२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ कृपाल सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे मेरा मालक बेपरवाहो, बेपरवाही विच समाईआ। जिस दा लेखा अगम्म अथाहो, अलख अगोचर अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे निव निव लागां पाउं, चरण कँवल सीस झुकाईआ। जिस मैनूं फड़ उठाया बाहों, हलूणा दिता लगाईआ। अगला हुक्म सुणाया चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। उठ निगह मार थाँईं थाओं, थनंतरां फोल फुलाईआ। मेरा नूर भुल्लया सब नूं पिता मांओं, पतिपरमेश्वर मन्नण कोए ना आईआ। तूं चारों कुण्ट कूड़ कुड़यार दा कीता वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग जीव तक्क लै काउं, काग वांग कुरलाईआ। सच दी दिसे कोए ना नाओ, नईया नाम ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। माया कहे मैं ख़ुशीआं दे विच टप्पदी, बिन कदमां कदम उठाईआ। इक्को साहिब दा नाम जपदी, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। मैं वणजारन हो गई ओस पति दी, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे सीस झुकाईआ। मैं दासी ओस समरथ दी, जो पुरख अगम्मड़ा अगम्म अथाहीआ। मेरी खेल होणी हथ्थो हथ्थ दी, जगत जहान दिता जणाईआ। मैं कला मुकाउणी तत अट्ठ दी, नव दर खोज खुजाईआ। मैं थित वेखणी अट्ठ सट्ठ दी, तीर्थ तट्टां ध्यान लगाईआ। मैं निशानी तक्कणी मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ दी, गुरदवारयां फोल फुलाईआ। मैं कला जानणी काया मट दी, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा मेरा रिहा जणाईआ । माया कहे मैं चार कुण्ट वजावां डंका, डौरु हथ्थ उठाईआ। नाल रलावां कलयुग रूप कांउ का, कायनात दयां समझाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा आया दाओ का, दाओ दीन दुनी लगाईआ। वेखणा खेल आपणे पसाओ का, पसर पसारी ध्यान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। माया कहे मेरा वक्त सुहावा, परम पुरख दिती वड्याईआ। मैं इक्को ढोला गावां, गा गा शुकर मनाईआ। इक्को खौंत कन्त हंढावां, इक्को सेज सुहाईआ। इक्को हुक्म संदेशा सुणां नाल चावां, चाउ घनेरा आप प्रगटाईआ। फेर सवारां आपणीआं भुजां बाहवां, बाहू बल प्रगटाईआ। किस बिध लख चुरासी खावां, फड़ फड़ अन्तर लवां टिकाईआ। कलयुग कूड़ निशान मिटावां, रूप रेख नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। माया कहे मैं वेखणा खेल अलखण, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। की आपणा हुक्म वरतावे मेरा भाण्डा वेखणा सक्खण, सच स्वामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिग़ार सांझा यार मेहर नज़र उठाईआ। एकँकारा हरि निरँकारा मेरी पैज आवे रखण, पति
पतिवन्त श्री भगवन्त आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता आपणा खेल खिलाईआ। किस बिध मेरा लेखा जाणे दिशा दक्खण, लख चुरासी विरोले मक्खण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल दे पड़दे आवे ढक्कण, आदि निरँजण धुर दा करता आपणी खेल खिलाईआ। कलयुग विच्चों सतिजुग किस बिध आवे कढ्ढण, लोकमात मार झात कमलापात आपणा पर्दा लाहीआ। जिस दा रूप रंग रेख वेखे कोई ना बदन, तन वजूद हक महबूब जगत धार ना कोई वखाईआ। ओह साहिब सुल्ताना नौजवाना सूरा सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह बेपरवाहीआ। जो चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी वेखे लग्गी अग्न, तत्व तत दा मालक खोज खुजाईआ। मैं ओस स्वामी साहिब सतिगुर नूं सदी चौधवीं अन्तिम लग्गी सद्दण, होके देवां चाँईं चाँईंआ। आ मेरे मालक ख़ालक अगम्मड़े सज्जण, सज्जणूआ हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। माया कहे मैं रखां अगम्मी उडीका, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरा मालक आवे जिस विच हक तौफ़ीका, धुर दा स्वामी नूर अलाहीआ। मेरीआं पूरीआं करे रीझां, होए आप सहाईआ। धरनी धरत धवल धौल दीआं लँघे दहिलीजां, बिन कदमां कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। माया कहे मैं परम पुरख ध्यावांगी। सो पुरख निरँजण इक मनावांगी। हरि पुरख निरँजण सीस निवावांगी। एकँकारा वेख वखावांगी। आदि निरँजण ओट तकावांगी। अबिनाशी करते गंढ पवावांगी। श्री भगवान दा रंग चढ़ावांगी। पारब्रह्म आपणे संग रखावांगी। जगत नाम मृदंग वजावांगी। नव खण्ड दा मार के पन्ध, चारों कुण्ट हुक्म दृढ़ावांगी। की खेल होए विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड आख सुणावांगी। सवाधान कर के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप उठावांगी। वेखो खेल सूरे सरबंग, पर्दे परदयां विच्चों चुकावांगी। किसे अन्तर रहे ना रंज़, रंज़श सब दी दूर करावांगी। नव सत्त दा होणा जंग, जंगजू इक्को इक दृढ़ावांगी। जिस ने सृष्टी करनी खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग उस दा चमकावांगी। जिस ने मेटणा भेख पखण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरतावांगी। माया कहे मैं नित नित सेव कमाउंदी हां। जुग जुग वेस अनेक वटाउंदी हां। झुक झुक बिना सीस तों सीस झुकाउंदी हां। लुक लुक दीन दुनी वेख वखाउंदी हां। कलयुग अन्तिम पैंडा रिहा मुक, मुकम्मल धुर दा हाल दृढ़ाउंदी हां। की खेल करे अबिनाशी अचुत, चेतन सब नूं आप कराउंदी हां। जो हुक्म संदेशे देवे शब्दी दुलारे सुत, शब्द नाल वडयाउंदी हां। जिस जगत जहानां पाउणी लुट्ट, तिस लुटेरे दा भेव खुल्हाउंदी हां। सृष्टी दृष्टी प्रीती जाणी टुट्ट, टुटयां आप समझाउंदी हां। इक्को पुरख अकाल दी रखो ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाउँदी हां। जिस दा वेस अनेक कोटी
कोट, कोटन कोटि जीवां आप जणाउंदी हां। जिस दा हुक्म वरतणा लोक परलोक, सोहले उस दे राग अलाउंदी हां। जिस दा नूर निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता इक समझाउंदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सोच सके कोई ना सोच, सोच समझ तों बाहर तेरा हुक्म सुणाउंदी हां।
२३ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड हँसा ज़िला जम्मू
सतिगुर शब्द कहे तूं बड़ी मस्तानी, माया राणीए तैनूं दयां जणाईआ। पिछले नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दी वेख लै कथा कहाणी, कहाणीआं वालीए तैनूं दयां जणाईआ। चार जुग दे शास्त्रां दी तक्क लै बाणी, अक्खर अक्खरां फोल फुलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दी धार तक्क लै निमाणी, निव निव नैण उठाईआ। निगाह मार लै चारे खाणी, भुल्ल रहे ना राईआ। अवतार पैग़म्बरां गुरुआं तक्क लै निशानी, निशाने निशान्यां विच्चों उठाईआ। धुर दा लेखा तक्क लै आपणी मंज़ल नाल रुहानी, रूह बुत तों परे ध्यान लगाईआ। जुगां जुगां दी सुघड़ सुचज्जी सवाणी, तैनूं प्रभ ने दिती माण वड्याईआ। तेरी सदा इक्को जेही तरल जवानी, बुढेपा बाल रूप ना कोए वखाईआ। तेरी बिना शरअ तों कलामी, नाम कलमा वंड ना कोए वंडाईआ। तूं आपणा मूल आप पछाणी, बिन नैणां नैण उठाईआ। आपणी धार वेख लै बिना जिस्म जिस्मानी, ज़मीर नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल जगत जहानी, सतिगुर शब्द रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे माया तेरी ममता वेखी जग, जागरत जोत दिती वखाईआ। तूं जुग जुग हँस बणाए कग्ग, एह तेरी बेपरवाहीआ। तूं धरनी धरत धवल धौल ते लाएं अग्ग, अग्नी तत तपाईआ। तूं कूड़ प्याले प्याए मदि, रसना रस चखाईआ। तेरी जगत तों वक्खरी हद्द, हदूद नव दवारे तेरा गृह नज़री आईआ। तूं सब नूं करें अड्ड, वक्खरे वक्खरे घर वसाईआ। कलयुग अन्त ममता मोह विकार दा निशाना बैठीउं गड्ड, गाॅड सब नूं दिता भुलाईआ। सब दी पिट्ठ दिती वढ्ढ, शाह सुल्तान मूँह दे भार सुटाईआ। सब दी करनी कीती रद्द, तेरे पिच्छे अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी सिख्या गए भुलाईआ। किसे नूं चढ़न ना देवें उपर शाह रग, साध सन्त जीव जंत रोवण मारन धाहीआ। तूं आसण लाया विच अद्ध, अधविचकार बैठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सूरा सरबग, सूरबीर इक अख्वाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सवरन कौर दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे मैं ख़ुशीआं विच मुसकराउँदी हां। नेत्र लोचन नैणां नाल मटकाउँदी हां। चिट्टीआं दन्दीआं कढ्ढ के, दो जहान वखाउँदी हां। जगत जहान छड के, इक्को प्रभू इष्ट मनाउँदी हां। साचा हुक्म संदेशा दस्स के, जीवां जंतां समझाउंदी हां। जो धुरदरगाही आया नस्स के, तिस दा भेव खुल्हाउँदी हां। नव नव दी धार विच्चों बच के, बचपन उसे दी झोली पाउँदी हां। जो लूं लूं अन्दर रच के, रचना दा मालक वेख वखाउँदी हां। जिस भाण्डे भन्न्हणे काया माटी कच्च दे, तिस दा कंचन गढ़्ह सुहाउंदी हां। जिस दे दवारे ते विष्न ब्रह्मा शिव नच्चदे, तिन्हां दा हाल वेख वखाउंदी हां। जिस दा मार्ग अवतार पैग़म्बर गुरु लखदे, तिस अलखणे दा लेख दृढ़ाउंदी हां। जो खेल करे पुरख