पुस्तकालयभाग २३

२५ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

नारद कहे मैं कलयुग नूं कीता ठट्ठा, अज्ज हस्स के दिता सुणाईआ। तूं किस साहिब दा पट्ठा, आपणा मालक दे वखाईआ। झट कलयुग थापी मार के उत्ते पट्टा, आपणी लए अंगड़ाईआ। पहलों जगत जहान टप्पा, नव सत्त दा

पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दी कीती उत्ते लावां ठप्पा, मोहर कूड़ वाली वखाईआ। मेरा इक्को इरादा पक्का, पक्की तरह दयां जणाईआ। मैं दीन दुनी नूं मारना धक्का, मूँह दे भार दयां सुटाईआ। फेर फिरां मदीना मक्का, काअब्यां फेरा पाईआ। हलूण के बूरा कक्का, नैण दयां खुल्हाईआ। हुक्म मन्नां इक्को वाहिद यका, जो मालक मैनूं दए सुणाईआ। मैं बिना नैणां तों उठ उठ तक्का, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मैनूं याद आउंदा जो संदेशा दे के गया नानक तपा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। जिस कारन गोबिन्द डंक वजाया फ़ता, फ़ातिहा पढ़ा जगत लोकाईआ। मेरी सब तों वक्खरी होवे मत्ता, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। मेरा सब ने तक्कणा नत्ता, नाता बिधाता रिहा जुड़ाईआ। मेरा हुक्म वरतणा जदों वरते ते वरते विच महीना कत्ता, कत्तक दए गवाहीआ। किसे दे सीस ते बोदा रहिण नही देणा छत्ता, छत्रधारी दयां खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म रिहा वरताईआ। कलयुग कहे नारदा मैनूं ख़ुशीआं दा चढ़या ग़रूर, ग़रब तों ग़ुरबत विच दयां जणाईआ। मेरा मालक इक हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत नूर अलाहीआ। जिस दा आदि जुगादि सच्चा दस्तूर, दस्त बदस्त ओसे नूं सीस निवाईआ। जिस दी करनी मैनूं मंज़ूर, मज़दूर हो के सेव कमाईआ। नव सत्त दीन दुनी विच पाउणा फ़तूर, फ़तवा सब दे उत्ते लाईआ। आपणे झूठ दी आवाज़ देणी तूर, तुरीआ वाले सारे देणे भुलाईआ। मैं हो जावां मफ़रूर, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे कलयुग की तेरी इक सच सलाह, सहिज नाल समझाईआ। की हुक्म देवे अलाह, आलमीन बेपरवाहीआ। की ख़बर दए ख़ुदा, ख़ुद मालक की दृढ़ाईआ। कलयुग कहे नारदा मैं ओस तों होण वाला फिदा, आप आपणा आप मिटाईआ । मैं दीन दुनिया नूं कहिण वाला अलविदा, पल्लू आपणा लवां छुडाईआ । मेरी समझे कोई ना वजह, वज़ूहात समझ किसे ना आईआ। मैं चलणा पुरख अकाल दी विच रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम अगम्म अथाहीआ। मैं उस दे प्यार दा लैणा मज़ा, मज़ाक दीन दुनी रखाईआ। ओह तक्क लै सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, काज़ी मुलां शेख़ मुसायक रोवण मारन धाहीआ। मैं वेखणी धरनी धरत धवल धौल दी थाँ थाँ जगह, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। सब नूं संदेशा देवां सद्दा, हौक्यां नाल जणाईआ। जगत जिज्ञासूओ शाह सुल्तानो राज राजानो नौजवानो मैं सब दे नाल कर जाणां दग़ा, फ़रेबीओ फ़रेबां आपणयां विच फसाईआ । मेरे कूड़ कुड़यार दी चल्लण वाली गदा, गदागर करे ख़लक ख़ुदाईआ । क्यों मेरे साहिब सुल्तान नौजवान श्री भगवान नूं जुग बदलण दी अदा, अदालत सच्ची इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा वक्त आप सुहाईआ। नारद कहे कलयुग

मैनूं दस्स दे अगम्म इशारे, मित्रा मात जणाईआ। किस बिध खेल करें विच संसारे, चारे कुण्ट वेखे थांउँ थाँईंआ। कलयुग कहे नारदा पहलो ओस प्रभू नूं करां निमस्कारे, निव निव लागां पाईआ। फेर बण के दर भिखारे, ख़ाली झोली देवां डाहीआ। फेर संदेशा दे के तेई अवतारे, सब नूं दयां सुणाईआ। फेर पैग़म्बरां नैण उग्घाड़े, लोचन नैणां दयां वखाईआ। फेर गुरु गुरदेवा दस्सां आपणे कारे, की करनी कार कमाईआ। सारे उठो वेखो लोकमात करो विचारे, विचर के दयां जणाईआ। जीव जंत जिज्ञासू तुहानूं गए विसारे, हिरदे विच हरि ना कोए वसाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारे, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं सब नूं लुट्टी जावां दिन दिहाढ़े, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आपणे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ वेखो गुरदवारे, गुर गुर आपणी खेल खिलाईआ। क्यों दर दर अन्दर हुन्दा विभचारे, कुकर्म करे लोकाईआ। माया राणी बैठी पैर पसारे, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा वक्त विचारे, घड़ी पल थित वार आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। कलयुग कहे नारद मेरा वक्त सुहेला जग, सति सच दयां दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट वेख लै अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मिले मेल ना किसे सूरे सरबग, हरि करता संग ना कोए रखाईआ। आपणा आपणा भार सारे रहे लद्द, बोझल होई लोकाईआ । नव सत्त पार करे कोई ना हद्द, हदूदां वेखण थांउँ थाँईंआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेवा निरगुण धार सारे रहे सद्द, सद्दे देवण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सूरा सरबग, शाह शहाना श्री भगवाना नौजवाना आपणा हुक्म वरताईआ।

