पुस्तकालयभाग २३

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ दौलत राम दे गृह पिण्ड कोटली ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे धुर दा वज्जे इक मृदंग, नाद अनादी करे शनवाईआ। जन भगतां पूरी करे मंग, जुग जन्म दी तृष्ना पूर कराईआ। अन्तर निरन्तर चाढ़्हे रंग, दुरमति मैल धुआईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, सच सिंघासण दए वड्याईआ। करे प्रकाश बिना सूर्या चन्द, नूर नुराना नज़री आईआ। आत्म बख्श के परमानंद, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। भेव खुल्हा के तूं मेरा मैं तेरा छन्द, सो पुरख देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुहावां साचा मन्दिर, तन वजूद दयां वड्याईआ। खेल खिलावां लँघ के अन्दर, नौ दवारे पन्ध चुकाईआ। माया ममता तोड़ के जन्दर, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। भाग लगा के डूँग्घे खण्डर, आपणा पर्दा दयां उठाईआ। मनुआ मन भवे ना बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। शरअ ज़ंज़ीर तोड़ के संगल, इक्को इक ब्रह्म समझाईआ। लेखा रहे ना प्रभास जंगल, टिल्लयां पर्वतां पन्ध मुकाईआ। हरिजन ला के आपणे अंगण, गोदी गोद सुहाईआ। दूजे दर जाण ना मंगण, भिख्या जगत ना कोए वड्याईआ। मेल मिलाए सूरे सरबंगण, घर घर विच दयां वड्याईआ। लेखा रहे ना विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड दा पन्ध चुकाईआ। धर्म दवार वखा के सचखण्डण, दरगाह साची इक सुहाईआ। सन्त सुहेले ख़ुशीआं नाल लँघण, बिन तन वजूद डेरा लाईआ। इक्को सीस जगदीश होवे बन्दन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा घर आप सुहाईआ। घर मन्दिर होए सुहञ्जणा, मिले परम पुरख करतार। किरपा करे आदि निरँजणा, जोती जाता हरि निरँकार। दीनां बंधू दर्द दु:ख भय भञ्जणा, हरिजन साची पावे सार। नेत्र नाम निधाना पा के अंजणा, निज लोचन दए उग्घाड़। आत्म बण के धुर दा सज्जणा, परम पुरख होवे मीत मुरार । धुर प्रेम दी चाढ़्ह के रंगणा, दुरमति मैल दए उतार। भरमां ढाह के कंधना, साचा बख्शे शब्द धुन्कार। गुरमुख अमृत रस निजर पी पी रज्जणा, बूँद स्वांती बख्शे ठण्डी ठार। मिले मूर्त गोपाल मधना, मोहन माधव करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग जन भगतां पावे सार। सतिगुर शब्द हरिजन सुहाए इक्को बंक, बंक दवारी दए वड्याईआ । जिथ्थे ना कोई राउ ना कोई रंक, शाह पातशाह ना कोए चतुराईआ । जिस दी शहादत देवे राजा जनक, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण जिन्हां लाए जोती धार तनक, तन मन दा लेखा दए मुकाईआ। हउँमे रोग रहे ना शंक, संसा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा गृह इक वखाईआ। सच गृह वखाए एक,

एकँकार दया कमाईआ। जिथ्थे इक्को इष्ट दी टेक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। बुद्ध करे बिबेक, दुरमति मैल धुआईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना भेख, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। सच दवार वखाए आपणा देस, देस देशंतरां पन्ध मुकाईआ। जिथ्थे वसे नर नरेश, नर नरायण डेरा लाईआ। जिस दी मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए वखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां वेखणहारा रेख, जुग चौकड़ी आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी संगी, सगला संग निभाईआ। अवतार पैग़म्बर मैथों मंगां रहे मंगी, जुग जुग झोलीआं आपणीआं डाहीआ। मैं सब दी कटणहारा तंगी, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ। मैनूं ना कोए ग़म ना कोई रंजी, रंजश विच कदे ना आईआ। मैं बाणा पहनया नहीं कदी जंगी, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। मैं जुग जुग नाम कल्मयां वंडां गया वंडी, हिस्से धरनी धरत धवल वखाईआ । जन भगत सुहेले पुरख अकाल नाल गया गंढी, धुर दी गंढ आप पवाईआ। मेरा खेल सदा बहुरंगी, बुद्धी विच ना कोए समझाईआ। मैं कलयुग खेल खेलां विच वरभण्डी, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट चमकाए चण्डी, प्रचण्ड रूप बदलाईआ। किसे पवण मिले ना ठंडी, कलयुग अग्नी तत तपाईआ। माण रहे ना चन्द नौचन्दी, चौदस रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे साहिब सूरा सरबंगी, दो जहानां नौजवाना श्री भगवाना तक्के चाँईं चाँईंआ।

