२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू हरदेव सिँघ दे शरीर छडण नवित
माया कहे मेरे उत्ते किरपा कीती पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते दिती वड्याईआ। माण ताण बख्श्या बिना शरीर लाश, जम्मण मरन तों बाहर दिती वड्याईआ। मैं खेल खेलया शंकर नाल कैलाश, पारबती परम रूप दरसाईआ। गणेश बाला दे विश्वाश, विश्व दी कार कमाईआ। मैं ब्रह्मा कर उदास, सरस्वती उत्ते अक्ख दिती बदलाईआ। मैं दस्स के खेल तमाश, विष्नूं लक्षमी सोहणी वंड वंडाईआ। मैनूं सारे करदे रहे तलाश, मैं हथ्थ किसे ना आईआ। मैं फिरी अष्टभुजा दे पास, सोहणा रूप बणाईआ। सिँघ नाउँ मेरा ख़ास, बलधारी वड वड्याईआ। शाह सुल्तानां कीता नास, ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। मैं राम रमईआ सईआ सीआ फिराया विच बनवास, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं रावण कर उदास, लंकापती दिता भवाईआ ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। माया कहे मेरीआं पट्टीआं किसे ना लिखीआं, लेखा अन्त ना कोए जणाईआ। मैं रसना बदला दिती सप्तस ·षीआं, भारद्वाज दए गवाहीआ। मैं जगत जहान दयां बदल दितीआं थितीआं, थित वार ना कोए वड्याईआ। मैं सुहागणां दुहागणां कीतीआं बिना पतीआं, कन्त नज़र कोए ना आईआ। मैं धर्म दी धार वेखीआं सतीआं, सति सतिवाद वंड वंडाईआ। मैं अवतारां नैण मटकाए अक्खीआं, लोचन नाल मिलाईआ। मैं काहनां नाल नचाँईंआं सख़ीआँ, घूँगट मुख ना कोए जणाईआ। मैं बुद्धीवानां उलटीआं कीतीआं मत्तीआं, कौरव पांडव चली ना कोए चतुराईआ। मैं कन्नीं सुहाग दीआं पा के नत्तीआं, बुंदे ख़ुशीआं वाले लमकाईआ। मैं सीस दीआं वाह के छत्तीआं, पट्टीआं लईआं बदलाईआ। मैं आपणे जोबन दे विच रत्तीआं, जवानी आपणी आप हंढाईआ। मैं वेखीआं जगत जहान दीआं हट्टीआं, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। मेरा खेल बाज़ीगर नट्टीआं, नट्टणी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं राज राजानां भरावां चट्टीआं, सिर सके ना कोए उठाईआ । मैं आशकां माशूकां दीआं रूहां फट्टीआं, फट्टड़ कीते विच लोकाईआ। मैं पैग़म्बरां दीआं जूहां टप्पीआं, लालच मज़्हबां वाले पाईआ। मैं सुहागणां दुहागणां कर के इक्ट्ठीआं, इक्को गृह वेख वखाईआ। मेरा रूप ना सोहणा ना घटीआ, घाटा वाधा नज़र कोए ना आईआ। मैं गुरुआं बहाया उत्ते लोहां तत्तीआं, अग्नी तत तपाईआ। मैं दुराचारां दे के मतीआं, मत्त मतवाली दिती कराईआ। मैं बाल्यां दीआं लाशां नीहां हेठां रखीआं, अग्गे हो ना कोए बचाईआ। मैं कथा कहाणीआं दस्सां सच्चीआं, सच सच दृढ़ाईआ। मैं जगत जहान फिरां नस्सीआं, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सब दे गल विच पाईआं रस्सीआं, फाँसी सके ना कोए कटाईआ। मैं दुद्धों छाछ विरोली लस्सीआं, सच रहिण कोए ना पाईआ । मेरे विछोड़े विच अमीरां पैंदीआं ग़सीआं, भुक्खे रोवण मारन धाहीआ। मेरे वैराग विच सुक्क के हो गए पच्छीआं, पछचाताप विच लोकाईआ। मैं सच गल्लां किसे ना दस्सीआं, जुग चौकड़ी ना कोए समझाईआ। मेरीआं खेलां सब नूं लगदीआं अच्छीआं, पंच विकारे नाल मेरी वज्जदी रहे वधाईआ। जगत जिज्ञासू मेरे विछोड़े विच तड़फण वांग मच्छीआं, अमृत जल ताल ना कोए भराईआ। मैं दीन दुनी नूं वेख के सदा खिड़ खिड़ हस्सी आं, बिना बुल्ल्हां दन्दां तों आपणी ख़ुशी बणाईआ। सच पुछो इक प्रभू दे हुक्म विच वसी आं, दूसरा वसल यार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे शब्द धार दीआं मतीआं, जिथ्थे मेरी मति दी चले ना कोए चतुराईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू शिव सिँघ दे गृह
माया कहे मैं आदि दी पती-बरत, पतिपरमेश्वर इक हंढाईआ। मैं जुग चौकड़ी खेल खेले उत्ते धरत, धरनी धवल धौल ख़ुशी बणाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आउंदी रही परत, प्रतीनिध अवतार पैग़म्बर गुरु नाल रखाईआ। मेरी सब दे नाल शर्त, शरअ शरीअत रंग रंगाईआ। निगाह मारो फ़र्श अर्श, दो जहान ध्यान लगाईआ। मेरा सब दे जुम्मे कर्ज़, मकरूज़ दयां वखाईआ। मेरी सब नूं दिन्दे ग़रज़, गरज़ेकि मैं आपणी गर्ज़ ना कोए रखाईआ। मेरे बिना सब दा होवे हर्ज, हर्जाने पूर ना कोए कराईआ। मैं सब दी वंडां दर्द, दुखियां होवां सहाईआ। मेरे अग्गे सारे करदे अर्ज़, आरज़ू बेनन्तीआं विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा खेल खिलाईआ। माया कहे मैं आदि जुगादि अगम्मी पत्नी, निरगुण सरगुण वंड ना कोए वंडाईआ । मैं जड़ाउ नहीं कोई रत्नी, हीरयां संग ना कोए बणाईआ। मैं होई नहीं कदे बेवतनी, वतन आपणा इक सुहाईआ। मेरी गोद होई कदे नहीं