, अपरम्पर दए वड्याईआ। जिस साहिब नूं नमो नमो नमो कहि के सारे करन निमस्कारी, निव निव लागण पाईआ। ओह सब दा लहिणा देणा चुकाउण आया उधारी, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा सिक्दारी, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ जम्मू शहर वज़ारत रोड ते अजीत सिँघ दे गृह

माया कहे मेरी जगत प्यारी ममता, मोह विच सारे लवां भरमाईआ। माण रहिण देवां ना विद्या वाले पंडता, अक्ल बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। गुरु गुरदेवा रहिण ना देवां मनता, मनसा कल्पणा विच हल्काईआ। प्यार रहिण ना देवां

धर्म धार दी संगता, सति सच दयां भुलाईआ। जगत धार बणा के हंगता, आपणा खेल खिलाईआ। राज राजान शाह सुल्तान मेरा होवे मंगता, भिखारी हो के झोली डाहीआ। मेरा रूप नहीं किसे वजूद तन का, तत्व तत नज़र कोए ना आईआ। मेरा नाता सच्चा मन का, मन का मणका दयां भवाईआ। मेरा विरोध सदा ब्रह्म का, पारब्रह्म दिती वड्याईआ। मेरा लेखा कोई ना जाणे जन्म का, जुग जुग मेरी बेपरवाहीआ। मेरा लेखा नहीं किसे हया शर्म का, शरअ दी वंड ना कोए वंडाईआ । मेरा नाता नहीं वरन बरन का, मज़्हबां संग ना कोए बणाईआ। मेरा खेल ममता वाले भरम का, लोभ विच तृष्ना करां हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आसरा देवे आपणी शरन का, सरनागत हो के सीस निवाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ गुरचरण सिँघ जम्मू शहर वज़ारत रोड ते

माया कहे मैं जगत जुग प्यारी, प्रेमका रूप बणाईआ। मेरे मित्र नर नारी, सज्जण सखा सर्ब अख्वाईआ। मैं फिरां सदा जुग चारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी सारे करदे दारी, प्रीती विच आपणा बन्धन पाईआ। मेरे विच बड़ी हुशियारी, सवाधान हो के दयां समझाईआ। मैं शाह सुल्तानां करां ख्वारी, पातशाह ख़ाक विच रुलाईआ। मैं जगत जिज्ञासुआं बणावां दुराचारी, लोभ विकार विच हल्काईआ। मैं पिता पुत्तरां कोलों करावां ग़द्दारी, पल्ला पल्लू नालों छुडाईआ। मेरा खेल सदा दिउहाढ़ी, दिवस रैण खेल खिलाईआ। मैं लजपत रहिण देवां ना किसे दाढ़ी, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरी सब तों डूँग्घी खारी, जगत जहान विच सुटाईआ। मैं सब तों उतम श्रेष्ट लाड़ी, मैनूं शाह सुल्तान ग़रीब निमाणे सारे लैण प्रनाईआ। मैं आपणी मंज़ल चढ़ के वेखां खारी, जुग जुग सगन मनाईआ। कायनात सृष्टी कर विभचारी, कूड़ कुकर्म रंग रंगाईआ। मैं फिरां विच दरबारी, दरे दरबार सोभा पाईआ। मैनूं सारे करन निमस्कारी, पूजा विच सीस झुकाईआ। मैं फिरां मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवारी, आपणी लै अंगड़ाईआ। साबत रहिण देवां ना किसे ईमानदारी, ईमान विच बचया रहिण कोए ना पाईआ। मेरी ठग्ग चोरां नाल यारी, यराने मेरे नाल रखाईआ। मेरा खेल जगत समझ तों बाहरी, चार जुग समझ किसे ना आईआ। मैनूं इशारा दे के गए गुर अवतारी, पैग़म्बर संदेसयां विच सुणाईआ । नी तूं नवजोबन मुटयारी, जुग चौकड़ी तैनूं सके ना कोए प्रनाईआ। मैं हस्स के ख़ुशीआं नाल सज्जी बांह उलारी, आपणी करवट लई बदलाईआ। बिना तन वजूद तों कर शृंगारी, बिना नैण तों नैण मटकाईआ। बिना अक्खीआं तों निगाह मारी, चारों कुण्ट

