२ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर दवाबा संगत दे नवित
दो पोह कहे मेरा लेखा नाल द्वापर, दुआरका वासी गया जणाईआ। मेरी सुहञ्जणी बणे रातर, रुतड़ी प्रभ रंग रंगाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना मात्र, भेव ना कोए जणाईआ। जगत वड्याई दिसे ना चातर, चात्रक वांग बिल्लाईआ। जिस सुदामे दिता पात्र, बिदर गया दृढ़ाईआ। जन भगतो कलयुग अन्त भगवन आए भगतां ख़ातर, ख़तरा दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दो पोह कहे मैं सुणावां कथा पुराणी, परम पुरख समझाईआ। सुणो अकथ कहाणी, बोध अगाध दृढ़ाईआ। भगवन खेल महानी, निरगुण निरवैर अगम्म अथाहीआ। जिस दी सति सच निशानी, निशाना सति धर्म झुलाईआ। नाम निधान दा बण के दानी, वस्त अनमुल्ल दए वरताईआ। जन भगतां लेखा जाणे बख्शे चरण ध्यानी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मेहरवान हो के करे मेहरवानी, मेहर नज़र नाल तराईआ। आत्म ब्रह्म दा बण के जान जानी, जानणहार इक हो आईआ। झगड़ा मुकाए चारे खाणी, लहिणा देवे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। करनी कहे मेरा खेल पुराणा, जुग चौकड़ी नज़री आईआ। मेरे साहिब दा अगम्मी बाणा, नित नवित वेस वटाईआ। शाहो भूप बण के राणा, पातशाह हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। साचा तख्त सुहाए श्री भगवाना, हरि भगवन वड वड्याईआ। जन भगतां लोकमात देवे माणा, अभिमानीआं माण मिटाईआ। एकँकारा एका ब्रह्म समझाउणा, आत्म परमात्म भेव चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाणा, शब्दी शब्द डंक करे शनवाईआ। तन मन्दिर पंज तत सुहाउणा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। अमृत रस बख्शे पीणा खाणा, निजर झिरना आप झिराईआ। शब्द नाद दए धुन्काना, नादी धुन करे शनवाईआ। जोती
नूर बख्श महाना, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। साचा बख्श पद निरबाणा, दरगाह साची आप सुहाईआ। जिथ्थे मेल श्री भगवाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस झुलाउणा धर्म निशाना, निशान इक्को इक प्रगटाईआ। दो पोह कहे कृष्ण ने मारी आपणी मस्तक उत्ते लीक, लाईन सति रूप बदलाईआ। नाल ढोला गाया गीत, ख़ुशीआं राग सुणाईआ। काहन दे काहन तूं मेरा आदि आदि दा मीत, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। मैनूं दस्स आपणी रीत, की अगला खेल खिलाईआ। किस बिध जन भगतां काया करें ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। किस बिध वसें चीत, ठगौरी मन रहे ना राईआ। किस बिध करें पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। काहन किहा मेरे शहिनशाह नवाबा, मालक बेपरवाहीआ। मैं तीन लोक दा राजा, हुक्मे हुक्म सुणाईआ। तेरी धार विच्चों जागा, जागरत जोत डगमगाईआ। तेरे हुक्म दा सुण के वाजा, नाद अनाद करां शनवाईआ। जन भगतां पिच्छे फिरां भागा, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं बिपर सुदामा लाधा, ग़रीब निमाणा गले लगाईआ। अलूणा