समरथ दे, समरथ दे पर्दे आप चुकाउंदी हां। जिस दे लेखे कलयुग मथ दे, मथन मधाणे संग रखाउंदी हां। उहदे गेड़े उलटी लट्ठ दे, जगत जहान आप जणाउंदी हां। जिस झगड़े मेटणे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ दे, तिस अग्गे सीस निवाउंदी हां। जिस दे रूप अनूप सति सरूपी जट्ट दे, जग्हा जग्हा ओसे दे ढोले गाउंदी हां । मेरे जुग चौकड़ी पिछले टप्प गए, पिछला पन्ध मुकाउंदी हां। कलयुग अन्तिम ज्यों भावें त्यों रख लै, ओसे ते ओट तकाउंदी हां। मेरी कोझी कमली दा पर्दा ढक्क लै, दर ठांडे सीस झुकाउंदी हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग इक्को दस्स दे, दहि दिशा आख सुणाउंदी हां।
२४ मग्घर शहिनशाही ९ शांती देवी दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे मैनूं हुक्म दी होवे सख्ती, सुख़न सच दयां सुणाईआ। जिस दा लेखा जगत नहीं कोई लखती, लिखण पढ़न विच कदे ना आईआ। जिस दी इट्टां पत्थरां वाली नहीं बस्ती, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जो नाम ख़ुमारी देवे मस्ती, मस्त अलमस्त बणाईआ। उहदी नज़र आवे हस्ती, जो हस्त कीटां वेख वखाईआ। जिस दी रहमत बड़ी सस्ती, बिन कीमत झोली पाईआ। मैं ओसे दे हुक्म विच फिरां नस्सदी, भज्जां वाहो दाहीआ। नवां नवां संदेशा दस्सदी, दहि दिशा दिशा दृढ़ाईआ। दुनियादारो ओसे दे हुक्म दी धार सब दी ल्याए कमबख्ती, बख़तावर रहिण कोए ना पाईआ। मेरी आशा नहीं किसे पक्ख दी, मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। मैं खेल तक्कां धरती वाले भक्ख दी, चारों कुण्ट अग्न तपाईआ। एह खेल उस दी पक्क दी, जो पक्की अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल बणाईआ। मैं हकीकत दस्सां हक दी, सच दयां सुणाईआ।
मेरी आशा अन्दरों घटदी, घट घट रही दृढ़ाईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे काया मट्ट दी, मटके ख़ाली वेख वखाईआ। उहदी खेल होणी दो फट्ट दी, फट्टड़ करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कला वरतणी पुरख समरथ दी, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ देवा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ हथ्थ, हथेली हथेली नाल जुड़ाईआ। साडा दोहां दा इक्को पुरख समरथ, पिता अकाल दयाल सोभा पाईआ। जिस दी सति सच दी अन्तर पाई नथ्थ, नाता बिधाता हो के ल्या जुड़ाईआ। आपणी महिमा दस्स अकथ, दीन दुनी तों बाहर समझाईआ। जगत जहान चला के धुर दा रथ, रथवाही बणया धुर दा माहीआ। जिस कूड़ कुड़यारा देणा मथ, मथन करे लोकाईआ। उसे दे सरन जाईए ढट्ठ, निव निव लागीए पाईआ। जो झगड़ा मुकाए तत अठ, अठोतरी माला दी लोड़ ना कोए रखाईआ । साडे हिरदे जावे वस, साचा घर सुहाईआ। अमृत देवे रस, झिरना निजर झिराईआ। तीर मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। जन भगतो तुहाडा करे जस, घर घर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। माया कहे जन भगतो मेरे नाल होवो बग़लगीर, बग़ली जगत कूड़ तजाईआ। तुहाडा मेरा इक्को अगम्मा पीर, जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाहर डेरा लाईआ। जिस दा शरअ वाला नहीं कोई ज़ंज़ीर, शरीअतां डेरा ढाहीआ। चरण कँवल दे के धीर, धीरज रिहा धराईआ। अमृत बख्श के सीर, रस आपणा आप चखाईआ। तुसीं मेरे लाडले बणो वीर, वीरनों दयां जणाईआ। मैं तुहाडे नाल उस दी सिफ्त करां तकरीर, तहरीर नाल चतुराईआ। जिस शाह बणाउणा हकीर, हकीर हकीरां वेख वखाईआ। सब दे वेखे वस्त्र चीर , चिरी विछुन्नयां ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लए मिलाईआ। माया कहे जन भगतो तुहाडा मेरे नाल होवे मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। मेरा आदि तों सोहँ जाप, तुसां कलयुग अन्तिम करी पढ़ाईआ। साडा दोहां दा इक्को ताक, दर दरवाज़ा इक्को नज़री आईआ। इक्को सांझा बाप, इक्को जम्मण वाली माईआ। जो पत साडी लए राख, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। उस दा दर्शन कर लओ साख्यात, सन्मुख बैठा धुर दा माहीआ। जिस कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करनी इक जमात,