खोज खुजाईआ । मेरी कवण पाए सारी, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लँघया आपणी वारी, जगत पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आप निरँकारी, निरवैर आपणी खेल खिलाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ फुम्मण सिँघ जम्मू शहर वज़ारत रोड ते

माया कहे मैं आदि दी जोबनवन्ती, मेरा रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नाल श्री भगवन्ती, जिस भगवती भगौती भगवन दिती वड्याईआ। मेरा नूर नुराना रूप बसन्ती, बसन्त रुत दए वड्याईआ। मेरे खेल दी लिखी गई इक नहीं पंगती, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। मैं कोई भिखारन दरवेशण नहीं मंगती, दर दर अलख जगाईआ। मेरी धार नहीं पंज तत दी, तत्व तत ना कोए वड्याईआ। मेरी सिख्या नहीं कोई मति दी, बुद्धी रंग ना कोए रंगाईआ। मैं वणजारन इक्को कमलापति दी, जो पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। उसे दा सथ्थर घत दी, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज गया हंढाईआ। मैं बणी नहीं किसे रत्त दी, बूँद रक्त ना संग बणाईआ। मेरी खेल नहीं किसे हथ्थ दी, हथ्थ नाल हथ्थ ना कोए मिलाईआ। मैं कथा कहाणी दस्सदी, सच दयां सुणाईआ। मैं मन दे सन्मुख हो के वसदी, गृह इक्को डेरा लाईआ। मेरी शकल सदा प्रतख दी, अक्ल दयां भुलाईआ। जे सच पुछो मेरी कीमत नहीं कोई कक्ख दी, कक्खों लख दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं आस रखी इक समरथ दी, जो आसा पूर कराईआ ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ राम कौर जम्मू शहर वज़ारत रोड ते

माया कहे मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बड़ी चलाक, मेरी चलाकी समझ किसे ना आईआ। मोह ममता दा खोल्ह के ताक, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। पवण पवण भजा के राक, भज्जां वाहो दाहीआ। शाह सुल्तान बणा के साक, सज्जण आपणे रंग रंगाईआ। अन्त सब दी बणा के ख़ाक, मिट्टी खेह दयां उडाईआ। मेरा जुग चौकड़ी सब ने कीता भविक्ख्त वाक, अवतार पैग़म्बर गुरु गए सुणाईआ । सदी चौधवीं तूं घर घर करना नाच, मुख घूँगट लैणा उठाईआ। कूड़ विकार दी करनी बात, बातन आपणा डेरा लाईआ। तेरी वेसवा वाली होवे रात, जगत जिज्ञासुआं संग बणाईआ। किसे दी रहिण

ना देवीं पात, पतिव्रत नज़र कोए ना आईआ। तूं वेखीं बिन नैणां मार झात, झाकी आपणी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी शब्दी धार तेरा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ अमरो देवी जम्मू शहर नहर ते

माया कहे मेरा सोहणा सुचज्जा रंग, रंगत दीन दुनी चढ़ाईआ । मेरा सब दे नाल संग, घर घर आपणा आसण लाईआ। मेरा प्यार ना होवे भंग, जगत विच्चों ना कोए कढ्ढाईआ। मैं डौरु डंक वजावां मृदंग, नाअरे ढोले सोहले गीत सुणाईआ। मेरे हुक्मे अन्दर विकार पंज, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। मेरे भरे ख़ज़ाने गंज, जुग जुग सके ना कोए मुकाईआ। मैनूं कदे ना आए रंज, रंजश विच कदे ना आईआ। मैं सदा रहवां अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मेरी ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दना विच सब नूं सीस झुकाईआ। मेरे जुग चौकड़ी केते गए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं सदा सुत्ती मोह ममता वाले पलँघ, जिस दी पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। मैं जुग चौकड़ी पावां वंड, सोहणी खेल खिलाईआ। मैं सब दी वढ्ढां कंड, सीस धड़ अड्ड कराईआ। मेरा सब तों वक्खरा पखण्ड, भेख समझे कोए ना राईआ। मैं उच्ची कूक के पावां डण्ड, खेखन आपणा दयां जणाईआ। मैं शाह सुल्तानां फड़ा के हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, राज राजानां दयां लड़ाईआ। मैं प्यो पुत्तरां करा के वंड, भैण भ्रावां नाता दयां तुड़ाईआ। मैं धर्म दवारयां अन्दर लँघ, धर्म दी धार दयां भुलाईआ। मेरा सब तों नूर नुराना चमके चन्द, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। मेरा सारे गाउंदे छन्द, रसना जिह्वा सिफ्त सलाहीआ। मेरा बिना वजूद तों सब नूं प्यारा लग्गे चम्म, चम्म दृष्टी वाले सारे दयां भुलाईआ। ना हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता विच कदे ना आईआ। मैं नित नित करां आपणा कम्म, कामनी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार एकँकार दया कमाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ ईश्र सिँघ पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू

माया कहे मैं नज़र आई किसे ना नेत्र, अक्खीआं वाले सारे लवां भरमाईआ। मेरा समझे कोई ना खेत्र, चार कुण्ट

वंड ना कोए वंडाईआ। मेरे हुक्म दा पढ़े कोई ना पेपर, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं जाए कोई ना वेचण, ख़रीददार सारी दीन दुनी समझाईआ। मेरा सब तों वक्खरा पेचन, पेचा आपणा देणा लगाईआ । मेरा माया विच हेतन, माया ममता संग बणाईआ। माया माया कहि के मैनूं सारे मथ्था टेकण, बिन माया तों अवतार पैग़म्बर गुर ख़ुशी ना कोए बणाईआ। मेरा धर्म दवारयां उत्ते ठेकण, ठेकेदारी इक रखाईआ। मेरे चरणां विच शाह सुल्तान लेटण, मैं आपणे तख्त बैठी सोभा पाईआ। मैनूं दुशाल्यां दे विच लपेटण, सांभ के रखण थांउँ थाईंआ। मेरी पूजा करदे केतन केतन, केती ध्यान लगाईआ। मैं अनक अनेक कीते चेतन, रातीं सुत्तयां नींद ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी जगत बणाए रेखन, रेखा सब दी वेख वखाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सूरत सिँघ पिण्ड गुरवाली ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा ममता वाला भण्डार, मोह विच रखाईआ। मैथों मंगदे कोटन कोटि विच संसार, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मेरी पूजा करदे नर नार, निव निव सीस झुकाईआ। धूप दीप करन घृत डार, सुगंधीआं नाल महकाईआ। विचोला बणाउण विच नर निरँकार, प्रभू साडा हो सहाईआ। साडे घर माया आवे साडे दुखड़े दए निवार, आशा तृष्ना पूर कराईआ। मैं हस्स हस्स वेखां की खेल करे संसार, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मैं मस्त जवानी विच फिरां चारों कुण्ट वारो वार, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस नूं इक वेर घुंड चुक्क के दयां दीदार, नैण नैणां नाल मिलाईआ। ओह सब कुझ मेरे उतों देवे वार, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। मेरा प्यार ओहदे दिल दा होवे दिलदार, दिलबर हो के सेव कमाईआ। मेरी खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी दयां जणाईआ। मैं जिस दे अन्दर अज्ज वड़ी ते कल्ह नूं हो जावां बाहर, प्रीती सदा ना कोए रखाईआ। शाह सुल्तानां सिर पवावां छार, ख़ाक विच मिलाईआ। मेरा खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी किसे दी सुलखणी बणी नहीं नार, इक घर रह के सेव ना सकां कमाईआ। चार जुग दे शास्त्र मैनूं कर ना सके गिरफतार, बन्धन विच बन्द ना कोए बंधाईआ । मैं आदि जुगादि दी जोबनवन्ती मुटयार, नव जोबन इक अख्वाईआ। मेरा समझे ना कोए शृंगार, वस्त्र भूषन नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिंगा सके ना कोए संवार, अंगी हथ्थ ना कोए रखाईआ। मेरा लेखा कागद कलम ना लिखणहार, श्याही चले ना कोए चतुराईआ । मैं बन्द होई नहीं कदे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ गुरदवार, हुक्मे अन्दर हुक्म ना कोए मनाईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक शहिनशाह