साग बिदर दा खाधा, आहार राजन हथ्थ ना लाईआ। भेव दस्स मेरे माधव माधा, मोहन दे मोहन पर्दा देणा उठाईआ। झट शब्द सुणया आई अगम्मी आवाज़ा, संदेश दिता सुणाईआ। मेरी धुर दी वज्जे रबाबा, बिन तन्द सितार हिलाईआ। मेरा अनोखा होवेगा रागा, निरअक्खर धार पढ़ाईआ। जिथ्थे ना कोई सवाल ना होए जवाबा, भेव समझे कोए ना राईआ। तेरा यमुना तट सुभागा, गोकल मथुरा मिले वड्याईआ। मैं अन्तिम आवां विच पंजाबा, पंचम रंग रंगाईआ। सब तों वक्खरा वसावां माझा, आपणा गृह सुहाईआ। धाम नवेला होवे बाकायदा, भेव कोए ना पाईआ। मेरा लए कोई ना जायज़ा, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। काहन कहे मेरे प्रभू मैं भगत सुहेले तारे, तेरा दर वखाईआ। भीलणी कीता प्यारे, प्रेम विच वड्याईआ। हनुवन्त दे सहारे, आपणा रूप दरसाईआ। कृष्ण कहे मैं राम दे पहले पूरे कीते इशारे, आपणा पर्दा लाहीआ। तूं आपणा भेव दस्स सच्ची सरकारे, की करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरे काहन मुरारे, कृष्ण दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग होया अंध अंध्यारे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं करां खेल विच संसारे, लोकमात ध्यान लगाईआ। कलि कल्की लए अवतारे, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। सम्बल वस के धाम न्यारे, नूरी जोत करां रुशनाईआ। शब्द मेरा होवे जैकारे, जै जैकार कराईआ। तूं कृष्णा रामा धार भगत दो दो चार तारे, चारों कुण्ट वड्याईआ। मेरा खेल होवे सब तों बाहरे, सति नाल समझाईआ। ग़रीब निमाणयां लावां पार किनारे, जिन्हां बख्शां इक शरनाईआ। जो इक वार
हिरदयों कर लैण निमस्कारे, तिन्हां देवां माण वड्याईआ। ओह भगत रूप बणन विच संसारे, शब्दी धार शब्द समझाईआ। चार जुग दे राही पाँधी लावां पार किनारे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। ओह तक्क लै पंज आब विच सतलुज ब्यास आवाज़ां मारे, नेत्र नैण रिहा उठाईआ। नेत्र रोवे कूक कूक करे पुकारे, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। तूं चरण छुहाउणा साडे विचकारे, आपणी दया कमाईआ। उथे भगत सुहेले तारने आपणे प्यारे, प्रीतम हो के दया कमाईआ। तूं आउणा प्रभू दवारे, दो आबे वाले वेख वखाईआ। तेरी निशानी मेरी मेहरवानी देवां सच इशारे, शब्दी सैनत नाल समझाईआ। तेरी भेंटा ओह करनगे नौ हारे, नव दवार दा पन्ध देणा मुकाईआ। लोकमात मेरे चमकणगे सितारे, सत्हा बुलंदी नज़री आईआ। मैं खेल करांगा दोहां दे विचकारे, धरनी धरत धवल धौल दयां वड्याईआ। सब दा बेड़ा ख़ुशीआं नाल बन्न्हां ते लावां पार किनारे, अधविचकार ना कोए रखाईआ। कृष्णा कान्हा तेरा नाल सख़ीआँ दे मंगल चारे, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। मेरा अन्तर आत्म होवे प्यारे, परमात्म हो के वेख वखाईआ। रातीं सुत्तयां देवां दीदारे, दिने आपणा रंग रंगाईआ। जा के वड़ां काया महल्ल मुनारे, आत्म सेजा सोभा पाईआ। प्रेम रस दे नज़ारे, नज़रीआ अन्दरों दयां बदलाईआ। आप आपणे कर