सक्खणी, जुग जुग अतुट भण्डार रखाईआ। मेरी जगत जहान लग्गदी रही अग्नी, तत्व तत तपाईआ। मैं चाढ़्हदी रही रंगणी, रंगत रंग रंगाईआ। मेरी किसे दे नाल होई नहीं मंगणी, मांगत हो ना झोली पाईआ। मैं तीर्थ तट्टां कीता नहीं कोई मजनी, सरोवरां विच तारीआं कोए ना लाईआ। नेत्र पाया नहीं कोई अंजनी, कज्जल धार ना कोए वखाईआ। मेरा मेला नाल जोत निरँजणी, निरवैर पुरख जो अख्वाईआ। जिस दा खेल सदा दु:ख भञ्जणी, भय भञ्जण बेपरवाहीआ। मैं सुख सागरां वाली अनन्दनी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैनूं झुकदे सूर्या चन्दनी, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। मैनूं किसे ना लाया अंगणी, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। मेरा समझे खेल कोए ना बदनी, तन वजूदां वेखण कोए ना पाईआ। मैं ना आहला ना अदनी, सद इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। माया कहे मैं इक्को नाल जोड़या नाता, जो नातवां रूप ना कदे बणाईआ। इक्को दी गावां गाथा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक्को दा मंगां साथा, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। इक्को दे चढ़ा राथा, जो दो जहान फिराईआ। इक्को नूं टेकां माथा, जिस दी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। इक्को दा मंगां हाटा, जो अतोट अतुट दए वरताईआ। इक्को दा प्रेम प्याला पीवां बाटा, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। इक्को दी सेजा सोवां इके दी खाटा, खटीआ अवर ना कोए वखाईआ। इके दी जोत इके दी धार वेखां लाटा, इक्को नूर ज़हूर डगमगाईआ। इके दा राह वेखां इके दी तक्कां वाटा, कवण वेला मेरा मिले धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि
वड्डा वड वड्याईआ। माया कहे मेरा इक्को कन्त सुहागी, साहिब सुल्तान सोभा पाईआ। जिस दे प्यार कीता वैरागी, जुग जुग भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सृष्ट सबाई त्यागी, त्रैगुण अतीते नाल मिल के वज्जे वधाईआ। मैं सदा सोई ना सदा जागी, जागरत सोवत रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे होवण वड वड भागी, घर मिले धुर दा माहीआ। मैं दीपक जगावां चराग़ी, चराग़ाहां करां रुशनाईआ। मैनूं शर्म हया काहदी, नेत्र लोचन नैण लवां उठाईआ। मैं चार कुण्ट कलयुग अन्तिम वधी वेखां आबादी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मेरा दिल करदा लाड़ी मौत नाल सब दी करा देवां शादी, शादिआने घर घर देवां वजाईआ। कलयुग कूड़ा नाल रलावां ढाडी, पंज विकारा ताल दए वजाईआ। काल सब दा होवे गाडी, मार्ग अगला दए वखाईआ। महाकाल आशा पूरी करे साडी, मैं सच दयां जणाईआ। जो आशा रखी कृष्ण राधी, सो पूरन दयां वखाईआ। जो सीता राम सहिज सुबा गाई रागी, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। जो वेद व्यासे ध्यान कीता विच समाधी, बिन नैणां नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि मालक अगम्म अथाहीआ। माया कहे मैं आदि जुगादी एका कन्त हंढाउणा, दूसर संग ना कोए बणाईआ। सौहरा पेईआ इक्को घर वसाउणा, दूजा दर ना कोए वखाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्को रंग रंगाउणा, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सतिगुर इक मनाउणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर कलयुग कूड़ा कूड़ मुकाउणा, मुकम्मल करां सफ़ाईआ। उस स्वामी अन्तरजामी मेरा संग रखाउणा, रखया करे थांउँ थाँईंआ। मैं उसे दा ढोला गाउणा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस धरनी धरत धवल सुहाउणा, नूर नुराना डगमगाईआ। सम्बल आपणा आसण लाउणा, मैं संभल के सीस निवाईआ। जिस ने खेल करना मन भाउणा, मन दी कल्पणा सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस ने आदि अन्त जुग जुगादि आपणा हुक्म वरताउणा, दूसर नज़र कोए ना आईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू गूढ़्हा राम दे गृह
माया कहे मेरी खेल शुरू अख़ीर, चोटी जड़ ध्यान लगाईआ । मैं जुग चौकड़ी घतदी रही वहीर, वहिणां विच भज्जी वाहो दाहीआ। मेरे अणयाले वज्जदे रहे तीर, बिना कमान तरकशां धार बणाईआ। मैं बालां मुख छुडाउंदी रही सीर, थणीं दुद्धी धार वहाईआ। मेरा दु:ख विच कदे नहीं वगया नीर, हन्झू नैण ना कोए वखाईआ। मेरी आशा नहीं होई दिलगीर,