इक सिक्दार, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। जिस दे चरण कँवल जावां बलिहार, बलि बलि सीस निवाईआ। मैं आशा रखी जुग चौकड़ी चार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कवण वेला मेरा माही मिले मैनूं बख्शे चरण प्यार, चरणोदक आपणा जाम प्याईआ। जो रूप रंग रेख तों होवे बाहर, निहकलंक नरायण नर वड्याईआ। मैं ओस दी ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। धूढ़ी मस्तक लावां छार, कदम बोसी विच आपणा शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सची सरकार, सरकारे आला ख़ुदा तुआला इक्को इक अख्वाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सुरजीत कौर जम्मू शहर वज़ारत रोड

माया कहे मैं सदा सद अकेली, अकल कलधारी दिती वड्याईआ। मैं वसां गृह नवेली, मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। मैं लोकमात बणी नहीं किसे दी चेली, जगत सीस ना किसे निवाईआ । सज्जण प्यारा बणया नहीं कोई बेली, बेल्यां जंगलां विच भज्जां वाहो दाहीआ। मैं आपणी खेल अनोखी खेली, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ । मैं अन्तर निरन्तर सब नूं आपणे नाल रही मेली, मिलणी मोह वाली रखाईआ। मेरा बन्धन सब तों वक्खरा जेली, जिस दी मुन्याद ना कोए समझाईआ। मैं सब तों हो के वेहली, आपणा पल्लू लवां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं बणन ना देवे किसे दी सहेली, सच संग ना कोए रखाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ किशन लाल जम्मू शहर

माया कहे मैं सब दे वसां नज़दीक, गृह गृह अन्दर डेरा लाईआ। मेरा मन्दिर अंधेरा तारीक, जिथ्थे नूर ना कोए रुशनाईआ। मैनूं वंडण वाला नहीं कोई शरीक, लाशरीक दिती वड्याईआ। मेरे विच सच तौफ़ीक, देवणहार इक गुसाँईंआ। मैं कोई प्यारा रखया नहीं रफ़ीक, फ़रीकां वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी करे ना कोए तस्दीक, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। मैं जुग चौकड़ी बदली लीक, लाईण नैण नज़र किसे ना आईआ। मैं शाह सुल्तानां राज राजानां बदल देवां नीत, नीतीवान रहिण कोए ना पाईआ। मैं कूड़ कुड़यार बंधा प्रीत, बन्धन बंधां चाँईं चाँईंआ। काया रहिण ना देवां ठांडी सीत, अग्नी

तत जलाईआ। झगड़े पुआ के मन्दिर मसीत, मट्ठां करां शनवाईआ। सति रहिण ना देवां किसे चीत, ठगौरी घर घर दिती वखाईआ। मेरी सब तों वखरी बख्शीश, बख्शिश हो के रहमत रूप बणाईआ। मेरी कोई ना करे रीस, मेरा रूप ना कोए वखाईआ। मैं खेल खेलणा बीस बीस, बीस बीसा दए वड्याईआ। मैं वेखां इक्को छत्र झुल्ले इक साहिब दे सीस, जो जगदीश्र धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्मे अन्दर पीसण रही पीस, माया ममता चक्की जगत चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा जाणे नीकन नीक, ऊँचो ऊँच अगम्म अथाहीआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ संसार सिँघ दे गृह जम्मू शहर विच

माया कहे मैं जोबनवन्ती हसीन, मेरी सूरत मूर्त जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा जुग चौकड़ी प्राचीन, चार जुग दे शास्त्र मेरी सिफ्त सलाहीआ। मैं नित नित होई ना किसे अधीन, जगत नवित आपणा खेल खिलाईआ। विद्या विच मैनूं सक्या कोई ना चीन, अन्तष्करन विच अन्त कहिण कुछ ना पाईआ। मेरा मार्ग बड़ा महीन, ग्रन्थ शास्त्र ढोले गाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा नाल लोक तीन, त्रैगुण आपणा रंग रंगाईआ। मैं कदे नहीं होई मस्कीन, निरमाणता रूप ना कोए दरसाईआ। मैं सति धर्म जुग जुग लवां छीन, एह मेरी बेपरवाहीआ। शहिनशाह बणावां कमीन, दर दर देवां फिराईआ। सदा सदा करदी रव्हां तरमीम, हिस्से हिस्सयां वंड वंडाईआ। मेरा लेखा जाणे मेरा मालक करीम, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस बंधाया मेरा यकीन, धरवास इक्को इक रखाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सवरण कौर दे गृह जम्मू शहर विच

