पुस्तकालयभाग २३

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप ज़िला जम्मू चन्नो देवी दे गृह

माया कहे मैं बहु बिध रूपी, रूप अनूप मेरी वड्याईआ। मेरा लेखा सति सरूपी, सति सतिवादी वंड वंडाईआ। मेरा शहिनशाह शाहो भूपी, सुल्तान धुरदरगाहीआ। मेरा लेखा चारे कूटी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं दो जहान पंघूड़ा रही झूटी, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां हुलारा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी बेपरवाहीआ। माया कहे मैं सदा रहिंदी चुप, मुख बचन ना कोए सुणाईआ । कलयुग अन्त वेखां अंधेरा घुप, नव सत्त नैण उठाईआ। सति धर्म दा दिसे कोई ना सुत, अपराधी होए लोकाईआ। लेखा जाणां अबिनाशी अचुत, की चेतन आपणा हुक्म वरताईआ। किस बिध कूड़ कुड़यारी मौले रुत, फल फुल्ल जूठ झूठ नाल मिलाईआ। मैं वेख के होवां ख़ुश, ख़ुशीआं दे ढोले गाईआ। धरनी धरत धवल धौल आपणा रोवे दु:ख, दुखी हो के दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा गृह इक सुहाईआ। माया कहे मैं मुक्खों कदे ना बोली, अनबोलत दिती वड्याईआ। मेरी आशा मेरी ढोली, जगत जहान करे रुशनाईआ। मेरी तृष्ना मेरी गोली, जुग जुग सेव कमाईआ। मेरी मनसा मेरी होली, लाल रंग दए चढ़ाईआ। मेरी ख़ाहिश बणे तोली, लख चुरासी तोल तुलाईआ। मेरी कल्पणा होवे डोली, जीवां जंतां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर मांगत मंग मंगाईआ। माया कहे मैं मुक्खों कुछ ना कहिंदी, कहिण ना किछ जणाईआ। मैं मन्दिर किसे ना बहिंदी, आसण जगत

ना कोए विछाईआ। मेरी कला होवे ना ढहिंदी, चारों कुण्ट लवां अंगड़ाईआ। मैं खेल खेलणा सदी चौधवीं दिशा लैहंदी, लहिणे देणे मुहम्मद पूर कराईआ। आपणी हथ्थीं ला के मैहंदी, सगन जगत धार रखाईआ। क्यामत दी धार वेखां वैहंदी, शामत दीन दुनी समझाईआ। उम्मत इक दूजे नाल खहिंदी, खाहमखाह दयां टकराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भाणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सैहंदी, भाणे अन्दर भावी जगत जुगत वरताईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कला सोभा सिँघ दे गृह ज़िला जम्मू

माया कहे मैं शब्द गुरु दी चेली, जो चिल्ला तीर कमान इक रखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी साचा बेली, बेले जंगलां जूहां उजाड़ पहाड़ां होए सहाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेल रिहा मेली, मिल मिल आपणा रंग रंगाईआ। मैनूं कदे होण ना देवे वेहली, सेवा विच्चों सेवा दए समझाईआ। जिस मेरी बणन नहीं दिती अवर कोई सहेली, साजण रंग ना कोए वखाईआ। मैं वसां धाम नवेली, बिन छप्पर छन्न डेरा लाईआ। मैं सदा रहां अकेली, अकल कलधारी ओट तकाईआ। मैं जोबनवन्ती अलबेली, सोहणा रूप रखाईआ । मेरी खेल विष्न ब्रह्मा शिव खेली, अवतार पैग़म्बर गुर आपणी ख़ुशी बणाईआ। मैं शाह सुल्तानां घल्लां जेली, लख चुरासी राय धर्म हथ्थ फड़ाईआ। किसे दी कीमत रहिण ना देवां पैसा धेली, बिन टकयां दयां विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा रंग वखाईआ। माया कहे मेरा वसे इक महल्ला, महिफ़ल अवर ना कोए लगाईआ। मेरा सति सरूप इकल्ला, बैठा सोभा पाईआ। जिस दा ना उपर ना थल्ला, मध नज़र किसे ना आईआ। जिथ्थे वक्त ना घड़ी ना पला, दिवस रैण गणित ना कोए गिणाईआ । मेरा धाम सदा अटला, अचल सोभा पाईआ। जो बाहर जला थला, अस्गाहां नज़र कोए ना आईआ। मैं सच संदेशा जुग जुग सब नूं घल्ला, सुनेहड़ा देवां थांउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं अन्तिम मेरा लेखा नाल राणी अल्ला, अल्ला बेपरवाह दए वड्याईआ। मैं अमाम अमामा शाह सुल्तान दा दर मल्ला, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर पर्दा आप उठाईआ। माया कहे मैं कदी ना पवां सोची, सोच विच कदे ना आईआ। मैं जगत तृष्ना कदे ना लोची, लोचण नैण ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं इक गल्ल याद आउंदी रविदास चमारे वाली मोची, जो बिन अक्खरां गया समझाईआ। कलयुग अन्त तूं सुणना इक सलोकी, सोहला धुरदरगाहीआ। जिस नूं वाचण चौदां लोकी,