पश्चाताप करां ना विच लोकाईआ। मैनूं याद आ गया लेखा वाला कबीर, मैं सच दयां सुणाईआ। जिस मेरे उतों वस्त्र लाहे चीर, कुटीआ वाहो दाहीआ। मेरी हड्डी पसली करे पीड़, अंग अंग दए दुहाईआ। मेरी टुट्टी ना हड्डी रीड़, मैं फेर लई अंगड़ाईआ। ओस ने मेरे सीने उत्ते मारी लकीर, दो धार दिती वखाईआ। उठ निगाह मार लै सदी चौधवीं सति दा रहिणा नहीं कोई फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। तूं सब दा लेखा वेखणा सदी चौधवीं भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए लँघाईआ। माण रहिणा नहीं किसे बीड़, ग्रन्थ वेखणे थांउँ थाँईंआ। झगड़ा पैणा हस्त कीड़, कीट कीटां संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक हुक्म वरताईआ । माया कहे मेरा रूप अनूप सुचज्जा, सति सच बणाईआ। मेरी समझे कोई ना वज्हा, की लोकमात खेल खिलाईआ। मैं चलदी विच प्रभू दी रज़ा, जो हुक्म देवे धुर दा माहीआ। मैनूं जगत जहान लड़ा के आवे मज़ा, मज़ाक तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरे नाल सलाह करे ख़ुशी नाल कज़ा, आपणा हाल सुणाईआ। नी माया तेरे पिच्छे लग के जेहड़े प्रभू नूं देंदे दग़ा, भुल्लण धुर दा बेपरवाहीआ। मैं वद्धण नहीं देणा उन्हां दा अग्गा, जगत वज्जे ना कोए शनवाईआ। मेरे कोल वेख लै गोबिन्द अक्खर वाला गग्गा, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। मैं सब ते पाउणा दब्बा, जगत जिज्ञासू दबाउणे थांउँ थाँईंआ। शाह सुल्तानां मूल ना छडां, राउ रंकां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा सम्बल जगत दवार तों बाहर अड्डा, सच सिंघासण आपणा डेरा लाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू चरण दास दे गृह
माया कहे मैं पूजा करा दिती पत्थर, सिलां पाहनां जगत सीस निवाईआ। मैं गोबिन्द सवा दिता सथ्थर, यारड़ा रंग रंगाईआ। मेरे नेत्र वगया ना अथ्थर, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। मैं आपणी दस्सां गथन, गाथा दयां जणाईआ। मैं कलयुग सृष्टी आवां मथन, मथ के दयां सुणाईआ। जन भगत विरोला मक्खण, चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। प्रभू दा खेल वखावां अक्खण, अक्खीआं वाल्यां दयां जणाईआ। हरिजन सच प्यार विच्चों झोली रहे कोई ना सक्खण, वस्त अनमुल्ल दयां वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। माया कहे मैं हुक्म मन्नां शाहो शाबासी, सति सच मन्न के ख़ुशी बणाईआ। जिस दा इक्को नूर जोत प्रकाशी, दो जहानां डगमगाईआ।
सो मेरी पूरी करे आसी, आहिस्ता आहिस्ता आपणा खेल वखाईआ। मैं उस दी मण्डल वेखां रासी, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। ओह शहिनशाह शाहो शाबाशी, जोती जाता अगम्म अथाहीआ। शब्दी धार सम्बल दा वासी, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। मैं संदेशा देणा शंकर कैलाशी, कलाधारी तक्क लै धुर दा माहीआ। विष्नूं नाल करनी हासी, हस्स के दयां वखाईआ। ब्रह्मा तूं किस दी करनी तलाशी, पारब्रह्म मिलणा चाँईं चाँईंआ। जिस दी सब तों वक्खरी पोशाकी, पौशीदा आपणा खेल खिलाईआ। वस्त्र सुहा के तन ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। खेल खेल बाज़ीगर नाटी, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सति धर्म दी खोल्ह के हाटी, इक्को नाम रिहा वरताईआ। मैं उस दी मन्नां आखी, जो आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे अग्गे करां ना कोए गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। अन्त चरण कँवल मंगां मुआफ़ी, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच दा वड सराफ़ी, परखणहारा इक अख्वाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू ज्ञान चन्द दे गृह
माया कहे मैं फिरां नच्चदी टप्पदी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं विख रखावां सप्पणी सप्प दी, डस्सां कलयुग लोकाईआ। मैं चारों कुण्ट अग्नी हो के तपदी, जिज्ञासुआं दयां जलाईआ। मैनूं सौगंध परमेश्वर पति दी, जो पारब्रह्म बेपरवाहीआ। मैं प्यासी नहीं किसे जप दी, नाम रंग ना कोए रंगाईआ। मैं पिछले कीते जुग जुग ठप्पदी, सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाईआ। मेरी कला कदे ना छपदी, उगण आथण होवे रुशनाईआ। मेरी कथा कहाणी नहीं कोई गप्प दी, जो कहां सो कर वखाईआ। मेरी धार अगम्मी पट्ट दी, पटने वाले डोरी आपणे नाल बंधाईआ। मैं दीन दुनिया फिरां फट्टदी, फट्टड़ करां थांउँ थाँईंआ। मैं प्यारी नहीं किसे माया मट्ट दी, मटके ख़ाली दयां कराईआ। मैं मस्तानी नहीं प्याले गट्ट गट्ट दी, मध रंग ना कोए रंगाईआ। मैं बच्ची नहीं किसे नट्ट दी, स्वांगण हो के आपणा स्वांग वरताईआ। मैं वणजारन नहीं किसे हट्ट दी, वस्त लैण कोए ना जाईआ। मेरी मुहब्बत नहीं तत अट्ठ दी, नवां दरां ना कोए चतुराईआ। मैं प्यासी नहीं अट्ठ सट्ठ दी, तीर्थ तट्टां फेरा पाईआ । मैनूं आशा नहीं किसे मन्दिर मस्जिद मट्ठ दी, गुरदवारे वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सब कुझ इक प्रभू दे चरणां सट्टदी, आपणा आप ना कोए रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तूं मेरा मैं तेरा ढोला रट्टदी, रट्टे पावां थांउँ थाँईंआ। मेरी खेल उलटी लट्ठ दी, गेड़ा चौथे जुग दवाईआ। मन्दिर माढ़ी वेखां ढट्ठदी, महल्ल अटल