चरण प्रीती रही जुड़ी, दो जहान वज्जदी रही वधाईआ। वस्त अनमुल्ल कदे ना थुड़ी, अतोट अतुट वरताईआ। गुरमुख आत्मा कदे ना होवे निगुरी, सतिगुर साचा होए सहाईआ। मिलणी मंज़ल साची जाए तुरी, तुरीआ दा मार्ग दस्से चाँईं चाँईंआ। करनी राह विच कदे ना खुरी, खरा आपणा आप बणाईआ। जिस दे अन्तर इक्को वासना फुरी, फ़ुरने कूड़े बन्द कराईआ। ओह शौह दरया जगत ना रुढ़ी, फड़ बाहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती लए बणाईआ। चरण प्रीती जिस जन लग्गी, लग मात्र डेरा ढाहीआ। आत्म बाती जोत जगी, घर प्रभाती होई रुशनाईआ । जगत जहान बुझी अग्गी, अमृत मेघ बरसाईआ। पिछली कीती पिच्छे होवे रद्दी, अग्गे प्रभ दे नाल वड्याईआ। सच मुहब्बत

रहे बज्झी, बन्धन सके ना कोए कटाईआ। गुरमुख आत्मा बणे सुचज्जी, घर साचे सोभा पाईआ। पीआ प्रीतम प्यार विच फिरे भज्जी, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सच प्रीत जिन्हां संग जोड़ी, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। सतिगुर शब्द चाढ़्ह के घोड़ी, लेखा जगत जहान पार कराईआ। प्रेम दी वस्त कदे ना भगतां देवे थोड़्ही, बहुमुल्ली आप वरताईआ। आप आपणी बन्न्ह के नाल डोरी, नाता बिधाता लए जुड़ाईआ। गुरमुखां भाग करे मथोरी, मिथ्या होए लोकाईआ। जन भगतां दर्शन देवे चोरी चोरी, जगत जहान नज़र किसे ना आईआ। आत्म घर दा बण के घोरी, घोर अंधेरे विच्चों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती हरिजन साचे जावे तोरी, तोरनहारा आपणी दया कमाईआ ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ लक्षमी देवी दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

माया कहे मैं जगत जहान दीआं तक्कां वीणीआं, बाहों फड़ फड़ रही हिलाईआ। अक्खां रहिण ना किसे नाबीनीआं, नाम निधाना रही जणाईआ। मैं घर घर वंडां शरीणीआं, शरअ वाल्यां दयां समझाईआ। कलयुग बदलण वालीआं सब दीआं खीणीआं, जातां वंड ना कोए वंडाईआ। मधां मिलण किसे ना पीणीआं, रसना रस ना कोए वड्याईआ। मुश्किल होणीआं ज़िंदगीआं जीणीआं, जीवण भुल्ले सब नूं थांओं थाँईंआ। धर्म राए दीआं चक्कीआं सब नूं पैणीआं पींहणीआं, हथ्थे हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। कुकर्मां दीआं सज़ावां मिलणीआं दूणीआं तीणीआं, त्रैगुण ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मन दीआं मनसा रहिणीआं नहीं छीणीआं, भय विच सारे दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप चढ़ाईआ । माया कहे मैं सब नूं देवां झलक, झल्यां दयां जणाईआ। मैं वेखां दीन दुनी दी ख़लक, मख़लूक फोल फुलाईआ। मेरा समझे कोए ना पलक, पलकां दे ओहले पर्दा ना कोए उठाईआ। मेरा सब तों वक्खरा होवे फ़लके भलक, कला आपणी दयां वरताईआ। मेरी धार मेरे विच्चों रही छलक, उछाला देवे थांओं थाँईंआ। मैनूं इशारे मिलदे उत्ते फ़लक, असमानां परे रिहा दृड़ाईआ। मैनूं निमस्कारा करे मलकल, मौत निव निव सीस झुकाईआ। मेरा दीन दुनी नाल बणा के तुअलक, इक्को गंढ पवाईआ। मैं आपणी वखावां डलक, जोबन दयां दृढ़ाईआ । उच्ची कूक पुकारां मार के कलक, किलक दयां सुणाईआ। सब ने आपणी मंज़ल तों जाणां तिलक, कायम रहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं मैं करन वाली

इल्लत, आलमां दयां भुलाईआ। पवित्र रहे किसे ना ख़िल्लत, पाक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे विच बख्शण वाला साची हिम्मत, हौसला हरि हरि आप बंधाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरनाम दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

