२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ हँस राज दे टैंट विखे किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
माया कहे प्रभू मेरे करतया, करतार कुदरत दे मालक तेरी वड्याईआ। तूं निरगुण धार आया परतया, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। भाग लगाया उपर धरतया, धवल दिती सुहाईआ । तेरा खेल होवे शर्तिआ, शरअ देणी बदलाईआ। मेरे स्वामी साचे अरश्या, अर्शी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरे मालक ख़ालक फ़रश्या, फ़र्श वेखणा चाँईंं चाईआ। मेरी पूरी कर देणी हरस्या, हवस देणी गंवाईआ। तूं देवण वाला दरस्या, दीद देणी चमकाईआ । मैं तेरे हुक्म विच रहवां परचया, प्राचीन दा लेखा झोली पाईआ। वसणहारे मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ चर्चया, चराग़ाहां तेरी शरनाईआ। मैं बिरहों विछोड़े विच मरदी आं, मर्द मर्दाने होणा आप सहाईआ। मेरा बणना दर्दीआ, दर्द लैणा वंडाईआ। मेरीआं पिछलीआं वेख लै अर्ज़ीआं, जुग चौकड़ी तेरे अग्गे रखाईआ। तूं सदा आपणीआं करें मरजीआं, मालक हो के हुक्म वरताईआ। मैं भिखारन होई ग़रजीआ, ग़रज तेरे अग्गे रखाईआ। तेरा खेल होवे असचरजीआ, असचरज तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब दीआं पुट्ठीआं करनीआं नरदीआं, नर नरेशां देणा ढाहीआ। शरअ दीआं वेखणीआं करदीआं, छुरी जगत फोल फुलाईआ। मैं मिन्नतां हाढ़े करदीआं, निव निव सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं तेरा ढोला पढ़दीआं, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ प्रकाशो देवी दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
माया कहे मैं फिरां तौली तौली, तल्बा सारयां मंग मंगाईआ। नाल संदेशा देवां धरनी धरत धौली, धवल दयां जणाईआ। मेरी रुत सुहञ्जणी मौली, प्रभू दिती माण वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुरुआं वेखां कँवली, कौल इकरार नाल मिलाईआ। दुनी दुनी वेखां बबली, दीन दीनां फोल फुलाईआ। आप बण के वैरागण कमली, भज्जां वाहो दाहीआ। जिज्ञासुआं बुद्धी करां यमली, याद प्रभ दी दयां भुलाईआ। मेरी खेल जाणे कान्हा सवली, कृष्ण रंग रंगाईआ। मैं बाहू बल वेखां
डौलीं, सूरबीरां दयां हिलाईआ। मेरी खेल जाणे कोई ना गभली, की भीतर हुक्म वरताईआ। मैं भज्जी फिरदी कूड़ कुड़यारी मध लई, रस दीन दुनी प्याईआ। मैनूं पुरख अकाले चरणां विच सद्द लई, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं प्यार विच बज्झ गई, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं चारों कुण्ट भज्ज लई, नस्सी वाहो दाहीआ। मैं जगत जहान वेख हद्द लई, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। मैं निरगुण जोत लभ्भ लई, लबां तों हस्स के दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। माया कहे मैं आपा रही विचार, विचरके दयां सुणाईआ। की खेल करे मेरा करतार, कुदरत दा कादर हुक्म वरताईआ। जिस दे हुक्म विच सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। ओह लहिणे देणे रिहा निवार, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण ध्यान लगाईआ। मैं उस दा करां दीदार, सन्मुख हो के दर्शन पाईआ। निव निव करां निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, तेरी बेपरवाहीआ। चारों कुण्ट वेख लै धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। भरमे भुल्लया नारी नार, नर नरायण तेरा दरस कोए ना पाईआ। कूड़ कुड़यार बणया आहार, विभचार करे लोकाईआ। तन ममता पहिण शृंगार, हउँमे हंगता गढ़्ह सुहाईआ। माया कहे मैं वेखां विगसां पावां सार, बिन नैणां नैण उठाईआ। मैनूं इउँ जापदा एह खेल दिहाढ़ी दो के चार, चारों कुण्ट नज़री आईआ। उधर इशारा देवे मुहम्मद चार यार, उम्मत उम्मती नाल मिलाईआ। उधर सतिगुर शब्द होवे तैयार, त्रैगुण अतीता लए अंगड़ाईआ। उधर अवतार पैग़म्बर गुरु रहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। उधर धरनी कहे प्रभू मेरा हौला करदे भार, पतित पापीआं कर सफ़ाईआ। उधर कलयुग कहे मेरा मेट दे अंध अंध्यार, अज्ञान अंधेरा दे चुकाईआ। उधर सतिजुग कहे मेरा मातलोक कर उज्यार, चार कुण्ट करां रुशनाईआ। उधरों धर्म कहे मेरी सति दी कर बहार, पत्त टहिणी आप महकाईआ। माया कहे मैं निव निव करां निमस्कार, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। किरपा कर मेरे गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। मैं ख़ुशीआं विच बणां नाचार, दर ठांडे नच्चां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। तूं बख्शणहार मेरा परवरदिग़ार, साझा यार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी ख़ुशीआं वाली होए बहार, बिहबल हो के तेरे अग्गे रही सुणाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ ज्ञान चन्द दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
माया कहे मैथों सारे मंगदे मंगा, मांगत हो के ध्यान लगाईआ। मैं हुक्म चाहुंदी सूरे सरबंगा, की करता दए दृढ़ाईआ । फेर घर घर चाढ़्हांगी रंगा, नव सत्त वेख वखाईआ। जगत वजावां अगम्म मृदंगा, ताल आपणा दयां सुणाईआ। फड़ उठावां भुक्खा नंगा, शाह शहाना नाल मिलाईआ। मेरा खेल सब नूं लग्गे चंगा, चंगी तरह जणाईआ। नैण उठावे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, अट्ठ सट्ठ नाल मिलाईआ। लहिणा देणा तक्कां तत पंजा, पंचां शब्दां शब्द शनवाईआ। वेख खेल अक्खर बवंजा, बावन धार भेव चुकाईआ। मेरा लहिणा देणा दीन दुनी नाल संदा, सनद पिछली दयां वखाईआ। कलयुग अन्तिम तक्कां कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी बैठी ध्यान लगाईआ। निरगुण धार वेखां खण्डा, खड़गां बाहर अक्ख उठाईआ। जगत विद्या तक्कां पंडा, मुलां शेख़ां फोल फुलाईआ। दीन दुनी दा अन्तष्करन तक्कां रंडा, बेवा दिसे लोकाईआ। मेरा सफ़र नहीं कोई लम्बा, लम्मह लम्मह वेख वखाईआ। प्रभू दे हुक्म विच मैं कम्बा, थरथराहट विच दुहाईआ । मैं साहिब दे नाम दा किसे नूं लैण नहीं देणा चन्दा, चन्द चांदनी वेखां चाँईं चाँईंआ। मानस मानव मानुख धरनी उत्ते रहिण देणा नहीं कोई गंदा, कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। चुरासी विच्चों बन्दगी वाला वेखां बन्दा, हरिजन साचा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ । माया कहे मैं जगत तक्कदी धारा, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पावां सारा, पृथ्म इक्को पुरख अकाल ध्याईआ। दूजा सतिगुर शब्द कर प्यारा, प्रेम प्रीती विच सीस निवाईआ। नैणीं तक्क के सचखण्ड दवारा, बंक दवारी वेखां चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे इशारा, बिन अक्ख सैनत दयां लगाईआ। संदेशा दे पैग़म्बर गुर अवतारा, आपणी कार कमाईआ। आओ वेखो दीन दुनी चारों कुण्ट नैण उग्घाड़ा, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पर्दा जगत उठाईआ। धरनी वखावां रोंदी ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सति सच दा रहे ना कोई दवारा, धर्म दी धार ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट लोभ मोह हँकार विकारा, माया ममता होई हल्काईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म करे ना कोए प्यारा, प्रीतम मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। नाद शब्द सुणे ना कोए धुन्कारा, आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। अमृत रस निजर झिरना मिले ना कोई ठण्डा ठारा, बूँद स्वांती कँवल नाभ ना कोए उलटाईआ। साजण मीत प्रभू मिले ना प्रीतम प्यारा, पारब्रह्म दरस कोए ना पाईआ। आपणयां सिक्खां मुरीदां मुरशदो दयो सहारा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, साचा रंग रंगाईआ। माया कहे मैं रंगावां रंग चलूल, अनदृष्ट दयां समझाईआ। धर्म दी धार दस्सां असूल, असल
असल विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा हुक्म जाए कोई ना भूल, भुल्लयां दयां दृढ़ाईआ। ख़ुद ख़ुदा दा हुक्म वरतणा माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। खेल करे मालक स्वामी कन्त कन्तूहल, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा सच पंघूड़ा मैं दो जहानां रही झूल, झूले देवे थांउँ थाँईंआ। ओस दे चरणां मस्तक लावां धूल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ओह लेखे लहिणे जाणे शंकर वाली त्रैसूल, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता धुर दा हुक्म हुक्म विच्चों वरताईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ खोजू राम दे टैंट विच मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
सतिगुर बख्शे सच धरवास, शब्द धार सरनाईआ। अन्तर निरन्तर दे विश्वास, विश्व दा भेव चुकाईआ। लेखे ला स्वास स्वास, पवण पवणां नाल मिलाईआ। मानस जन्म करे रास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पन्ध मुका के ज़िमीं आकाश, गगन गगनंतरां लेखा दए चुकाईआ। हरिजन रखे दास, सेवक सेवा रूप वटाईआ। काया घर मण्डल पावे रास, आत्म परमात्म गोपी काहन नचाईआ। सदा सुहेला रखे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सच दवारा एकँकारा सचखण्ड बख्श निवास, जोती जाता पुरख बिधाता आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह साचा रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी धर्म धार दी मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबाईआ। जन भगतां देवणहार सन्तोख, सति सति विच समाईआ। ना हरख ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। मानव मानस मानुख धरनी धरत धवल धौल चुगदे चोग, रसना जिह्वा रस चखाईआ। आपणी आपणी आयू सारे भोग, चलण वाहो दाहीआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेल्यां हुन्दा संयोग, पुरख बिधाता आपणा मेल मिलाईआ। आवण जावण कटे रोग, चुरासी लेखा दए चुकाईआ। सच दवार बख्श के मौज, चरण कँवल दए सरनाईआ। दूजी करनी पए ना खोज, खोजू कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। सति सच दा बख्श के जोग, जुगती इक्को इक वखाईआ। देंदा रहे दरस अमोघ, वड्डयां छोटयां होए सहाईआ। आपणे कंध उठाए तुहाडा बोझ, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। तुहाडे अन्तष्करन विच्चों कढ्ढ के सोच, समझ समझ नाल बदलाईआ। तुहाडी आशा मनसा पूरी कर के लोच, लोचन नैण दए वखाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए अगम्मी गोत, दर ठांडे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिला के निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता एका घर दए वड्याईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ बलविन्दर सिँघ दे टैंट विच मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे मेरे निरँकार, निरवैर निराकार तेरी ओट तकाईआ। मैं निमाणी सुण पुकार, कोझी कमली कूक कूक सुणाईआ। पुरख बिधाते पा सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। मैं रोवां ज़ारो ज़ार, सचखण्ड तेरे अलख जगाईआ। मेरे उत्ते होया धूंआँधार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। सति सच ना कोए उज्यार, धर्म बैठा मुख छुपाईआ। तेरी सृष्टी करे विभचार, कुकर्मां विच लोकाईआ। शब्द सुणे ना कोई तेरी धुन्कार, अनहद नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत रस निजर झिरना मिले ना ठण्डा ठार, बूँद स्वांती ना कोए टपकाईआ। जोती जाते तेरा नूर होए कोई ना ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेरी कलयुग सुण पुकार, कूक कूक दयां सुणाईआ। मेरे उतों लाह दे भार, पापां कर सफ़ाईआ। जगत जिज्ञासुआं दुरमति मैल उतार, निरन्तर अन्तर दे वड्याईआ। आपणा मार्ग बख्श सुखाल, रहिबर हो के वेख वखाईआ। मेरे मालक ख़ालक दीन दयाल, दयानिध तेरी सरनाईआ। मैं सदी चौधवीं होई बेहाल, बीस बीसे तेरी ओट तकाईआ। तूं योद्धा सूरबीर आदि जुगादी नौजवान, नूर नुराना इक अख्वाईआ। किरपा कर मेरे भगवान, भगवन तेरा राह तकाईआ। कूड़ कुकर्म मेट निशान, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। आत्म ब्रह्म दे ज्ञान, सृष्टी दृष्टी दे समझाईआ । तूं सब दा नज़री आएं राम, काहन कान्हा इक्को रूप दरसाईआ। तूं पीरां दा पीर अगम्म अमाम, नबीआं रसूलां पड़दा आप चुकाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह वड वड्याईआ। तूं दो जहानां राज राजान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी चलण हुक्म रज़ाईआ। धरनी कहे धरत धवल मैं निमाणी धौल तूं प्रभू मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। चारों कुण्ट शरअ शैतान, छुरी वेख जगत कसाईआ। कलयुग जीवां तोड़ माण अभिमाण, हंगता रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे ढोला गाण, पारब्रह्म ब्रह्म मिल मिल के वज्जे वधाईआ। तेरा इष्ट गुरदेव स्वामी इक मनाण , दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती प्रीतम दे दे आपणा दान, दयावान मेरी ख़ाली झोली देणी भराईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ ज्ञान सिँघ दे टैंट विखे मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
कलयुग कहे धरनीए प्रभ अग्गे ना कर पुकार, बिहबल हो ना दे दुहाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा विच संसार, चारों कुण्ट वेख ध्यान लगाईआ। मैं संदेशा देवां वारो वार, गृह गृह रिहा सुणाईआ। कलयुग जीवां करके ख़बरदार, सुत्तयां
ल्या उठाईआ। कूड़ कुड़यारा चाढ़्ह ख़ुमार, मस्ती दिती वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह बख्श हँकार, हंगता संग रलाईआ। सति धर्म दा रहिण नहीं दिता विचार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। माण रिहा ना किसे धर्म दवार, सारे देण दुहाईआ। अट्ठ सट्ठ रोवण धाहां मार, गंगा गोदावरी यमुना सरस्वती रही कुरलाईआ। एह खेल मेरा तक्क अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। मैं लहिणा देणा जाणां जगत जीवां पावां सार, माहसार्थी हो के वेख वखाईआ। मेरी चारों तरफ़ खिली गुलज़ार, महक ममता वाली महकाईआ। विभचारी करके पुरख नार, वेखां चाँईं चाँईंआ। किसे नज़र ना आए हरि करतार, करता पुरख मिलण कोए ना पाईआ। मैं भेव चुकाया तेई अवतार, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद खेल खिलाईआ। गुरुआं दस्स आपणी तकरार, बहिरहाल आपणा भेव खुल्हाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी सब दा सिक्दार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। कोई ना मेरे हुक्म तों चले बाहर, सिर सके ना कोए उठाईआ। मैं सब दा पीर ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। मेरी सब तों वक्खरी गुफ़तार, गुफ़त शनीद करां पढ़ाईआ। मेरी ख़ाहिश दे तल्बगार, दीन दुनी वाले नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा साचा संग निभाईआ। कलयुग कहे धरनीए ना मार प्रभू नूं कूकां, कूक कूक सुणाईआ। मैं ख़ुशीआं विच तेरी सति धर्म दी धार नूं फूकां, अग्नी तत लगाईआ। मेरा खेल वेख लै विच पंज भूता, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश ध्यान लगाईआ। मैं ख़ाली रहिण दिता नहीं कोई कूचा, गली गली भज्जां वाहो दाहीआ। जिज्ञासू दिसे कोई ना सुच्चा, कूड़ कुड़यारा रंग रंगाईआ। प्यार मुहब्बत नाता रहिण दिता नहीं किसे गुरु दा, सेवक विच सेवा भावना नज़र कोए ना आईआ। हुण मेरा खेल तक्कणा शुरू दा, शरअ वाल्यां दयां टकराईआ। धुर दा हुक्म कदे ना मुड़ूगा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कूड़ कुड़यारा बेड़ा शौह दरया रुढ़¼गा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा नाद अनादी मन्त्र एक फुरूगा, फ़ुरने तेरे मेरे रहिण कोए ना पाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ लाल सिँघ दे टैंट विच मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे शहिनशाह सुल्ताना, सो पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। हरि पुरख निरँजण मेरे मेहरवाना, एकँकार तेरी वड्याईआ। आदि निरँजण नौजवाना, अबिनाशी करते होणा सहाईआ । श्री भगवान बण मर्द मर्दाना, पारब्रह्म मेरी देणी पैज रखाईआ। शब्द सतिगुर नौजवाना, तेरी धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। निगाह मार लै विच जहाना, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ।
मेरा धर्म दा धर्म ना रिहा निशाना, सच बैठा मुख छुपाईआ। मैं संदेशे दित्ते सीता रामा, कृष्णा कान्हा आख जणाईआ। पैग़म्बरां दित्ते पैग़ामा, संदेशयां विच जणाईआ। गुरु गुरदेवा दस्सया लोकनामा, भेव अभेद खुल्हाईआ। आपणे दीनां मज़्हबां वेखो बैठे उत्ते असमाना, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। धरनी कहे मेरे पुरख अकाल वेख लै जगत, जग जीवण दाते ध्यान लगाईआ। चारों कुण्ट तक्क लै अगम्मी शक्त, निर्भय पर्दा आप चुकाईआ। वक्त दुहेला वेख लै बूँद रक्त, सच विच ना कोए समाईआ। मैं बेनन्ती करदी फ़कत, फ़िकरे ढोले रही सुणाईआ। तेरा रिहा कोई ना जिगरे लखत, पूत सपूता नज़र कोए ना आईआ । जिधर तक्कां दीनां मज़्हबां दिसे हसद, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। तूं चढ़ के आ अगम्मी अस्व, शाह सवारा फेरा पाईआ। दीन दुनी दा मेट मुतस्सब, मुतला कर के सब नूं दे समझाईआ। मेरे उत्ते होण वाला गजब, मैं हैरानी विच रही समझाईआ। झगड़ा पैणा दीन मज़्हब, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। मेरी मेहरवाना कर दे मदद, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सदी चौधवीं निरगुण धार तक्कां तशदद्, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ सवरन कौर दे गृह मनवाल कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे प्रभू मेरी इक अरदास, बेनन्ती विच जणाईआ। तूं मेरा शहिनशाहो शाबाश, पातशाह बेपरवाहीआ। तेरा सचखण्ड दवार निवास, थिर घर तेरे चरण कँवल शरनाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश तेरी रास, मण्डल मण्डप वेखां चाँईं चाँईंआ। तूं शाहो भूप अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। मेरी इक्को बेनन्ती अन्तिम पूरी करनी ख़ाहिश, ख़ालस दयां दृढ़ाईआ। सद वसीं भगतां पास, भगत सुहेले आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणयां पूरी करीं आस, तृष्ना तृखा पूर कराईआ। दीनां अनाथां दुखड़े करीं नास, तन वजूदां करीं सफाईआ। आत्म जोत बख्श प्रकाश, अंध अंधेरा देणा मिटाईआ। चरण प्रीती दे विश्वास, विषयां चों बाहर कढ्ढाईआ। तूं दाता सर्ब गुणतास, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते वेखीं आपणे भगत जन, बणीं जणेंदी माईआ। भाग लगावीं काया माटी तन, पंचम पंच दे वड्याईआ। अन्दरों फेर के मणका मन, ममता मोह देईं मिटाईआ। इक समझा आपणा ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा देणा उठाईआ। चरण प्रीत बख्श के धर्म,
धर्म दी धार देणी समझाईआ। झगड़ा मेट के वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दा पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे ढोला पढ़न, आत्म परमात्म मिल के वजदी रहे वधाईआ। साची मंज़ल दस्सीं चढ़न, रस्ता इक्को इक वखाईआ। सचखण्ड दवारी दस्सीं वड़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरे स्वामीआं अन्तरजामीआं जन भगतां फड़ीं लड़न, पल्लू आपणे गंढ पवाईआ। मेरे नाल तेरी चरण धूढ़ दा होवे प्रन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर देणा समझाईआ। तूं सतिगुर दाता तारन तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। जो हरिजन गुरमुख गुरसिख भगत सुहेले सूफ़ी सन्त फ़कीर तेरी आए सरन, सरनगति देणी वड्याईआ। तूं सब किछ करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार फड़ाईं लड़न, पल्लू पलकां दे पिच्छे लैणा बंधाईआ।
२८ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ भाग सिँघ दे टैंट विखे किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
माया कहे मैं रचणा काज अगम्मा, अगम्म मेरी वड्याईआ। भेदां भरया होवे मेरा समां, समझ बुद्धी तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। मैं लेखा जाणां चार जुग तों नवां, नव नौ चार दी धार नाल वड्याईआ। मैं सच संदेशा ख़ुशीआं दे नाल कहवां, कहि कहि दीन दुनी सुणाईआ। मेरे सज्जणो मित्रो मेरा वक्त सुहञ्जणा होणा रवां, रवी दा लेखा सोभा पाईआ। जिज्ञासूओ तुहाडी मन दी सेजा सवां, आसण सिंघासण इक वड्याईआ। तुहाडे अन्तष्करन विच पा के मोह दी तम्हा, नाता कूड़ नाल जुड़ाईआ। घर घर ममता जगा के शमा, हंगता करां शनवाईआ। वेख वखाणा काया माटी चम्मां, चम्म दृष्टी ध्यान लगाईआ। पवण स्वासी तक्कां दमां, दामनगीर हो के खोज खुजाईआ। मेरा लहिणा देणा सब दे नाल विच गमां, ग़मखार मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। माया कहे मैं सब दे नाल जोड़ना रिश्ता, जगत सन्बंधीआं दयां जणाईआ। प्रभू उत्ते किसे दा रहिण नहीं देणा निस्चा, निस्चे नाल दयां बदलाईआ। नेत्र लोचन नैण पुरख अकाल होवे ना दिसदा, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। प्यार रहिण देणा नहीं किसे मित्र प्यारे मित दा, मित्रो दयां समझाईआ। खेल तक्कणा मन ठगौरी चित दा, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। मेरे प्यार विच शाह सुल्तान वेख्यो विकदा, आपणी कीमत जगत पवाईआ। साधां सन्तां मन होणा नहीं टिकदा, टिक्के धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। मैं हुक्म मन्नणा ओस अबिनाशी अचुत दा, जो चतर्भुज बेपरवाहीआ। वक्त सुहञ्जणा
होणा मेरी रुत दा, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। मैं भाणा मन्नणा शब्द दुलारे सुत दा, जो जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। मेरा निशाना होणा अदभुत दा, पंज भूतक समझ कोए ना पाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे मेरी रुत्त दा, रुतड़ी कलयुग नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप समझाईआ। माया कहे मैं मस्तीआं विच फिरां दीवानी, दीवा बाती घर घर वेख वखाईआ। मेरी जोबन वाली होवे जवानी, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे संग कूड़ दी होवे निशानी, निशाने नव सत्त वखाईआ। मेरे कोल मोह दी होवे अभिमानी, ममता कूड़ी नाल रलाईआ। मेरा लेखा सुहञ्जणा होवे नाल चारे खाणी, चारे बाणी मेरी वजदी रहे वधाईआ। मेरा खेल जगत जुगत तों बाहर लासानी, निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। मैं लेखा तक्कां जीव प्राणी, पुनह पुनह खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच बख्शे चरण सरनाईआ। माया कहे मेरा खेल अगम्मड़ा, अनोखी वक्खरी धार चलाईआ। मेरा रूप समझे ना कोई पैसा धेला दमड़ा, टक्या वंड ना कोए वंडाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक ना दिसे चम्मड़ा, पंज तत ना वेस वटाईआ। मेरा पवण स्वास ना कोई अम्मी अंमड़ा, गोदी गोद ना कोए वखाईआ। मेरा नेत्र लोचण नैण कदे ना होवे अंधड़ा, नेत्रहीण ना कदे अख्वाईआ। मेरा भाग दिसे ना मंदड़ा, मंदभागां तक्कां लोकाईआ। हरख़ सोग ना होवे ग़मड़ा, चिन्ता विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरा खेल खिलाईआ। माया कहे मैं खेल खेलां विच जगत, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। मेरा सुहञ्जणा होवे वक्त, घड़ी पल ख़ुशी बणाईआ। मेरी पूरी होवे शर्त, शरअ दे डेरे ढाहीआ। मेरा स्वामी मिले मालक अर्श, अर्शी प्रीतम धुरदरगाहीआ। मैं खेल खेलां उत्ते फ़र्श, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। मेरा मेहरवाना श्री भगवाना नौजवाना करे तरस, रहमत रहीम आप कमाईआ। धुर दा मेघ देवे बरस, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। मैं सच दवारे करां दरस, दर ठांडे निव निव लागां पाईआ। मेरी कल्पणा विच रहे कोई ना हरस, हवस देवे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। माया कहे जन भगतो मेरा जगत वाला नहीं मोह, सति सच दयां समझाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर ओस प्रभू दी लोअ, जो लोयण लोचन नैण सर्ब रिहा खुल्हाईआ। तुसीं आत्म परमात्म धार इक ते दो, दूआ एका मिल दे वज्जे वधाईआ। सच प्यार विच जाणां छोह, छोहर बांके बण के लैणी अंगड़ाईआ। तुहाडे नाल कदे ना करां धरोह, ध्रू प्रहलाद रिहा समझाईआ। सति सच दा ढोआ देवां ढो, वस्त अगम्म अगम्म वखाईआ। तुहाडे अन्तर निरन्तर एका शब्द स्वामी सो, हँ ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा
अवर रहे ना को, कोइल वांग कूक के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक वड वड्याईआ। माया कहे जन भगतो तुसीं करयो कोई ना फ़िकर, फ़िकरा दयां जणाईआ। तुहाडा इक्को प्रेमी प्यारा मित्र, मित्रो धुरदरगाहीआ। जिस दी धार विच्चों मैं आई निकल, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मैं जाणां देश इतल, वितल आपणा फेरा पाईआ। दीन दुनी धार तक्कणी पित्तल, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। झट नारद कहे माया तूं बड़ीआं कीतीआं बातां, आपणे वतन दा हाल सुणाईआ। उठ तक्क लै अंधेरीआं रातां, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। चार जुग दीआं वेख लै गाथां, अक्खर अक्खरां फोल फुलाईआ। दुनी विच तक्क लै अनाथ अनाथां, दीन दीनां पर्दा आप उठाईआ। आपणा मस्तक तक्क लै माथा, की तेरा लेख रिहा जणाईआ। आपणा लहिणा वेख लै हाथो हाथा, हथेलीआं दोवें लै उठाईआ। की खेल करे तेरा पुरख समराथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिथ्थे इक खुल्हाया हाटा, हटवाणा बणया बेपरवाहीआ। नी तेरा चीथड़ पुराणा पाटा, जुग चौकड़ी पिछला नज़री आईआ। आपणे खाते विच्चों वेख लै आपणा घाटा, बिन अंकड़यां हिसाब लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आप वरताईआ। माया कहे मैं आदि आदि वणजारन, वणज सति सच कराईआ। प्रभ दर भिखारन, जुग जुग झोली डाहीआ। कलयुग अन्त आई पुकारन, कूक कूक सुणाईआ। खेल तक्क सच्ची सरकारन, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। धर्म रिहा ना किसे नारी नारन, नर नरायण तेरे विच ना कोए समाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा मेरा दस्स दे कारन, किस बिध आपणा खेल खिलाईआ। मैं घर घर दर दर मन्दिरां अन्दर होवां भण्डारन, वस्त जगत वाली वरताईआ। तूं शाहो भूप बिन रंग रूप मेरा राज राजन, दर तेरे सीस झुकाईआ। हक हकीकत किस बिध संवारें काजन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। माया कहे मैं फिरां नाल चाउ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। गीत गावां वाहो वाहो, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी तक्कां वांग काउं, गृह गृह फोल फोलाईआ। बिना भगतां हिरदे वसे किसे ना नाउँ, निरँकार मिलण कोए ना पाईआ। मैं फिरदी गाउं गाउं, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं कूक सुणावां खड़ी कर के बाहों, बाहू बल नाल जणाईआ । पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादी शहिनशाहो, शाह पातशाह इक अख्वाईआ। जिस सृष्टी दुनी कायनात ला जाणां सब नूं दाओ, भेत अभेद समझे कोई ना राईआ। जिस दा लहिणा देणा अन्तिम शौह दरयाओ, कलयुग कूड़े बेड़े दए रुढ़ाईआ। जिस ने आदि कीता पसाओ, अन्तिम वेखे थाँईं थाँईंआ। उस
स्वामी अन्तरजामी सदा बलि बलि जाओ, बलिहारी बलिहार आपणा आप कराईआ। जो आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त सब दा पिता मांओ, जो परवरदिग़ारा सांझा यारा एकँकारा एका एक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे अगम्म अथाहो, अगोचर आपणा भेव चुकाईआ।
२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ बचनो देवी दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे किरपा करे पतित पावन, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। लेखा जाणे बलि बावन, बावन धार अगम्म अथाहीआ। जिस खेल खिलाया राम रावण, राम रामा वड वड्याईआ। जिस कंस मिटाया बण के शामन, शाम घनईया रूप दरसाईआ। सो अन्तिम बण के मेरा ज़ामन, कलयुग कूड़ कुड़यार वेख वखाईआ। जिस झगड़ा मेटणा क्षत्री शूद्र वैश ब्रह्मण, ब्रह्म इक्को इक दरसाईआ। ओह मेरी वेखे तृष्ना तामन, ख़ाहिशां ध्यान लगाईआ। मैं उस दे करां चरण ध्यानन, निव निव सीस झुकाईआ। पल्लू फड़या दामन, आपणी गंढ बंधाईआ। सो किरपा करे श्री भगवानन, भगवन रंग रंगाईआ । मेरे नेत्र देवे चानण, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जिस दे भगत सुहेले ख़ुशीआं रंग मानण, मनसा प्रभ दे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लहिणा रिहा चुकाईआ। धरनी कहे मेरी मिट्टी ख़ाक मारे छालां, बिन कदमां कदम उठाईआ। मैनूं चाउ घनेरा बाहला, बहुभांती दयां समझाईआ। मेरा अन्तष्करन होया काहला, छेती छेती रिहा कुरलाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला, देवणवाला जगत वड्याईआ। जन भगतां बण रखवाला, होए आप सहाईआ। प्रेम प्यार दी तन अन्तर पहना के माला, मन का मणका रिहा भवाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सुहा सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक वखाईआ। मार्ग दस्स अगम्म सुखाला, भेव अभेदा आप चुकाईआ। हरिजन तूं मेरा मैं तेरा गा ला, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। तेरी लेखे लावे घाला, जन्म जन्म लहिणा दए चुकाईआ। दाग़ रहे मूल ना काला, कलि कल्की होए सहाईआ। अग्गे मंगे कोई ना हाला, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। नाम प्या लै जाम प्याला, साकी बणे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा हल्ल करे सवाला, इच्छया आसा तमन्ना पूर कराईआ।