एका अक्खर दए पढ़ाईआ। ओह तुहाडी पुछण आया वात, जुग जन्म दे विछड़िओ तुहानूं लए मिलाईआ। तुहाडी अगली कट के वाट, पैंडा पन्ध रिहा मुकाईआ। तुसां सचखण्ड दी सौणा साची खाट, खटीआ कूड़ जगत तजाईआ। ओह घर घर गृह गृह दर दर ग़रीब निमाणयां पुच्छे वात, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दी याद विच तुसीं गाउंदे गाथ, ओह तुहाडा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। तुहाडे लहिणे देणे वेखणहार पुरख समराथ, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच चढ़ाए राथ, रथवाही आपणा रथ चलाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ चरणजीत सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ पंजा, पंजां ततां मिले वड्याईआ। हरख सोग रहे ना रंजा, रंजश अन्दरों दए गंवाईआ। जो गोबिन्द इशारा कीता कवी बविंजा, बावन धार सब नूं दए वड्याईआ। जो लेख लिखाया धार समझाया विच छपंजा, इक सत नाल वड्याईआ। उहदा लेखा नहीं नाल कारू गंजा, जगत ममता ना कोए वड्याईआ। तुहाडा शरअ दा लए कोई ना चन्दा, चन्द चांदने चन्द दित्ते चमकाईआ। तुहाडा अन्दरों खोल्ह के जंदा, त्रैकुटी दा लेखा दिता मुकाईआ। तन वजूद रिहा ना अन्धा, अंध अंधेर दिता मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जपा के छन्दा, दोहरी आपणी खेल खिलाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज लेखा रिहा ना राईआ। तुहानूं इक्को प्रेम फड़ा डण्डा, डण्डावत दिती बदलाईआ। झगड़ा मुका के विच वरभण्डा, ब्रह्मण्डां पन्ध मुकाईआ। निज आत्म दे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। दर्शन देवे गुणी गहिन्दा, अन्दर वड़ के सुत्तयां लए जगाईआ। एह दस्म दुआरी दा खेल बिना मंजा, आसण नज़र किसे ना आईआ। साध सन्त एसे कारन खड़्हदे इक इक टंगा, इक टंगया हथ्थ किछ ना आईआ। सिर विच पाणी पाउंदे ठंडा, जलधारा विच रोवण मारन धाहीआ। अग्नी नाल साड़दे पिण्डा, धूंणीआँ जगत तपाईआ। घर बाहर छड के दु:ख देवण जीउ पिण्डा, तत्व तत तत तपाईआ। बिना किरपा तों मिले किसे ना गुणी गहिन्दा, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। जन भगतो बिना भगतीउँ तुहानूं कीता छिन्दा, प्यारे बच्चे गोदी विच उठाईआ। जीउदयां मरन दी मेटी चिन्दा, मर के जीवत रूप प्रभ दे विच दरसाईआ। अमृत रस दे के सागर सिन्धा, जगत तृष्ना दिती बुझाईआ। तुहाडा राह तक्कदा सुरप्त इन्दा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण भगत सुहेला बिन्दा, वृंदावन दा काहन अक्ख उठाईआ। अवतार पैग़म्बर
गुर कहिण ओह प्रभू साहिब सदा बख्शिंदा, बख्शणहार अख्वाईआ। जो प्रगट होया विच हिन्दा, पेशीनगोईआं साडीआं लेखे पाईआ। उस दी पंज साल अजे होएगी निन्दा, फेर सारे लभ्भण थांउँ थाँईंआ। जिस दा मार्ग हुण उस नूं दिसदा डिंगा, सिध्धा राह सर्ब दए समझाईआ। हुण गुरमुख विरले विरले भगत सुहेले जिस नूं जगत कहे टिंगा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। माया कहे जन भगतो इक दूजे दी लग्गीए नाल छाती, छत्रधारी दया कमाईआ। सब दा मालक इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो दर्शन देवे सुत्तयां रातीं, दिने जागदयां नज़री आईआ। उस दी जगत वाली नहीं कोई ज़ाती, दीनां वंड ना कोए वंडाईआ। ओह आया लोकमाती, मता आपणे नाल पकाईआ। तुहाडी अन्तिम पुच्छे वाती, वातावरन तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। माया कहे मैं उसे दे प्यार विच धोती नहाती, आपणी आप लई अंगड़ाईआ। जिस झगड़ा मेटणा काग़ज़ाती, कलम शाही दे लेखे दए मुकाईआ। जिस दा लहिणा देणा नबाताती, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। ओह जन भगतो तुहाडा बण गया साथी, सगला संग बणाईआ। जिस दे चरण चुम्मे ऐराप्त हाथी, दक्खण दिशा राह तकाईआ। ओह पन्ध मार के वाटी, भज्जया धुरदरगाहीआ। भाग लगा के काया माटी, ततां वाल्यां दए वड्याईआ। तुसां अमृत रस लैणा चाटी, चेटक अवर ना कोए रखाईआ। जिस दा खेल बाज़ीगर नाटी, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जन भगतो तुहाडी मंज़ूर कर के बाडीआं वाली खाटी, बैठा सोभा पाईआ। रुक्खी सुक्खी खा चपाती, चार जुग दा लेख मुकाईआ। पाणी पी के ठण्डा विच बाटी, आन बाट दा झगड़ा रिहा मुकाईआ। तुहाडे नाल फिरदा ज्यों लागी फिरन विच बराती, गुरमुख लाड़े नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। माया कहे जन भगतो भेव समझो इक तुक दे, जो तुहानूं दिती समझाईआ। जे तुसीं उस प्रभू नूं नहीं झुकदे, ओह तुहानूं झुक झुक सीस निवाईआ। जे तुहाडे पैंडे नहीं सी मुकदे, फड़ बाहों पार कराईआ। तुसीं हुण लुक्यां नहीं जे लुकदे, ओहले पर्दे दए उठाईआ। तुसां माण लै लए लाडले पुत्त दे, पिता पूत गोद उठाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत दे, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। वक्त रहिणे नहीं कलयुग वाले दु:ख