गुर अवतार पैग़म्बरो छेती जाओ उठ, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। विच्चों निकलो सचखण्ड दी अगम्मी गुट्ठ, आपणा आप बाहर कढ्ढाईआ। सारे हो जाओ इक मुट्ठ, वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। इक दूजे नाल जायो कोई ना रुठ, हिस्सा वंड ना कोए वंडाईआ। प्यार विच मेरे साहमणे फड़ो गुट्ट, हथेली हथेली नाल बदलाईआ। बिना मुख तों बोलो फुट्ट, सोहणी आवाज़ लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्रीती जाए कदे ना टुट्ट, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। साडी सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सारे कहो प्रभू असीं लाडले तेरे सुत, दुलारे धुर दे नजरी आईआ। गोदी चुक्क लै आपणे पुत, पिता पूत दे वड्याईआ। असीं हुण रहिणा नहीं चुप्प, सच सच दईए सुणाईआ। साडा प्रकाश गया छुप, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। धरनी उत्ते होया अंधेर घुप्प, नूर नुराना नूर डग ना कोए मगाईआ। तैनूं दस्सीए की कुछ, कशमकश विच लोकाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाले मैं मिन्नत विच तैनूं लवां पुछ, पहलों निव निव सीस निवाईआ। क्यों तेरी सृष्टी दृष्टी विच तेरे नाल गई रुस्स, रुुस्सयां सके ना कोए मनाईआ। की भगवान हो के मेहरवान हो के दयावान हो के रिहों ग़ुस्स, ग़ुस्सा आपणे विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बर करो जल्दी, छेती छेती मिलो चाँईं चाँईंआ। उठो कला वेखो कलयुग कल दी, की कलकाती खेल खिलाईआ। धार वेखो पंच विकारे दल दी, त्रैगुण मेला बैठा मिलाईआ। चार कुण्ट नव सत्त अग्नी वेखो बलदी, जल थल रही तपाईआ। फिरी दरोही विछोड़े वाले सल्ल दी, सति दा मेल ना कोए कराईआ। कीमत रही ना नानक वाली इक गल्ल दी, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की आपणी खेल खिलाईआ। अवतार पैग़म्बर कहिण सतिगुर शब्द स्वामीआं, तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड दे साचे अनामीआं, तेरी वड वड्याईआ। आदि जुगादी निहकामीआं, निरगुण तेरी शहिनशाहीआ। असीं सारे तेरीआं असामीआं, तूं बेअन्त अगम्म अथाहीआ। असीं सिफ्तां नाल गाईआं तेरीआं बाणीआं, तूं निरअक्खर धार इक अख्वाईआ। असीं धर्म धार तेरीआं सवाणीआं, तूं कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। असीं सचखण्ड दीआं

राणीआं, तूं बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। उठ मीत प्यारे हाणीआ, कुछ सानूं दे समझाईआ। की खेल तेरा जगत जहानीआं, जुग चौकड़ी की वड्याईआ । कलयुग कूड़ वेख निशानीआं, पर्दा आपणा आपे लाहीआ। पवित्र रिहा ना अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणीआ, नीर रोवण मारन धाहीआ। निगाह मार लै दो जहानां श्री भगवाना ताण निताणीआं, दर तेरे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि वड तेरीआं मेहरवानीआं। गुर अवतार पैग़म्बर कहिण सतिगुर शब्द सुहेले, सज्जणा दईए जणाईआ। चार जुग तेरे करदे रहे मेले, जुग जुग वेख वखाईआ। धर्म दी धार बणदे रहे चेले, निव निव सीस झुकाईआ। तूं बोध अगाध खेल खेले, ख़लक विच दिती वड्याईआ। तेरे वेखे रंग नवेले, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। हुण सचखण्ड विच असीं सारे बैठे वेहले, कम्म काज कोई दे समझाईआ। असीं वणजारे बणना नहीं पैसे धेले, माया रंग ना कोए रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे तुसीं निगाह मारो ऐस वेले, सब नूं वक्त नाल जणाईआ। पहलों तारांगा भगत भगती दे सुहेले, सुहञ्जणी रुत्त बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैग़म्बरो जन भगतां धार करां उग्घी, उगण आथण दयां वड्याईआ। खेल खिला के ग़रीब निमाणयां झुग्गी, लोकमात करां रुशनाईआ। मैनूं समझ सके कोई ना बुद्धी, बुद्धीवान ना कोए वड्याईआ । मेरा लेखा जाणे कोई ना वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख नज़र किसे ना आईआ। मेरा वेस अवल्लड़ा जुग जुगी, चौकड़ी आपणी कार भुगताईआ । जन भगतां आपणे नाल मिला के रुची, रचना आपणी दयां वखाईआ । अमृत धार बख्श के सुच्ची, रस धुर दा मुख चुआईआ। आपणी मंजल बख्श के उच्ची, दरगाह साची इक वखाईआ। जिथ्थे सुहञ्जणी होवे रुत्ती, रुत सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भगतां देवां तार, प्रभ दिती माण वड्याईआ। खेलां खेल सच्ची सरकार, हुक्म हुक्म नाल रखाईआ। लेखा जाणां अधविचकार, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। अद्धी रसत कर तैयार, अधवाटे तक्कां ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगत सुहेले इस तों करके पार, अगला पन्ध मुकाईआ। रूप धर नरायण नर निरँकार, निरवैर हो के वेख वखाईआ। अमृत बख्शां ठांडा ठार, बूंद बूंद विच्चों टपकाईआ। मेरा खेल सदा जुग चार, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नेहकंलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पावणहारा साची सार, लेखा जाणे चेत रुत्त बंसत बहार, फल फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे अवतार पैग़म्बर गुरु ख़ुशीआं दे नाल हस्सो, बिन हथ्थां तालीआं दयो वजाईआ। पुरख अकाल नूं सब किछ दस्सो, बिन रसना जिह्वा ढोले दयो दृढ़ाईआ। जो वेख्या बिना अक्खों, भेव अभेदा दयो खुल्हाईआ। चरण विच सरन विच आपणी आशा रखो, ख़ाली हथ्थ दयो समझाईआ। असीं सदी चौधवीं जगत प्यार तों हो गए सक्खो, चारों कुण्ट इशार कराईआ। साडे साहिब स्वामी समरथो, एह तेरी बेपरवाहीआ। ज्यों भावे तिउँ सृष्टी मथ्थो, नाम मधाणा इक रखाईआ। जन भगतां पैज रखो, होणा आप सहाईआ। नाम करोड़ी बणा दे लखो, कक्खों दे वड्याईआ। भाग लगा दे काया मट्टो, वजूदां वज्जे वधाईआ। आपणे तीर अणयाले नाल फट्टो, बिरहों नाल उठाईआ। कूड़ कुड़यारी डोरी कटो, अणयाला तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे सचखण्ड दवार सट्टो, दूसर धाम नज़र कोए ना आईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ जुगिन्दर सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ ज़िला जम्मू