चौदां तबक अक्ख उठाईआ। उस नूं सके कोई ना रोकी, रुकावट विच कदे ना आईआ । जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, ओह दाता बेपरवाहीआ। उस दी खेल अगम्मी छोटी, लख चुरासी नाल खिलाईआ। दीन दुनिया होवे बोटी बोटी, धर्म दा रंग ना कोए रंगाईआ। सब दी ख़ाली करे लुटीआ लोटी, अमृत जल ना कोए भराईआ। शाह सुल्तानां मति होवे होछी, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कूड़ कुड़यार नाल सब नूं करां दोषी, निर्दीषी आपणा हुक्म वरताईआ। मैं खेल वेखां बण ख़ामोशी, मुख बचन ना कोए सुणाईआ। चारों कुण्ट इक्को पुरख अकाल दी जगे जोती, जोती जाता नज़री आईआ। आत्म धार जिस दा गोती, परमात्म आपणा भेव खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट दृष्ट उठाए सोती, आलस निंद्रा विच सोया रहिण कोए ना पाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कला ईश्र दास दे गृह ज़िला जम्मू

माया कहे मैं सदा सदा बड़ी चटक, चेटक विच रखां लोकाईआ । सृष्टी तृष्ना विच रही भटक, भटकणा विच भटकाईआ। मेरा खेल पार अटक, अटक अटक के दयां जणाईआ। धुर दे हुक्म दा चढ़ना कटक, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मैं हलूणा देणा अफ़रीदी खटक, सुत्तयां लवां उठाईआ। लहिणा पूरा करना बलि वाला बलख, आपणी कार भुगताईआ। शाह अफगाना होवे तलख, तलखी विच दुहाईआ। फेर अग्गे जगावां अलख, अरबीआं लवां उठाईआ। फेर मातलोक हो प्रतख, मूसा ईसा दयां जगाईआ। फेर खेल कर के वक्ख वक्ख, दो धड़ दयां कराईआ। फेर सब दे साड़ के कक्ख, अग्नी अग्ग जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा होए आप सहाईआ। माया कहे मैं आदि जुगादि शौकीन, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। मेरा इक दे उत्ते यकीन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मेरा मार्ग जगत महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं जुग जुग करां तरमीम, अदली बदली वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी होण वाली तक्सीम, सोहणी वंड वंडाईआ। मैं लेखे लाउणा डण्डा मीम, नुक्ता नून नाल मिलाईआ। मैं होणा नहीं किसे अधीन, सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा जाणे जुग जुगा प्राचीन, पुरातन लहिणा आपणे नाल रखाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कला ज़िला जम्मू लक्षमण सिँघ दे गृह बाहर वेहड़े विच

माया कहे जन भगतो पैंदीआं रासां, रस्ते दो जहान सोभा पाईआ। सब दीआं पूरीआं होवण आसां, तृष्ना नाल मिलाईआ। धरनी उत्ते मैनूं दिसदीआं लाशां, लक्षमी चरणां नाल ठुकराईआ। की मैं खोल्ह के दस्सां खुलासा, खुल्ही मेंढी सीस दुहाईआ। नव सत्त दिसे उदासा, चार कुण्ट धीर ना कोए धराईआ। मेरा महबूब बदलण वाला पासा, सार पाशा आपणी खेल खिलाईआ। मैनूं वेख वेख ख़ुशीआं दा आवे हासा, हस्स हस्स ख़ुशी बणाईआ। मैं खेल तक्कां ओस पुरख अबिनाशा, जो करता धुरदरगाहीआ। जो जन भगतां देवण आया भरवासा, भाण्डा भरम भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। माया कहे मैं हरिजन वेखे नच्चदे, सचखण्ड साचे नज़री आईआ। की होया जे जगत काया माटी भाण्डे कच्च दे, तत्व तत नाल वड्याईआ। ओह आत्म परमात्म रूप प्रभू सच दे, सच सच नाल मिलाईआ। ओह उस घराणे वसदे, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। जिथ्थे इशारे नहीं किसे अक्ख दे, सैनत जगत ना कोए समझाईआ। सद दर्शन होण प्रतख दे, सन्मुख सोभा पाईआ । जिस दे डेरे नहीं कोई वक्ख दे, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। जदों चाहे जन भगतां सिर उत्ते हथ्थ रख दए, रखणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। माया कहे मैं वेखे हरिजन तरदे, हरि करता आप तराईआ। जो इक वार बण गए इस दे बरदे, बन्दीख़ान्यों दए कढ्ढाईआ। जिन्हां लैहंदयों जाणां चढ़दे, चढ़दी दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी मड़्ह दे, मढ़ी गोरां फोल फुलाईआ। रसना जिह्वा जीवां जंतां ढोले वेखे पढ़दे, की अक्खरां नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मार्ग इक रखाईआ। माया कहे जन भगतो तुहाडी आसा पुन्नी, पूरन सतिगुर दए दृढ़ाईआ। तुहाडा मालक कुल कुंनी, कायनात दा रहिबर इक अख्वाईआ। जिस ने लख चुरासी कटणी जूनी, राय धर्म दा फंद कटाईआ। ओह सब तों वड्डा कानूनी, कायदा आपणे हथ्थ रखाईआ। तुहाडा मेट के प्यार बारूनी, अन्तर आपणी लिव लगाईआ। तुसीं बच्चे जगत मासूमी, बाले नन्हे गोद उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां तुहाडे मस्तक रिहा चूंमी, चरण कँवल धूढ़ मस्तक दए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे लहिणे देणे आपे रिहा वसूली, दूसर संग ना कोए रखाईआ।

२२ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कलां ज़िला जम्मू लक्षमण सिँघ दे गृह रात नूं