दे, दुखियां दु:ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणे मेटे आवण जावण उलटे रुख़ दे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ इन्द्र सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो प्रभ चरण लाओ धूढ़, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जो चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, माया ममता मोह दए गंवाईआ। नाता तुड़ाए कूड़ो कूड़, आत्म परमात्म मेल मिलाए सहिज सुबाईआ। जोती धार बख्श के नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अनादी देवे तूर, धुन आत्मक राग सुणाईआ। हउँमे हंगता गढ़ तोड़े ग़रूर, निवुण सु अक्खर इक समझाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। निरगुण निरवैर देवे दरस ज़रूर, घर मन्दिर अन्दर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेव आप खुल्हाईआ। माया कहे जन भगतो प्रभ दे परसो चरण, मिले कँवल कँवल सरनाईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, निज लोचन करे रुशनाईआ । झगड़ा मुकाए मरन डरन, आवण जावण रहे ना राईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़न, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। गढ़्ह तोड़ हँकारी गढ़्हन, हउँमे हंगता दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिस दी धार सारे पढ़न, नाम निधाना दए समझाईआ। सच स्वामी मिले घरन, तन मन्दिर अन्दर दए वखाईआ। झगड़ा मेटे मरन डरन, ज़ात पाती पन्ध रहे ना राईआ। सच स्वामी अन्तरजामी धुर दी बख्शे इक्को सरन, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। माया कहे जन भगतो इक्को इष्ट कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो अंध अंधेर मेटे अंधेरी राती, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। शब्द निधाना देवे दाती, दयावान आप वरताईआ। अमृत बख्शे बूँद स्वांती, कँवल नाभी झिरना आप झिराईआ। मानस जन्म पुच्छे वाती, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। दर्शन देवे इक इकांती, एकँकारा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म खोल्ह के ताकी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती धार बण के साथी, सगला संग वखाईआ। राय धर्म दी कटे फाँसी, चुरासी मिले ना कोई सज़ाईआ। मेल मिलाए सचखण्ड निवासी, दरगाह साची दए वड्याईआ। जिथ्थे इक्को नूर जोत प्रकाशी, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाला दीन दयाला लेखा जाणे लोकमाती, धरनी धरत धवल धौल वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जीत सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे मेरा मालक अलख अभेवा, अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जो वसणहारा निहचल धाम सदा निहकेवा,
दरगाह साची सचखण्ड सोभा पाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी करां सेवा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जां वाहो दाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला देवणहारा अमृत रस मेवा, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। जिस दी सिफ्त कर सके ना कोई रसना जिह्वा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। ओह जन भगतो मस्तक कौस्तक मणीआँ लावे थेवा, थिर घर वासी होए सहाईआ। जो आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सब दा देवी देवा, देव आत्मा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप निभाईआ। माया कहे जन भगतो मेरा साहिब स्वामी रंगला, हरि करता मीत मुरार। जिस दा अगम्म अगोचर बंगला, सचखण्ड दवार धुर दरबार। जिथ्थे शब्दी धार चार मंगला, सरोते बणे पैग़म्बर गुर अवतार। मैं उस नूं करां बन्दना, निव निव निमस्कार। जिस कलयुग अन्तिम सब दे कटणे फंदना, दूई द्वैती दए निवार। जिस ने नौ खण्ड दा दवार लँघणा, धरनी धरत धवल धौल पावे सार। गुरमुखां चरण धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल दए उतार। हरिजन साचे बण के सज्जणा, लेखा जाणे विच संसार। जिस ग़रीब निमाणयां पर्दा कज्जणा, वेखे वेखणहार नर निरँकार। ओह मूर्त गोपाल मोहन मधना, शाह पातशाह सच्ची सरकार। जिस दा इक्को फ़तिह डंका वज्जणा, दो जहानां करे ख़बरदार। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ भज्जणा, राय धर्म चित्रगुप्त लाए हुलार। ओह साहिब स्वामी सूरा सरबंगणा, कलि कल्की होए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता एकँकार श्री भगवन्ता बेपरवाहीआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरमुख सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