माया कहे मैं आदि जुगादि नौजवान, जोबनवन्ती सोभा पाईआ । मैनूं सतिगुर शब्द दिता दान, परम पुरख दिती वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कीता परवान, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। मैं त्रैगुण हो बलवान, रजो तमो सतो रूप वखाईआ। पंज तत कर प्रधान, दिती माण वड्याईआ। मोह ममता बणा निशान, जगत दयां झुलाईआ। लालच विच फसा के राज राजान, शाह सुल्तान दयां हिलाईआ। मैनूं वस कर सके कोई ना काहन, चरण कँवल लवां ना कोए सरनाईआ। मैं नित नवित

खेल करां महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। मैं युद्ध करावां घमसान, राम रावण खेल खिलाईआ। मेरा धर्म दी धार नाल धर्म दा इक ब्यान, कौरव पांडव देण गवाहीआ। मैं पैग़म्बरां दे पहचान, साची खेल खिलाईआ । नाम इष्ट बख्श कलाम, कलमा कायनात रंग रंगाईआ। मैं शरअ दी बण शैतान, छुरी शरीअत रंग रंगाईआ। मेरा लेखा समझे ना कोई विच जहान, जीव जंत चले ना कोए चतुराईआ। माया कहे मैं सब नूं करां बेईमान, पिता पूत दयां लड़ाईआ। धरनी उत्ते सारे ख़ाक रहे छाण, माटी खेह मात उडाईआ। मैं हथ्थ ना आई किसे बलवान, योद्धे सूरे दित्ते घाईआ। मैं लड़ां विच मैदान, चण्डी हो के चमकां थांउँ थाँईंआ। मेरा रूप बेपहचान, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरे ढोले सारे गाण, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। मैं सब नूं करां नादान, अक्ल बुद्धी चले ना किसे चतुराईआ। माया कहे मैं ममता वाली मेरा ना स्वास ना कोई प्राण, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। मैं जिधर जावां उधर मैनूं करन प्रणाम, राज राजान सीस झुकाईआ। मैं कलयुग अन्त आपणा झुलाउणा चाहुंदी निशान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप उठाईआ। संदेशा देवां जिज्ञासूओ उठो नौजवान, आपणा बल लओ प्रगटाईआ। अमीरी ग़रीबी मेरा युद्ध होवे घमसान, घुंमण घेरी विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलमे तों बाहर मेरी करे कल्याण, कायनात दा लेखा मेरे संग बणाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ जम्मू शहर अंग्रेज़ सिँघ दे गृह

माया कहे मैं जोबनवन्ती अगम्मी सुनक्खी, जग नेत्र लोचन नैण नज़र किसे ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैनूं वेखे कोई ना अक्खीं, अक्खरां विच मेरे ढोले गाईआ। सिफ्त सलाह मेरे साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणे हुक्म विच रखी, जुग चौकड़ी धरनी धरत धवल धौल उत्ते सेव कमाईआ। बोध अगाध शब्द अनादी नाल मैनूं सिख्या अगम्म दस्सी, दहि दिशा तों बाहर कीती पढ़ाईआ। मैं गृह गृह मन्दिर घर घर जगत जिज्ञासुआं वसी, तन मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। मैं ख़ुशी ग़मी तों बाहर सदा खिड़ खिड़ हस्सी, हस्ती तक्क के बेपरवाहीआ। मेरी धार किसे कोलों जाए ना मथी, मथन कर ना कोई वखाईआ। मैं इक्को साहिब दे सथ्थर लथ्थी, शाह सुल्ताना जो अख्वाईआ। मैं उस दे चरणी ढट्ठी, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ । मैनूं कोटन कोटि कर के गए इक्ट्ठी, अन्त ख़ाली हथ्थ वखाईआ। मैं दिवस रैण फिरां नट्ठी, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। दरोही मेरी अन्तिम मंज़ल टप्पी, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। मैं