ना कोए सुहाईआ । शरअ वेख कूड़ कुड़यार इक्ट्ठ दी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। अन्तिम खेल करनी धरती वाले खेड़े भट्ठ दी, भठियाला कलयुग अग्नी नाल डाहीआ। मैं दरवेशण ओस पुरख समरथ दी, जो सर्ब कला अख्वाईआ। ओसे दे चरणां ढठदी, निव निव लागा पाईंआ। जिस दी धार सदी चौधवीं अन्तिम जट्ट दी, जटा जूटां करे सफ़ाईआ। जिस दे अन्दर जोत अगम्मी लट लट दी, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी आस सदा सदा सद रखदी, रक्षक दिसे इक्को धुर दा माहीआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला
जम्मू फ़कीर सिँघ दे गृह
माया कहे मैं जगत धार पखण्डण, भेखण हो के भेख वटाईआ । मोह ममता आवां वंडण, गृह गृह आप वरताईआ। जगत जीवां आवां दंडण, डण्डावत दयां भुलाईआ। सति सच करावां खण्डण, खण्डा आपणा हथ्थ उठाईआ। सुरत दुहागण कर के रंडण, विछोड़ा दयां वखाईआ। दूई द्वैत बणा के कंधन, भरमां विच भुलाईआ। किसे दा मस्तक सुहाउण ना देवां चन्दन, टिक्के कूड़े दयां लगाईआ। मैं जिस नूं लाया अंगण, उहदा लेखा दीन दुनी नालों तुड़ाईआ। मैं सदा फिरां विच वरभण्डण, भज्जां वाहो दाहीआ। जुग जुग चमकावां चण्डण, प्रचण्ड रूप दरसाईआ। जगत जहान दी मंज़ल आवां लँघण, बिन कदमां कदम टिकाईआ। कूड़ सेज सुहा पलँघण, पंच विकारी करां हल्काईआ। शाह सुल्तान फसा के आपणे फंदन, फाँसी गल दयां लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सद मेरा होए सहाईआ। माया कहे मैं सच दा गावां छन्दू, इक्को नाम ध्याईआ। मेरा मालक दीना बंधू, बन्धन तोड़े थाईं थाँईंआ। जो जुग जुग मैथों अग्न लगाए लम्बू, चारों कुण्ट कुण्ट तपाईआ। जिस नूं मन्नदे शिव शम्भू, शंकर धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह स्वामी सागर संधू, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। जिस दी लख चुरासी बिन्दू, वृंदावन दा काहन दए गवाहीआ। उस दी करनी कोई ना निन्दू, निन्दक नज़र कोए ना आईआ। जिस किरपा कर के भगत सुहेला तारया नंदू, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। लेखा मुका के जेरज अंडू, उत्भुज सेत्ज पन्ध रिहा ना राईआ। राय धर्म मूल ना दंडू, डण्डावत आपणी विच रखाईआ। दवारा दे के सचखण्डू, सति सरन दिती सरनाईआ। जिस दा भाग होए ना मंदू, भागहीण ना कोए अख्वाईआ। जिस
नूं गृह घर आया पसंदू, पिछला गया भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बेड़ा घर घर बन्न¼, बन्न्हणहार इक अख्वाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू पीरू राम दे गृह
माया कहे मैं जगत जहान इकल्ली, एकँकार दिता बणाईआ । मैं जगत जहान फिरां गलीउ गली, महल्ले कूचे ध्यान लगाईआ। मैं सब दी वेखां जो जगत जहान दिती बली, बलि बावन ध्यान लगाईआ। मैनूं सीस कटया दिसदा ऐली, वली अल्ला की वड्याईआ । मेरा खेल जुग जुग पलीओ पली, बहुरंगा रूप बणाईआ। मैं फिरां अस्गाह थली, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं समुंद सागर तक्कां जली, डूँग्घी भँवरी नैण उठाईआ। मैं दो जहान महकदी कली, कलधारी मेरा रंग रंगाईआ। मैं सीस रख के तली, भज्जां थांउँ थाँईंआ। मैं वेखणा कलयुग वाल्यां दली, दलिद्रीआं देणा उठाईआ। मैं खुरन वाली नहीं लूण दी डली, आपणा रूप ना कदे मुकाईआ। मैं सब नूं लैणा छली, अछल छल हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी छत्र छाया हेठ पली, विछोड़ा पलक नज़र कोए ना आईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू नानक चन्द दे गृह
माया कहे मेरी खेल सदा बहुरंगी, रंगत जुग जुग आपणी आप रंगाईआ। मैं आपणे सीस जगत कर्म दी वाहवां कंघी, केस केसां करां सफ़ाईआ। सदा आपणी चोटी रखां नंगी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मैं कलयुग अन्तिम प्रभ कोलों इक्को मंग रही मंगी, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मैनूं सदी चौधवीं लग्गे चंगी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु वेखणे चाहुंदी सूरमे जंगी, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। मैं मुहम्मदां नाल टकराउणे चाहुंदी फ़रंगी, फ़ारग़ आपणा आप कराईआ। मैं खेल तक्कणा चाहुंदी हड्ड मास कुरंगी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मैं दीन दुनिया करनी चाहुंदी अंधी, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सब दी हालत होए मंदी, मंदहीण होए लोकाईआ। साध सन्त रहिण पावे कोई ना डम्बी, बिना सतिगुर शब्द ना कोए शनवाईआ। मैं मेटणे चाहुंदी पखण्डी, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मैं घर घर नार दुहागण वेखणा चाहुंदी रंडी, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। मैं कोई भार नहीं बन्न्हणा पंडी, मिट्टी ख़ाक विच सारे दयां रुलाईआ। तूं