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ देवी सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

माया कहे मेरा अन्तष्करन की कहिंदा, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्दां रिहा दृढ़ाईआ। जो खेल समझावे चढ़दा लैहंदा, दक्खण पहाड़ नाल मिलाईआ। शरअ दा उच्च मुनारा जांदा ढहिंदा, महिराबा रूप ना कोए चमकाईआ। प्रभ दा भाणा अवतार पैग़म्बर गुर वेख्या सैहंदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं वी सांभ सूत के बैठी आपणा लहिंगा, अंगी आपणे तन सुहाईआ। दुनियादारां नूं दस्सां अगला वक्त पैणा महिंगा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कोटां विच्चों कोई गुरमुख प्रभू दा भाणा होवे सैहंदा, हिरदे हरि हरि इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। माया कहे मैं सूरतां तक्कीआं ओह, जो जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैनूं मिल्या तेई अवतारां

दा गरोह, इक्ट्ठे हो के रहे सुणाईआ। पैग़म्बर जोती धार दी लै के लो, बिन लोचन नैण नैण रहे खुल्हाईआ। गुरु गुरदेव कहिण सो, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जेहड़ा आदि दा इक ते सृष्ट धार विच दो, दूआ एका एका गंढ पवाईआ। जो निरवैर निराकार पुरख अकाल अगम्मा हो, होका देवे थांउँ थाँईंआ। जिस ने सब किछ अवतार पैग़म्बरां कोलों लैणा खोह, हुक्म हुक्म नाल बदलाईआ। सच मार्ग दा ढोआ देवे ढोअ, दो जहानां आप वरताईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोअ, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जो आत्म परमात्म जावे छोह, नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओह सति धर्म दा बीज देवे बो, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। झट नारद कहे माया ना पा वड्डा रौला, कूक कूक सुणाईआ। आह वेख पूरब इकरार कौला, तैनूं दयां जणाईआ। ओह मालक ख़ालक धुर दा मौला, मौलया हर घट थाँईंआ। जिस दा इक्को नाम कलमा शब्द अगम्मी सोहला, सो स्वामी रिहा समझाईआ। जिस ने भेव चुकाउणा पर्दा ओहला, भावना आपणी दए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस दा गोला, अवतार पैग़म्बर गुरु सेव कमाईआ। ओह कलयुग अन्तिम बण के तोला, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। तूं ओस दा सुण लै अगम्मी बोला, जो अनबोलत रिहा जणाईआ। जिस पिछला रहिण देणा नहीं कोई विचोला, विचला भेव चुकाईआ। जिस रहिण देणा नहीं कोई खोला, ख़ालक ख़लक दए दृढ़ाईआ। वक्त सुहञ्जणा करे उत्ते धौला, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। नारद कहे ना मार वडीआं शेख़ीआं, की आपणा बल जणाईआ। तेरीआं जुग जुग खेलां वेखीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ। तेरीआं भुल्ल नहीं जांदीआं नेकीआं, अवतार पैग़म्बर गुरुआं दितीआं सज़ाईआ । तेरीआं आशा कमलीए धरती उत्ते लेटीआं, चारों कुण्ट करवट रहीआं बदलाईआ। मैं आदि जुगादी भेती आं, भाण्डा भरम तेरा दयां भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। माया कहे नारदा मैं बड़ी सुचज्जी, आदि जुगादी नज़री आईआ। मैं दिवस रैण फिरां भज्जी, प्रभ साची सेव कमाईआ। मैं मोह प्यार नाल कदे ना रज्जी, मुहब्बत सब दे नाल रखाईआ। मेरी खेल नेकी बदी, दोवें आपणे घर वसाईआ। मैं वेखण आई चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। ओह वेख मुहम्मद जांदा भार लद्दी , चार यारी गंढ पवाईआ। मैं सब दी खोल्ह के वेखणी डग्गी, डौरु डंक सुणाईआ। मेरी उच्ची हो गई अड्डी, पब्बां भार भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सारे वेखणे लबी, दीनां मज़्हबां वाले फोल फुलाईआ। क्यों हज़रत मुहम्मद ईसा मूसा जांदे गद्दी छडी, सुख आसण रहे तजाईआ। क्यों अवतारो आपणी अन्तिम करदे हदी, हदूदां वेख वखाईआ।

गुरु गुरदेवां कहां मैनूं हथेली वखाओ सज्जी, साजण हो के मंग मंगाईआ। की खेल कराए पुरख अकाला यदी, यदप की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा मेला हुन्दा नव नौ चार जुग चौकड़ी सबब्बी, सबब्ब नाल आपणा मेल मिलाईआ।

२४ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ शाहणी देवी दे गृह पिण्ड माजरा ज़िला जम्मू

नारद कहे माया ना मार दाबे, कूक कूक सुणाईआ। मूरखे निगाह मार लै विच काअबे, की करबला दए दुहाईआ। इशारे तक्क लै जो दित्ते नानक बाबे, बग़दाद विच की दृढ़ाईआ। शाह सुल्तान मिटणे राजे, भूप नज़र कोए ना आईआ। किसे गृह नहीं वज्जणे वाजे, शादिआने सुणन कोए ना पाईआ। दीन दुनी विच कोई ना जागे, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। हँस बुद्धी जीव होणे कागे, काग वांग कुरलाईआ। की ओस वेले वेस वटाए वाला बाजे, आप आपणा फेरा पाईआ। की नवीं साजणा साजे, सच दे समझाईआ। माया कहे नारदा ओह मालक ग़रीब निवाजे, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस नूं सारे रहे अराधे, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी समाजे, दीन मज़्हब वड्याईआ। ओह मारे शब्द अगम्मी आवाज़े, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कलयुग अन्त संवारे काजे, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जिस दा हुक्म बोध अगाधे, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। ओह किसे हथ्थ ना आवे लाधे, खोजीआं खोज ना कोए खुजाईआ। माया कहे मैनूं सतिगुर शब्द मारदा आवाज़े, अणसुणत करे शनवाईआ। कोझीए कमलीए माया राणीए जगत सवाणीए पुरख अकाला दीन दयाला आया ते आवे देश माझे, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द राग जणाए अनुरागे, राग नाद जिस दी सिफ्तां विच सिफ्त रहे जग गाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जीवण सिँघ दे गृह पिण्ड झमां ज़िला जम्मू

माया कहे मैं जगत सुहाउणा हुजरा, हुजत करां जगत लोकाईआ। मेरा घर घर होणा मुजरा, मुजरम दीन दुनी बणाईआ। सब नूं याद आउणा पिछला समां गुज़रा, गुजरी चन्द दए समझाईआ । मानस जन्म दिसे किसे ना सुधरा, सुदी वदी नज़र किसे ना आईआ । भाग लग्गे ना जनणी उदरा, नव नव अग्न ना कोए बुझाईआ। जगत डौरु वाहवे बण के

खुसरा, भज्जे वाहो दाहीआ। किसे समझ ना आवे पईआ सुसरा, नाता धर्म ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी वड वड्याईआ। माया कहे मेरे घर होणी ख़ुशहाली, जगत वासना नाल महकाईआ। फल लगाउणा कूड़ दी डाली, पत्त टहिणी वज्जे वधाईआ। खाणा पीणा सब दा करना जाली, सच वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। लालच लोभ मेरी करे दलाली, विचोला विकारा रूप बणाईआ। धर्म भण्डारे होणे ख़ाली, वस्त सच ना कोए वखाईआ। मेरा खेल तक्कणा जगत हलाली, हलाल करां ख़लक ख़ुदाईआ। चार कुण्ट दा रहिण देवां कोई ना माली, मालक नज़र कोए ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों दिसे कोई ना पाली, प्रितपालक इक्को होवे धुर दा माहीआ। जिस दा इक्को हुक्म मन्नां शाली, शाला उसे नूं सीस निवाईआ। जिस मेरी कटणी कंगाली, भुक्खी नूं दए रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव सत्त बणाए इक धर्मसाली, धर्म दवारा आपणा आप जणाईआ।