माया कहे मैं दीन दुनिया कीती लोभी, लोभ लालच विच हल्काईआ। दुरमति मैल धोए कोई ना धोबी, पापां दाग़ ना कोए मिटाईआ। हउँमे मेटे कोई ना रोगी, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ । प्रभू दा मेल ना होए संजोगी, विछड़यां संग ना कोए रलाईआ। धर्म दा रहिण दिता नहीं कोई जोगी, जुगीशरां चले ना कोए चतुराईआ। सब दी बुद्धी होई कोझी, बिबेकी नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना सृष्टी होई भोगी, भस्मड़ रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा रंग आप रंगाईआ। माया कहे मैं घर घर पाईआं वंडां, वंडी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं ममता दीआं बद्धीआं पंडां, जगत जहान सीस टिकाईआ । कूड़ कुड़यार दीआं वखाईआं गंढां, चारों कुण्ट नैण तकाईआ। नाले खेल दस्सया कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। माया कहे मेरा खेल इक अपारा, अपर अपार दयां जणाईआ। मेरा दीन दुनी ललकारा, कूक कूक सुणाईआ। सब दा दिसे अन्त किनारा, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। जो सब नूं देंदा गया लारा, इशारे सैनतां नाल दृढ़ाईआ। ओह आ गया चौबीसा अवतारा, अवतरी आपणा रूप बदलाईआ। रूप रंग रेख ना दिसे विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी बैठे सीस निवाईआ। ओह पुरख अकाला दीन दयाला आपणी धारों होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा मिलणा फेर दुबारा, दोहरी धार प्रगटाईआ। झगड़ा छेड़े विच्चों काहरा, कहर गाज़ीआं लए उठाईआ। माया कहे कोई रहे ना दुनियादार बाहरा, सब नूं दयां सुणाईआ। मेरा ख़ुशीआं वाला मुशाइरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा सच आप दृढ़ाईआ। माया कहे मैं निगाह मारां झाकी, बिन नैणां नैण उठाईआ। की खेल करे मेरा कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी सारे मंगदे बूँद स्वांती, अमृत रस ध्यान लगाईआ। ओह किस बिध मेटे कलयुग अंधेरी राती, रुतड़ी आपणे हुक्म वरताईआ। मैनूं सदी चौधवीं मुश्किल दिसदी घाटी, मंज़ल पन्ध आपणी बैठी डेरा लाईआ। चार यारी हथ्थ मारदी उत्ते छाती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। सारे वेखण आपो आपणी ज़ाती, पैग़म्बर अवतार अक्ख उठाईआ। असीं सदी चौधवीं वीहवीं सदी दे सारे अलाटी, ढईए दा पन्ध समझे कोए ना राईआ। वेद व्यास वेखे बहि के उत्ते खटीआ खाटी, ब्रह्मण गौड़े वल्ल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवार इक प्रगटाईआ। माया कहे मैं जुग जुग विछुन्नी, विछड़ी नज़र कोए ना आईआ। मैं ओस प्रभू दी लाडली मुन्नी, जो मुन सुन्न तों बाहर डेरा लाईआ। मेरे सीस ओढण

दिसे कोए ना चुन्नी, पर्दा सके ना कोए वखाईआ। मेरा लेखा जाणे ना कोए गुंन गुंनी, विद्या विच ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। माया कहे मैनूं आया हुक्म निरँकारी, निरवैर दयां सुणाईआ। तूं हो जा ख़बरदारी, आपणी लै अंगड़ाईआ। तेरी वेखणी हुशियारी, होश संभल के सम्बल वाले सीस निवाईआ। तूं फिरना जगत वंड तों बाहरी, भज्जणा वाहो दाहीआ। सत्तां दीपां देणा हुलारी, हलूणयां नाल उठाईआ। अगले साल तेरी खेल होणी न्यारी, निरगुण निरवैर रिहा जणाईआ। रूसा चीना हलूणे दाढ़ी, हुलारयां नाल उठाईआ। सब दे फिरना पिच्छे अगाड़ी, भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साहिब तेरी शरनाईआ। माया कहे प्रभू मैनूं सच दा दस्स तरीका, सति सच दृढ़ाईआ। तेरा खेल नीकन नीका, निरवैर तेरी वड वड्याईआ। मैं वेखां जगत शरीका, शरअ वाले दयां उठाईआ। मेरा दिल करदा सब तों पहलों हलूणा देवां अमरीका, अमर तेरा हुक्म वरताईआ। तूं मालक जीव जीअ का, तेरा लेखा ख़लक ख़ुदाईआ। तूं स्वामी त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। माया कहे मैं खुल्हड़े कर लां केस, आपणा वेस वटाईआ। जावां मसीह वाले देस, मसला आपणा हल्ल कराईआ । जो इशारा दे के गया दस दशमेश, दहि दिशा दयां दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट होणा कलेश, कलकाती आप कराईआ। जो संदेशा देवे सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच लेखा आप लिखाईआ। माया कहे मेरा रूप बग बप्पड़ा, जगत लवां भरमाईआ। मेरा इरादा आदि जुगादि पक्कड़ा, ना सके कोए बदलाईआ। मैं फिरां जंगल जूहां विच रक्कड़ा, टिल्ले पर्वतां पन्ध मुकाईआ। हथ्थ विच फड़ के कूड़ कुड़यार दा तक्कड़ा, दो धड़ तोलां ख़लक ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक खेल खिलाईआ। माया कहे मैं खेल करां शताबी, सति सच सुणाईआ। मेरा मित्र प्यारा अहिबाबी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिथ्थे ना सवाल ना कोए जवाबी, हुक्म हुक्म विच्चों दृढ़ाईआ। मैं उस नूं करना राजी, जो राज़क रिज़क रहीम नूर अलाहीआ। जिस दा अस्व अगम्मा ताजी, दो जहान रिहा दौड़ाईआ। ओह मैनूं मारे आवाज़ी, सुत्ती रिहा उठाईआ। चारों कुण्ट करी खराबी, खोटे खरे वेख वखाईआ। नाल सितार जणाए रबाबी, जो अगली रिहा सुणाईआ। लहिणा पूरा करना नानक वाला बग़दादी, बग़लगीर रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी दी वेखणी सर्ब आबादी, तिन्न अरब सठ करोड़ हज़ारां वाली गिणती नाल मिलाईआ। नी तूं बणीं ना किते कमलीए पंजाबी, पंजां दरयावां विच बहि के आपणा