देणा सुख इक अनन्दी, मेहरवान होणा सहाईआ। मेरी सब दे नाल संधी, गुर अवतार पैग़म्बरां गंढ पवाईआ। मैं दीनां मज़्हबां तोड़ां पाबन्दी, शरअ रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग आयू अग्गे होवे ना लम्बी, लम्मी पै के सीस झुकाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरी बेनन्ती इक्को मन्नीं, मानसां नूं मानस खावण थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मेरा स्वामी मालक इक्को तनी, दर तेरे अलख जगाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू सरदारा सिँघ दे गृह
माया कहे मेरा मालक दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। जो सचखण्ड बैठा धर्मसाल, धर्म दवारे डेरा लाईआ। मेरी नित नित करे संभाल, सम्बल दा मालक सच गुसाँईंआ। जुग चौकड़ी मेरा वजाए ताल, ताल तलवाड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। मैनूं धुर दी सिख्या दए सिखाल, बिन विद्या कर पढ़ाईआ। मैं त्रैभवण दा पावां जाल, धनी धनाढां बन्न्ह वखाईआ। मैं वेखां शाह कंगाल, अमीर ग़रीबां ध्यान लगाईआ। मेरे हथ्थ विच ओह अगम्मा थाल, जिस दी वस्तू नज़र कोए ना आईआ। जिस दी चाहां झोली देवां डाल, खज़ाने दयां भराईआ। जिस नूं चाहवां करां बेहाल, बिहबल हो के देण दुहाईआ । जिस नूं चाहां रखां नाल, आपणा संग बणाईआ। मेरा फल सब तों वक्खरा लग्गे मानस डाल, पत्त टहिणी दयां महकाईआ। मेरी सारे घालदे घाल, घायल हो के सेव कमाईआ। मैं सब दा तक्कां हाल, हालत तक्कां थांउँ थाँईंआ। मेरा जगत जहान तों वक्खरा जंजाल, तन्द डोर नज़र किसे ना आईआ। मैं सदा सदीवी मालो माल, भण्डार अतोट अतुट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरी सगली आसा पूर कराईआ। माया कहे मैं वसां आपणे गृह मन्दिर, सोहणा थान सुहाईआ। जिथ्थे लग्गा त्रैधातू जन्दर, कुफ़ल सके ना कोए खुल्हाईआ। मेरी नज़र ना आए डूँग्घी कन्दर, अन्दर वड़ आसण कोए ना लाईआ। मेरी समझे कोई ना बन्दन, बन्दगी वाले दयां भुलाईआ। मेरा वेखे कोई ना चन्दन, तिलक ललाटी की रुशनाईआ। मेरा नज़र ना आए अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों सके ना कोए समझाईआ । मेरा इक्को ढोला गीत छन्दन, तूं मेरा मैं तेरा राग सुणाईआ। मेरे घर घर दीपक जगण, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। मैं मस्ती विच होवां मग्न, अलमस्त रूप बणाईआ। मेरा इक्को आदि जुगादी भजन, बिन रसना जिह्वा गाईआ। मेरा कोई ना मित्र सज्जण, साक सैण दयां तजाईआ। मेरी समझे कोई ना हद्दन, हदूदां विच बन्द ना कोए कराईआ। केते
शाह सुल्तान मेरी याद विच भार लद्दण, केते बैठे पन्ध मुकाईआ। केते इक दूजे नूं वढ्ढण, सीस धड़ अड्ड कराईआ। केते घर बाहर छडण, भज्जण वाहो दाहीआ। केते ठग्ग चोर मैनूं लभ्भण, धाड़वी आपणा रूप बदलाईआ। केते साध सन्त मेरे प्यार विच होवण मग्न, बैठे ताड़ीआं लाईआ। केते धूंणीआँ ताउंदे अग्न, ततां खल्ल जलाईआ। केते मेरे मनाउँदे शगन, पंडत पांधे वंड वंडाईआ। मैं सब दे भाग कीते मंदन, मन्दिर काया ना कोए रुशनाईआ। मैं सब दी करनी करां खण्डन, खण्डा वाले ख़ाक मिलाईआ। मैं फिरां दरोही जेरज अंडन, उत्भुज सेत्ज दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। माया कहे मैं मोह मुहब्बत दी भुक्खी, प्यासी जगत विच समझाईआ। मैं रोटी खावां सुक्की रुक्खी, लब विच लालां ना कदे टपकाईआ। मेरा अन्तष्करन कदे ना होया दुखी, दुक्खां संग ना कदे वखाईआ। मैं जद झगड़ा पावां पंज तत मनुक्खी, मानस मानस नाल टकराईआ। सब दी पत जावां लुट्टी, लुटेरा कलयुग नाल रखाईआ। मैं गाने बन्न्हां गुट्टीं, घर घर मैहंदी तन्द सुहाईआ। मैं आपणे वक्त वेले नाल उठी, सुबह शाम ना वंड वंडाईआ। मैं वेखां चारे गुट्ठी, पूरब पश्चिम दक्खण पहाड़ फोल फुलाईआ। मेरे रंग चढ़ गया बुल्हां बुटीं, मेरे नैण रहे मुसकाईआ। मैं इक्को मारनी झुट्टी, झूटा सब नूं देणा थांउँ थाँईंआ। मेरी पौह बिना सूर्या फुट्टी, फुटकल वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। मैं आपणी सुहञ्जणी सुहाउणी