२९ मग्घर शहिनशाही सम्मत ९ भगवान सिँघ दे गृह किशन पुरा कैंप ज़िला जम्मू
धरनी कहे जन भगतो तुसीं मेरे उत्ते फिरदे, चरण चरण नाल बदलाईआ। मेरे तपदी दे शांत आई हिरदे, हरि जू दिती माण वड्याईआ। तुसीं विछुन्ने मीत प्यारे चिर दे, मेला होया सहिज सुभाईआ। रल मिल गीत गाईए ओस पिर दे,
जो पीआ प्रीतम धुरदरगाहीआ। जिस लेखे पूरे करने मनसा वाले दिल दे, दलिद्दर दा डेरा ढाहीआ। तुसीं सारे उसे गुंचे दे फुल्ल खिलदे, ख़लकत विच्चों दए वड्याईआ। तुहाडे नज़ारे अगम्मी तिल दे, तिलकण बाज़ी तों बाहर कढ्ढाईआ। पैंडे मुक गए बजर कपाटी सिल्ह दे, सिल्ह पाहन रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडे बेड़े शौह दरया कदे ना ठिल्हदे, वहिणां वहिण ना कोई वहाईआ। हुण वक्त वक्त रहे नहीं ढिल्ल दे, समां समां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद आपणा खेल वखाईआ। धरनी कहे जन भगतो तुहाडा मेरे उत्ते वसेरा, वसण वाल्यो दयां जणाईआ। मैं नित नित खेल वेख्या बथेरा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मेरे उत्ते कोई गुरु रिहा ना चेरा, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ । सब तों वक्खरा खेल करे प्रभू प्रभ शेर शेरा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा रूप बदलाईआ। जो कलयुग मेटे अंधेरा, अंध अज्ञान दए चुकाईआ। जन भगतां उत्ते करे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। मेरे उत्ते मारया फेरा, धरनी कहे मैं निव निव लागां पाईंआ। जिस दा वक्त सुहञ्जणा नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेरा पूरा करन वाला गेड़ा, गेड़ा गेड़े विच्चों बदलाईआ। चुकावण वाला झेड़ा, झगड़ा तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। तुहाडा इक्को वार बन्न्ह के बेड़ा, आप आपणे कंध उठाईआ। तुहाडा वसदा रहे खेड़ा, घर वजदी रहे वधाईआ। दरस कर गया जेहड़ा जेहड़ा, चुरासी विच्चों पार लँघाईआ। अन्तिम करके हक निबेड़ा, लहिणे सब दे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडा अज्ज ख़ुशीआं वाला ल्याए सवेरा, सुबाह अलल सुबह आपणी दया कमाईआ।
पहली पोह शहिनशाही सम्मत नौ शाम नूं दुआबा संगत दे बिस्तरयां दी सेवा ल्याउण समें
हरि भगत दवार जेठूवाल विखे
ब्यास कहे मेरा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दिती वड्याईआ। सतिजुग कहे मैं सति धर्म दी धार, सति सच दयां जणाईआ। ब्यास कहे मेरा सतिगुर नानक मीत मुरार, निरगुण सरगुण बेपरवाहीआ। सतलुज कहे मैं गोबिन्द दा कीता दरस दीदार, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। धरनी कहे मैं दोहां दे विच जावां बलिहार, बलिहारी आपणा आप कराईआ। मैनूं इशारा दे के गया राम अवतार, बिन रसनां जिह्वा ढोले गाईआ। सप्तस ·षीआं मार के लकार, लीक अगली दिती वखाईआ। जिस वेले कलयुग होया अंध अंध्यार, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। माण रिहा ना किसे पैग़म्बर गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव
ना कोए चतुराईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर होई ख्वार, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। उस वेले पुरख अकाला पावे सार, माहसार्थी आपणी दया कमाईआ। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। कलि कल्की लए अवतार, निहकलंक एका डंक शनवाईआ। राउ रंक कर प्यार, बंक दवार इक वखाईआ। जन भगत सुहेले लए उबार, अन्तर निरन्तर आपणा रंग रंगाईआ। सति सच दी बख्श के कार, करनी दा करता आप होए सहाईआ। ग़रीब निमाणयां दु:ख दर्द दए निवार, मेहर नज़र इक उठाईआ। धुर संदेसा दे के एकँकार, इक इकल्ला आप दृढ़ाईआ। सच सिंघासण विच संसार, रजो तमो सतो तों बाहर इक विछाईआ। भगतां दे भगत बणा के सेवादार, भगवन देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। ब्यास कहे वेख सतलुज अगम्मी कार, की अगम्मा रिहा कराईआ। जन भगतां बख्श प्यार, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। अन्तर निरन्तर दे अधार, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। आप बणा के बरख़ुरदार, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। सति सच दे बणा के सेवादार, सेवक सेवा विच रखाईआ। बिस्तर विछाउणे कर तैयार, लै के आए चाँईं चाँईंआ। भगत दवार रख दरे दरबार, दर ठांडे सीस झुकाईआ। एह ख़ुशीआं दा विवहार, जन भगत भगत मिले वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां दे अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अगला लेख दीन दुनी तों बाहर, मेहरवान वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होवे हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। राज राजाना शाह सुल्तानां मंगणां बण भिखार, भिख कोए ना पाईआ। जन भगतो तुहाडे बिस्तर सुहञ्जणे घर घर सदा रहिण तैयार, अतोट अतुट आप रखाईआ। पहली पोह कहे मैं सब नूं करां प्यार, प्रेमी प्यारयो दयां जणाईआ। लेफ तलाई दोवें एथे ओथे दोहां दा लेखा देण निवार, तन वस्त्र चादर साफ़ कराईआ। सरहाणा कहे मैं सब तों वक्खरा चुकां भार, जिस सीस विच मेरा जगदीश रह के आपणा आसण लाईआ। दरी कहे मैं वी दोहां दरयावां दे फिरी विचकार, भज्जी वाहो दाहीआ। नानक ने बख्शिश कीती अपार, शब्द संदेसा गया सुणाईआ। दुआबे वाल्यो तुहाडा लेखा लेखे लग्गे लाए आप निरँकार, निरवैर होए सहाईआ। माझा मालवा जम्मू इक्को बन्न्ह आपणी प्रेम दी तार, तारनहार वेख वखाईआ। एह बिस्तर नहीं एह नवां खेल अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए वखाईआ। तुहाडा भगत दवारा वसदा रहे सदा जुग चार, जुग चौकड़ी थान ना कोए बदलाईआ। तुहाडे जन्म जन्म दे पूरबले लहिणे दए निवार, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ।
१ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
पोह कहे जन भगतो मैं बड़ा ठण्डा, ठण्डक हरि हिरदे दयां वखाईआ। प्रभू नाल सच प्रीती सब दी गंढां, टुट्टीआं जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेख के कन्ढ्ढा, कूक कूक दयां सुणाईआ। फिरी दरोही विच वरभण्डा, नव सत्त रहे कुरलाईआ। मेरा वक्त जुग चौकड़ी पिच्छे हंढा, आपणा पन्ध मुकाईआ। हुण तक्कां शब्दी धार अगम्मी चण्डा, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। पोह कहे मैं दिसदा सीतल धार, ठण्डक सति वरताईआ। मेरी सब तों वक्खरी बहार, आपणा रंग बदलाईआ। मेरा खेल विच संसार, संसारीआं दयां जणाईआ। उठो वेखो नैण उग्घाड़, लोचन नाल मिलाईआ। अन्दर सब दे अग्नी रही साड़, मेरी ठण्डक बाहरों कम्म किसे ना आईआ। कूक पुकारे तन वजूद नाड़ नाड़, हाडी हाडी दए गवाहीआ। किसे ना दिसे पिछा अगाड़, पाधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। घर लुट्टी जाए पंचम धाड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कूड़ विकार बणया अखाड़, ममता मोह नच्चे थांउँ थाँईंआ। सच दा दिसे कोई ना लाड़, लाड़ी मौत सब नूं रही प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। पोह कहे मेरी ठण्डक अगम्म अपारी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं ब्रह्मा शिव विष्न करां ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। तेई