झट लँघाईआ। तूं फिरना नाल मजाजी, नौ खण्ड पृथ्मी भज्जणा वाहो दाहीआ। किते ला ना बहीं समाधी, सुन्न विच ना रूप जणाईआ। दिवस रैण रहिणा जागी, आलस निंद्रा दूर कराईआ। तूं कलयुग जीव वेखणे कागी, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। माया कहे मैनूं हुक्म आया बेख़बरी, ख़बर दयां जणाईआ। मेरे अन्दर आई बेसबरी, सबूरी रहिण कोए ना पाईआ। मेरे प्रभू दा हुक्म वरतणा जबरी, जाबरां डेरा ढाहीआ। जेहड़ी उस दी होई बेकदरी, कदर आपणा लए कराईआ। जिस दीन दुनी करनी पद्धरी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। ओह खेल खिलावण वाला ग़दरी, गदागर करे लोकाईआ। मैं रहिणा नहीं अड्डरी, उसे नूं सीस झुकाईआ। जो मेहर करे नदर नदरी, नज़र निहाल कराईआ। मेरी आशा मनसा पूरी करे सधरी, तृष्ना लेखे विच रखाईआ। अन्त अख़ीर बणे अदली, इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। कूड़ सच दी करे बदली, बदला दए चुकाईआ। आपणी रुत्त वखावे रंगली, रंगत इक चढ़ाईआ। मैं उसे दी भिखारन वणजारन कोझी कमली, जो कँवल नैण अख्वाईआ। जिस ने हुक्म दिता तैयारी जंग लई, जंगल जूहां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सेवा लाई वरभण्ड लई, वरभण्डी भंडी पावां चाँईं चाँईंआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कलां ज़िला जम्मू कुलवन्त सिँघ दे गृह

माया कहे मेरी ख़ुशी धाम धूम दी, धरनी धवल उत्ते वड्याईआ। मैं सदा मस्तीआं दे विच झूंमदी, हुलारे जगत जहान रखाईआ। मैं प्यारी बणी नहीं किसे सूम दी, शाहां संग ना कदे निभाईआ। मैं लुटेरी नहीं किसे हजूम दी, झगड़यां विच कदे ना आईआ। मेरी खेल नामालूम दी, भेव सके कोए ना पाईआ। मेरी करनी दिसदी नाल शाह रूम दी, रूमां दए हिलाईआ। मैं वणजारन इल्ला वरत भूम दी, भूमी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी खेल खिलाए इक असूल दी, असल आपणी कार भुगताईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कलां ज़िला जम्मू सुरजीत सिँघ दे गृह

माया कहे मैं चारों कुण्ट पावां धमाल, नच्चां टप्पां चाँईं चाँईंआ । मेरा लेखा खण्ड केतमाल, हरन रमय नाल

रलाईआ। किं पुरख दी करां भाल, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरी समझे कोए ना चाल, चाल निराली आपणी आप प्रगटाईआ। मेरी झल्ले कोए ना झाल, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। मैं घर घर अग्नी देणी बाल, बालू रेत देणी तपाईआ। किसे दी करे ना कोई संभाल, सम्बल दा मालक हुक्म सुणाईआ। मैं झगड़े तक्कणे शाह कंगाल, राउ रंकां वेख वखाईआ। मैं धर्म दा रहिण देणा नहीं कोई दलाल, विचोला नज़र कोए ना आईआ। मेरा लेखा होवे बेमिसाल, मिसल पिछली सारे जाण भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल लगावे मेरे डाल, फुल्ल ख़ुशीआं वाले महकाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ सेई कलां ज़िला जम्मू वज़ीरो दे गृह

माया कहे मैं धर्म नाल धर्म लगावां टक्कर, धर्म धर्म नाल जणाईआ। मैं शरीणीआं वंडां गुड़ शकर, शरअ मुहम्मद वाली नाल मिलाईआ। मैं चारों कुण्ट मारना चक्र, चक्रवर्ती हो के भज्जां वाहो दाहीआ। मैं जगत उठाउणे फ़क्कर, फ़िकरे अन्दरों देणे बदलाईआ। सारे कूड़ दे तोलणे तक्कड़, डण्डी आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं लैणे जकड़, गंढ सके ना कोए खुल्हाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा मकर, फ़रेबीआं करां सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा वेखे आपणे विच्चों पत्र, जिस पत्रका दा लेख नज़र किसे ना आईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गोकले चक्क ज़िला जम्मू सन्त राम दे गृह