अवतार पैग़म्बरां वाली पढ़ी पट्टी, हरफ़ हरूफ़ां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अगम्म अथाहीआ। माया कहे मैं सब तों दिसां सुचज्जी, गुणवन्त अख्वाईआ। मेरी तृष्ना कदे ना रज्जी, सांतक सति ना कोए कराईआ। मेरी जुग जुग जोत जगी, चारों कुण्ट डगमगाईआ। मेरी धार वेख लओ बग्गी, दूसर रंग ना कोए रंगाईआ। मेरी अग्नी घर घर लग्गी, दीन दुनी ना कोए बुझाईआ। मैं आपणी ख़ुमारी विच मधी, मस्त मस्तानी रूप बणाईआ। मैं नाच वेखणा चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं दीन दुनी मन कल्पणा करनी लबी, लोभ मोह हँकार विच फसाईआ । मैं सब दे लूं लूं रचणा हड्डी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। शाह सुल्तानां लग्गण नहीं देणी अड्डी, चोटीआं सब दीआं दयां मुन्नाईआ। किरपा करे मेरा सूरा सरबगी, मैनूं देवे माण वड्याईआ। मैं किसे नूं दर्शन करन देणा नहीं उपर शाह रगी, पुरख अकाल मिलण कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट मेरी अंधेरी वगी, हुलारा दो जहान रखाईआ । मेरा मालक नूर अलाही रब्बी, यामबीन ओट तकाईआ। मैं सब दी वेखणी अन्तिम हद्दी, हदूदां फोल फुलाईआ। मैं कूड़ कुड़यारे भार नाल लद्दी, बोझल हो के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। माया कहे मैं आदि जुगादी एक रूप, दुतीआ रंग ना कोए बदलाईआ। मेरा मालक शाहो भूप, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस मैनूं दिती सूझ, समझ दिती समझाईआ। मैं उस दे चरणां जावां झूज, जो सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, रहिबर नूर अलाहीआ। जो हर थाँ दिसे मौजूद, बैठा सोभा पाईआ। उस मैनूं माण दिता काया पंज भूत, ततां विच आपणा तत मिलाईआ। मैं वसां चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। मेरा नाता नाल जूठ झूठ, कलयुग जीवां रंग रंगाईआ। मैं मोह विकारे झूटा रही झूट, ममता नाल हल्काईआ। मेरा इक्को ताणा पेटा सूत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सति धर्म नूं सब दे हिरदयों कर दयां कूच, कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेरा साथी अवधूत, सगला संगी सोभा पाईआ। सब दे भाण्डे ख़ाली कर के ठूठ, साढे तिन्न हथ्थ दित्ते वखाईआ। आत्म परमात्म नाता गया टूट, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। गुर चेल्यां रहिण नहीं दिता सलूक, पिता पूत दित्ते लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। माया कहे मेरी जोबनवन्ती जवानी, आयू समझ किसे ना आईआ। मेरी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत तों बाहर जणाईआ। मेरा खेल अगम्म महानी, ख़लक समझे मूल ना राईआ। मैं आपणे गृह दी राणी, रईयत दीन दुनी वेख वखाईआ। मेरा संगी मनुआ सब दा बानी, मेरे अणयाले तीर चलाईआ। मैं झगड़ा वेखां चारे खाणी, अण्डज

जेरज उतभुज सेत्ज फोल फुलाईआ। मैं चार जुग दे शास्त्रां तक्की बाणी, भेव अभेदा आपणा आप चुकाईआ। मैं कदे ना बणां निमाणी, निम्रता रूप ना कोए बणाईआ। मैं हुक्म दी हुक्मरानी, जुग जुग खेल खिलाईआ। मैं झगड़े पावां जीव प्राणी, आप आपणा रंग रंगाईआ। मेरे प्यार विच साध सन्त सुरत होवे मस्तानी, नाम ख़ुमारी रहिण कोए ना पाईआ। मैं धर्म दवारयां जूह दस्सां बेगानी, सच गृह नज़र कोए ना आईआ । मेरा वक्त जगत बड़ा तूफ़ानी, शौह दरया दए रुढ़ाईआ। सदी चौधवीं मैं हर हिरदे वसाई बेईमानी, बेवा रूप होई लोकाईआ। पवित्र रिहा ना कोई जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अमीर ग़रीब गए बदलाईआ । चतुर बुद्धी दी रही ना कोई बिदमानी, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ । मैं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धरती उत्ते कीती परेशानी, पेशानी सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, शाह पातशाह आपणा हुक्म हुक्म हुक्म विच्चों वरताईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू तेजभान दे गृह