सहारे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत सुहेले बणा जावे तारे, एह मेरी बेपरवाहीआ। ओह जन्मे फेर ना विच संसारे, जो आए चल सरनाईआ। अमृत बूँद झिरना झिरे अपर अपारे, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। इन्द्र देवता जाए बलिहारे, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। करोड़ तत्तीसा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारे, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। मेघला बरसे आपणी धारे, घनघोर घटा ख़ुशी बणाईआ। तेरा यमुना कन्ढ्ढा घाट गोकल वाला वेख वखाईआ। मेरा खेल अगम्म अपारे, बिन नैणां दयां दरसाईआ। ओथे वेखण आए विष्न ब्रह्मा शिव आपणा पन्ध मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु छड आपणा कम्मा, भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दी सिफ्त सलाह लिखी चौदां सौ तीह अंक दा पन्ना, सो पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। जिस हद्द रहिण देणी नहीं बन्ना, हदूदां आपणा पन्ध मिटाईआ। ओह गुरमुख प्रगटा आपणे चन्ना, चन्द चांदने लए चमकाईआ। कलयुग रैण अंधेरी विच जगा के शमा, शबेरोज करे रुशनाईआ। साचा खेल होवेगा नवां, नवां खण्डां दए दृढ़ाईआ। फेर बदल जाणां समां, समाप्त होवे कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। काहन कहे मेरा काहन पुच्छे कोलों सभ, सबब्ब नाल जणाईआ। सच दस्सो झब्ब, विष्न ब्रह्मा शिव लओ अंगड़ाईआ। करोड़ तत्तीसा बोलो अब, सुरप्त इन्द दे समझाईआ। जिस वेले जोती धार श्री भगवान आए जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जिस समें समें दी धार गई बज्झ, घड़ी पल आपणा हुक्म वरताईआ। की तुसीं सारे मात जाओगे
भज्ज, आपणा पन्ध मुकाईआ। की तुहानूं शब्द धार लएगा सद्द, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। सारे ख़ुशीआं नाल उच्ची बोल के रहे गज्ज, जोर नाल सुणाईआ। जिस वेले किरपा करी सूरे सरबग, लोकमात लए अंगड़ाईआ। धुर संदेसे सानूं लए सद्द, असीं जाणां चाँईं चाँईंआ। दीन दुनी विच नूर अलाही तक्कीए रब्ब, आलमीन बेपरवाहीआ। जिस कलयुग बुझाउणी अग्ग, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जन भगतां अमृत प्याउणा रज्ज, मेहर नज़र उठाईआ। मेघ कहे मैं ख़ुशीआं दीआं धारां विच जावांगा वग, आपणा वहिण वहाईआ। इन्द्र कहे मैं ख़ुशीआं गावां सद, ढोला तेरा बेपरवाहीआ। दो पोह दा दिवस होवे सम्मत नौ शहिनशाही नाल जाए सज, साजण हो के वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण कृष्ण जी असीं ज़रूर जावांगे उस दी हद्द, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस दी आदि पुराणी यद, मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। धरनी कहे मैं बद्धी विच दो दरयावां, ख़ुशीआं गीत सुणाईआ। प्रभू प्यार तक्कया जन भगतां वद्ध नालों मावां, हरिजन साचे गोद उठाईआ। तुहानूं प्रीती बख्शी उतम नालों भैण भ्रावां, दर ठांडे मिली माण वड्याईआ। तुहानूं इक्ट्ठे करा के विच्चों