माया कहे मैं करन वाली शताबी, जल्दी जल्दी खेल खिलाईआ । मेरा हुन्दा अन्त हिसाबी, अंकड़े अक्खरां बिना लगाईआ। हिन्दस्सयां वाली नहीं किताबी, कुतबखान्यां विच ना कदे टिकाईआ। मैं आपणे साहिब नूं करां राज़ी, जो राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। मैं शरअ दे मेटणे काज़ी, अज़ल नूं हुक्म देणा सुणाईआ। हउँमे दा रहे कोए ना गाज़ी, ग़ज़ल जणावां चाँईं चाँईंआ। मैनूं पिछला लेखा याद माजी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। धरनी उत्ते कायम नहीं रहिण दिती किसे दी अराज़ी, मलकीअत हक ना कोए रखाईआ। सदा रहे कोए ना माजी, डण्डावतां वाला नज़र कोए ना आईआ। मज़्हबां दा रहे कोए ना वाअज़ी, वाज़िआ कर के दयां सुणाईआ। मेरा साहिब उलटावण वाला बाज़ी, बाजां वाला आपणे संग रखाईआ।

कलयुग कूड़ा रहिणा नहीं पाजी, जो पज़ल करे लोकाईआ। मेरी इक आवाज़ सुण के सारे होण राजी, सच दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। माया कहे मैं ममता दे विच भज्जां, नट्ठां वाहो दाहीआ। घर घर दे विच सजां, गृह गृह डेरा लाईआ। जगत जिज्ञासुआं खून पी पी रज्जां, एह मेरी बेपरवाहीआ। किसे लाउण ना देवां पज्जा, फ़रेब वेखां थांउँ थाँईंआ। मेरे प्यार विच शाह ग़रीब होवे बज्झा, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मेरा डौला फरके सज्जा, सज्जी बांह रही उठाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी वेखणी जगह, सत्तां दीपां ध्यान लगाईआ। मैनूं प्रभू दा नज़र आवे अस्व बग्गा, जो दो जहानां बिन कदमां कदम टिकाईआ। मैं सब दीआं वेखणीआं कटीआं लबां, लबरेज़ होए लोकाईआ। मैं फिरना भार पब्बा, अड्डी ज़िमीं ना कोए छुहाईआ। चारों कुण्ट उफ़ हाए सब ने कहिणा रब्बा, बौहड़ी तेरा नाम दुहाईआ। किसे नूं पीणी पए ना मधा, रसना रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शहिनशाह सूरा सरबगा, सरबग आपणा हुक्म वरताईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्रेमी देवी दे गृह सेई कलां जम्मू

माया कहे मेरा सब तों उतम कर्म, परम पुरख दिती माण वड्याईआ। मेरा जाणे कोई ना जरम, जम्मण वाली दिसे कोए ना माईआ। मेरा वेखे कोई ना ब्रह्म, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। मेरा जिज्ञासुआं वाला नहीं कोई भरम, हिस्सयां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं पूजां किसे ना चरण, चरणोदक मुख ना कोए लगाईआ। मेरी सारे लैंदे सरन, जगत जिज्ञासुआं सीस निवाईआ । मैं साबत रहिण देणा नहीं कोई धर्म, धीरज धीर ना कोए बंधाईआ । मैं झगड़े पावां माटी चर्म, चम्म दृष्टी सब दी देवां बदलाईआ। मेरा अन्दर बाहर सब नूं होवे भरम, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। मेरे प्यारे शाह सुल्तान लड़न, ग़रीब निमाणे रोवण मारन धाहींआ । मेरे कारन ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधे पढ़न, मुल्ला शेख़ तसबीआं गल लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा रंग रंगाईआ। माया कहे मैं सब नूं लग्गां प्यारी, प्रीतम सकां ना किसे बणाईआ। मैं वेखां चार कुण्ट दी यारी, नव सत्त ध्यान लगाईआ। मेरे दर दे दरवेश दीन दुनी दरबारी, शाह सुल्तान सीस निवाईआ। मेरा लेखा लेख लिखण तों बाहरी, कलम शाही ना कोए समझाईआ। मैं खण्डे खड़कावां कटारी, खड़गां नाल मिलाईआ। मैं विभचार करां दुराचारी, दुहरी आपणी कल वरताईआ। बन्द होवां

ना किसे भण्डारी, वरभण्डी वेख वखाईआ। मेरी सब तों वक्खरी हुशियारी, होश समझ सब दी दयां भुलाईआ। मैं लेखा जाणां नर नारी, नर नरायण दिती वड्याईआ। मैं कलयुग अन्तिम पावां सारी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करावां हाहाकारी, हउँमे हंगता नाल मिलाईआ। चारों कुण्ट होवे अंधेर गुबारी, सूर्या सति ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक सिक्दारी, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जलन्धर सिँघ दे गृह सेई कलां जम्मू