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सतिगुर शब्द शब्द तेरी साया, सहिज नाल समझाईआ। जो सब दा दाई दाया, घड़ण भन्न्हणहार वड वड्याईआ। उस त्रैगुण साचा संग बणाया, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। ओह तक्क लै चरणां विच खड़ी अगम्मी माया, ममता आपणी नाल लिआईआ। जिस तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाया, सच सच दयां सुणाईआ। तन सोहणा शृंगार कराया, सीस आई गुंदाईआ। मस्तक तिलक लगाया, विष्न ब्रह्मा शिव रही भरमाईआ। नेत्र नैण रही मटकाया, आपणी अक्ख बदलाईआ। रंग चलूला इक चढ़ाया, लोकमात नजर किसे ना आईआ। सिर सालू इक टिकाया, ओढण धुरदरगाहीआ। दन्दीं दन्दासा इक मलाया, रूप अनूपा आप दरसाईआ। मुख घुंगट कढ्ढ के रही वखाया, पर्दा परदयां विच्चों रही पाईआ। नाले झुक झुक सीस निवाया, निव निव लागे पाईआ। नाले चारों कुण्ट वेख वखाया, वेखे विगसे चाँईं चाँईंआ। तन शृंगार अजीब कराया, अजब आपणा रूप दरसाईआ। पैर पैरां नाल बदलाया, बदली करे चाँईं चाँईंआ। जगत जहानां नाच रही वखाया, नच्चे टप्पे थांओं थाँईंआ। शाह सुल्तानां रही भरमाया, भरम विच रखे लोकाईआ। आपणा सज्जा बाज़ू उठाया, आपे रही भवाईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होवे रुशनाया, दीप जगावां थांओं थाँईंआ। मैं शाह सुल्तानां देणा ख़ाक मिलाया, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैनूं रोके कोई ना माँ दा जाया, जनणी जणि के सूरमा मेरे नाल ना कोई लड़ाईआ।

मैं आपणा विस्तर आप विछाया, सिंघासण दिती वड्याईआ। उत्ते बैठ के पुरख अकाल ध्याया, इक्को ओट तकाईआ। वाहवा तेरी बेपरवाहया, बेपरवाही विच समाईआ । मैं आदि आदि दी तेरी माया, माया हो के खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं करां सफ़ाया, सफा हस्ती दयां मिटाईआ। मेरा खेल तैनूं होवे भाया, भावी भाणा मेरे नाल मिलाईआ। तूं राणा शाह इक अख्वाया, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाया, कलयुग होणा आप सहाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर सारे शहादत देण भुगताया, निरअक्खर धार बोलण चाँईं चाँईंआ। तूं पिछला पैंडा पन्ध देणा मुकाया, मुकम्मल आपणी खेल खिलाईआ। मैं इक्को आस रखाया, ओट इक्को इक तकाईआ। इक्को इष्ट मनाया, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त श्री भगवन्त तेरा भेव किसे ना पाया, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ रणीआ राम दे गृह पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण अगम्मी पुरख अकाल, अकल कल धारी तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड दवार एकँकार तेरी सच्ची धर्मसाल, एकँकारे इक इकल्ले तेरा जोत नूर रुशनाईआ। जोती जाते पुरख बिधाते पारब्रह्म पतपरमेश्वर तेरे दर करीए पुकार, आदि निरँजण नूर नुराने शाह सुल्ताने दर ठांडे मंग मंगाईआ। तूं देवणहारा दाता दानी सब दे ख़ाली भरें भण्डार, परम पुरख परमात्म तेरी ओट तकाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी सब दी पाउणी सार, माहसार्थी हो के होणा सहाईआ। जुग चौकड़ी तेरा हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा हुक्म संदेसा देंदे आए विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ। नव सत्त तेरा करदे आए जैकार, ढोले गीत कलमा नाम सुणाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच नित नित कीती निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। लिख्तां विच दृष्टां विच भविक्ख्तां विच तेरा भविख आए उच्चार, शब्द संदेसयां नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त तेरा सच सहार, सहायक नायक दूजा नज़र कोए ना आईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू

पुरख अकाल कहे सुण शब्द अगम्मी धार, बिना अक्खरां दयां दृढ़ाईआ। बिना अक्खरां लैणी विचार, तन वजूदां बाहर पढ़ाईआ। जिस दा लेख लिखण तों बाहर, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ । सो भेव अभेदा खोल्हां अगम्म अपार, अलख अगोचर हो के पर्दा दयां उठाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना सब दा सांझा बण के परवरदिग़ार, परम पुरख परमात्म हो के आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खेलां विच संसार, दीन दुनी दा लेखा तक्कां थाँईं थाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धरनी धरत धवल धौल वेखां पावां सार, माहसार्थी हो के भज्जां वाहो दाहीआ। लख चुरासी जीव जंत लहिणा देणा सब दा देणा उतार, पूरब लेखे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता श्री भगवन्ता वेखणहारा एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सेवा राम दे गृह पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू

सतिगुर शब्द कहे मैं दोहां बणां विचोला, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। बिना तराज़ू तों बण के तोला, दो जहानां तोलां चाँईं चाँईंआ। साचा दवारा एका खोल्हा, भेव अभेदा आप उठाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सति सच दा दस्स के बोला, अनबोलत राग दयां दृढ़ाईआ। दीन दुनी दा अन्तष्करन विच वेखां रौला, मन दी मनसा घर घर वेख वखाईआ। धरनी धरत धवल दा भार करां हौला, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। रूप अनूपा सति सरूपा हो के मौला, मौला हो के आपणा हुक्म वरताईआ। सब दा वायदा पूरा करां इकरार कौला, लेखा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेल करां अनोखी, दीन दुनी वड्याईआ। मंज़ल दस्सां सौखी, अगम्म अथाह मेरी पढ़ाईआ। मेरी बिना पुस्तकां तों पोथी, अक्खरां विच ना कोए लिखाईआ। जिस दी धार ना हस्सदी ना रोती, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। जिस दा नूर ज़हूर इक्को अगम्मी जोती, जोती जाता हो के डगमगाईआ। जिस दा खेल कोटन कोटी, अणगिणत रूप समझाईआ। जो लेखा जाणे चौदां लोकी, चौदां तबकां फोल फुलाईआ। सच संदेसा सुणाए सलोकी, सोहला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा सब दी लोची, आशा मनशा मनशा विच्चों फोल फलाईआ।

२६ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्यारे लाल दे गृह पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू

पुरख अकाल कहे भेव अभेदा खुल्हावांगा। सतिगुर शब्द शब्द वडयावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेवा आसा पूर करावांगा। सति धर्म दा मेरा खेल होवे शुरू, शर्हा शरीअत मेट मिटावांगा। धर्म दा मार्ग इक्को तुरू, तुरीआ तों परे आपणा रंग रंगवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहवांगा। सच आपणा पर्दा लाहेगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाएगा। एकँकार हुक्म वरताएगा। आदि निरँजण डगमगाएगा। अबिनाशी करता वेख वखाएगा। श्री भगवान संग निभाएगा। पारब्रह्म वेस वटाएगा। ब्रह्म आपणा नूर चमकाएगा। जोती जाता डगमगाएगा। विष्न ब्रह्मा शिव हिलाएगा । करोड़ तत्तीसा नाल मिलाएगा। गुर अवतार पैग़म्बर भेव चुकाएगा। त्रैगुण माया आप उठाएगा। पंज तत फोल फुलाएगा। नव सत्त वेख वखाएगा। धरनी धरत धवल धौल उठाएगा। पिछले कीते कौल पूर कराएगा। हरि हिरदे अन्दर मवल, आपणा मेल मिलाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग रंगाएगा। प्रभ साचा रंग रंगावेगा। अछल अछेदा खेल खलावेगा। भेव अभेदा आप समझावेगा। चारे वेदां पर्दा लाहवेगा। पुराण अठारां गंढ पवावेगा। छे शास्त्रां संग रखावेगा । गीता ज्ञान हथ्थ उठावेगा। अञ्जील कुरानां सोभा पावेगा। तुरीआ तों परे दरस दिखावेगा। खाणी बाणी मेल मिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी वंड वंडावेगा। हरि करता वंड वंडाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखावेगा। पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाएगा। आकाश पातालां ज़िमीं असमानां फोल फुलाएगा। दो जहानां हुक्म वरताएगा। शाह शहाना आपणा तख्त सुहाएगा। राज रजाना हो के हुक्म वरताएगा। लोकमात वेखे मार ध्याना, पर्दा ओहला आप उठाएगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशाना, माया ममता मोह मिटाएगा। सति सच धर्म कर प्रधाना, परम पुरख आपणा रंग रंगाएगा। एको रंग रंगाए सीता रामा, गोपी काहन अंग लगाएगा। पैग़म्बरां दे पैग़ामा, होका हक हक सुणाएगा। एको मन्त्र दस्स सतिनामा, सति सच दी भिच्छया पाएगा। आत्म ब्रह्म बख्श ध्याना, परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तू मेरा मैं तेरा होवे गाणा, दूजा अक्खर ना कोए समझाएगा। घर ठाकर स्वामी मिले श्री भगवाना, बाहर खोजण कोई ना जाएगा। नाम निधान अनाद दए तराना, धुन अनादी आप सुणाएगा। अमृत रस दे के पीणा खाणा, निजर झिरना आप झिराएगा। चार वरन अठारां बरन बख्शे चरण ध्याना, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाएगा। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार एकँकार इक्को इष्ट सर्ब मनाणा, देव देवा देव आत्मा आपणे रंग रंगाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, निहकंलक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी अलख अभेवा भेद अभेदा आपणा आप खुल्हावेगा।