गरावां, पिण्ड नगरां विच्चों ल्या मिलाईआ। तुहाडे उत्ते मेघ दी कर के छावां, पवण पाणी दोवें सेव कमाईआ। धरनी कहे जन भगतो मैं तुहाडे चरण चुंमे जो चल के आए राहवां, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं ख़ुशीआं दे ढोले गावां, गा गा शुकर मनाईआ। दो पोह नूं आख सुणावां, सुण सज्जण धुरदरगाहीआ। पोह कहे धरनीए मैं फिरां नाल चावां, आपणी लै अंगड़ाईआ। नाले प्रभू नूं आखां तेरा भगत रहे ना कोए निथावां, निथाव्याँ होणा आप सहाईआ। जन भगतो तुहानूं इक बचन सुणावां, दो पोह कहे प्यार नाल दृढ़ाईआ। जे तुसीं पिच्छे रुस्से ते अज्ज तुहानूं मनावां, रोसा रहिण कोए ना पाईआ। तुहाडा हिस्सा तुहाडे साहिब कोलों दवावां, जो देवणहार अख्वाईआ। नवां फुलां दे हार पत्ती पत्ती तुहाडे उत्ते बरसावां, गुरमुखो फूलन बरखा दयो लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहिण जन भगतो असीं तुहाडे उत्ते वरखदे, वरखा मेघ वाली नाल मिलाईआ। तुहाडे हिरदे रहिण ना भरे हरख दे, गुस्से देणे मुकाईआ। तुहाडे प्यार इक दूजे नूं रहिण तरसदे, सदा मिलणा चाँईं चाँईंआ। मुहब्बत विच रहिणा भटकदे, भज्जणा वाहो दाहीआ। भगत सुहेले कदे ना अटकदे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। हुण झगड़े वेखणे पार अटक दे, की आपणी खेल खिलाईआ। शाह सुल्तान तक्कणे झटकदे, झटके हलाली वाले रोवण मारन धाहींआ। कुकर्म दीन दुनी नूं पटकदे, पटने वाला ख़ुशी बणाईआ। तुसीं फिरना नाल मटक दे, चलणा चाँईं चाँईंआ। तुसीं हुण बच्चे बणे शब्द धार बूँद रक्त दे, नाता जगत वाला तुड़ाईआ।
तुहाडे लेखे लहिणे अगम्मी शक्त दे, जो शहिनशाह अगम्म अथाहीआ। तुसां लाभ उठाउणा अज्ज दे वक्त दे, दो पोह तुहाडी दए गवाहीआ। जो चरणी छोह गए फेर सचखण्ड विच्चों कदे ना परतदे, जोती जोत विच मिलाईआ। अज्ज दिन दिहाढ़े सोहणे सर्द दे, तुहाडी गर्मी अन्दरों बाहर दए चुकाईआ। तुसीं आए प्यासे इक मर्दाने मर्द दे, जो मदद करे थांउँ थाँईंआ। तुहाडे लेखे पूरे कीते जुग जन्म दी अर्ज़ दे, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। तुसीं लहिणे देणेहार तों लैणे आपणे पिछले कर्ज़ दे, मकरूज़ देवणहार निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार। दो पोह कहे प्रभू तक्क लै आपणे भगत, छोटे वड्डे ध्यान लगाईआ। फ़र्क रखीं ना विच जगत, दीन मज़्हब ज़ात पात ना वंड वंडाईआ। तेरी इहनां नाल पक्की होवे शर्त, शरअ तों बाहर देणे कढ्ढाईआ। मेहरवान हो के करीं तरस, रहमत सच कमाईआ। तेरे हुक्म विच मेघला रिहा बरस, करोड़ छिआनवें सेव कमाईआ। हुण पवित्र होया अर्श, फ़र्श ख़ुशी बणाईआ। तेरी सिफ्त विच केहड़े लिखां हरफ़, हरूफ़ां की दृढ़ाईआ। मेरे स्वामीआं तूं होणा भगतां दी तरफ़, तरफ़दारी अवर ना कोए रखाईआ। इहनां सारयां दा आपणयां चरणां नाल करना शरफ़, शहिनशाह देणी वड्याईआ। जन्म दी कर्म दी भरम दी किसे दे अन्दर रहिण नहीं देणी हरस, हवस देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। दो पोह कहे जन भगतो भाउ रहे ना दूजा, भावनी