जन भगत कहिण प्रभ किरपा कीती महान, माया ममतीए तैनूं दईए जणाईआ। सच प्रीती दे के दान, दाते दानी दिती वड्याईआ। सानूं धर्म दे बणा के काहन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्दरों गढ़्ह तोड़ अभिमान, हंगता दिती चुकाईआ। सच सरोवर करा इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। धुर दे नाम दी बख्श धुन्कान, आत्मक राग समझाईआ। सच धर्म वखाल निशान, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। अमृत रस दे के पीण खाण, जगत तृष्ना दूर कराईआ। दीपक जोत जगा महान, घर मन्दिर कीती रुशनाईआ । कोझयां कमल्यां दे के माण, निमाणयां होए सहाईआ। आवण जावण कट के काण, कर्म कांड दा लेखा दिता मुकाईआ। वसेरा रहे ना मढ़ी मसाण, गोरां मकबरयां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साडा होया आप सहाईआ। जन भगत कहिण सानूं मिल्या प्रभू भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को नाम इक्को मंत, मन्त्र इक्को इक समझाईआ। जो बोध अगाधा बणया पंडत, बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। चार वरन बणा के संगत, सगला संग रखाईआ। जिस दी महिमा सदा अनन्त, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। कोझयां कमल्यां बणा के सन्त, सतिगुर दिती माण वड्याईआ। लेखा मुका के विच्चों जीव जंत, जागरत जोत नाल मिलाईआ। तूं मैं तेरा दस्स के छंत, आत्म परमात्म कीती पढ़ाईआ। सदी चौधवीं बणा के बणत, घड़न भन्न्हणहार होया सहाईआ । सचखण्ड दवार दी दस्स के सिम्मत, मार्ग इक्को इक रखाईआ। साडे अन्दर बख्श के हिम्मत, जगत समाज दा लेखा दिता मुकाईआ। सानूं किसे दी करनी पए ना मिन्नत, बिना जगदीश सीस ना किसे झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दी मेट के चिन्नत, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ खेम कौर दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो शब्द तुहाडा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी रीता, नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। जो सदा रहे त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी विच समाईआ। जो ना मरया ना जीता, आदि जुगादि आपणा हुक्म वरताईआ। जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण बदलदा आया रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। जिस ने बणाए मन्दिर मसीता, काअब्यां कर शनवाईआ। ओह देवणहारा सच हदीसा, हज़रतां तों बाहर करे पढ़ाईआ। उहदा कलयुग अन्तिम लेखा जाणे बीस बीसा, सरगुण ज़ीरो रूप समझाईआ। जिस दी महिमा गाए राग छतीसा, सिफ्तां विच सालाहीआ। ओह नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना इक इकीसा, एकँकार वड वड्याईआ। जिस ने लेखा पूरा करना मुहम्मद धार तीस बतीसा, अन्त आपणा हुक्म वरताईआ। सो स्वामी अन्तरजामी वसणहारा हर घट चीता, तत्व ततां खोज खुजाईआ। उहदा भाणा सब ने मन्नणा मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस ने कलयुग जीव वेखणा कौड़ा रीठा, नव सत्त ध्यान लगाईआ। ओह लहिणा देणा पूरा करे गोबिन्द वाले अंगीठा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा भेव सदा पेचीदा, पौशीदा आपणा राज़ रखाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ पूरन सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो प्रभ नूं करीए डण्डावत, बन्दा बन्दगी विच सीस निवाईआ। जो मेहरवान महबूब साडे उत्ते करे सखावत, नर नरायण आपणा नैण उठाईआ। धरनी उत्ते शरअ दी मेटे अदावत, अदल इन्साफ़ इक कमाईआ। कलयुग कूड़ ना करे बग़ावत, बग़लगीर करे लोकाईआ। सति धर्म दी सब दी झोली पाए अमानत, वस्त अनमुल्ल अतुल वरताईआ। नाम निधाना देवे न्यामत, अमृत रस चखाईआ। जो किरपा करे सदी चौधवीं दी वखावे अन्त क्यामत, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। कलयुग मेटे अंधेरी शामत, शम्हां नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दे अग्गे किसे दी चले ना कोए ल्याकत, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी करे रफ़ाकत, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। सब नूं दस्से सच सदाकत, सच सच नाल वड्याईआ। मैं उस दा तुहानूं करौन आई तुआरफ, तरफदारी ना कोए रखाईआ। जिस दर उत्ते करे ना कोए