सप्त ·षी कढ्ढदे रहे लीकां, नक्क लीह उत्ते घसाईआ। आत्मा दीआं करदे रहे तस्दीकां, शहादत याद वाली रखाईआ। मनसा दीआं तक्कदे रहे उम्मीदां, आपणा नैण उठाईआ। इक दूजे नूं करदे रहे ताकीदां, हुक्म नाल सुणाईआ। सारे वेखो ला के नीझां, बिन नैणां नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सप्तस रिख कहिण साडी पुराणी बस्ती, पिछला लेखा दए गवाहीआ। जिथ्थे लभ्भदे रहे प्रभू दी हस्ती, हस्त कँवलां सेव कमाईआ। ओह लेखा देवणहारा दस्ती, लहिणे सब दे झोली पाईआ। मालक हो के अर्शी, फ़र्श दए वड्याईआ। सतिगुर शब्द ने सानूं दस्सी सी बरसी, सम्मत शहिनशाही नौ नाल मिलाईआ। परम पुरख करेगा तरसी, रहमत आप कमाईआ। खेल बणाए आपणे घर दी, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। तुहाडी आशा पूरी करे वर दी, वर देवणहार गुसांईआ । तुसां खेल वेखणी कलयुग कल दी, की कल्की आपणी कार भुगताईआ । किसे नूं समझ नहीं आउणी पल दी, पलकां दे ओहले की आपणा हुक्म वरताईआ। उहदी धार होणी अछल अछल दी, वल छल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे जिथ्थे चव्ही मग्घर ख़ुशीआं नाल अन्दर मारी झाकी, सज्जा खब्बा वेख वखाईआ। ओथे सप्तस ·षीआं दा लहिणा देणा बाकी, जो आशा गए रखाईआ। तिन्हां दा लेख चुकाया हाथो हाथी, उधार रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत बणा के साथी, लेखा

सब दा पूर कराईआ। एह खेल पुरख अबिनाशी, हरि करता आपणे विच छुपाईआ। नाले करदा फिरे ख़ुशीआं दे विच हासी, नाले वेखे लेखे धुरदरगाहीआ। नाले बख्शदा जाए दाती, भण्डारे ख़ाली आप भराईआ। नाले पुछदा जाए बाती, जन्म जन्म दे लेखे झोली पाईआ। नाले लाउंदा जाए नाल छाती, गोद सुहञ्जणी आप टिकाईआ। नाले फिरे नंगी पैरीं राती, जन भगतां सेव कमाईआ। नाले बख्शणहारा हयाती, ज़िंदगी ज़िंदगी विच बदलाईआ। नाले संदेशे देवे पाती, हुक्म हुक्म विच्चों समझाईआ। नाले उतम करे ज़ाती, अज़ाती डेरा ढाहीआ। नाले लेखा लिखे काग़ज़ाती, जुग जन्म दा पन्ध मुकाईआ। नाले मंज़ल दस्से सफाती, आप आपणा हुक्म वरताईआ। नाले मद्ददग़ार बणे इमदादी, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। एह लेखा जाणे धुर दा आदी, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जिस दा शब्द सदा अनादी, जगत जहान करे शनवाईआ। जिस दी किरपा नाल रिषीआं दी किस्मत जागी, पूरब लेख चुकाईआ। हरिसंगत जम्मू होवे वड वडभागी, भाग हिस्सा सब दी झोली पाईआ। भगत भगवान इक दूजे दे बणा के वैरागी, वैराग विच आपणा नीर वहाईआ। एह इश्क ना हकीकी ना मजाज़ी, दोहां तों बाहर आपणी खेल खिलाईआ। जन भगतो गुरमुखो तुहानूं घर घर रखेगा राज़ी, दुखियां दुक्खां विच्चों कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे दर दर घर घर बणया रहेगा लागी, सेवक हो के सेव कमाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ माया देवी दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द सदा ज्ञाता, ज्ञान ध्यान दी लोड़ ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी जोती जाता, जागरत जोत खेल खिलाईआ। हरिजन बन्न्हणहारा नाता, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाईआ। सति धर्म दीआं देवणहारा दाता, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नाम निधाना जणा के गाथा, करे अगम्म पढ़ाईआ। सति सच चढ़ा के राथा, कूड़ी क्रिया नईया नौका डेरा ढाहीआ। लेख बणा के मस्तक माथा, पूरब जन्मां लेखे पाईआ। किरपा करे पुरख समराथा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। होए सहाई नाथ अनाथा, दीनन आपणे रंग रंगाईआ । सति सच सुणाए धुर दी बाता, बातन पर्दा आप खुल्हाईआ। आपे बण के पिता माता, पूत सपूते गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरदेवा एक, आदि पुरख अख्वाईआ । जो भगतां जुग जुग बख्शे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मन मति बुद्ध करे बिबेक त्रैगुण दा लेख चुकाईआ। सच दवार रखाए आपणा देस,

पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जिथ्थे झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपत गणेश सीस झुकाईआ। आप बण के मालक नर नरेश, नर नरायण सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम वेखणहार कल कलेश, कल काती खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी करता, करते पुरख दिती वड्याईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, मर जीवत रूप ना कदे बदलाईआ। लेखा जाणां धरनी धौल वाले घर दा, नव सत्त फोल फुलाईआ। निरभउ हो कदे ना डरदा, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। नित नवित अगम्मे घाड़न घड़दा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण हो के लड़दा, एह धुर दी बेपरवाहीआ। नाम निधान नौजवान हो के उच्चरदा, कलमे कायनात समझाईआ। लेखा पूरा करां वक्त सुहावा साचे पुत्तर दा, जिस परमेश्वर दिती माण वड्याईआ। मैं जुग चौकड़ी सचखण्ड दवारयों अवतार पैग़म्बर गुरुआं अन्दर उतरदा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण वेखयां नज़र किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा सब दे नाल शुकर दा, शुक्रिया कहि दे सारे सीस निवाईआ। मेरे हुक्म विच्चों हुक्म सुण कोई ना मुकरदा, पासा सके ना कोए बदलाईआ। मैं प्यासा भुक्खा नहीं किसे टुक्कर दा, जन भगतां सुक्के टुकड़े लेखे लाईआ। मैं वणजारा नहीं किसे मात जनणी कुच्छड़ दा, गोदी विच ना कोए वड्याईआ। मैं प्रेमी नहीं किसे बुक्कल दा, अन्दर वड़ के झट लँघाईआ। मैं आदि जुगादी जन भगतो हल्ल करां सब दी मुश्किल दा, मुश्किलां सब दीआं हल्ल कराईआ। मैं वणजारा नहीं किसे दी अक्ल दा, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मैं प्यारा नहीं किसे मोहणी रूप शकल दा, सति सच नाल सदा मेरी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जुग जुग जन भगतां पैज रखण दा, रक्षक हो के आपणी दया कमाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्रकाश सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

माया कहे सुणो वे सत्त दीप, दीपको तुहानूं दयां जणाईआ। आपणा आपणा लेखा करो ठांडा सीत, कलयुग अग्नी अग्ग बुझाईआ । दीनां मज़्हबां दी आपणे उत्ते वेखो रीत, की खेल खेलण ख़लक ख़ुदाईआ । क्यों नहीं हरि जू वसया चीत, चेतन सुरत ना कोए कराईआ। क्यों नहीं आत्म परमात्म गाउंदे गीत, संदेशा धुरदरगाहीआ। आपणी अन्त अख़ीरी वेखो लीक, लैन ऐन ध्यान लगाईआ। तुहाडा समां आया नज़दीक, वेला वक्त दए गवाहीआ। तुहाडी निकलण वाली चीक,

सारे रोवो मारो धाहीआ। निशाने मिटण मन्दिर मसीत, काअब्यां पए दुहाईआ। तुसीं लेखा तक्को ठीक, जो ठाकर रिहा समझाईआ। ओस साहिब दी करो उडीक, जो आवे वाहो दाहीआ। जिस साची पाउणी भीख, भिच्छया नाम वरताईआ। धर्म दी दए नसीहत, सच सच समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं दी तक्को वसीयत, जो लिख के गए समझाईआ। जिस भेव खुल्हाउणा असलीअत, असल दए दृढ़ाईआ। सब दी बदल देणी वदलीअत, वलद वालदा इक्को नज़री आईआ। ओह देवणहारा सच शख्सीयत, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। बदल देवे दीन दुनी तबीअत, तबा वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को धुर दे नाम नूं देवे अहिमीयत, आप आपणा हुक्म वरताईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सुन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