माया कहे मैं सति सतिवादी होई तैयार, त्रैगुण अतीते दिती वड्याईआ। मेरा विष्न ब्रह्मा शिव नाल प्यार, बिन नेत्र नैणां वेखां चाँईं चाँईंआ। हुक्म संदेसे सुणा अगम्मी धार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। मैनूं कीता ख़बरदार, बिन लोचन अक्ख खुल्हाईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, बिना डण्डावत सीस झुकाईआ। मैं बेनन्ती कीती अर्ज़ गुज़ार, सति सच सुणाईआ। की हुक्म मेरी सरकार, सहिज देणा सुणाईआ। संदेशा मिल्या नाल प्यार, मुहब्बत विच सुणाईआ । तेरा समझे ना कोए विसथार, उच्चा लम्मा चौड़ा कद्द नज़र किसे ना आईआ। तूं फिरना विच संसार, भज्जणा वाहो दाहीआ। तेरा ततां नाल उधार, पंचम मिले वड्याईआ। तूं लख चुरासी पाउणी सार, सगला संग बणाईआ। तूं सदा रहीं जुग चार, आपणा रूप अनूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा खेल खिलाईआ। माया कहे मैं ना वड्डी ना छोटी, प्रभू दिती माण वड्याईआ। मेरी समझे जड़ ना कोई चोटी, चोटी हो के आपणा रंग रंगाईआ। मैं वेस वटावां कोटन कोटी, अणगिणत रूप बदलाईआ। मेरा वस्त्र ना लहिंगा ना धोती, कपड़ नज़र कोए ना आईआ। मैं निरगुण धार प्रगट होई विच्चों जोती, जोती जाते दिती वड्याईआ। मैं आदि पुरख दी बेटी इक इकलोती, अकल कलधारी मेरा रूप दरसाईआ। मैं आलस निंद्रा विच कदे ना सोती, ग़फ्लत रूप ना कोए दृढ़ाईआ। मैं हार शृंगार करां ना नाल