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरदित सिँघ दे टैंट तों बाहर किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू

अवतार पैग़म्बर गुर कहिण साडा खेल शब्द दी धार, धरनी उत्ते वेखीए चाँईं चाँईंआ। चार जुग दा तक्कीए कौल इकरार, वायदे पिछले वेख वखाईआ। नव खण्ड पृथ्मी पाईए सार, सतिजुग वेख वखाईआ। की खेल करे सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि एकँकार, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जोती जामा वेस न्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। भगत सुहेले पावे सार, गुर चेले मेल मिलाईआ। अन्तर आत्म दे अधार, अन्तष्करन दए वड्याईआ। दूई द्वैती पड़दा उतार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। शब्द नाद दे धुन्कार, अनरागी राग सुणाईआ। जोती धार बख्श उज्यार, दीआ बाती करे रुशनाईआ। घर स्वामी पावे सार, हरि करता धुरदरगाहीआ। हरिजन वेखे बरख़ुरदार, परम पुरख ध्यान लगाईआ। बृद्ध बालां जाए तार, तरल जवानी दए वड्याईआ। दर आए जाए पैज संवार, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा आदि जुगादी अगम्म अपार, अलख अलखणा आपणी दया कमाईआ।

२७ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ गुरदित सिँघ दे टैंट विच किशन पुरा कैंप जिला जम्मू

धरनी कहे मैं उच्ची कूक पुकारां, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले पा सारा, पारब्रह्म पतपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। मेहरवान मेहर कर दे परवरदिग़ारा, सांझे यार दरगाह साची तेरी ओट रखाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी मेरा लहिणा देणा दे निवारा, नवाज़श विच सीस निवाईआ। मेहरवान महबूब चारे कुण्ट मेरे उत्ते धूंआँधारा, सच चन्द नूर ना कोए रुशनाईआ। मैं दिवस रैण रोवां ज़ारो ज़ारा, ज़ाहर ज़हूर दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी बेपरवाहीआ। धरती कहे मेरा इक्को इक सहारा, साहिब चरण तेरी शरनाईआ। तूं लहिणा देणा देवें सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी आस रखाईआ। निरवैर निराकार मेरे उत्ते हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरा करके गए मुज़ाहरा, शब्द ढोले नाद कलमे काएनात