माया कहे सुणो नव नव खण्ड, खण्डां खड़गां वाल्यो दयां जणाईआ। तुहाडी पैण वाली वंड, हिस्से प्रभू रिहा बणाईआ। तुसीं उठ के पाओ डण्ड, रो रो दयो जणाईआ। तुहाडी वढ्ढी ना जाए कंड, आपणा पल्लू लओ छुडाईआ। टुट्टी लओ गंढ, नाता धर्म जुड़ाईआ। तुहाडे उत्ते होण वाला जंग, चारों कुण्ट नज़री आईआ। निशान मिटणा तारा चन्द, चन्द चांदनी इक चमकाईआ। तुहाडे कटे जाणे बन्द बन्द, अंग अंग दए गवाहीआ। तुहाडी हद्द नहीं रहिणी कंध, हिस्सा नज़र कोए ना आईआ। तुसीं प्रभू दी मंज़ल वेखो लँघ, की करता खेल खिलाईआ। तुहाडी सेज सुहञ्जणी नहीं रहिणी पलँघ, सुख आसण ना कोए सुहाईआ। डोर कटी जाणी पतंग, गुड्डीआ मूँह दे भार सुटाईआ। जिस मेटणा भेख पखण्ड, कलयुग कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। माया कहे सुण लओ चारे कूट, कुण्ट कुण्ट दयां जणाईआ। आपणे गृह दा वेखो लेखा झूठ, दर दर फोल फुलाईआ। धर्म दवारयां होई जूठ, सच सच ना कोई समाईआ। काया तक्को पंज भूत, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। धर्म दी रही किसे ना सूझ, समझ विच ना कोए समझाईआ। दीन दुनिया करन वाली कूच, कूचा गली रोवे मारे धाहीआ। सब दा नाता जाणां टूट, टुटयां सके ना कोए बंधाईआ। तुहाडा प्यार मुहब्बत जाणां छूट, छुटकी लिव ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। माया कहे सुणो संदेशा चारे सिम्मत, दहि दिशा दयां जणाईआ। आपणे आपणे वेखो निन्दक, घर घर खोज खुजाईआ। फेर करनी पवे ना मिन्नत,

प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं रहिणी नहीं किसे विच हिम्मत, हौसले सारे देणे ढाहीआ। किसे कराउणी पए ना सुन्नत, सुन्नीआं लेखे दए चुकाईआ। धर्म दी धार करके उनत, उनीसा आपणा खेल खिलाईआ। कोई दिसे ना मूंड मूंडत, पर्दा खोल्हे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खिलाए जगत अनमुलत, कीमत करता ना कोए रखाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्रकाशो देवी दे गृह पिण्ड मघोवाली ज़िला जम्मू

माया कहे मैं फिरां घत्ती वहीर, बिन वञ्झां वहिण वहाईआ। मेरा चले अणयाला तीर, तुरीआ हो के सब नूं घायल दयां कराईआ। मैं विरोलां समुंद सागरां नीर, थलां वेख वखाईआ। मेरी वक्खरी होणी तदबीर, तरीका समझ कोए ना पाईआ। मैं दीन दुनी बणाई खंज़ीर, खंजरां नाल झटकाईआ। सब दे उत्ते पाउणी भीड़, भीड़ी गली पार ना कोए कराईआ। सृष्टी नाता वेखणा भैणां वीर, माया ममता कहे मैं आपणा खेल देणा खिलाईआ। मेरी समझे ना कोए अकसीर, अकसर इक्को हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी कटणहारा भीड़, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जगजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कीर ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे इक्को इष्ट पुरख अकाला, दूजा दो जहानां नज़र कोए ना आईआ। इक्को सति सतिवादी सति पुरख दी धर्मसाला, सचखण्ड दवारा एकँकारा आप सुहाईआ। इक्को नूर नुराना शाह सुल्ताना दीपक जोती देवे बाला, बिन तेल बाती पतिपरमेश्वर जोत करे रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण लेखा जाणे आदि जुगादि दो जहानां, निरगुण निरवैर निरँकार आपणी कल वरताईआ। जो नित नवित खेले खेल सति सरूपी हो प्रधाना, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे इक्को पुरख अकाला मीत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिहदी जुग जुग अवल्लड़ी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। जो लख चुरासी परखणहारा नीत, घट निवासी पुरख अबिनाशी वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। सो साहिब सुल्ताना श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना धुर दी देवणहार हदीस, कलमा कायनात तों बाहर समझाईआ। जिस