रुती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं जगत जिज्ञासुआं कला जगाउणी सुत्ती, सुत्तयां लवां जगाईआ। किसे पैरीं पाउण नहीं देणी जुत्ती, जोतरा ला हल वाह घर कोए ना आईआ। सब दी मति करनी पुट्ठी, पुट्ठी खल्ल देणी लुहाईआ। जगत जहानों कलयुग कूड़ कुड़यारे जड़ जाणी पुट्टी, उखड़ी फेर ना कोए लगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। माया कहे मैं नाअरा लाउणा हक, हकीकत वेख वखाईआ। जगत जहान लैणा तक्क, तकवा रखणा धुरदरगाहीआ। मैनूं पहलों लैहंदी चढ़दी दिशा पैणा शक, शिकवे सब दे वेख वखाईआ। मैं जगत विकार दी सब दे नथ्थ पाउणी नक्क, खिच्चां वाहो दाहीआ। फड़ उठावां बूरे कक्क, काके आपणे लवां जगाईआ। मुहम्मद नाल मेरा वायदा पक्क, पक्की पिच्छे लई पकाईआ । हुण खेल वेखां यक, यक दा हुक्म मन्नां चाँईं चाँईंआ। इक दूजे वल्ल दोहां नूं देवां धक्क, धक्का लावां थांउँ थाँईंआ। जिन्हां दा पर्दा सके कोई ना ढक्क, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा नाम निधाना इक्को रही रट, रट्टा पावे थांउँ थाँईंआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू रवेला राम दे गृह
माया कहे मैं बोल के दस्सां सच, सति सति दयां जणाईआ । मेरे साहिब ने रचना लई रच, रच रच आपणी खेल खिलाईआ। लख चुरासी भाण्डे बणा के कच्च, गृह गृह आपणा रंग रंगाईआ। मैं दो जहानां रही रच, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां भज्जां वाहो दाहीआ । मैं त्रैगुण रूप हो के रही मच्च, अग्नी अग्नी अग्नी तपाईआ। मैथों सके कोई ना बच्च, सिर सिर आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी सब तों वक्खरी रत्त, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। मैं जुग जुग उलटी करां मति, माया ममता विच सृष्ट सबाईआ। मैं रहिण ना देवां किसे पत, सीस ताज ना कोए सुहाईआ। मैं जुग चौकड़ी चुक्कां अत्त, चारों कुण्ट वेखां चाँईं चाँईंआ। किसे दा धीरज रहिण देवां ना यत, सति सन्तोख विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा रंग रंगाईआ। माया कहे मेरा खेल अनोखा, जुग जुग वक्खरी कार कमाईआ। मैं नित नवित सब दे नाल करदी धोखा, भेव अभेद ना किसे समझाईआ। मेरा शास्त्रां तों बाहर पोथा, अक्खरां विच ना कोए लिखाईआ। मेरा आदि जुगादि आपणा मौका, जिस विच मुकम्मल आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं याद आउंदा कलयुग अन्तिम गोबिन्द वाला ढौंका, ढईआ ढाई कर्मां बावन दए मिणाईआ। मेरे अन्दरों कदे ना निकले हौका, हाए उफ़ ना कदे सुणाईआ। मेरी जुग जुग चलदी नौका, नईया जगत जहान फिराईआ । मेरा गीत सारे गाउण वाहो वाहो का, वाहवा मेरी बेपरवाहीआ। मैं पुत्तरां नाता तुड़ावां पिता मांओं का, साचा संग ना कोए रखाईआ । मेरा लहिणा देणा जुग जुग दाओ का, दाहवेदार नज़र कोए ना आईआ । मेरा लेखा अछल छल वाले दाओ का, वल छल आपणी खेल खिलाईआ । मेरा लहिणा देणा अन्तर शौह दरयाओ का, शाह सुल्तानां दयां रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे हर घट थांउँ का, थान थनंतर वेख वखाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू झण्डू राम दे गृह
माया कहे मैं आदि जुगादी अगम्म अपारी, अपरम्पर दिती वड्याईआ। मेरी पुरख अकाले पैज संवारी, स्वार्थ परमारथ आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरा जुग जुग सतिगुर शब्द सलाहकारी, मशवरा इक्को नाल रखाईआ। जो मेरी बन्न्हे धारी, धरनी धरत धवल धौल उत्ते आपणा खेल वखाईआ। मैं चारों कुण्ट फेरां बहारी, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैं कोई ततां वाली नहीं
नारी, जगत रूप ना कोए दरसाईआ। मैं किसे दे दर बणां ना कदे पनिहारी, दर दर सेव ना कोए कमाईआ । मैं सदा चलदी फिरदी दिउहाढ़ी, दिवस रैण आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं लजपत रहिण देवां ना किसे दाढ़ी, ताजां वाले ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर स्वामी वड वड्याईआ। माया कहे मेरा जगत नहीं कोई ख़ावंद, ख़सम नज़र कोई ना आईआ। मैं किसे दे हुक्म विच नहीं पाबन्द, बन्धन विच ना कोए बंधाईआ। मेरी रचना सूर्या चन्द, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। मेरा खेल कोट ब्रह्मण्ड, आकाश पातालां रंग रंगाईआ। मेरा लेखा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज करां कुड़माईआ। मेरा लेखा किसे ना कीता बन्द, बन्दगी वाले मेरा लेख ना कोए जणाईआ। मैं सब दे दवारे जावां लँघ, घर घर डेरा लाईआ। मेरा काया मन्दिर अन्दर इक पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। जिस दे उत्ते मैं आपणी आशा दिती टंग, सहिज नाल टिकाईआ। मेरे कोल अनोखा ढंग, वक्खरी आपणी खेल खिलाईआ। किसे दे अन्दर पैण ना देवां ठण्ड, एह मेरी बेपरवाहीआ। सारे मोह ममता विच मेरी मंगण मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मैं इशारा देवां विकारे पंज, पंचम पंचां नाल उठाईआ। मैं हथ्थ ना आई कारू गंज, ख़ाली हथ्थ रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साहिब सूरा सरबंग, आप लगाए आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू चन्न प्रकाश दे गृह