२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ बलवन्त कौर दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे जन भगतो मैं तुहानूं दयां वधाई, वाहवा ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। जिन्हां दा प्रीतम प्यारा इक्को माही, सद मुहब्बत विच समाईआ। जो तुहाडे पिच्छे बणया पाँधी राही, मिले थांउँ थाँईंआ। इक संदेशा रिहा सुणाई, धुर फ़रमान जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लैणा गाई, सच नाम शनवाईआ। तुहाडा लहिणा देणा पूर कराई, आशा तृष्ना जगत मिटाईआ। गोबिन्द दा लेखे ला के बरस दो सौ ढाई, ढईआ आपणा रंग रंगाईआ। लेखा जाणे थल अस्गाही, टिल्ले पर्वत वेख वखाईआ। दीनां मज़्हबां लेखा रिहा चुकाई, ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। सर्ब बणा के भैणां भाई, पिता पूत लए गल लाईआ। तुसां वसणा चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। धरनी कहे जन भगतो तुसीं सदा रहिणा वसदे, घर सच मिले वड्याईआ। अन्तर आत्म रहिणा हस्सदे, मन ममता दूर कराईआ। ढोले गाउणे प्रभू दे जस दे, आदि अनादी सिफ्त सलाहीआ। नज़ारे लैणे प्रेम दी अक्ख दे, दर्शन लोचन नाल पाईआ। झगड़े मुकण पंज तत दे, तत्व तत ना कोए तपाईआ। वणजारे बणना ब्रह्म मति दे, पारब्रह्म दए समझाईआ। लेखे रहिण ना बूँद रत्त दे, रक्त दा झगड़ा दए मुकाईआ। खेल तक्कणे परमेश्वर पति दे, जो पति पतिवन्ता दए वखाईआ। नव सत्त जगत जिज्ञासू तक्कणे तपदे, हिरदे शांत ना कोए कराईआ। माया रूप धरे डस्सणी सप्प दे, शाह सुल्तानां डंग लगाईआ। राउ रंक चारों कुण्ट नट्ठदे, भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अकाले दीन दयाले सद्द दे, नेत्र रोवण मारन धाहीआ। साडे मेले कर सबब्ब दे , चिरी विछुन्नयां लैणा मिलाईआ। हिसाब वेख लै आपणे जग दे, जागरत जोत कर रुशनाईआ। चारों कुण्ट अंग्यारे अग्ग दे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। प्याले मूधे हो गए मदि दे, मधुर धुन सुणन कोए ना पाईआ। हाए उफ़ तोबा की हुक्म वरते रब्ब दे, रब्बुलआलमीन की खेल खिलाईआ। राह लभ्भण किसे ना हज्ज़ दे, हुजरे हक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे लेखे मुका दे झब्ब दे, यदी आपणा हुक्म वरताईआ।
२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ पूरन सिँघ दे गृह किशन पुरा ज़िला जम्मू
धरनी कहे मेरे ते जुग चौकड़ी जांदे बीत, नित नित आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैग़म्बरां चलदी रहिंदी रीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वजदी रहे वधाईआ। शब्द शहाना नौजवाना वेखदी रही मीत, मित्र प्यारा ध्यान लगाईआ। दीन
मज़्हब दी तक्कदी रही रीत, नाम कल्मयां सोभा पाईआ। जगत जिज्ञासुआं वेखदी रही चीत, चेतन हो के खोज खुजाईआ। मैं हैरान होवां बिना भगतां तों मिले ना किसे त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी मिलण किसे ना आईआ। जिस दा लेखा बाहर मन्दिर मसीत, धर्म दी धार इक वखाईआ। हरिजन काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। कर के पतित पुनीत, पावन दया कमाईआ। कर्म कांड ते मार के लीक, पिछला लेखा दिता मुकाईआ। हरिजन साचे कर आप तस्दीक, शहादत नाम वाली भुगताईआ। अन्दरों मेट के अंधेरा तारीक, नूर नुराना दए चमकाईआ। माण देवे हस्त कीट, हरिजन इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी होए सहाईआ। धरनी कहे जन भगतो मेरा इशारा इक, इक्को वार जणाईआ। इक इष्ट ते जाणां टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मैं जिस दी नौ सौ चौरानवे जुग चौकड़ी रखी सिक, आशा विच बैठी अक्ख खुल्हाईआ। सो आ गया मेरा मित, मालक ख़ालक धुरदरगाहीआ। जो तुहाडे वसे चित, ठगौरी मन दी दूर कराईआ। बण परमेश्वर पित, आपणी गोद टिकाईआ। दर्शन देवे नित, होए आप सहाईआ। तुसां मानस जन्म ल्या जित्त, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धरनी कहे मेरीआं ख़ुशीआं होईआं नवीआं, नव नव दयां जणाईआ। मैं खेल वेखणा अवतार चव्हीआं, चार बीस नाल वड्याईआ। मैं ओस प्रभू दे प्यार विच रवी आं, जो रवीदास दा लेखा पूर कराईआ। जिस लहिणा पूरा करना बवन्जा कवीआं, कायनात वेख वखाईआ। मैं ओस दी सरन सरनाई पईआं, सिर सिर सीस निवाईआ। जिस ने धर्म राए दीआं पाड़ीआं वहीआं, लेखे भगतां आपणे हथ्थ रखाईआ। मैं गुरमुखां घर घर वेखां चाँईं चईंआ, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। की खेल करे धुर दा सईआ, साजण बेपरवाहीआ। की दीन दुनी बदले रवईआ, रवादार की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे लोकमात उजड़े फेर वसईआ, वसीअत गुर अवतार पैग़म्बरां नाल रखाईआ।