सिफ़ारिश, लहिणे सब दे वेख वखाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी ग्रन्थ शास्त्रां लिखी इबारत, हरफ़ हरूफ़ां नाल वड्याईआ। नाम कल्मयां नाल हुन्दी रही तजारत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हट्ट चलाईआ । सो अन्त कन्त भगवन्त कलयुग कूड़ी क्रिया बदले वज़ारत, माया ममता दा वुजरा रहिण कोए ना पाईआ। मनुए मन दी मेटे शरारत, शरअ शरीअत पन्ध चुकाईआ। सब नूं इक्को निरगुण जोत दी दस्से ज़िआरत, नूर नुराना इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जहान मेटणहारा दुबिधा वाली साज़श, आतश कलयुग वखाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ राजा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो मेरा उस प्रभू नूं सजदा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जेहड़ा मालक धुर दे घर दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो नूर अलाही दीपक हो के बलदा, जोती जाता डगमगाईआ । जो हुक्म संदेशे घलदा, पैग़ामां करे शनवाईआ। जो मालक जल थल दा, महीअल रिहा समाईआ। जिस दा लेखा धाम अटल दा, निहचल दए वड्याईआ। ओहदा खेल वेखो कलयुग डूँग्घी डल दा, समुंद सागरां फोल फुलाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना पल दा, पलकां दे पिच्छे बहि के आपणी कार कमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सच सिंघासण इक्को मल्लदा, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। जिस दा भाणा कदे ना टल्दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। उहदा लहिणा देणा कूड़ विकारे दल दा, पंचां
वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा खेल अनोखा वल छल दा, अछल छलधारी आपणी कार भुगताईआ। जो वक्त सुहञ्जणा करे राजे बलि दा, बावन आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जल थल दा, अस्गाहां आपणा हुक्म वरताईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ भगवान सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे जन भगतो मेरी नमो नमो निमस्कार, डण्डावत बन्दना सीस निवाईआ। मेरा मालक ख़ालक परवरदिग़ार, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे अवतार पैग़म्बर गुरु ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जिस नूं भगत वछल कहिण गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर इक अख्वाईआ। ओह शाहो भूप बण सिक्दार, दो जहान हुक्म वरताईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। निरगुण धार पावे सार, जोती जाता पुरख बिधाता पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कर तैयार, त्रैगुण अतीता हुक्म सुणाईआ। वेखणहारा वेखे विगसे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा हुक्म आप वरताईआ। माया कहे मैं उस दे दर ते करां गिरयाज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी तुध बिन अवर ना कोई सहार, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ । सदी चौधवीं वेख लै धूंआँधार, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। मुहम्मद नेत्र रिहा उग्घाड़, बिन नैणां नैण उठाईआ। चारों कुण्ट अग्नी तपणी तत्ती हाढ़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरे दरोही नाड़ नाड़, जंगल पहाड़ रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकार, सरकारे आहला ख़ुदा तुआला तालब तेरे अवतार पैग़म्बर गुरु ध्यान लगाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ देवा सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
जन भगत कहिण साडा इष्ट अगम्मा इक्क, एकँकार अगम्म अथाहीआ। जिस दी सब ने रखी सिक्क, आशा विच ध्यान लगाईआ । ओह मेटणहारा तृष्ना तृख, सांतक सति सति कराईआ। जन्म कर्म दा लेखा दए लिख, मेहरवान होए सहाईआ। किरपा करे ग़रीब निमाणयां बणा लए आपणे सिख, साची सिख्या इक दृढ़ाईआ। मानस जन्म संवारे भविख, भविश आपणे रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द हो के वसे काया विच, तन वजूद दए वड्याईआ। आत्म धार बणे मित, परमात्म ख़ुशी