इक समझाईआ। जिस ने तुहाडा लेखा तुहाडे विच्चों बूझा, बुझी दीपक रिहा जगाईआ। उस दा भेव रहे ना गुज्झा, गोझ ज्ञान दए समझाईआ। ओह खेल करे उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। तुसीं उस दा अमृत रस बिना रसना चक्खणा दुद्धा, अमृत आप वहाईआ। तुहाडी निर्मल रहे बुद्धा, बिबेक रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। दो पोह कहे तुसीं प्रेमी प्यारे संगत रूप दुआबा, दोहरी मिले वड्याईआ। तुहाडे जन्म कर्म दा इशारा दे के गया सतिगुर नानक बाबा, चक्की बाबल वाली चलाईआ। नाले गाया सतिनाम दा रागा, राग रागणीआं जिस नूं सीस निवाईआ। प्रेम प्यार दा वजाया वाजा, बिन तन्द सितार हिलाईआ। मेरा रूप होणा गोबिन्द वाला बाजा, बाजी आपणी जगत लगाईआ। दीन दुनी दा छड के ताजा, यारड़ा सथ्थर इक हंढाईआ। फेर सचखण्ड जावे भाजा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर खेल खिलाया देस माझा, सतिगुर शब्द शब्द अख्वाईआ। फिर लेखा जाणे शाहो भूप बण राजा, दो जहानां वेख वखाईआ। फेर निगाह मारे अन्दर धार दो आबा, सतलुज ब्यास दए गवाहीआ। जिथ्थे भगतां दी फुलवाड़ी गुरमुखां दा टहिक्या होवे बाग़ा, गुरसिक्खां सच महक
महकाईआ। ओह लेखा वेखे माधव माधा, मेहरवान बेपरवाहीआ। सब दा पूरा करे इरादा, अन्तष्करन वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडा आदि जुगादी जिस साजण साजा, सो साजण सज्जणो मिल्या चाँईं चाँईंआ।
गाना कहे मैं बज्झा उत्ते गुट्ट, दोहरी धार सगन मनाईआ। भगत भगवान नाता जाए कदे ना टुट्ट, टुटयां गंढ पवाईआ। गुरमुखां अन्दर रहे ना फुट्ट, फुटकल वेखां जगत लोकाईआ। लोकमात दे बूटे पुट्ट, सचखण्ड साचे दयां लगाईआ। आत्मा परमात्मा दा होवे जुट्ट, विछोड़ा मन ना कोए रखाईआ। ख़ुशीआं वाली प्रभू बख्श दे लुट्ट, जगत लुट्टण वाल्यां भगतां अन्दर दे भराईआ। लेखे ला लै सब दा पकवान प्रेम वाला टुक, टुकड़े टुकड़े करन वाले खलक ख़ुदाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा रिहा ढुक, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। गाना कहे जिस तूं मेरा मैं तेरा गाई तुक, तिन्हां दा लेखा जगत रहे ना राईआ। ख़ुशीआं नींद हरिजन सारे सौण नाल सुख, आसा पूरब सब दी पूर कराईआ। हरिजन हथ्थ फेरो उत्ते मुख, मुक्खों कहो प्रभू साडा पिता माईआ। जन भगतां अन्दरों मेटे तृष्ना भुक्ख, ग़रीबां अन्दरों ग़रीबी कढ्ढाईआ। कूड़ कुड़यार वलों सब दा मोड़े मुख, मुखड़ा आपणयां चरणां वल्ल रखाईआ। लेखे लावे मात गर्भ दा उलटा रुक्ख, मानस मानव मानुख आपणे रंग रंगाईआ। दो पोह नूं भगतो ना छाँ रही ना धुप्प, सूर्या चन्द नज़र कोए ना आईआ। सारे प्रभू दे प्यार विच हो गए चुप्प, वैराग विच नैणां नीर वहाईआ। इक दूजे नूं जफ्फी पावण घुट्ट, गलवकड़ी गल विच पाईआ। मण्डल मण्डप सारे करन ठुक्क, इकत्तर हो के आपणी ख़ुशी बणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण उस दा भाणा कदे ना जाए रुक, पुरी लोअ ना कोए अटकाईआ। जिस ने कोझे कमले ग़रीब निमाणे बणाए आपणे सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। ओह सीत प्रशाद सब दे पाए मुख, मुखीए लोकमात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे गाने बध्धे वेखे उत्ते गुट्ट, तन्द तन्द तक्के चाँईं चाँईंआ।
३ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर मुणशा सिँघ दे गृह
नारद कहे ,हरी ओम हरी ओम हरी, हरी हरि तेरी बेपरवाहीआ। मेरे साहिब स्वामी तूं आपणी किरपा करीं, करनहार तेरी बेपरवाहीआ। माया कहे मैं सुण के शब्द डरी, उठ उठ वेखां थांउँ थाँईंआ। की संदेशा प्रभ दा होवे घरी घरी, गृह गृह की सुणाईआ। नारद कहे तूं बणी ना फेर शरअई, शरीअत वंड वंडाईआ। मेरा साहिब सब नूं करे बरी, बन्दीख़ाने तोड़ तुड़ाईआ। माया कहे नारद मैं ओस दी सरनी परी, जो परम पुरख अख्वाईआ। जिस दे हुक्म नाल सर्दी विच ठरी, ठण्डक आपणा रूप बदलाईआ। तूं मेरी वेख लै घड़ी, पल पलकां दे पिच्छे ध्यान लगाईआ। सच प्रेम दी तक्क लै झड़ी, की छहिबर रूप बदलाईआ। मैं दरवेशण हो के खड़ी, दर भिखारन नज़री आईआ। मैनूं याद पुराणी जुग चौकड़ी लड़ी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। मेरी औध लम्बी बड़ी, चिरां दी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे माया तूं कदे नहीं होई डरपोक, भय जगत ना कोए रखाईआ। मेरी समझ रहे ना सोच, चले ना कोए चतुराईआ। मैं दर्शन करां लोच, लोचन नैण उठाईआ। ख़ुमारी विच होवां मदहोश, सुरत रहे ना राईआ। दीन दुनिया तों हो के रूपोश, आपणा मुख छुपाईआ। रसना मुख तों हो खामोश, बचन दस्सां ना कोए अगम्म अथाहीआ। मेरा सब तों वक्खरा जोग, जुगीशर समझ कोए ना पाईआ। मेरा सब तों वक्खरा भोग, हरि हिरदे सेज हंढाईआ। मेरा सब तों वक्खरा विजोग, विछोड़े विच दयां रुआईआ। मेरा सब तों वक्खरा संजोग, गऊ ग़रीब निमाणयां शाह सुल्तानां करां कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। माया कहे मैं जुग जुग निशाने गड्डदी, दीन दुनी वखाईआ। जन भगतां गृह छडदी, एह प्रभू सिख्या दिती समझाईआ। मेरी कथा कहाणी सब तों अड्ड दी, अड्डरी हो के वेख वखाईआ। मैं वणजारन नहीं मास नाड़ी हड्ड दी, ततां संग ना कोए रखाईआ। मैं प्यासी नहीं प्याले मदि दी, रसना मुख ना कोए छुहाईआ। मैं प्यारी नहीं उच्ची यद दी, माण ताण ना कोए रखाईआ। मैं प्यासी नहीं किसे लब दी, लालच लोभ विच ना कदे हल्काईआ। मैं किसे नूं आपणे गृह मूल ना सद्द दी, होका दे ना कोए उठाईआ। फेर वी मेरी ममता दीन दुनिया जाए वद्धदी, चारों कुण्ट नज़री आईआ। मैं सच दस्सां माया कहे मैं आपणी शकल बणाउणी अग्ग दी, अग्नी अग्ग लगाईआ। धीरज रहिण नही देणी जग दी, जग्हा जग्हा वेख वखाईआ। वड्याई रहिणी नहीं किसे पग्ग दी, पब्बां विच रुलाईआ। मेरी खेल बपड़े बग दी, चारों कुण्ट खिलाईआ। कथा कहाणी सुण लै अज्ज दी, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। मैनूं सौगंधी
उसे रब्ब दी, जिस नूं मुहम्मद सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस सच दवारे सद्द लई, सद्दे वारी बिन सदमयां घोल घुमाईआ।