माया कहे मैं सदा चक्रवती, वर्तमान दा लेखा दयां समझाईआ। मैं फिरदी रहिंदी उत्ते धरती, धरनी उत्ते फेरीआं पाईआ । मेरा जुग चौकड़ी खेल हुन्दा शर्ती, क्षत्रीया पूरा दयां कराईआ। मैं हुक्म मन्नां मालक अर्शी, अर्शी प्रीतम जो सुणाईआ। मैं खेल खिलावां उत्ते फ़र्शी, मिट्टी ख़ाकी रंग रंगाईआ। मेरी आउंदी जांदी ख़ुशीआं वाली बरसी, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। प्रभू मेरी पूरी करनी हरसी, हवस मेरी वेख वखाईआ। मेरे उत्ते करे तरसी, रहमत सच कमाईआ। निरगुण धार देवे दरसी, नूर जोत कर रुशनाईआ। फेर करां मैं आपणी मर्ज़ी, मरीज तक्कां जगत लोकाईआ। मैं वेखां चार जुग दे कर्ज़ी, थांउँ थाँईं ध्यान, लगाईआ। मेरा खेल होवे असचरजी, अचरज आपणी खेल बणाईआ। मैं मालक होवां घर घर दी, गृह गृह आपणा आसण लाईआ। मैं धार तक्कां चोटी जड़ दी, जड़ चेतन नाल मिलाईआ। मैं नव सत्त इक्को ढोला फिरां पढ़दी, बिन पुस्तकां राग अल्हाईआ। नाले सृष्टी वेखां सड़दी, अग्नी तत तपाईआ। मैं वेखां दिशा लैहंदी चढ़दी, चढ़दा लैहंदा अक्ख उठाईआ। मैं वणजारन नरायण नर दी, नर हरि साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख दा इक्को लड़ फड़दी, दूसर ओट रहे ना राईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ पुनूं राम दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरीआं घर घर जगण जोतां, दीपक घृत नाल सुहाईआ। मेरे बिस्तर सुहञ्जणे सोहवण होवण सोतां, आसण जगत वड्याईआ। मैं बिना बुद्धी तों सोचां, की मेरे विच चतुराईआ। सारे कहिंदे साडीआं पूरीआं कर दे लोचां, तृष्ना

तेरे नाल मिलाईआ। तेरे नाल माणीए मौजां, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। मैं किस बिध घर घर जा पहुंचां, आपणा पन्ध मुकाईआ। सब दे पूरे करां शौका, शौकीन करां लोकाईआ। मैं वेखां चौदां लोकां चौदां तबकां चौदां तौकां, चौदां विद्या ध्यान लगाईआ। फेर निगाह मारां गोबिन्द वाले ढौंका, ढईआ वेख वखाईआ। फेर कलयुग जीव रूप वेखां काउं का, काग वांग कुरलाईआ। फेर हुक्म संदेशा सुणां बेपरवाहो का, जो बेपरवाही विच समाईआ। फेर डर रखां अगम्मे भाउ का, जो भय इक समझाईआ। फेर लेखा तक्कां शौह दरयाओ का, जो कलयुग वहिणा वहिण वहाईआ । फेर लहिणा वेखां धुर की नाओ का, जो नईया नाम निधान नज़री आईआ । फेर राह तक्कां थल अस्गाहो का, जल थल महीअल भज्जां वाहो दाहीआ । फेर लहिणा देणा तक्कां धुर दे शाहो का, की लेखा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा जाणे आपणे सुआओ का, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ रोशन लाल दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं तकदी चार जुग दे राहीआं, रहिबर वल्ल अक्ख उठाईआ। इशारे देवे कर उच्चीआं बाहींआं, हथेली हथ्थां वाली बदलाईआ। आओ तक्को आपणीआं दीनां मज़्हबां वालीआं वहीआं, वादयां वाल्यो ध्यान लगाईआ। कूड़ीआं सब दे मस्तक वेखो छाईआं, शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। सच दवार देवो गवाहीआं, शहादत दयो भुगताईआ। नाता तुट्ट गया भैणां भाईआं, पिता पूत ना गोद सुहाईआ। प्यार रिहा ना छींबिआं झींवर नाईआं, जट्टां संग ना कोए बणाईआ। जगत जहान तक्को बेले रक्कड़ काईआं, पत्थर पाहन वेख वखाईआ। निगाह मारो थल अस्गाहीआं, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। किसे ना मिल्या धुर दा माहीआ, महबूब दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा छाया, सूर्या चन्द ना कोए चमकाईआ। माया कहे मैं माया पर्दा पाया, मुख घूँगट ना कोए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला किसे ना गाया, सति विच ना कोए समाईआ। सतिगुर शब्द दा दिसे कोए ना जाया, जनणी कुक्ख सारे रहे हंढाईआ। पुरख अकाले दरस किसे ना पाया, सन्मुख नज़री किसे ना आईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले खेल रचाया, रचना आपणी दिती वड्याईआ। जोती जाते भेस वटाया, नर नरेशा रूप बदलाईआ। जन भगत सुहेला हरिजन साचे मेल मिलाया, मिलणी जगदीश आप कराईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगाया, फड़ बाहों गोद टिकाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा पूर कराया, पूरन सतिगुर बूझ

बुझाईआ। मैं ख़ुशीआं दा मंगल गाया, गा गा दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल सदा सबाया, सद आपणा हुक्म वरताईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ बिशन सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं आपणी ख़ुशी बणावांगी। प्रभू दे चरण चुम्म के मस्ती सच दृढ़ावांगी। सीस जगदीश इक निवावांगी। पट्टी सोहणी सच गुंदावांगी। फुल्ल सग्गी सीस टिकावांगी। परांदा लाल गुत्त रंग रंगावांगी। मस्तक बिन्दी धूढ़ वखावांगी। नेत्र कज्जल धार चमकावांगी। रुखसार मस्ती विच मस्तावांगी। दन्दां दन्दासा इक वखावांगी। बुल्ल्हां रूप अगम्म चढ़ावांगी। मुख धूढ़ ख़ाक रखावांगी। गर्दन उच्ची कर वखावांगी। दो तुकी राग अलावांगी। जन भगतो रहिणा सुखी, सच संदेशे आप सुणावांगी। दीन दुनी ने होणा दुखी, एह आपणा भेव खुल्हावांगी। शाह सुल्तानां कोलों मैं माया ने जाणां लुट्टी, लुटेरा कलयुग नाल उठावांगी। मैं भाग लग्गा रहिण नहीं देणा किसे पुत्तीं, पुत्त पोतरयां नाता मात तुड़ावांगी। मैं कला जगावां सुत्ती, सुत्तयां आप उठावांगी। चरण छुहा के चम्मढ़ी वाली जुत्ती, जूते कूड़ कुड़यारे सिर लगावांगी। मैं इक साहिब दी करां बुत्ती, बुतख़ान्यां वेख वखावांगी। मैनूं सारयां कहिणा लुच्ची, लुच्चे लंडे जगत विच्चों मुकावांगी। जन भगतां इक्को प्यार दी बन्न्ह के रुची, रचना प्रभ दी आप समझावांगी। जिन्हां मैनूं सांभ के रखया विच गुथ्थी, उन्हां दे हथ्थ पैर वढावांगी। जिन्हां मेरे पिच्छे झूठ मारया बूथी, नक्क कन्न उन्हां दे ख़ाक विच रलावांगी। मैं सदी चौधवीं आपणी पहन के काली सूसी, सो पुरख निरँजण इक ध्यावांगी। चौथे साल नूं बाणा पहन के रूसी, रूसा चीना फेरा पावांगी। मेरा पुरख अकाला मेरे नाल करे जसूसी, गुझा उस नूं भेव समझावांगी। एह मेरी वड ख़सूसी, ख़सूसीअत आपणी इक प्रगटावांगी। मालक रहे ना कोई मारूसी, सब दे लेखे पूर करावांगी। दीन दुनी होए मायूसी, मासूम सारे आप वखावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान दी धार वेखे लूसी, चारों कुण्ट राह तकावांगी।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ चूहड़ा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा लेखा कुला खण्ड, कुल मालक रिहा दृढ़ाईआ । मैं धर्म दीआं वंडां रही वंड, सति सच समझाईआ।

जिथ्थे जीवां जंतां पाउणी दंड, डण्डावत समझ किसे ना आईआ। मैं कच्चे भन्न्हणे अंड, अण्डज जेरज वेख वखाईआ। मैं सब दी वढ्ढणी कंड, कंडा खार देणा चुभाईआ। मैं करना अनोखा पाखण्ड, भेख लैणा बदलाईआ। धूह म्यानो चण्ड, प्रचण्ड देणी चमकाईआ। किसे सीने रहिण ना देवां ठण्ड, अग्नी तत दयां तपाईआ। सब दी धर्म वाली कटां गंढ, ख़ाली हथ्थ दयां वखाईआ। मैं शुरू कराउणा शरअ वाला जंग, जगत जहान दयां जणाईआ। किसे नूं लैण नहीं देणा अनन्द, अनन्द पुरी वाले वज्जे वधाईआ। अग्गों दस्सदी दे मेरे जुड़दे दन्द, की हालत होवे लोकाईआ । मेरे अन्दर आवे रंज, रंजश विच सुणाईआ। नेत्र रोवे सूर्या सितारा चन्द, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा रखे बिना मुहाणयां वञ्झ, वञ्झी हाथ किसे ना आईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरबचन सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं आपणी लाही अंगी, वस्त्र तन ना कोए रखाईआ। मैनूं मेरी भावना लग्गी चंगी, भावी बैठी राह तकाईआ। कलयुग बाणा पहन के जंगी, मेरे पिच्छे अग्गे फिरे वाहो दाहीआ। मैं बिना ओढण तों नंगी, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। मैं बेपड़द ने वाही कंघी, आपणा सीस सुहाईआ। फेर हस्स के आपणी दन्दी, दहि दिशा मुख भवाईआ। इशारा कीता वल्ल फ़रंगी, सैनत नाल समझाईआ। जिस दे साथी देश होणगे पंझी, पंजां पंजां वंड वंडाईआ । एह कला वरतणी बवंजी, बावन दा लेखा नाल मिलाईआ। मैं सिरों हो के गंजी, चोटीआं सब दीआं देणीआं मुन्नाईआ। मैं फिरां इक टंगी, लंगड़ी लूल्ही नज़री आईआ। किसे दी छाती रहिण नहीं देणी ठंडी, सांतक सति ना कोए वरताईआ। मैनूं याद आउणी गोबिन्द वाली झंगी, माछूवाड़ा सोभा पाईआ। जिस ने कलयुग आयू मेटी लम्बी, लम्मा पै के सूला सथ्थर सेज हंढाईआ। मेरा सीना छिल्ले रवीदास वाली रम्बी, तिक्खी धार नज़री आईआ। मैं खेल वेखां लग लग नाल कंधी, आप आपणा जगत छुपाईआ। किसे नूं समझ ना आवे सवेर सञ्झी, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। मैं सृष्टी दृष्टी करनी अंधी, निज लोचन ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे संधी, लिख्या लेख ना कोए बदलाईआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ फ़रंगी राम दे गृह पिण्ड तरेवे ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा खेल अगम्मा विच ख़लक, ख़ालक दिती माण वड्याईआ। मैं राउ रंकां देवां झलक, झल्ली दीन दुनी बणाईआ। मेरा नाता सच्चा किसे नाल नहीं तुअलक, तअलकेदार सर्ब बणाईआ। मेरा विछोड़ा कोई झल ना सके पलक, पलकां दे ओहले नज़र किसे ना आईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी फिरना नाल डलक, जोबनवन्ती भज्जां वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं कूक के मारां किलक, कल आपणी दयां वखाईआ। शाह सुल्तान जाण तिलक, राज राजानां पासा दयां बदलाईआ। मैं दीनां मज़्हबां विच करनी इल्लत, आलमां इलम देणा भुलाईआ। मैं कूड़ पहनाउणा सब नूं खिल्लत, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। चारों कुण्ट ख़ुआरी करनी ज़िल्लत, ज़लील होवे लोकाईआ। सच प्यार दी रहिण नहीं देणी मिल्लत, पिता पूत गोद ना कोए सुहाईआ। मैं फिरना चढ़दी लैहंदी सिम्मत, सीमा आपणी वंड वंडाईआ। मेरी सदी चौधवीं नालों बहुती हिम्मत, हौसला आपणा आप प्रगटाईआ। कलमे दी कायनात होणी किल्लत, कायम मुकाम रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा साचा खेल खिलाईआ। माया कहे मेरीआं पूरीआं होण उम्मीदां, आशा आशा नाल मिलाईआ। मेरे कोल जुग चौकड़ी दीआं रसीदां, खाते सब दे वेखे थांउँ थाँईंआ। मैं दीन दुनी खोल्हणीआं नींदां, ग़फ्लत विच सोया रहिण कोए ना पाईआ। मेरा लेखा कूड़ कुड़यारे वेखणा झक्खड़ मींह दा, चारों कुण्ट तुफ़ान चढ़ाईआ। नाता रहिण नहीं देणा माँ धी दा, धरनी धरत धवल देणा वखाईआ। खेल वेखणा जीव जीअ दा, जंतू रोवण मारन धाहीआ। लेखा पूरा होणा वीह वीह दा, बीस बीसा आपणा रंग वखाईआ। लहिणा चुक्कणा साढे तिन्न हथ्थ सीअ दा, रवीदास चमारा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक होए सहाईआ। माया कहे मैं वेखां चार चुफेर, चौह वंनी ध्यान लगाईआ । मेरा स्वामी करे मेहर, अन्तरजामी होए सहाईआ। जो कलयुग लहिणे देणे रिहा नबेड़, लेखे सब दे झोली पाईआ। उहदा सदी चौधवीं उलटा गेड़, चक्रवर्ती चक्रां विच रखाईआ। सम्मत शहिनशाही दस बवन्जा देशां छेड़े छेड़, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। मुहम्मदी मुहम्मदीआं देवे भेड़, ईसा मूसा गंढ रखाईआ। जो इशारा गोबिन्द दिता नंदेड़, गोदावरी कन्ढ्ढा अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा लेखा जाणे नेरन नेर, दूर दुराडा दो जहानां पन्ध वेखे चाँईं चाँईंआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सांई दास दे गृह पिण्ड तरेवा ज़िला जम्मू