दी अवतार पैग़म्बर करन तस्दीक, शहादत सतिगुर शब्द शब्द भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। सतिगुर शब्द कहे एको साहिब साहिब स्वामी, हरि करता इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी अन्तरजामी, वेखणहारा घट घट अन्तर ध्यान लगाईआ। जिस दी जगत विद्या तों बाहर अगम्मी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। जो लेखा जाणे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जो अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती देवणहारा पाणी, कँवल नाभी नाभ कँवल आप उलटाईआ। उस दी सिफ्त सलाह अकथ कहाणी, रसना जिह्वा बत्ती दन्द कहिण किछ ना पाईआ। ओह परम पुरख परमात्म आत्म पारब्रह्म लेखा जाणे जीव जहानी, जागरत जोत बिन वरन गोत नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, हरि करता इक अख्वाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सेवा सिँघ दे गृह कीर पिण्ड ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे हरि दाता गहर गम्भीर, गवर नज़र किसे ना आईआ। जिस दी खिच्च सके ना कोए तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। ओह निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जन भगतां देवे धीर, धीरज नाम निधान झोली पाईआ। हउँमे हंगता कूड़ कुड़यारी कढ्ढ के पीड़, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। अमृत रस निजर झिरने दे के सीर, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ । सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल, इक्को सज्जण मीत मुरार। चरण धूढ़ कराए मजन, दुरमति मैल दए उतार। गढ़्ह हँकारी दर ते भज्जण, हउँमे हंगता करे ख्वार। आत्म धार चढ़ाए रंगण, दुरमति मैल उतार। शब्द अनादी ढोले वज्जण, गीत सुणाए सच्ची धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक एकँकार। सतिगुर शब्द कहे मेरी नमो नमो पुरख अकाले निमस्कार, डण्डावत बन्दना सयदे विच सीस झुकाईआ। जिस दा आदि जुगादी जुग चौकड़ी खेल विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर साची सेव कमाईआ। ओह वेखे विगसे पावणहारा सार, महासार्थी आपणी कार भुगताईआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी वंड वंडाईआ। ओह परवरदिग़ार सांझा यार एकँकार मीत मुरार, मित्र प्यारा सखा सखाई इक्को नज़री आईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी धूंआँधार, नौ खण्ड सत्त दीप चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। नाम भण्डारा दीन दुनी सब नूं करे ख़बरदार,

बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता हो के पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद लेखा जाणे जानणहार, दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ भगत सिँघ दे गृह कीर पिण्ड ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द सर्ब गुणवन्ता, गुण भरपूर इक अख्वाईआ। जुग जुग सच बणाए बणता, घणन भन्न्हणहार वड वड्याईआ। भेव खुल्हाए साचे सन्ता, पर्दा ओहला आप उठाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमै हंगता, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। लेखा वेखे जगत मन का, मन मणका आप भवाईआ। लहिणा देणा पूरा करे तत्व तन का, काया माटी भाण्डे फोल फुलाईआ। प्रकाश वखाए अगम्मी चन्न का, जोत नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वसणहारा घट घट, गृह गृह डेरा लाईआ। अगम्मी मारन वाला सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। दूई द्वैती मेट के वट्ट, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। त्रैगुण माया डोरी कट, आत्म ब्रह्म दयां समझाईआ। घर मन्दिर गृह वखावां साचा हट्ट, नाम वस्त विच समझाईआ। दर मिले तीर्थ अट्ठ सट्ठ, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सेज सुहावां सुहञ्जणी पलँघ, बिन पावा चूल दयां दृढ़ाईआ। धुर दा नाम वज्जणा मृदंग, डोरू डंका नज़र किसे ना आईआ। निज आत्म देणा अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणावां छन्द, सो पुरख निरँजण मेला मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन साचे लावां आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ । ख़ुशी करा के बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दयां तुड़ाईआ। मनुआ मन ना पावे डण्ड, मनसा कूड़ दयां चुकाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल जुगा जुगन्तर, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरा चलदा रिहा मन्त्र, कलमा दीन दुनी दृढ़ाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा तन वजूद अन्तर, निरन्तर वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग धर्म दी धार नवीं बणावां बणतर, एह मेरी बेपरवाहीआ। भेव खुलावां गगन गगनंतर, ज़िमीं असमानां पर्दे लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा

इक्को इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग तेरा कूड़, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। चतुर सुघड़ बणावां मूर्ख मूढ़, मन मति दयां बदलाईआ। सति धर्म दी बख्श के चरण धूढ़, टिक्के बिना ख़ाक रमाईआ। हउँमे हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, निवण सु अक्खर इक समझाईआ। त्रैगुण माया तपे ना वांग तन्दूर, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। जन भगतां दरस देवे वांग मूसा उत्ते कोहतूर, तुरीआ तों परे आपणा पर्दा लाहीआ। नजरी आवां इक्को नूर नुराना नूर, जोती जाता डगमगाईआ। नाम ख़ुमारी बख्श के सच सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूर, पूरन ब्रह्म दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग तेरी अंधेरी रात, रुतड़ी धर्म धार महकाईआ। उतम सब दी दस्सां जात, अज़ाती लेखा दयां मुकाईआ। चरण कँवल प्रभ जोड़ां नात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पर्दा लाह के सृष्टी आकाश, गगन गगनंतरां वेख वखाईआ। पैग़म्बरां वेखां रास, गोपी काहन ध्यान लगाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद पूरी करां आस, तृष्ना लोकमात रहे ना राईआ। सदी चौधवीं वेखां मार झात, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। लेखा जाणां दीन दुनी तमाश, नव सत्त भज्जां वाहो दाहीआ। शंकर हलूणा देवां उतों कैलाश, ब्रह्मा ब्रह्म वेता नाल जुड़ाईआ। विष्नूं उठ उठ आवे पास, दीन दुनी दा पन्ध मुकाईआ । दीन दयाला पुरख अकाला सब दी पुछणहारा वात, परवरदिग़ार सांझा यार आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बातन करां बात, मेरा लेखा लिखे ना कोए कलम दवात, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण होवे साथ, सगला संगी बहुरंगी आपणी खेल खिलाईआ।