अवतार होवे हुशियारी, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। गुरु गुरदेव पावो सारी, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। दीन दुनी तक्को विच संसारी, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। क्यों काया मन्दिर अन्दर होया धूंआँधारी, अंध अज्ञान ना कोए मिटाईआ। शब्द नाद सुणे ना कोए धुन्कारी, नादी नाद ना कोए वजाईआ। जोती जोत ना दिसे उज्यारी, नूर नुराना नूर ना डगमगाईआ। कलयुग अग्नी सब नूं रही साड़ी, तत्व तत ना कोए तपाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तुसीं वेखो नाड़ी नाड़ी, बिन नैणां नैण उठाईआ। पोह कहे मेरी सुहञ्जणी पहले प्रविष्टे वाली दिहाढ़ी, सति सच नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण मित्र प्यारे पोह, की परम पुरख जणाईआ। आत्म धार रिहा किसे ना मोह, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। नूर उजाला जोती दिसे कोई ना लोअ, निज लोचन नैण ना कोए खुल्हाईआ। दुरमति मैल सके कोई ना धो, पापां भरी लोकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जाणे कोई ना छोह, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। अवतार पैग़म्बर गुर कहिण सुण पोह प्यारे मीत, मित्रा दईए जणाईआ। तूं जुग जुग वेखी धुर दी रीत, की
पुरख अकाल समझाईआ। ढोले सुणे गीत, अक्खरां नाल वड्याईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया बीत, अग्गे दईए जणाईआ। तन वजूद होए किसे ना सीत, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। झगड़ा वेख लै हस्त कीट, ऊँच नीच रोवण मारन धाहींआ। अन्तर निरन्तर दिसे कोई ना मीत, साजण संग ना कोए रखाईआ। शरअ दी शरीअत वाली लीक, लाशरीक वेखण कोए ना पाईआ। अक्खरां वाली सब दी तक्क तबलीक, की तरह तरह दृढ़ाईआ। उठ वेख सुहञ्जणा वक्त तेरा नजदीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पोह कहे मैं दस्सां कथा अगम्म, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वेखणहारा पारब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ पर्दा आप चुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी जानणहारा धर्म, धर्म दी धार खोज खुजाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां वेखे कर्म, कर्म कांड दा पर्दा आप उठाईआ। दीन दुनी ज़ात पात मज़्हब वेखे वरन बरन, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। हरि भगत सुहेले हरिजन तक्के जिन्हां इक्को ओट सरन, सरनागत इक रखाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। हक हकीकी मंज़ल चढ़न, बिन कदमा कदम टिकाईआ। सच दवारे वड़न, जिथ्थे मिले धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दाता इक अख्वाईआ। पोह कहे मेरे साहिब दा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। ओह कटणहारा ज़ंज़ीर, शरअ छुरी दा डेरा ढाहीआ। उस दी अगम्म अगम्मढ़ी तदबीर, तरीका आपणे विच छुपाईआ। जो नित नवित दो जहानां पैंडा आवे चीर, निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ। ओह दाता दानी गवर गुणी गहीर, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। जिस दीन दुनी बदलणी तकदीर, मुकद्दर सब दा वेख वखाईआ। उहदा लेखा नाल शाह हकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। पोह कहे अवतार पैग़म्बर गुरु मेरा वेख लओ अनोखा प्रविष्टा, पुरख पुरखोतम पुरुषोतम दिती माण वड्याईआ। मेहरवानौ नौजवानो धरनी धरत धवल धौल तक्क लओ आपणा इष्टा, इष्ट देव स्वामी बण के ध्यान लगाईआ। अन्तर