माया कहे मैं जगत दी वेखां बुद्धी, मति मतांतरां ध्यान लगाईआ। साची आवे किसे ना सुद्धी, सुध सारे बैठे गंवाईआ। कूड़ कुड़यार विच सृष्टी खुभ्भी, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। धरनी रोवे साह उभी, हौके रही सुणाईआ। की मेरे उत्ते लेखा होणा युद्धी, चार कुण्ट हल्काईआ। मैनूं रमज़ दस्स जा गुज्झी, भेव दे खुल्हाईआ। मैनूं ख़बर अगम्मी सुझी, सहिज नाल सुणाईआ। तेरी धूढ़ ख़ाक वेख लै उडी, मिट्टी धुआँधार बणाईआ। कलयुग असमाने चाढ़्ह के गुड्डी, गाॅड सब नूं दिता भुलाईआ। तूं हो गई लंगड़ी लूली डुड्डी, बलहीण नज़री आईआ। तैनूं पता नहीं पिछले जुगी, की प्रभ ने कल वरताईआ। अन्तिम कलयुग औध पुगी, पैंडा रिहा मुकाईआ। नी ओह वड़ के सम्बल झग्गी, झग्गे सब दे देवे ढाहीआ। लुक्या रहे कोई ना खुड्डी, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। तूं बड़ी पुराणी बुढ्ढी, बुढेपा तेरे उत्ते नज़री आईआ। तूं मेरी खेल वेखणी उग्घी, उगण आथण दयां वखाईआ। किते चुप्प बण रहीं ना गूंगी, रसना जिह्वा देणा सुणाईआ। तूं धार तक्कणी नैण मूंधी, की कँवल नैण हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी खेल सतिगुर शब्द गुरु दी, गुरदेव देवा बेपरवाहीआ।

२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ नंत राम दे गृह तरेवा ज़िला जम्मू

माया कहे मेरी ममता दा वज्जे डंका, डौरु चार कुण्ट शनवाईआ । ख़बरदार करां राउ रंकां, राज राजानां दयां उठाईआ। ग़रीब निमाणयां लावां तनका, हलूणयां नाल जगाईआ। वेखो निशान मिटदा तारे चन्न का, आपणा पन्ध मुकाईआ। किस बिध नास होणा कूड़े धन का, धनवान रहिण कोए ना पाईआ। शृंगार रहिणा नहीं किसे कन्न का, कनक कामनी रोवे मारे धाहीआ। हँकार रहिणा नहीं मन का, मन का मणका दए भवाईआ। की लेखा होणा भगत सुहेले जन का, जन्म विच मिले वड्याईआ। की खेल होणा पंज तत तन का, तत्व खोज खुजाईआ। की लेखा अन्तिम ब्रह्म का, पारब्रह्म होए सहाईआ । मैं झगड़ा मेटणा भरम का, भाण्डा भरम भनाईआ। निशान तक्कणा धर्म का, धर्म दवारे सोभा पाईआ। मैं सहारा वेखणा इक्को चरण का, चरणगत मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहञ्जणा दस्से लड़ फड़न का, पल्लू पल्लू नाल बंधाईआ।