सुणाईआ। नव सत्त मेरा निमाणी दा वेख दाइरा, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। धरनी कहे मेरे मालक बेपरवाह, मेरी इक अर्ज़ांईआ। तूं वाहिद इक ख़ुदा, श्री भगवान अबिनाशी करता नूर अलाहीआ। दस्ते दस्त तेरे अग्गे दुआ, दो जहाना श्री भगवाना तेरी ओट तकाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा वेख थांओं थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। मेरी निमाणी कोझी कमली दी फड़ लै बांह, फड़ बाहों लै उठाईआ। मैं बिन नेत्रां रोवां मारां धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। दीन दुनी दे मालक आपणी ख़लक लै समझा, ख़ालक हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे हिरदे बख्श दे शांत, अग्नी तत बुझाईआ। कलयुग मेट अंधेरी रात, सति सति चन्द चमकाईआ। चरण प्रीती जोड़ लै नात, बिधाते आपणा मेल मिलाईआ। आत्म धार तेरी ज़ात, परमात्म पर्दा देणा चुकाईआ। मैं बोल सुणावां साच, सच दयां सुणाईआ। जगत वासना दीन दुनी रही नाच, टप्पे कुद्दे थांओं थाँईंआ। सब दे अन्दर लग्गी आंच, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा हुक्म संदेशा सके कोई ना वाच, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। मेरी बातन इको बात, ज़ाहर ज़हूर दयां सुणाईआ। इक वारी मेरे उत्ते मार झात, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं सब दा माई बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। अन्त किनारा कलयुग तक्क लै घाट, कन्ढ्ढी बैठा डेरा लाईआ। सदी चौधवीं वेख लै वाट, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ । की करना खेल तमाश, कलि कल्की दे समझाईआ। अमाम अमामा मैनूं तेरे उत्ते विश्वास, विश्व दा भेव देणा खुल्हाईआ। मेरी नव नव चार दी आस, पृथ्मी पृथ्म रही दृढ़ाईआ। राह तक्कण तेरा आकाश, आकाश आकाशा ध्यान लगाईआ। चौदां लोक वेखण तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। धरनी कहे प्रभू मेरी उडे ना मिट्टी ख़ाक, चारों कुण्ट कूक सुणाईआ। मेरा पर्दा खोल्ह दे राज़, भेव अभेद मिटाईआ। मैं बेनन्ती करां आज, आजज हो के सीस निवाईआ। मेरा किस बिध रचे काज, करनी दे करते देणा समझाईआ। किस बिध दीन दुनी बदले समाज, समग्री की वरताईआ। की तेरा लहिणा देणा लेखा रोजा नमाज़, सजदयां की वड्याईआ। की नाम निधाना वेखे साजण साज, हरि करते ध्यान लगाईआ। मेरी अन्तष्करन खोल्ह दे जाग, निंद्रा आलस रहे ना राईआ। हँस बुद्धी बणा दे काग, काग हँस रूप वटाईआ। मेरे उत्ते बुझा दे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा सच दा जगे चराग़, शमां घर घर करे रुशनाईआ। हर हिरदे दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। त्रैगुण माया डस्सणी ना डस्से नाग, विख अमृत रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धर्म कमावांगा। निहकर्मी हो के कर्म कांड दा डेरा ढाहवांगा। चर्म दृष्टी भरम मिटावांगा । सृष्टी दृष्ट उपजावांगा। दोजख़ बहिस्ती वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखावांगा। सच आपणा खेल खिलावांगा। दो जहानां वेख वखावांगा। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव नाल मिलावांगा। दीनां मज़्हबां पर्दा उठावांगा। चोटी जड़ दा भेव चुकावांगा। जीव जहान सड़दा, अन्त शांत करावांगा। लेखा मुका के गोर मड़्ह दा, आत्म ब्रह्म इक समझावांगा। लहिणा देणा मुका के लैहंदा चढ़दा, दक्खण पहाड़ खोज खुजावांगा। लहिणा देणा वेखां काया माटी घर दा, तन वजूदां फोल फुलावांगा। जो आत्म धार परमात्म होवे बरदा, बन्दीख़ान्यां विच्चों बाहर कढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी लेखा जाणे जल थल दा, महीअल आपणा रंग रंगावांगा।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ इन्द्रो देवी दे गृह किशन पूरा कैंप ज़िला जम्मू

माया कहे मैं बण के जगत दी राणी आं, रईयत ममता वेखां थांओं थाँईंआ । मैं विरोलां अट्ठ सट्ठ पाणीआं, भज्जां वाहो दाहीआ । मैं तक्कां जीव प्राणीआं, हर हिरदे ध्यान लगाईआ। मैं वेखां चारे खाणीआं, चारों कुण्ट पर्दा आप चुकाईआ। मैं तक्कां जगत जिज्ञासू हाणीआं, नव जोबनां संग रलाईआ। मेरी खेल जगत महानीआं, महिमा कथ कथ समझाईआ। मैं सब दा मुकाउणा अन्न दाणयां, मोहर धुर दी आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रिहा समझाईआ। माया कहे मैं जोबन जोबन धार जोबनवन्ती, जुवा अवस्था इक अख्वाईआ। मैं पहन के रंग बसन्ती, बिन भूषनां आपणा आप लैणा रंगाईआ। मैं खेल करनी दीन दुनी वाले मन दी, मनसा आपणे नाल रखाईआ। मैं खेल तक्कणी जोती धार गोबिन्द चन्न दी, जो चन्द चांदना करे रुशनाईआ। मैं दीन दुनी वणजारी बणाउदी कन्न दी, चुग़ली निंदिआ विच भवाईआ। मैं नव सत्त कूड़ दा बेड़ा फिरां बन्न्हदी, नौका इक्को इक वखाईआ। मैं खेल मुकाउण वाली छप्पर छन्न दी, शहिनशाह ख़ाक मिलाईआ। मैं लाज रखणी ओस प्रभू दे जन दी, जिस जन आपणी दया कमाईआ। मैं वणजारन नहीं किसे तन दी, वजूदां संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं आशा रखी ओसे भगवन दी, जो भागवान मैनूं रिहा बणाईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ शाहणी देवी दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू

माया कहे मैं सब दी मेटणी ख़ुदी, ख़ुद मालक मैनूं दए वड्याईआ। धार रहिण नहीं देणी दुद्धी, जगत जहान वेख वखाईआ । पवित्र रहे किसे ना बुद्धी, मन मति जगत हल्काईआ। मैं खेल खेलणा उत्ते बसुधी, वसुधा बैठी नैण उठाईआ। मैं लहिणा देणा दीन दुनी युद्धी, योध्याँ लवां जगाईआ। मैं आउँदी कदी कदी जुग जुगी, जोबनवन्ती हो के आपणा फेरा पाईआ। मैं कदे ना होवां बुढ्ढी, बुढेपे विच कदे ना आईआ। मैं कलयुग अन्त प्रभू दे हुक्म नाल फिरदी उडी, नव सत्त वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरा लेखा समझे कोई ना वदी सुदी, शुद्ध नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद मेरा होए सहाईआ। माया कहे मैं आउँदी कदी कदी, कदीम दी रीती चली आईआ। दीन दुनी दी वेखां बुद्धी, बदली करां थांओं थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रहिण नहीं दिती गद्दी, कलयुग अन्तिम करां सफाईआ। प्रभ दे हुक्म वाली वहिण वाली नूह नदी, नौका हथ्थ किसे ना आईआ। मुक्कण वाली चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरी अग्नी घर घर लग्गी, जीव जंत सके ना कोए बुझाईआ। मैं दिवस रैण फिरां भज्जी, भजन बन्दगी वाल्यां रही हिलाईआ। मैं सच दवारयां उत्ते सजी, दर दर घर घर आपणा डेरा लाईआ। मेरी मोह दी जोत जगी, ममता विच सारे लए फसाईआ। मैं फिरदी पैर दब्बी, मेरी आहट सुणन कोए ना पाईआ। मैं पिछली रीती छडी, अगला आपणा खेल खिलाईआ। मैं वेखां दीन दुनिया दी नाड़ी हड्डी, रक्त बूंद ध्यान लगाईआ। मैनूं दे सकदा नहीं कोई वढ्ढी, रिशवत विच ना कोए भरमाईआ। मैं आपणा लेखा बैठी कढ्ढी, चौथे जुग वेख वखाईआ। मैनूं हुक्म देवे मालक रब्बी, रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शहिनशाह सूरा सरबगी, बग बपड़े वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ शंकर सिँघ दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू

माया कहे मैनूं रस्ते विच आउँदी नूं वज्जी हाक, धुर मालक दिती सुणाईआ। तूं खोल्ह लै आपणा ताक, कुंडी खिड़की बन्द ना कोए रखाईआ। सच दा वेख लै भविक्ख्त वाक, जो भविशां विच समझाईआ। दीन दुनी तक्क लै आपणे सज्जण साक, जीवां जंतां ध्यान लगाईआ। निगाह मार लै मेरे अस्व घोड़े राक, जो आपणी लए अंगड़ाईआ। जेहड़ा चलण नूं बड़ा चलाक, दो जहानां पन्ध मुकाईआ । जिस दे पौड़ां नाल उडणी ख़ाक, धरनी धवल हिलाईआ। ओह वक्त सुहञ्जणा

वेखां ईसा वाला कलाक, कलधारी नाल मिलाईआ। माया तैनूं मिलण दा मिले इत्फिाक, इत्फिाकीआ तेरा मेल मिलाईआ। तूं उस दी बणना चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। तेरी वड्याई रह जाए नाक, सीस मेंढी दए सुहाईआ। तूं प्यार विच होणा मुशताक, मुहब्बत विच समाईआ। दीन दुनी करे पश्चाताप, हैरानी घर घर वेख वखाईआ। धर्म रहे किसे ना नात, प्रीती सच ना कोए निभाईआ । सुण लै मेरी बात, बातन दयां दृढ़ाईआ। धरनी धवल विगढ़न वाला हालात, हालांकि सजणूआ रिहा समझाईआ। सहारा रहिणा नहीं किसे छात, मन्दिर बंक ना कोए सहाईआ। ख़ुशी रहे ना किसे प्रभात, सँध्या शंख ना कोए वजाईआ। रूह रहे कोई ना पाक, बुतख़ाने रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कल मेटे कूड़ अंधेरी रात, राती रुती थित थिती आपणे रंग रंगाईआ।

२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ रसाल सिँघ दे टैंट विच किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू

माया कहे मैनूं अगम्मी आया भविख, भविश विच प्रभू दिता समझाईआ। सति सच रिहा किते ना दिस, कुण्ट चार नज़र कोए ना आईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुर लेख गए लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सदी चौधवीं धर्म ईमान दा मुरीद दिसे कोई ना सिख, सिख्या विच ना कोए समाईआ। मैं वेखां किस किस, किस्मतहीण होई लोकाईआ। सति मार्ग तों सारे गए रिस, रसना जिह्वा होई हल्काईआ। मैं आख सुणावां जिस, मेरी सुणन कोए ना पाईआ। मैं उभे साह रोवां फिस, हौक्यां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। माया कहे मैं की दस्सां खेल प्रभू प्रभ एक, एकँकारा की सुणाईआ। तूं जुग चौकड़ी वेखे केतन केत, केतन केती ध्यान लगाईआ। तेरी नज़री आवण नेतन नेत, नेरन नेरा सोभा पाईआ। मेरा पाया किसे ना भेत, भेव कहिण किछ ना पाईआ । मैं वसां अगम्मड़े देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मालक बण नरेश, नर नरायण नाउँ धराईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु दे संदेश, शब्दी कलमे नाम समझाईआ। अन्त बदले अगम्मा वेस, अवल्लड़ी कार कमाईआ। जिस दे साहमणे होणा पेश, पेशीनगोईआं तैनूं दए वखाईआ। जिस विच चार कुण्ट होणा दरवेश, बिन अल्फ़ीआं अलख जगाईआ। धरनी होवे कलेश, कलकाती रोवण मारन धाईआ। लेखा जाणे गोबिन्द दस दशमेश, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मलेछ, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। ओह देवे अगम्मड़ा संदेश, बिन सरवणां दए सुणाईआ। जो पुरख अकाला

रहे हमेश, हम साजण डगमगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नित नवित आपणा बदले अगम्मा वेस, भेख भेखाधारी आप बदलाईआ।