माया कहे मैनूं आउंदी ख़ुशीआं वाली हासी, हँसमुख हो के दयां वखाईआ। मैं मूसा चाढ़्हया फाँसी, बिन रस्सीआं रस्से गल छुहाईआ। मैं ईसा सलीव दी दिती दासी, सत्त रंगां रंग रंगाईआ। मुहम्मद नूं हिन्दसा दस्स के सत्त सौ छिआसी, सत्त अट्ठ छे इक्कीआं रंग रंगाईआ । फेर मिली शंकर जा कैलाशी, कला आपणी दिती वखाईआ। फेर सदी चौधवीं दस्सी रासी, आपणा रस्ता गई बदलाईआ। दीन दुनी वखाई उदासी, सुख विच ना कोए समाईआ। फेर मैनूं आ गई खांसी, ज़ोर ज़ोर नाल आपणी आवाज़ उठाईआ। ओह वेख खेल पुरख अबिनाशी, की आपणी कार कमाईआ। जिस कलयुग अन्तिम मेटणे मदिरा मासी, मसले सब दे हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन वजूदां बदल देवे पोशाकी, वस्त्र जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू बेलू राम दे गृह
माया कहे मैं वड्डी चौधरानी, चौदां लोकां चौदां तबकां वेख वखाईआ। मैं चार कुण्ट दी सुघड़ सुचज्जी सवाणी, बुध मति तों परे मेरी पढ़ाईआ। मैं वेखां नव सत्त चारे खाणी, चारे कुण्टां ध्यान लगाईआ। मैं शब्द संदेशे सुणां चारे बाणी, ढोल्यां सोहल्यां कर शनवाईआ। मैं समुंद सागरां तक्कां पाणी, नीर नीरां वेख वखाईआ। मैं आत्म परमात्म जाणां हाणी हाणी, घर घर आपणा ध्यान लगाईआ। मैं लख चुरासी तक्कां जीव प्राणी, परम पुरख दिती माण वड्याईआ। मैं जुग जुग सति धर्म दी तक्कां निशानी, निशाने वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं सब दी वेखणहार वैरानी, वैरी घर घर खोज खुजाईआ। मैं सब नूं दस्सां जूह बेगानी, मालक नज़र कोए ना आईआ । मेरी खेल सब तों वक्खरी शरअ शैतानी, शाइरी विच कोए ना गाईआ । मेरा खेल ख़सम ख़समानी, खेल खिलावां हर घट थाँईंआ। मेरी बुद्धी ना होई नादानी, मूर्ख मति ना कोए रखाईआ। मैं जुग जुग सब नूं करां परेशानी, पश्चाताप दयां जणाईआ। मैं जीवां जंतां रिड़कां नाल मधाणी, नेत्रा आपणे हथ्थ उठाईआ। मैं छाछ विरोलां विच्चों पाणी, पारब्रह्म दिती वड्याईआ। मेरा इक्को इष्ट इक्को ध्यानी, इक्को देव मूर्त नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी मंज़ल करे आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू प्रेम चन्द दे गृह
माया कहे मेरा बड़ा मजाज, मजाजण हो के फिरां चाँईं चाँईंआ। मेरा सब तों वड्डा राज, रईयत आपणा हुक्म वरताईआ । मेरा सब तों वक्खरा ताज, तख्त निवासी सीस ना कोए टिकाईआ। मेरा जुग चौकड़ी चलदा रहे जहाज़, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। मेरा सब तों वक्खरा समाज, जिस दी शरअ नज़र कोए ना आईआ। मैं सदा सदा सद आपणी साजणा लवां साज, सच समग्री नाल रखाईआ । मेरे उत्ते किरपा करी गुरु महाराज, मेहरवान दिती माण वड्याईआ । सदा शब्द अगम्मी मारे आवाज़, बिना रसना दए सुणाईआ। कलयुग अन्त जिस ने रचणा तेरा काज, करता पुरख धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप वखाईआ। माया कहे मैं बड़ी गम्भीर, गहर गवर दिती वड्याईआ। मेरा सब तों वक्खरा वस्त्र चीर, भूषन वेखण कोए ना आईआ। मेरी आहला अदन्यां तों बाहर तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। मेरा सब तों वक्खरा ज़ंज़ीर, जुग जुग शरअ वाल्यां बन्धन पाईआ। मेरी सब
तों अनोखी शमशीर, तिक्खी धार नाल वड्याईआ। मेरी सब तों वक्खरी लकीर, जिस दी हद्द पार ना कोए कराईआ। मैनूं झुकदे पीर फ़कीर, जो फ़िकरे ढोले गाईआ। मैं सब दी बदल देवां ज़मीर, ज़िमीं ज़मां खोज खुजाईआ। मैं खेल जाणां बच्चे ख़ार शीर, दोधी दन्दी ध्यान लगाईआ। मेरी सदा सद वक्खरी तदबीर, तरीका हथ्थ किसे ना आईआ। मैं लेखा जाणां ग़रीब अमीर, राउ रंकां ध्यान लगाईआ। मेरा मालक ख़ालक गुणी गहीर, हरि करता दए वड्याईआ। मैं सदा सदा सद दीन दुनी बदल देवां तकदीर, तक्ब्बर आपणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं देवणहारा धीर, धीरज धर्म धार जणाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू ज्ञान चन्द दे गृह