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जसवन्त कौर दे गृह पिण्ड कोठे निहाल पुर ज़िला जम्मू

धरनी कहे मैनूं ख़ुशी होई अज्ज, आजज़ नूं मिली माण वड्याईआ। मैं निगाह मारां विच जग, दीन दुनी नव सत्त वेख वखाईआ। किसे मिले ना सूरा सरबग, हरि करता धुरदरगाहीआ । दरस दिखाए उपर शाह रग, नव दवारे पन्ध मुकाईआ। अमृत जाम प्याए साची मदि, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। नाम निधान जणाए नद, अनहद नादी धुन करे शनवाईआ। जगत तृष्ना बुझाए अग्ग, विकार हँकार डेरा ढाहीआ। जन भगत सुहेले सच दवारे सद्द, देवे माण वड्याईआ। गृह दीपक जोत जाए जग, अंध अंधेर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, मेरी आसा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरे भाग होए उदय, उदय असत वज्जे वधाईआ। प्रभ किरपा करी उत्ते बसुद्धे, मेरी सुद्ध दिती बदलाईआ। जो लेख लिखाए बुद्धे, बुद्धी तों परे ध्यान लगाईआ। ओह वेखणहारा नव सत्त दे युद्धे, योद्धा बीर बेपरवाहीआ। जिस दा शब्दी अगम्मी बाज उडे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह भाओ चुकाए दूजे, दुतीआ लेख रहे ना राईआ। पर्दे खोल्ह के गुज्झे, नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच खेल आप खिलाईआ। धरनी कहे किरपा करी आप निरँकार, निरवैर होया सहाईआ। जिस कलयुग मेटणा कुड़यार, कूड़ कुड़यारे डेरा ढाहीआ। सति धर्म कराए जैकार, सच सति समझाईआ। मेरे उत्ते पाप दा लाहवे भार, अपराधीआं लए समझाईआ । कोई रहिण ना देवे दुष्ट दुराचार, विभचारां करे सफ़ाईआ। दीनां मज़्हबां पावे सार, वरनां बरनां खोज खुजाईआ। नवां खण्डां दए उधार, सत्तां दीपां सोभा पाईआ। इक्को बख्श के सच प्यार, प्रीतम मेला मेले सहिज सुभाईआ। इक्को नाम दा दस्स जैकार, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। इक्को मन्दिर सुहाए दवार, धर्मसाल इक वड्याईआ । इक्को पावणहारा सार, वेखे विगसे चाँईं चाँईंआ। मैं उस नूं करां निमस्कार, धरनी कहे तिस नूं निव निव लागां पाईआ। जिस दा पैग़म्बरां कीता दीदार, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस दा अवतार करन जैकार, ढोले धुर दे रहे गाईआ। जिस नूं गुरु गुरदेव कहिण बख्शणहार, करता धुरदरगाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वेखे विगसे पावे सार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरी दुरमति मैल दए उतार, पापां करे सफ़ाईआ। सति धर्म दा कर पसार, सतिजुग सच दए वड्याईआ। कलि कल्की हो अवतार, निहकलंक डंक वजाईआ। अमाम अमामा बेऐब परवरदिग़ार, जल्वागर नूर अलाहीआ। सब दे लहिणे देणे पूरे करे इकरार, पेशीनगोईआं वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं उस दे चरणां दी धूढ़ी लावां छार, मस्तक टिक्के सच रमाईआ। जो मेरा दु:ख दलिद्र दए निवार, दर्दीआं दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, दो जहानां वेखणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल, ज़िमीं असमानां श्री भगवाना आपणा हुक्म वरताईआ।