निरन्तर ख़ुशी दिसे ना किसे दृष्टा, पर्दा परदयां विच्चों ना कोए उठाईआ। सच प्रीती विच भगत सुहेला कोई ना दिसदा, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। रूप मिले ना मुरशदो मुरीद दा, सिख सिख्या विच नज़र कोए ना आईआ। दरस करे ना कोई परमात्म पित दा, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना पाईआ। तुसीं झगड़ा तक्क लओ बूँद रित दा, की लेखा दस्से धुरदरगाहीआ। मालक रिहा ना कोए ठगौरी चित दा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नाता तुट्टया प्यार मुहब्बत हित दा, हितकारी रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पोह कहे अवतार पैग़म्बर गुरु साहिबानो मैं दस्सां की अख़ीर, आख़र की जणाईआ। सब दे वस्त्र तन लथ्थे वेखे चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कूड़ कल्पना दीन दुनी कीती दिलगीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। नेत्र सब दे वगे नीर, नैण नैण रहे शरमाईआ। झगड़ा तक्को ग़रीब अमीर, अमरापद नज़र किसे ना आईआ। तुहाडी शरअ होई शमशीर, तिक्खी धार धार दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग कहे पोह ना कर चलाकीआं, मैं सच दयां जणाईआ। मैं वेखणे बन्दे ख़ाकीआ, तन वजूदां फोल फुलाईआ। मैं चढ़या कूड़ दे राकीआ, अस्व इक दुड़ाईआ। चारे कुण्टां खोल्ह के ताकीआ, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण भज्जां वाहो दाहीआ। मोह विकार दा जाम प्यावां बण बण साकीआ, काम क्रोध नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जूठ झूठ दी खोल्ह के हाटीआ, आसा तृष्ना विच टिकाईआ। मैं अवतार पैग़म्बर गुरु वेखणे लोकमात अलाटीआ, वीहवीं चौधवीं सदी नाल मिलाईआ। मेरी मंज़ल अख़ीरी वाटीआ, सच संदेसा दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे मेरी तक्क लै ख़ुशीआं वाली रैण अंधेरी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं सब नूं रिहा घेरी, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी धर्म दी धार तक्क लै दलेरी, सूरबीर इक अख्वाईआ। जो उलटे दे रिहा गेड़ी, गेड़े विच लोकाईआ। मैं सच दस्सां मैं हज़रत मुहम्मद मूसा ईसा नाल छेड़ां रिहा छेड़ी, छेकड़ सब नूं दयां लड़ाईआ। अन्तिम जड़ां देवां उखेड़ी, लोकमात फेर ना कोए लगाईआ। हुण करनी नहीं कोई डेरी, डेरे सब दे फोल फुलाईआ। मेरी पाप अपराध कूड़ कुकर्म दी भरदी जांदी बेड़ी, बेड़ा शौह दरया रुढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरी निक्की जेही खेड़ी, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा साचा वक्त सुहाईआ। कलयुग कहे मेरा वक्त होया सुहञ्जणा, मेरे साचे मीत मुरार। मेरा मालक दर्द दु:ख भय भंजना, हरि करता एकँकार, नूर अलाही धुर दा सज्जणा, मेरा साहिब परवरदिग़ार। जिस मेरे दर ते सज्जणा, जोती जाता पुरख बिधाता लै अवतार। जिहदा नूर नुराना दो जहानां मघणा, खेले खेल अगम्म अपार। सो पुरख अकाला दीन दयाला लम्भयां किसे ना लभ्भणा, नज़र आए किसे ना विच संसार। जिस दा इक्को डंका वज्जणा, दो जहानां करे ख़बरदार। कलयुग कहे मैं उस दे दर बहि बहि मंगणा, मांगत हो के झोली अग्गे देवां डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करे अगम्मी कार। पोह कहे कलयुग ना कर कूड़ीआं बातां, बातन भेव खुल्हाईआ। तेरीआं रहिणीआं नहीं अंधेरीआं रातां, चार कुण्ट अंधेरा छाईआ। ओह सुण अगम्मी गाथा,
की पुरख अकाल सुणाईआ। की लेखा जाणे साहिब पुरख समराथा, करता धुरदरगाहीआ। जिस दी सिफ्त सलाह अकथना अकाथा, कथनी कथ सके ना राईआ। ओह लहिणा देणा सब दा वेखे मस्तक माथा, पूरब खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। पोह कहे कलयुग मेरा साहिब सूरा सरबंगा, सतिगुर धुरदरगाहीआ। जिहदा नूर अलाही चन्दा, नूर नुराना डगमगाईआ। जो फिरे विच ब्रह्मण्डा, पुरीआं लोआं चरणां हेठ दबाईआ। उहदा लहिणा देणा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत करे थांउँ काईंआ। मेरा स्वामी गुणी गहिन्दा, गहर गवर गवर वड्याईआ। जिस दी सृष्टी दृष्टी अन्दर करदी निन्दा, सिफ्तां विच ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता इक अख्वाईआ। हरि करता इक अख्वाउंदा ए। सो पुरख निरँजण वेस वटाउंदा ए। हरि पुरख निरँजण नाउँ धराउंदा ए। एकँकारा आपणी कल वरताउंदा ए। आदि निरँजण डगमगाउंदा ए। अबिनाशी करता रूप धराउंदा ए। श्री भगवान भाण्डा भरम भन्नाउँदा ए। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को रंग समाउंदा ए। लेखा जाणे आपणे धर्म, धर्म दी धार नाल वडयाउंदा ए। जिस दा कदे नहीं होया जन्म, गोदी गोद ना कोए सुहाउंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाउंदा ए। सद आपणा खेल खिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। कलयुग तेरा कूड़ा पन्ध मुकावेगा। सदी चौधवीं तारा चन्द निशान मिटावेगा। तेरा रूप रहे ना अंध, अंध अंधेरा दूर करावेगा। जगत धार दी मंज़ल लँघ, आपणा पर्दा आप चुकावेगा। पंच विकारा मेट के जंग, सांतक सति सति करावेगा। हरिजन ला के आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वावेगा। जिस दा सम्मत शहिनशाही नौ छब्बी पोह नूं वज्जणा मृदंग, मृदंगा इक्को नाम दृढ़ावेगा। दीन दुनी दी पा के वंड, हिस्से सब दे आप रखावेगा। जिस कूड़ क्रिया मेटणा पखण्ड, माया ममता मोह मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरतावेगा। कलयुग कहे मैं वी ओसे दा हुक्म मन्नदा, जो करनी दा करता पुरख अकाल। जो मेरा बेड़ा बन्न्हदा, मेरा साहिब दीन दयाल। जिस निशान मेटणा तारे चन्न दा, मेरी सुरत रिहा संभाल। मैं वणजारा नहीं किसे कन्न दा, शब्द अगम्मी सुणां धुन्कान। मैं मणका नहीं कोई मन का, मनसा आपणी ना रखां नाल। मैं वणजारा नहीं कोई धन दा, ना होवां शाह कंगाल। मेरा वेस नहीं कोई ब्रह्म दा, पारब्रह्म मेरी करे प्रितपाल। मैं जदों उपजा ते प्रभ दी धारों जम्मदा, जनणी सके ना कोए संभाल। मेरा लेखा नहीं कोई ग़म दा, ख़ुशीआं विच चलां आपणी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल करे कमाल।
कलयुग कहे पोह जी मैं की दस्सां, मेरा नेत्र नैण शरमाईआ। नाले मुसकरावां नाले हस्सां, हस्स हस्स के दयां सुणाईआ। मैं दिवस रैण नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं वेखां बिना अक्खां, आखर तक्कां लोकाईआ। कोटन कोटि गणती गणित ना जाणां लखां, अलख अलखणे खेल दिता समझाईआ। मेरे प्यार दी चारों कुण्ट रैण अंधेरी मस्सा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं हुण लैहंदी दिशा नस्सां, भज्जां जावां वाहो दाहीआ। मैनूं नज़र आउंदा ईसा दे गल विच प्या फाँसी वाला रस्सा, रस्ते सब दे दयां बदलाईआ। मैनूं इशारा दिन्दा होड़े वाला सस्सा, जो सतिगुर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। कलयुग कहे पोह जी मेरी पुश्त पनाह ते वजदी थापी, पिठ ठकोरे धुर दा माहीआ। दीन दुनी कर दे पापी, पुनीत रहिण कोए ना पाईआ। खेल वखा दे चारों कुंट लोकमाती, मता आपणे नाल रखाईआ। नाता जोड़ तोड़ दे किसे मिले ना बूँद स्वांती, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। अमृत रस दिसे किसे ना बाटी, सांतक सति ना कोए कराईआ। मेरी नेड़े हुन्दी वाटी, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। झट नारद आ गया कहे मैं निरअक्खर धार पढ़या, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। मैनूं इयों दिसया जिवें पोह महीना चढ़या, चढ़दे लैहंदे वेखां चाँईं चाँईंआ। जिधर तक्कां हँकारी गड़्हया, गढ़्ह सके ना कोए तुड़ाईआ। जां निगाह मारी कलयुग सब दे अग्गे खड़्हया, सन्मुख सब नूं नज़री आईआ। जिस सृष्टी कराउणी दो धड़या, हिस्से वंडां थांउँ थाँईंआ। मैं बचन सुणावां खरया, सति सति नाल समझाईआ। नव सत्त दा वेखां घरया, गृह गृह खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। नारद कहे मैं फिर के आया विच ब्रह्मण्डा, ब्रह्मांड दा भेव खुल्हाईआ। मैनूं रस्ते विच मिल गया तारा चन्दा, आपणा हाल सुणाईआ। तूं पंडता बड़ा पुराणा पंडा, जुग चौकड़ी चलया आईआ। सानूं सच दस्स सतिगुर शब्द दा किहो जेहा खण्डा, जो खड़गां करे सफ़ाईआ। जिस दीन दुनी आत्म धार करना रंडा, विछोड़ा होवे धुर दे माहीआ। नारद कहे मैं हस्स के किहा जो चौदां तबकां लँघा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। ओह साहिब सूरा सरबंगा, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जो हज़रत मुहम्मद दीआं पूरीआं करे मंगा, आसा आशा विच्चों वेख वखाईआ। ओस दे कोल सतरंग दा डण्डा, डण्डावत सब दी दए बदलाईआ। जिस दा धर्म निशाना सत्त रंग दा झण्डा, दो जहानां दए झुलाईआ। तुहाडीआं पूरीआं करे उमंगा, तृष्ना लेखे दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तारा चन्द कहिण नारद जी कोई दस्सो पुराणी कथा, बिन कथनी देणी सुणाईआ। नारद कहे मेरे साहिब दा खेल यथार्थ
यथा, यदी दयां समझाईआ। ओह सारयां दे लेखे बदलण वाला विच्चों मथ्था, बिधना रोवे मारे धाहीआ। लहिणा देणा चुकावण वाला हथ्थो हथ्था, दस्त बदस्त झोलीआं सब दीआं दए भराईआ। तुहाडा वक्त सुहञ्जणा करे अच्छा, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। जिस ने लेखा पूरा करना मच्छ कछा, समुंद सागरां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। तारा चन्द कहे नारदे अलज़विक ज़मनीज़ा चूंअसते विज़ी गुललज़ी नुरवा नुज़रेहम ताननासहू ओशेमम तावलज़ू तखमहू मख़त्मम माज़ी ज़ाहफता मलफी बेरूअलज़ऊ नौअसतम चश्मेनूं ज़ाविस्त वल ज़बी ज़मदबू मोहफता मेरा उलज़वा ज़हूरे ख़ुदा रहिनुमा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। तारा चन्द कहे ओह सत्त रंग केहड़ा, सत्त जिमीं असमानां दए हिलाईआ। चौदां तबकां बन्न्हे बेड़ा, बेड़ी दो जहान चलाईआ। उम्मत दा वेखे खेड़ा, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। सदी चौधवीं देवे गेड़ा, चारों कुण्ट आप भवाईआ। जिस घर घर छेड़नीआं छेड़ा, छेकड़ आपणा हुक्म वरताईआ। ओह सम्बल ला के डेरा, बैठा धुर दा माहीआ। जोती जाता पुरख बिधाता नूर नुराना शाह सुल्ताना श्री भगवाना मर्द मर्दाना भेव चुकाए तेरा मेरा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तारा चन्द कहे की नारद दए ज्ञान, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। की साडा मिटे निशान, सच दे समझाईआ। असीं सत्त अट्ठ साल होर महिमान, लोकमात नज़री आईआ। फिर होईए बेपहचान, रूप रंग ना कोए वखाईआ। साडा लहिणा नाल सदी चौधवीं नाल ईमान, अमल विच सुणाईआ। सानूं याद आउंदे हज़रत वाले ब्यान, जो मुहम्मद गया जणाईआ। चारों कुण्ट उठणा तुफ़ान, नूह नदी दए गवाहीआ। क्यामत विच दिसे ना कोए इन्सान, वजूदां करे सफ़ाईआ। खेल करे मेरा बी पेहरबां महिबान बीदो धुर दा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी कायनात विच होए कलाम, अल्ला हू अन्ना हू भेव दए खुल्हाईआ। उस नूं सारे करन सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दा पेशीनगोईआं विच दयां पैग़ाम, ओह पैग़म्बरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक इकल्ला आप सुणाईआ। सच संदेसा इक सुणाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। भेव अभेदा भेव खुल्हाएगा। अछल अभेदा हुक्म वरताएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाएगा। सच करनी कार कमावांगा। पर्दा ओहला सर चुकावांगा। नव सत्त वेख वखावांगा। तत्व तत फोल फुलावांगा। धीरज जत इक जणावांगा। ब्रह्म मति इक दरसावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर मालक इक अख्वावांगा। पोह कहे जन भगतो करीए अगली सलाह, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। भगत भगवान विच बिना शब्द तों होए ना कोए गवाह, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। भगतां दा भगवान भगवान दे भगत बणन मलाह, दोहां दा बेड़ा चले चाँईं चाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा होवे नाँ, नर निरँकार दए वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल उत्ते सुहञ्जणा करनां थाँ, थनंतर देणी माण वड्याईआ। हँस बुद्धी होणी काँ, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी ख़ुशी बणाईआ। जन भगतो प्रभ दे नाल करीए अगम्म विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। भेव दस्स सच्ची सरकार, पर्दा ओहला मात उठाईआ। की होणा तेरा हुक्म विच संसार, सहिज नाल दे समझाईआ। चारों कुण्ट दिसे अंध्यार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओह तक्क तारा चन्द दोवें शरमसार, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। उच्ची कूकण करन पुकार, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। क्यों सानूं आई अन्तिम हार, हरिजू पर्दा दे चुकाईआ। असीं चौदां तबकां कीती पुकार, कूक कूक सुणाईआ। इशारा कीता चार यार, यरान्यां नाल दृढ़ाईआ। मुहम्मद संदेसा दिता आपणी धार, जबराईल नाल मिलाईआ। उठ वेख लै सदी चौधवीं हाल, हालत विगढ़ी ख़लक ख़ुदाईआ। सब दे सिर ते कूकदा काल, काल नगारा डंक वजाईआ। परवरदिग़ार दी अवल्लड़ी चाल, चाल आपणी इक रखाईआ। किसे हथ्थ ना आवे मन्दिर मस्जिद शिवदुआल, मठ चर्च रोवण मारन धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरे दर ते मंग मंगाईआ। पोह कहे जन भगतो प्रभ दे अग्गे करो बेनन्ती, सीस जगदीश झुकाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी पंगती, पंकज देवे माण वड्याईआ। जिस खेल तक्कणी मन की, मन मनसा फोल फुलाईआ। जिस धार वेखणी तन की, तिनका तिनका खोज खुजाईआ। जिस निशानी मेटणी तारा चन्न दी, चन्द चांदना इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पोह कहे मैं आया मात, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जन भगतो संदेशा देवां सुहञ्जणी रात, भिन्नड़ी नाल मिलाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला सब दी पुच्छे वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जन भगतां बख्शे चरण प्रीती नात, चरणोदक बख्शे चाँईं चाँईंआ। जिस दा खेल सदा बहु भांत, अनक कल आप कराईआ। गुरमुखां अमृत बख्शे बूँद स्वांत, नाभी कँवल आप टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पोह कहे प्रभ चाढ़्हे रंग अपार, अपरम्पर आप रंगाईआ। खेले खेल खेलणहार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी ख़ुशीआं वाली बहार, पत्त टहिणी आप महकाईआ। उहदा लेख लिखण तों बाहर, कलम शाही ना कोए वड्याईआ।
जिस पूरब लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ लेखा दए चुकाईआ। सति धर्म दी बन्न्हे धार, कूड़ कुड़यार दा डेरा ढाहीआ। जन भगतो रहिणा ख़बरदार, सुत्तयां लए उठाईआ। वेखे विगसे पावे सार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर खोज खुजाईआ। रुत्त सुहञ्जणी करे आपे जाणे आपणी कार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। दो पोह रहिणा हुशियार, आलस निंद्रा दूर कराईआ। दुआबे वाल्यो नौ हार रखणे तैयार, नौवां खण्डां दा भेव खुल्हाईआ। करनाल वाल्यो सिंघासण विछाउणा दिशा दक्खण नाल होवे पहाड़, मुख चढ़दे वल्ल वड्याईआ। मालवे वाल्यो सिंघासण ते नंगी रखणी तलवार, मुख चढ़दे वल्ल टिकाईआ। पंज पोह प्रभ खेल करे अपार, पर्दा ओहला उहल्यां विच्चों उठाईआ। मनी सिँघ दा कर्ज़ा दए उतार, लहिणा लहिणयां विच्चों फोल फुलाईआ। की लेख दस्से दिल्ली दरबार, भेव अभेदा आप चुकाईआ। रूप धर के जगत वाली नार, नर नरायण खेल खिलाईआ। गल अल्फ़ी तेड़ होए सलवार, काला सूसा रंग रंगाईआ। खुल्ल्ही मेंढी खेल करे करतार, चोटी सीस ना कोए गुंदाईआ। पुट्ठे हथ्थ मस्तक ते रख के हरिसंगत करेगी निमस्कार, नमो नमो कहि के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा खेल आप खिलाईआ। खेल कहे मैं खेलां विच जग, जागरत जोत दए वड्याईआ। जन भगतां मिलां उपर शाह रग, नव नव दा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी सड़े क्रोध वाली अग्ग, अग्नी बन्द ना कोए कराईआ। माया मोह दिसे लब, चारों कुण्ट कुण्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। हरि भेव अभेद खुल्हावेगा। चारे वेदां वेख वखावेगा। छे अठारां फोल फुलावेगा। पर्दा परदयां विच्चों हटावेगा। अलिफ़ ये आपणा रंग समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमावेगा। पोह कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा चढ़या सुहञ्जणा होवे मास, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेरी पूरी होवे आस, जो तृष्ना जगत रखाईआ। प्रभू खेल तेरा वेखां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतरां फोल फुलाईआ। बिन गोपी काहन वेखां रास, आत्म परमात्म धार तक्कां चाँईं चाँईंआ। सद भगतां वसणा पास, विछोड़े विच कदे ना आईआ। तेरे नाम दा होवे हास बिलास, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। शंकर वेखे उतों कैलाश, भोले नाथ नैण उठाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म दा होए विश्वास, विषयां तों बाहर समझाईआ। विष्नूं लेखा जाणे ख़ास, पर्दा रहे ना राईआ। मेरी पूरी होवे आस, लोकमात मिले वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा भगत ना होए कदे उदास, चिन्ता विच कदे ना आईआ। लेखा मुकाउणा जम की फास, दहि दहि मास ना अग्न तपाईआ। पवण स्वामी लेखे लाउणे स्वास, जो साह साह ध्याईआ। पोह कहे जो गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत अन्तर रख के बैठे आस, आशा सब दीआं पूर कराईआ।
दुक्खां दरदां करना नास, चिन्ता ग़म दा डेरा ढाहीआ। सब दी लेखे लाउणी अज्ज दी रात, जो चल आए शरनाईआ। फेर जन्म होए ना विच मात, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। साचे नाम दी देणी दात, अमुल्ल अतुल्ल आप वरताईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, एका रंग देणा रंगाईआ। सच प्रीती बख्शणा नात, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सच चलाउणा राथ, रथ रथवाही धुर दे माही आपणी दया कमाईआ।