माया कहे मेरा जगत पसारा, पसर पसारी दिती वड्याईआ। मैं मन्न के उस दा इशारा, सेवा करां चाँईं चाँईंआ। इक्को इक तक्क सहारा, सीस कदमां कदम झुकाईआ। निव निव करां निमस्कारा, डण्डावत विच आपणा आप मिटाईआ। जो आदि पुरख एकँकारा, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जिस ने शुरू विच सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सुणाया जैकारा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। ओस वेले ना कोई गुरु ना कोई अवतारा, पैग़म्बर नज़र कोए ना आईआ। ना लख चुरासी कोई पसारा, ख़ाली वंड ना कोए रखाईआ । ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुकारा, अक्खर अक्खरां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । ना कोई समुंद सागरा ना उजाड़ पहाड़ा, टिल्ला नज़र कोए ना आईआ । ना कोई नौ खण्ड सत्त दीप अखाड़ा, ना कोई हिस्सयां वंड वंडाईआ। ना कोई लाड़ी ना कोई लाड़ा, जगत नाता ना कोए जुड़ाईआ। किरपा कीती मेरे निरँकारा, निरवैर दिती वड्याईआ। मैनूं बख्श के चरण सहारा, चरणोदक जाम प्याईआ। हुक्म संदेशा सुणाया अगम्म अपारा, अलख अगोचर दिता जणाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल होवे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। तूं वेखणहारा रंग मेरा निरँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौबीसा जगदीशा हरि कलि कल्की अवतारा, जन भगतां दए सहारा, जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलाए सहिज सुभाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू हरबंस सिँघ दड़ दे नवित
माया कहे मैं बड़ी पाक पवित, पतित उधारन दिती वड्याईआ। मैं खेल खेलां नित नवित, नित नित आपणा वेस वटाईआ। मैं वसां हर घट चित, गृह गृह डेरा लाईआ। मेरा लख चुरासी मित, सज्जण सर्ब अख्वाईआ। मैं लोभीआं लालचीआं करां हित्त, कामीआं आपणी कामना विच फसाईआ। मेरा लेखा कोई ना सके लिख, लिखण तों बाहर मेरी वड्याईआ। मेरी सिख्या सारे लैण सिख, जिन्हां नूं लोभ लालच दी पट्टी दयां पढ़ाईआ। मैं अन्दर वड़ के मारां खिच्च, हलूणा देणा चाँईं चाँईंआ। मेरा वसेरा अमीरां ग़रीबां विच, विचला भेव दयां खुल्हाईआ। मैं जुग जुग सब नूं लवां जित्त, हार विच कदे ना आईआ। वड्याई देवे मेरा परमेश्वर पित, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। मेरी गुर अवतार पैग़म्बरां होवे सुहञ्जणी थित, वार घड़ी पल वज्जदी रहे वधाईआ। मैं खेल खिलाया सिल्ह पाहन पत्थर इट्ट, पूजा जगत वाली बणाईआ। किसे दा मनुआ जाए ना टिक, एह मेरी बेपरवाहीआ। घर घर उबले रित्त, सांतक सति ना कोए कराईआ। पुरख अकाला वसे किसे ना चित, चित ठगोरी ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी पूरन करे इच्छ, निरिच्छत आपणी दया कमाईआ।
२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू राम चन्द दे गृह
माया कहे मेरा खेल अछल अछला, वल छलधारी दयां समझाईआ। मेरा रूप सरूप इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ । मेरा जगत जहान महल्ला, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा ज़िमीं असमानां हेठ कोई ना थल्ला, जल थल महीअल आपणा खेल खिलाईआ । मैं जुग चौकड़ी फड़ाया किसे ना पल्ला, पलक विच आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा सदा सद हुन्दा रिहा हल्ला, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। नित नवित मेरा दीपक धरनी धरत धवल धौल उत्ते बला, चारों कुण्ट कुण्ट रुशनाईआ। मैनूं रहमत कीती नूर अलाही अल्ला, आलमीन दिती वड्याईआ। डर भाओ दिसे कोई ना मेरी खल्ला, ख़ालक ख़लक रिहा जणाईआ। मेरा नव सत्त प्यार दा चढ़न वाला दला, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। माया कहे मेरा अगम्म अगम्मड़ा भेखा, भेखाधारी देवे माण वड्याईआ। मेरी समझे कोई ना रेखा, ·षी मुनी बैठण सीस निवाईआ। मेरा जुग जुग वक्खरा
लेखा, लेखक लिख ना कोए समझाईआ। मैं सब नूं देवां संदेशा, सच सच समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जो सदा रहे हमेशा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। ओस दा खेल देस बदेसा, दो जहानां डगमगाईआ। ओस दी ना दाढ़ी मुच्छ ना दिसे केसा, नूर नुराना डगमगाईआ। ओह वेखे टिल्ले थल अस्गाह रेता, जंगल जूहां खोज खुजाईआ। समुंद सागरां पावे भेता, जल जल आपणा पर्दा लाहीआ । जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरुआं मन्नया नेता, निरगुण निरवैर आपणा रूप बदलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा रखे चेता, चेतन हो के वेख वखाईआ। जन भगतां करे हेता, हितकारी धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार नर नरेशा, नर हरि इक अख्वाईआ।