मोती, कंचन गढ़्ह ना कोए पवाईआ। हथ्थ फड़ां कोई ना सोटी, सूट बूट ना कोए सजाईआ। मेरे सीस दिसे कोई ना टोपी, बन्धन बंध ना कोए जणाईआ । हथ्थ फड़ां कोई ना लोटी, लुटीआ संग ना कोए रखाईआ। मेरा हिस्सा नहीं कोई काया बोटी, रक्त बूँद ना कोए जणाईआ। मेरा दीन मज़्हब ज़ात नहीं कोई गोती, वरनां विच कदे ना आईआ। मेरी मति नहीं कोई होछी, होछा रूप ना कोए दरसाईआ। मेरी करनी मैनूं दिसे मूल ना दोषी, दोष सके ना कोए लगाईआ। मैं इक्को गल्ल सोची, बिना समझ तों समझ बणाईआ। मैनूं इक इशारा दिता रवीदास चमारे मोची, सहिज नाल दृढ़ाईआ। नी माया तूं भगत दवारे होवें खोटी, तेरी कीमत ना कोए रखाईआ। फेर मैं हथ्थ रख ल्या उत्ते ठोडी, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। जिस नाल बणाए कसीरे विच्चों कौडी, कंगणा रंग रंगाईआ। जिस इशारा दिता वेदी सोढी, मेरी समझ दिती बदलाईआ मैं उठी हथ्थ रख के उत्ते गोडी, बलहीण लई अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। माया कहे मैं आदि दी जोबनवन्त, नूर ज़हूर इक चमकाईआ। जुग चौकड़ी मैनूं मिल्या कोई ना कन्त, सेज सुहञ्जणी ना कोए वड्याईआ। मैनूं विद्या दिती किसे ना पंडत, अक्खरीं अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। मैं वेखे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप चुकाईआ। माया कहे मेरे प्रभ ने मेरी बणाई बणत, घड़न भन्न्हणहार दिती वड्याईआ। मेरा लेखा कोई ना जाणे अन्त, अन्तष्करन विच किसे ना आईआ। मेरा समझे कोई ना मंत, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। मैं खेल खेलां विच जीव जंत, जुग जुग आपणी खेल वखाईआ। मेरा रूप अनूपा अनन्त, गिणती गिणत ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। माया कहे मैं आदि आदि दी कुँवारी, बण कन्या कायनात खेल खिलाईआ। मेरी सब दे नाल यारी, याराना सके ना कोए तुड़ाईआ। मैथों बच सक्या कोए ना बलकारी, योद्धा नज़र कोए ना आईआ। मैं संग रखाया नाल पैग़म्बर गुर अवतारी, तरह तरह दा आपणा रूप बदलाईआ। मैनूं हुक्म मिलदा रिहा सच्चा सरकारी, शहिनशाह दिती वड्याईआ। सतिगुर शब्द दी करदी रही ताबयादारी, निव निव सीस निवाईआ। शाह सुल्तानां मारदी रही मारी, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। मैथों बचया रिहा ना कोई नर नारी, नर नरायण मैनूं दिती वड्याईआ। मैनूं शाह कंगाल करदे रहे प्यारी, मुहब्बत विच मेरे अग्गे झोली डाहीआ। घर दीपक जगा फेरदे रहे बहारी, सोहणा साफ़ सुथरा थान सुहाईआ। मैं हस्सदी रही मार के ताड़ी, बिन हथ्थां ताल बणाईआ। जिज्ञासूओ मैं बणी नहीं जुग चौकड़ी किसे दी लाड़ी, लाड़ा कन्त ना कोए बणाईआ।

मैं खेल खिलाउंदी रही जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, टिल्लयां पर्वतां वेख वखाईआ। मैं अग्ग लगाउंदी रही नाड़ नाड़ी, तृष्ना कल्पणा कर हल्काईआ। मैं शहिनशाह जगत दी आपे फिरां पिच्छे अगाड़ी, राज राजानां इशारयां नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। माया कहे मेरा बिन ततां तों सुहञ्जणा बुत्त, बुतख़ान्यां विच नज़र किसे ना आईआ। मेरी सब तों उतम श्रेष्ट मौले रुत, रुतड़ी आपणी आप महकाईआ। मैनूं वड्याई दिती अबिनाशी अचुत, चेतन दिती कराईआ। मेरा पर्दा ओहला नहीं कोई लुक, सन्मुख सब नूं नज़री आईआ। मैं मरी नहीं ते जम्मी नहीं किसे दी कुक्ख, जनणी गोद ना कोए टिकाईआ। हरख सोग नहीं कोई दु:ख, नाता दीन दुनी ना कोए बणाईआ। मैं आपणा आसण जिधर चाहवां उधर लवां चुक्क, चारों कुण्ट डेरा लाईआ। किसे नूं शाह बणावां किसे दे घर वखावां भुक्ख, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरे चाकर जुग चौकड़ी बणदे रहे मनुक्ख, निव निव लागण पाईआ। मैनूं फड़या किसे नहीं हथ्थीं गुट्ट, सगला संग ना कोए अटकाईआ। मैं जगत जहान पा के लुट्ट, लुटेरे शाह सुल्तानां दयां वखाईआ। मैं राज राजानां ख़ाली करा के ठुट्ठ, घर घर भिख्या दयां मंगाईआ। माया कहे जन भगतो मेरे प्यार विच कोई प्रभू नालों जायो ना रुस्स, रुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। मैनूं माण दिता उस, जिस दी उस्तत विच सारे ढोले गाईआ। तुसीं सदा उस दी याद विच रहिणा ख़ुश, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा लेखा कुछ दा कुछ, अवर दा अवर आपणा हुक्म वरताईआ।