बणाईआ। जो लहिणा देणा जाणे नित नवित, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। ओह जाणे धर्म धार दी साची थित, घड़ी पल आपणी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ । जन भगत कहिण साडा इक्को इक स्वामी, जो आदि अन्त अख्वाईआ । हर घट होवे अन्तरजामी, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दी शब्द अनादी बाणी, जुग जुग लोकमात सोभा पाईआ। ओह बख्शणहारा नाम निधानी, वस्त अतोट अतुट झोली दए भराईआ। ओह लेखा जाणे चारे खाणी, आप आपणा पर्दा आप उठाईआ। उहदी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत्त मिल दे वज्जे वधाईआ। ओह लेखा जाणे जिस्म जिस्मानी, ज़मीर अमीर ग़रीबां दए बदलाईआ। जन भगतां बख्श के चरण ध्यानी, नाम चरणोदक दए प्याईआ। लेखा वेख के जीव प्राणी, प्राण अधारी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे ज़िमीं असमानी, ज़िमीं जमां दो जहान वेखे थांउँ थाँईंआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ वकील सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
नारद कहे माया तूं खोल्ह लै आपणी सुरत, सोहणीए मनमोहणीए अनहोणीए आपणी लै अंगड़ाईआ। मैनूं भेज्या अकाल मूर्त, अकाल होया आप सहाईआ। तूं सुण लै अगम्मी तूरत, तुरीआ तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। किते बणी रहीं ना मूर्ख मूढ़्हत, बुद्धहीण अख्वाईआ । साचे साहिब दी ला लै चरण धूढ़त, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तेरी होण वाली महूरत, समां आपणा रंग बदलाईआ। सब दी आसा होणी पूरत, तृष्ना संग निभाईआ। वक्त रिहा ना दूरत, बैठा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेशा इक सुणाईआ। नारद कहे मैं लै के आया ख़बर, बेख़बरे दयां जणाईआ। मेरा स्वामी जाबर जबर, जिस दी जबराईल दए गवाहीआ। जो सब दी पूरी करे सधर, सदमे जुग जुग वेख वखाईआ। ओह नौ खण्ड पृथ्मी पावण वाला गदर, ग़द्दार करे लोकाईआ । दीन दुनी दी धार देवे बदल, बदली वेखे चाँईं चाँईंआ। शरअ शरअ नूं करे कत्ल, कातिल मक्तूल दा रूप वटाईआ। तूं दस्स वसणा केहड़े वतन, बेवतने दे समझाईआ। तेरा केहड़ा होवे पतण, कवण घाट डेरा लाईआ। ओह तक्क लै धरनी धरत धवल ते दिसदा रट्टन, रट्टा सके ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मेला लए मिलाईआ। नारद कहे मैं हुक्म संदेशा लै के आया तुरत, सहिज नाल सुणाईआ। ओह निगह मार लै उठण वाला तुरक, आपणी लए
अंगड़ाईआ। मेरी बोदी दे थल्ले हुन्दी खुरक, मैं दोवें हथ्थ हिलाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल भुड़क, नच्च टप्प चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप वखाईआ। नारद कहे माया मैं आया छेती भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। तूं निगाह मार लै विच जग, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। साचा करे कोई ना हज्ज, हुजरा हक ना कोए सुणाईआ। ईमान सारे गए तज, सति संग ना कोए बणाईआ। मैं तैनूं लेखा दस्सां अज्ज, की खेल करे धुरदरगाहीआ। जिस ने सीस ते रहिण देणी नहीं किसे दी पग्ग, पगड़ी पब्बां विच रुलाईआ। ओह मेरा साहिब सूरा सरबग, शाह सुल्तानां नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वेखणहारा हद्द, हदूद हद्दां विच्चों फोल फुलाईआ।
२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ रमेश सिँघ दे गृह सेई कलां ज़िला जम्मू
माया कहे कलयुग तूं मैनूं रिहा आख, अक्खरां नाल समझाईआ । मैं ओस प्रभू दी शाख़, जो मेरा धुर दा माहीआ। जो जुग चौकड़ी मेरी पत लए राख, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सो अन्तिम पुच्छे वात, मेरा होए सहाईआ। जिस चरण प्रीती जुड़ाया आपणा नात, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। ओह स्वामी मेरा सगला साथ, संगी इक अख्वाईआ। मैं बिना हथ्थां तों जोड़ां हाथ, बिना सीस सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। माया कहे नारद ना मैनूं तूं डरा, डरपोक रूप ना कदे बदलाईआ। मेरा वाहिद इक ख़ुदा, नूरी अल्ला नूर अलाहीआ। जिस तों होवां ना कदे जुदा, ज़ुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। अर्श फ़र्श मेरा रहिनुमा, रहमत मेरे उत्ते कमाईआ। मैं सजदयां विच सीस देवां झुका, कदमबोसी कर के ख़ुशी बणाईआ। ओह वाहिद नूर अलाह, आलमीन वड वड्याईआ। मेरा लेखा जाणे थांउँ थाँ, थान थनंतर खोज खुजाईआ। अमाम अमामां आए वेस वटा, भेख अवल्लड़ा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होए सहाईआ। माया कहे नारद मेरा मालक अलगविज़ नूज़े वज़ा यूमकशे जना फ़र्शे अर्शा नूरे रुशना कूहीज़ा मबूअ नज़िशते रज़ू मुहम्मदे वदू वजीउल महा बेऐबे ख़ुदा मेरी दस्ते दुआ दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे नालों कदे ना होवां जुदा, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ।