३ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर चरण कौर दे गृह
माया कहे मेरा सुणो अगम्मा संदेश, सँध्या सरघी तों बाहर सुणाईआ। किरपा करे स्वामी नर नरेश, नर नरायण रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग करना अवल्लड़ा वेस, आपणा रूप बदलाईआ। पहलों मेरा तक्कणा भेस, की आपणी कल वखाईआ। वस के सम्बल देस, बैठा असण लाईआ। ना मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया ना वेस धराईआ। शब्दी धार दस दशमेश, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। रसना सिफ्त वड्याई रहिणी नहीं सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल रलाईआ। सीस निवावण विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपति गणेश धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बर गुरु होए पेश, दर ठांडे आसण लाईआ। बिन नैणां सारे रहे वेख, अक्खीआं अक्खीआं विच्चों बदलाईआ। माया कहे मैं उस प्रभ दी दरवेश, जो मालक धुरदरगाहीआ। मैं घर घर पवाउणा कलेश, कल्मयां वाले देणे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। माया कहे मैनूं पुश्त पनाह ते वज्जदी थापी, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। त्रैलोकां खोल्ह के वेख के ताकी, त्रैगुण पर्दा आप चुकाईआ। मातलोक मार लै झाकी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मानव तक्क लै बन्दे ख़ाकी, तन वजूदां फोल फुलाईआ। मनुआ सब दा वेख लै आकी, हंगता विच बैठा रूप बदलाईआ। अन्तर रिहा ना किसे पाकी, पवित्त रूप ना कोए दरसाईआ। बूँद मिले ना किसे स्वांती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणे ना कोए जमाती, जुमला अक्खर ना कोए समझाईआ। प्रकाश रिहा ना आफ्ताबी, सूर्या चन्द रोवण मारन धाहीआ। अवतार पैग़म्बर गुर दिसे ना कोए इमदादी, सिर सके ना कोए उठाईआ। माण रिहा ना इश्क हकीकी ते मजाज़ी, मजाक करे लोकाईआ। मेरा पुरख अकाला दीन दयाला शब्द संदेसे मारे वाजी, मैनूं सुत्ती नूं रिहा उठाईआ। तूं खेल करना जो नानक इशारा कीता विच बग़दादी, बग़लीआं वेखणीआं थांउँ थाँईंआ। मुहम्मद दा महीना होवे अलजमादी, सोहणा खेल खिलाईआ। शरअ दी शरअ नाल करनी बर्बादी, दीन दीन नाल टकराईआ। बिना भगतां तों प्रेम दी रहे ना कोए आबादी, धरनी धरत धवल धौल आसा पूर देणी कराईआ। सतिजुग दा सच सति बणे समाजी, दूसर रूप ना कोए दरसाईआ। अक्खरां दा रहे ना कोए नमाज़ी, विद्या चले ना कोए चतुराईआ।
तेरी चारों कुण्ट माया लग्गे अगम्म समाधी, नेत्र लोचन नैण सके ना कोए खुल्हाईआ। तेरा सतिगुर शब्द होवे अमदादी, सगला संग बणाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ तूं घर घर पहलों दे के आउणी भाजी, भजन बन्दगी वाल्यां आउणा समझाईआ। तुहानूं भुलाउण विच मेरा साहिब सतिगुर राज़ी, पुरख अकाल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं हुक्म संदेसा देवे इक अहिलादी, अहिल आपणा हुक्म सुणाईआ।
३ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा नछत्र सिँघ दे घर मालवा संगत नवित
तिन्न पोह कहे मेरा प्रविष्टा तीजा, तीजे लोयण वाल्यो वेखणा चाँईं चाँईंआ। हरि हिरदे अन्दर प्रभू प्यार दीआं दिसण रीझां, मुहब्बत विच भगत समाईआ। मेरीआं आसां पूरीआं होवण उम्मीदां, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। मेरे कोल पुराणीआं रसीदां, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। जिस विच सब नूं होईआं ताकीदां, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। बिना परम पुरख परमात्म ख़ुशीआं मिलण ना पैग़म्बरां ईदां, मेहरवान मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। खेल करे मेरा मेहरवान महिबान बीदो बीदा, अलाह बेपरवाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। तिन्न पोह कहे मेरा दिवस महाना, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जोती धार पहन के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। शब्द संदेशा देवे धुर फ़रमाना, अगम्म अगम्मड़ा हुक्म चलाईआ। नव सत्त हो प्रधाना, जगत जहानां वेख वखाईआ। भगतां देवणहारा ब्रह्म ज्ञाना, अन्तर दृष्टी पर्दा आप चुकाईआ। शब्द अनादी दे धुन्काना, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। जोती दीप जगा महाना, नूर नुराना डगमगाईआ। लेखा जाणे जीव जहाना, चारे खाणी वेख वखाईआ। भेव खुल्हाए ज़िमीं असमाना, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। सति सरूपी शाहो भूपी बण के राणा, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तिन्न पोह कहे मेरे साहिब दा लेखा कायनात, दीन दुनी वेख वखाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी बात, बातन करे पढ़ाईआ। वेखणहार अंधेरी रात, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। भगत सुहेला बण के पित मात, पूत सपूत गोदी लए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन मेटणहार अंधेरी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। खेल खिलाए बहु बिध भांत, भेव अभेदा आपणे
विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। तिन्न पोह कहे मेरा आख़री बिना अक्खरां तों निशाना, निष्अक्खर धार जणाईआ। मेरा गुरुआं तों बाहर ब्याना, सिफ्तां वाली सिफ्त ना कोए सलाहीआ। मेरा पातशाह शहिनशाह श्री भगवाना, भगवन अगम्म अथाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेले खेल महाना, ख़ालक ख़लक वड वड्याईआ। ओस लेखे लाउणा रवीदास दा साढे तिन्न हथ्थ दा काना, कर्म कांड दा भेव चुकाईआ। जिस दे हुक्म नाल दीन दुनी बदल जाणां जमाना, ज़िमीं असमान वेखण चाँईं चाँईंआ। नैण उठावण अवतार पैग़म्बर गुर करन ध्याना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। काना कहे मेरी साढे तिन्न हथ्थ दी धार, धर्मी ओ धर्म नाल जणाईआ। मेरे नाल लेखा लिख के गया रवीदास चमार, चम्म दृष्टी तों बाहर समझाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दस्सया संसार, सति सतिवादी इक समझाईआ। बिना परम पुरख तों बणे ना कोए सहार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जो आदि जुगादी इक इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पावणहारा सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी सब ने करनी इंतज़ार, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। ओह वेस अवल्लड़ा करे जोती जाता एकँकार, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा आपणा रंग रंगाईआ। काना कहे मेरी पुराणी कथा, कथनी वाल्यो दयां जणाईआ। पहलों सतिगुर शब्द नूं टेक के मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फेर हुक्म सुण के यथार्थ यथा, यदप यदी दयां दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म दो जहान वरतणा इक्ट्ठा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस नूं दीन दुनी करदी ठट्ठा, मख़ौल रही उडाईआ। ओह सब दा पाउण वाला रट्टा, राईट आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। पैग़म्बरां वेखण वाला पट्टा, पटने वाला संग मिलाईआ। जो खेल खिलाए बाज़ीगर नट्टा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। कलयुग भज्जे चारों कुण्ट फिरे नट्ठा, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। जिस दीआं खुल्हीआं दिसण लिटां, चूंडी सीस ना कोए बंधाईआ। मस्तक कूड़ दा ला के टिक्का, दीन दुनी रिहा वखाईआ। दरोही बिना प्रभू तों दिसे कोई ना मिता, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। जिज्ञासूओ रिहो कोई ना दुचित्ता, दुतीआ भाउ ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम निकलण वाला सिट्टा, सिट्टेबाजी दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। सब ने भाणा मन्नणा कर के मिट्ठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। मेरा साहिब सुल्तान खेल करे अनडिट्ठा, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। काना कहे मेरी कलम काला निशान लावे उत्ते चिट्टा, चिट्टी धार दए बदलाईआ। मेरा लेखा कदे ना मिटा, मिट्टी ख़ाक दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार
कमाईआ। काना कहे मेरी कलम ने दित्ते ब्यान, जुग जुग हुक्म सुणाईआ। खेल तक्कणा श्री भगवान, जो करता धुरदरगाहीआ। जिस कोलों अवतार पैग़म्बर गुरु मंगदे दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। सो सति सरूपी शाहो भूपी नौजवान, मर्द मर्दाना श्री भगवाना वड वड्याईआ। ओह लेखा जाणे जीव जहान, अन्तर दृष्टी सृष्टी फोले चाँईं चाँईंआ। जिस दा नज़र ना आए कोई मकान, बेमुकाम आपणी खेल खिलाईआ। जिस नूं लभ्भदे फिरन तमाम, तम्हां दे लालच विच होवे दीन दुनी हल्काईआ। ओह आवे धुर दा अमाम, अमाम अमामा वेस वटाईआ। जिस शरअ मेटणी अंधेरी शाम, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। काना कहे मेरा मलवईआं नाल प्यार, मलकुल मौत दा भेव खुल्हाईआ। मैनूं ब्रह्मे ने कर तैयार, ब्रह्म नाल ल्या मिलाईआ। बाल्मीक हो हुशियार, दिती माण वड्याईआ। वेद व्यासा बण के यार, यराना गया जणाईआ। अर्जन लेखा लिख्या नाल प्यार, अपरम्पर दिती वड्याईआ। मैं कलयुग हो तैयार, त्रैभवण धनी नाल आपणा संग बणाईआ। मूसा ईसा मुहम्मद बण लिखार, कातबां दिती माण वड्याईआ। मेरा मेल मिल्या नानक निरगुण सरगुण धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जी वधाईआ। गुरदास दिता अधार, उदर तों बाहर समझाईआ। काना कहे मेरी कलम दा नहीं शुमार, बेशुमार सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं संदेशा देवां विच संसार, सच सच सुणाईआ। चार जुग दे लेख जो लिखदे गए लिखार, भविशां विच समझाईआ। पेशीनगोईआं रहीआं पुकार, भेव अभेद खुल्हाईआ। मेरा लहिणा देणा अपर अपार, अपरम्पर आपणे हथ्थ रखाईआ। मेरी कलम दी धार संदेशा दए विच संसार, सब नूं करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। तुहाडा इक्को मीत मुरार, जिस दा रूप रंग रेख नज़र ना आवे कोई धार, धरनी धरत धवल वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा लहिणा कलयुग अन्त कलि कल्की होए अवतार, कल कलेश वेख वखाईआ। निहकलंका परवगरदिग़ार, सांझा यार नूर अलाहीआ। अमाम अमामा हो सिक्दार, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। चौदां तबक जिस दा करन इंतज़ार, बिन नैणां नैण उठाईआ। चौदां लोक रहे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। कवण वेला धरनी दी सुणे पुकार, धवल दा हौला भार कराईआ। कल आवे कल्की अवतार, नौजवाना मर्द मर्दाना फेरा पाईआ। जिस दा शब्द खण्डा होवे दो धार, जगत खड़गां दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा लेखा गोबिन्द दस्स के गया सरसे वाली धार, धर्म धर्म नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। खड़ग कहे मैं जगत वाली तलवार, लुहार तरखाण दिता घड़ाईआ। मेरा जिज्ञासुआं नाल प्यार, शत्रु शत्रुआं नाल लड़ाईआ। मेरा धर्म दा धर्म नाल जैकार, धर्म दवारयां वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरी शरअ दी शरअ नूं सदा
ललकार, वंगार के दयां सुणाईआ। मेरा प्रभू दे नाम कल्मयां नाल तकरार, अवतार पैग़म्बर मिल के साची खेल खिलाईआ। मैं सिर धड़ां दे करां सदा वपार, वणजारन हो के वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कीता पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर मेरी पढ़ाईआ। मेरा लेखा जुग जुग होवे ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। मैं तिन्न पोह नूं आई भगतो म्यानो बाहर, बाहरले देशां विच फिरां चाँईं चाँईंआ। ख़बर संदेसे देवां वारो वार, वारता पिछली दयां दुहराईआ। ख़बरदार होवे नारी नार, नर नरायण हुक्म सुणाईआ। लेखा ज़रूर मुकणा मुहम्मद उम्मत ते लहिणा चार यार, सदी चौधवीं गंढ पवाईआ। मेरा कदे ना बाकी रहे उधार, लेखे सब दे झोली पाईआ। मैं बणी नहीं कदे ग़द्दार, मुख पिट्ठ ना कदे बदलाईआ। मैनूं गोबिन्द गया शृंगार, सोहणा रंग चढ़ाईआ। तन वस्त्र सजा के देंदा रिहा अधार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कर के गया ख़बरदार, बातन लेखा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक बेपरवाहीआ। तलवार कहे मैं म्यान विच्चों निकली, आपणी लै अंगड़ाईआ। मैं माया नाल मिल के पावा किक्कली, ख़ुशीआं नाच नचाईआ। मैनूं घड़या किसे नहीं सिकली, जगत वंड ना कोए वंडाईआ। मेरा खेल नित नवित लई, जुग जुग फेरीआं पाईआ। मेरे साहिब ने लोकमात थित मिथ लई, मिती आपणा हुक्म जणाईआ। मैं उसे दे प्यार विच विक गई, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। उसे दे हुक्म विच टिक गई, आपणा आसण लाईआ। मैं वणजारन इक चिट लई, जो बिन अक्खरां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। तलवार कहे मैं छड के आ गई गात्रा, गायत्री मन्त्र ना कोए रखाईआ। मैं दीन दुनी दी करन चली यात्रा, भज्जां वाहो दाहीआ। मैं सारीआं वेखां लगां मात्रा, मातृ भूमी खोज खुजाईआ। मेरे कोल पुराणीआं पात्रा, पत्रका आपणे विच रखाईआ। मेरीआं सारे करदे ख़ातरा, ख़तरे विच सीस निवाईआ। मैं वेखणी कलयुग अंधेरी रातरा, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। की संदेसा देवण चार वेद छे शास्त्रा, सिमरतीआं नाल मिलाईआ। वेदां तक्कया पुराणां नाल की आसरा, गीता ज्ञान की समझाईआ। अञ्जील कुरान बाईबल की मेरा लेख दस्सण नाल आकड़ा, कहि कहि जगत सुणाईआ। खड़ग कहे मैं चण्डी प्रचण्ड दा होवे टाकरा, खण्डे खड़गां नाल खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। तलवार कहे मैनूं जगत कहे किरपान, कृपानिध दिती वड्याईआ। मैं निकली विच्चों म्यान, मीआं बीबी दा लेखा वेखां थांउँ थाँईंआ। चौदां तबकां वेखां मार ध्यान, चौदां लोकां खोज खुजाईआ। मेरा राह तक्कण ज़िमीं असमान, सूर्या चन्द मण्डल मण्डप वेखण नैण उठाईआ। मैं इक प्रभू दा सुणन वाली फ़रमान, जो जगत
फ़ुरन्यां तों बाहर दए सुणाईआ। मैं उस नूं करां परवान, परवाने सब नूं दयां पहुंचाईआ। उठो जागो जीवो जंतो सुत्ते ना रहो नादान, नेत्र लोचन नैण लओ अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। काना कहे नी सुण तलवारे, सच दयां सुणाईआ। तूं कमलीए मेरे सहारे, मेरा लेखा लिख्या तैनूं दए वड्याईआ। मेरा खेल सदा जुग चारे, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। मैनूं प्यार करदे गए पैग़म्बर गुर अवतारे, जो कलमे कायनात लिख लिख दीन दुनी गए समझाईआ। मेरे लेख नूं पढ़ पढ़ के जगत जहान खेल वेखे काया महल्ल मुनारे, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। नी तेरे खेल सदा सदा माढ़े, कोझीए कमलीए दयां समझाईआ। तूं शाह सुल्तान बणा के लाड़े, रणभूमीआं विच फिराईआ। तूं जग वसदे जुगां प्रमान फेर उजाड़े, सीस धड़ वक्ख वक्ख कराईआ। जिधर तक्कां तेरे भय वाले अखाड़े, प्रेम विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। तलवार कहे सुण नी कलम निक्की, निक्कीए तैनूं दयां जणाईआ। मेरा खेल जिस दी सब नूं सिकी, आसावंद आसा रहे रखाईआ। नी तेरा लेख लिख्या बांदरां ने पत्थर इट्टी, तृष्ना विच आपणा आप छुपाईआ। मैं जदों आवां बिना सीस तों होर किसे जगह ना टिकी, आसण आपणा इक रखाईआ। मैं प्यार विच कदे ना विकी, मुहब्बत विच ना कोए फसाईआ। मेरी धार उदों दी हो गई तिक्खी, जिस दा मुख ना कोए बदलाईआ। जिस वेले गोबिन्द गोबिन्द धार बणाई सिक्खी, सिँघ सतिगुर शब्द रूप दरसाईआ। मेरा लहिणा देणा बीस बीसा लेखा जाणे एकँकार इक्की, इकीह वीह गुरदास दए गवाहीआ। मैं इक्को सस्से उत्ते होड़ा तक्कणा हाहे उत्ते टिप्पी, तन वजूदां मुहब्बत ना कोए रखाईआ। मेरी खेल सब नूं लग्गणी मिट्ठी, दीनां मज़्हबां वाले वेखण चाँईं चाँईंआ। मैं शरअ दी शरअ नाल वढ्ढणी पिट्ठी, आपणी धार वखाईआ। मेरे कोल अवतार पैग़म्बरां गुरुआं वाली चिट्ठी, जिस नूं चिट्ठी रसैण वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। तलवार कहे मैं आई सिंघासण उत्ते पलँघा, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। मैं चारों कुण्ट करावां दंगा, दाहवेदार इक वखाईआ। प्रभ दे कोलों इक वस्त अगम्मी मंगा, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मैं शाहो भूप इक सरबंगा, शहिनशाह इक अख्वाईआ। मेरे पुरख अकाले दीन दयाले मेरीआं पूरीआं करदे मंगां, तृष्ना तेरी झोली पाईआ। सदी चौधवीं जगत वक्त जांदा लँघा, आपणा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रोवे यमुना सरस्वती गोदावरी गंगा, गोबिन्द होणा आप सहाईआ। तेरा धर्म दी धार खड़के खण्डा, नवखण्ड वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी इक सरनाईआ। तलवार कहे मेरी धार बणा
दे दोहरी, मेहर नज़र नाल तराईआ। मैं दो जहानां फिरां चोरी चोरी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग वेखां रैण अंधेर घोरी, नव सत्त फेरा पाईआ। तूं मेरा भाग बणाउणा मथोरी, मिथ्या दसणी ख़लक ख़ुदाईआ। मैं वस्त मंगां आपणी लोड़ी, लोड़ींदे साजण झोली डाहीआ। मेरी गोबिन्द खण्डे नाल जोड़ दे जोड़ी, धुर दा संग बणाईआ। सदी चौधवीं आयू रह गई थोड़ी, बैठी पन्ध मुकाईआ। तलवार कहे मैनूं वेख के उम्मत करे बौहड़ी बौहड़ी, दरोही दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मैनूं अगले साल विच पहली चाढ़्ह दे पौड़ी, मंज़ल इक वखाईआ। मैं अग्गे जावां दौड़ी, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। दीन दुनी वेखां वेल कौड़ी, घर घर फोल फुलाईआ। जिन्हां नूं प्रभू तेरी भुल्ल गई गली भीड़ी सौड़ी, सुखमन टेडी बंक पार ना कोए कराईआ। उन्हां दीआं खेलां तक्कां वांग पशू ढोरी, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे दया कमावांगा। पोह तिन्न दा वक्त सुहावांगा। सम्मत शहिनशाही नौ नाल मिलावांगा। तूं नव सत्त आउणा भौं, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। तेरा लहिणा देणा रखां नगर गराउं, खेड़े दीन दुनी दे वेख विखावांगा। नव सत्त वखावां फड़ के बाहों, बाजू बल आप प्रगटावांगा। तूं फिरना नाल चाउ, चाउ घनेरा इक दरसावांगा। तेरा लेखा थल अस्गाहो, जल थल महीअल वंड वंडावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। तलवार कहे प्रभू मेरी नमो नमो निमस्कार, निव निव लागां पाईंआ। मेरी ख़ुशीआं वाली करनी बहार, बिहबल हो के रही सुणाईआ। मेरी द्वापर दी विछड़ी दी कलयुग तृखा दईं निवार, तृष्ना पूर कराईआ। मैं लेखे लहिणे पूरे करने पैग़म्बर गुर अवतार, अवतरी तेरे अग्गे सीस निवाईआ। दीनां मज़्हबां मेटणी खार, ख़ालस इक्को रंग दरसाईआ। इक्को चरण कँवल पुरख अकाले दस्सणी निमस्कार, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। इक्को तेरा नाम होवे जैकार, जै जैकार करे ख़लक ख़ुदाईआ। तूं सब दा सांझा होवें यार, यराना आत्म परमात्म इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। खड़ग कहे प्रभू मैं आदि जुगादी मंगती, तूं देवणहार करतार। मैं आशा रखी विच संगती, तिन्न पोह दा दिवस विचार। मेरी समझ आए ना किसे पंडती, विद्या वाले रोवण ज़ारो ज़ार। मैं साथण हँ ब्रह्म दी, मेरा पारब्रह्म नाल प्यार। मैं ना मरदी ना जम्मदी, मेरा रूप वेखण तों बाहर। मैं कल्पणा मेटां सदा मन दी, आप आपणा कर के वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब सच्ची सरकार। मेरे साहिब साची सरकार आला, मैनूं अदनी नूं दे वड्याईआ। मेरे महबूब ख़ुदा तुआला, तालब हो के मंग मंगाईआ। मेरा जिस्म ज़मीर बेनज़ीर
अन्दरों पैंदा काहला, उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। तूं सदी चौधवीं चौदां तबकां खोल्ह दे ताला, कुण्डा आपणी हथ्थीं लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सच दा हुक्म सुणा दे अज्ज, अजल नूं मेरे नाल मिलाईआ। मैं ख़ुशीआं विच जावां भज्ज, भज्जां वाहो दाहीआ। फिरां विच सारे जग, नव सत्त वेखां थांउँ थाँईंआ। बिना अग्नी तों लग्गी वेखां अग्ग, तत्व ततां खोज खुजाईआ। दीनां मज़्हबां तक्कां हद्द, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। दीन दुनी दा तक्कां लब, मोह ममता माया विच हल्काईआ। तेरे हुक्म दा सुणां अनहद, नादी देणा सुणाईआ। मैं भगत सुहेले लवां लभ्भ, वेखां चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दा मेला तेरे नाल उपर शाह रग, नव दर दा डेरा ढाहीआ। मैं उन्हां दे परसां पग, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं किरपा कर सूरे सरबग, दर ठांडे हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। खड़ग कहे मैं नव नव उठ उठ जावांगी। प्रभ तेरे ढोले गीत गावांगी। मन्दिर मसीत चर्चां आख जणावांगी। सारे वेखो आपणी रीत, रीतीवान भेव चुकावांगी। पैग़म्बरो वीहवीं सदी रही बीत, चौधवीं लेखा नाल मिलावांगी। उच्ची मार के चीक, चीक चिहाढ़ा इक्को पावांगी। मैं कूड़ दी मेटणी लीक, लाईन इक्को इक वेख विखावांगी। मेरे साहिब दिती तौफ़ीक, तोबा तोबा सब दा लेखा जगत चुकावांगी। जो मेरा बणया रफ़ीक, तिस दा सगला संग रखावांगी। जिस दी पैग़म्बरां रखी उम्मीद, आसा विच उसे दी ओट रखावांगी। जन भगतो जेहड़े समें नूं रहे उडीक, ओह समां सर्ब दरसावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक्को सीस निवावांगी। तलवार कहे मैं भगतो आई उत्ते सिंघासण, सिँघ दिती वड्याईआ। मेरा लहिणा नाल पुरख अबिनाशण, जो अबिनाशी करता नूर अलाहीआ। ओह मेरी करे राखण, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं झगड़ा मेटणा ज़ात पातन, दीनां मज़्हबां करां सफ़ाईआ। मैं तिन्न पोह नूं सब नूं आई आखण, कहि कहि दयां सुणाईआ। कूड़ दा पन्ध मुक्कया वाटण, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। तलवार कहे मैं भगतो आई प्रभू दी चरणी, चरणोदक दए प्याईआ। मैं इक दी लग्गी सरनी, सरनगति इक समझाईआ। मैं इक्को तुक पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। मैं लख चुरासी छड़नी, खण्डे खड़गां नाल मिलाईआ। मैं जगत दी घाड़न घड़नी, घड़न भन्न्हणहार दए वड्याईआ। मैं गृह गृह मंज़ल चढ़नी, लैहंदा चढ़दा वेख वखाईआ। मैं आपणे समें दी करनी करनी, करता पुरख हुक्म वरताईआ। मैं वंड रहिण नहीं देणी वरनी बरनी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर
मेरे हथ्थ रखाईआ। तलवार कहे मैं कोई लोहा नहीं धात, जगत ना कोए वड्याईआ। मैं संदेशा देवां पात, जो पतिपरमेश्वर रिहा दृढ़ाईआ। जन भगतो ख़बरदार होणा लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। अन्त मिटणी अंधेरी रात, सतिगुर साचा चन्द करे रुशनाईआ। जो लेख लिख्या कान्या तेरी कलम ने नाल दवात, शाही काग़ज़ संग बणाईआ। मैं ओसे दे लेख नूं रही वाच, वाचक हो के ध्यान लगाईआ। जे सच पुच्छें असीं दोवें ओस प्रभू दी ज़ात, जो अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। मेरी लिखण दी तेरी कटण दी जगत खेल दिवस रात, रैण भिन्नड़ी दए गवाहीआ। आ जा दोवें चरण परसीए ओस कमलापात, जो पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जन भगतां दर मंगीए दात, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दाता इक अख्वाईआ। कलम कहे तलवार असीं आदि दीआं दोवें भैणां, भिन्नड़ी रैण दए गवाहीआ। उठ दर्शन करीए नैणां, नैणां देवी दए गवाहीआ। साडा इक्को दा साक सज्जण सैणा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस सब दा चुकाउणा लहिणा देणा, लेखे सब दे पूर कराईआ। ओह खेल खिलाए विच हिन्दवाइणा, हिन्दी बिन्दी इक समझाईआ। नी मेरे लेख ने कमलीए अग्गे उठा देणा चाँइना, चीन चैन नाल रहिण कोए ना पाईआ। फेर लेखा तक्क लै की बाल्मीक लिख्या विच रमायणा, रामा रामा दए गवाहीआ। की कृष्ण ने अर्जन नूं दस्सया बिना ज़बान तों कहिणा, शब्द अनादी नाद शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। तलवार कहे सुण कलम प्यारी सख़ी, सुखन दयां जणाईआ। उठ साहिब नूं तक्कीए अक्खीं, अक्खरां वाली मुके पढ़ाईआ। कुछ सेवा कर लै हथ्थीं, निव निव सीस झुकाईआ। ओह मालक अगम्म समर्थी, दाता धुरदरगाहीआ। तलवार कहे नी कलमे मैं ओसे दे सथ्थर लथ्थी, जो गोबिन्द यारड़ा इक हंढाईआ। ओसे दे कदमा ढट्ठी, जो ढट्ठयां लए उठाईआ। ओसे दे हुक्म विच फिरां नट्ठी, भज्जां वाहो दाहीआ। जिस लेख मुकाउणा तत अठी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध दा पर्दा दए चुकाईआ। हुण दोवें सलाह करीए इक्ट्ठी, मता इक पकाईआ। सदी चौधवीं जांदी टप्पी, भज्जे वाहो दाहीआ। अग्गे केहड़ी लिखणी पट्टी, पटने वाला की समझाईआ। तलवार कहे मैं सब नूं जावां फटी, फट्टड़ करां लोकाईआ। दोहां ने केहड़ी खटी खटी, सच दे समझाईआ। कलम कहे मैं प्रभू दे प्यार विच रची, मस्ती विच हस्ती तक्कां बेपरवाहीआ। मेरा लेखा नानक धार जाणे जुग छत्ती, छतीसा बतीसा देवे माण वड्याईआ। जो सब दा मालक कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तलवार कहे मेरा गोबिन्द डंक वजाया फ़ती, फ़ातिहा सब दा जगत पढ़ाईआ। जिस विच फ़र्क रहे ना रती, रत्न अमोलक हीरे गुरमुख दयां समझाईआ। अज्ज दी कथा कहाणी याद रखीं, संदेसयां विच सुणाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सूरा समर्थी, जिस दी महिमा अकथना अकथी, कथना कथ ना कोए समझाईआ।
४ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा गज्जण सिँघ दे गृह
जै जै कार करन त्रै लोअ, त्रैगण माया ख़ुशीआं ढोले गाईआ। शब्द अगम्मड़ा सुण के सो, हँ ब्रह्म ख़ुशी बणाईआ। त्रैगुण धार जोती होई लोअ, ब्रह्मण्ड खण्ड रुशनाईआ। शब्दी शब्द निरगुण निरगुण इक दे दो, दो दा रूप इक वटाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। सच स्वामी मालक अगम्मा प्रगट हो, होका देवे चाँईं चाँईंआ। जिस सब दा सब कुछ लैणा खोह, अवतार पैग़म्बर गुर भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दे चरण कँवल हरिजन साचा जाए छोह, छोहर बांके दए वड्याईआ। कूड़ कुड़यारा मेट के मोह, मुहब्बत आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी इक अख्वाईआ। जै जैकार करन ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड ख़ुशी बणाईआ। जिस दा खेल जेरज अंड, सो स्वामी वेख वखाईआ। जिस सृष्टी करनी खण्ड खण्ड, नव नव आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत दुहागण नार तक्कणी रंड, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जन भगतां जिस नाम निधाना देणा वंड, वस्त अमुल्ल अतुल्ल वरताईआ। सच प्रकाश नूरी चाढ़्हे चन्द, चन्द चांदना करे रुशनाईआ। जन्म कर्म दा कटे फंद, फाँसी राय धर्म ना कोए लटकाईआ। अंगीकार करे आपणे अंग, ज्यों नानक अंगद अंग समाईआ। जिस दी सिफ्त वड्याई होवे ना बत्ती दन्द, सो दयावान गुसाँईंआ। हरिजन रहिण ना देवे भागां मंद, भाग सब दा झोली पाईआ। दूई द्वैती भरमां ढाह के कंध, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। साचे मन्दिर अन्दर लँघ, पलँघ रंगीला सेज सुहाईआ। जिथ्थे तूं मेरा मैं तेरा इक्को छन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। जै जै जैकार करन त्रैलोक, त्रैभवण धनी दिती वड्याईआ। जिस दा इक नाम निधाना सच सलोक, सोहला धुर दा दए सुणाईआ। जिस विच हुक्म अगम्मा कोई ना सके रोक, रुकमणी राधा कृष्ण गया समझाईआ। परम पुरख दी धार अगम्मी जोत, वरन गोत तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दी कलयुग अन्तिम सब ने रखणी ओट, ओड़क इक्को होवे धुर दा माहीआ। जिस जीव जंत तक्कणे कोटी कोट, अणगिणत गिणती आपणे हथ्थ रखाईआ। ओह शब्द नगारे ला के चोट, चोटी चढ़ के भगतां वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस नूं समझ सके कोई ना सोच, सोच समझ विच कदे ना आईआ। ओह सब दी आशा
मनसा पूरी करे लोच, लोचण नैण भगतां आप खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को होवे बहुत, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। जै जैकार करन पैग़म्बर गुर अवतार, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे पुकार, कूक कूक रहे सुणाईआ। देवत सुर गण गंधरव बिन रसना रहे उच्चार, किन्नर यशप आपणा राग अल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ख़ुशी बणावण आपणी धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। लख चुरासी होए हुशियार, चारे खाणी नैण उठाईआ। चारे बाणी करे विचार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग दृढ़ाईआ। जल थल महीअल टिल्ले पर्वत समुंद सागर बिन कदमा बणे नचार, भज्जण वाहो दाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखण नैण उग्घाड़, बिन नैणां नैण तकाईआ। कलयुग कूड़ा चारों कुण्ट मारे धाड़, धाड़वी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। जै जैकार करन जीव जंत, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। जै जैकार करन साध सन्त, सूफ़ी फ़कीर रहे सुणाईआ। जै जैकार करे मनुआ मंत, मन मनसा नाल मिलाईआ। जै जैकार करे शब्द अनादी पंडत, बोध अगाधे ढोले गाईआ। जै जैकार करन देव दंत, देव देवा रसना बिन रहे सुणाईआ। जै जैकार करन जुगा जुगन्त, आदि अन्त वज्जदी रहे वधाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार श्री भगवन्त, भगवन हो के खेल खिलाईआ। नाम निधाना नौजवाना देवे अगम्मा मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जन भगतां मेट के अन्तष्करन विच्चों चिन्नत, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। सच प्यार दी बख्श के हिम्मत, हौसले दीन दुनी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे जाणे धर्म धार दी अनडिट्ठड़ी सिम्मत, जिस दी दिशा समझ किसे ना आईआ।
४ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा भाग सिँघ दे गृह
जै जैकार करन पृथ्मी आकाश, पृथ्म प्रभ दा नाम ध्याईआ। मण्डल मण्डप ख़ुशीआं वाली पावण रास, नच्चण टप्पण कुद्दण चाँईं चाँईंआ। की खेल करे पुरख अबिनाश, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा निरगुण नूर जोत प्रकाश, दो जहानां डगमगाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, तृष्ना वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस नूं सीस झुकाउंदे शंकर उतों कैलाश, कलधारी आपणी कल वरताईआ। ओह वेखणहारा खेल तमाश, जुग जुग आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सगला संग बणाईआ। जै जैकार करन विष्न ब्रह्मा शिव इन्द, इन्द्रासण निव निव लागण पाईंआ। की खेल करे गुणी गहिन्द, गहर गवर आपणी दया कमाईआ। जन भगतां मेटे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोत प्रगटा के विच हिन्द, भारत भारद्वाज दी आसा पूर कराईआ। दीन दयाल बण बख्शिंद, बख्शिश रहमत आप कराईआ। जिस पूजा मिटाउणी पाहन लिंग, पाथर सीस ना कोए झुकाईआ। ओह दाता गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गवर गवरा इक अख्वाईआ। जो लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत जीउ पिण्ड, तन वजूदां फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। जै जैकार करन गगन गगनंतर, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। जिस साहिब दा इक्को मन्त्र, फ़ुरने सब दे वेख वखाईआ। जो सतिजुग धार बणाए बणतर, कलयुग कूड़ कुड़यार मिटाईआ। त्रैगुण माया बुझाए बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जन भगतां पर्दा खोल्हे निरन्तर, निज नैण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। जै जैकार करन जीव जंत जिज्ञासू, त्रैभवण धनी देवे वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी साचे मण्डल पावे रासू, रस्ता रहिबर इक समझाईआ। दीन दुनी दुक्खां रोगां पूंझ के आंसू, सति धर्म दए समझाईआ। लेखे लाए पवण स्वासू, साह साह आपणा नाम जपाईआ। लहिणा तक्के शंकर कैलाशू, कलाधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खिलाए लोकमातू, मातलोक आपणा हुक्म वरताईआ।
४ पोह शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड दुराहा ज़िला लुध्याणा गुरनाम कौर दे गृह
जै जैकार करन देवी देवा, देव आत्मा वज्जे वधाईआ। किरपा करे अबिनाशी करता वसणहारा धाम निहकेवा, निहचल धाम वड्याईआ। जन भगतां पवित्र करे रसना जिह्वा, नाम निधाना रस चखाईआ। भेव खुल्हा के अलख अभेवा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। सच प्यार दा दे के मेवा, अमृत रस दए चखाईआ। लेखे लगावे जन्म कर्म दी सेवा, सेवक हो के होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। जै जैकार करन देवत सुर, दर ठांडे सीस निवाईआ। राह तक्कण अनन्द अनन्द पुर, जिस अनन्द विच्चों अनन्द सब नूं दए वरताईआ। ओह गृह सुहञ्जणा धुर, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जिस धारों अवतार पैग़म्बर गुर आवण तुर, तुरीआ
तों परे नाद धुन करन शनवाईआ। जो कलयुग मेटे अंधेरा घोर, घोरी हो के वेख वखाईआ। लहिणा देणा वेखे ठग्ग चोर, चारों कुण्ट पर्दा दए चुकाईआ। मनुआ मन तक्के शोर, छोहर बांका वेख वखाईआ। जिस दा खेल अवर दा और, अवर आपणा हुक्म सुणाईआ। तिस स्वामी अग्गे किसे दा नहीं ज़ोर, जोरू ज़र सारे सीस निवाईआ। ओह लख चुरासी पकड़न वाला डोर, डोरी तन्द शब्दी गंढ पवाईआ। तिस स्वामी अन्तरजामी दी सब नूं लोड़, लुड़ींदा साजण जो अख्वाईआ। सो श्री भगवन्ता आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता लोकमात आया दौड़, भज्जया वाहो दाहीआ। जिस मानव रस वेखणा मिट्ठा कौड़, चुरासी विच्चों ध्यान लगाईआ। जिस दी याद विच याद होवे ब्रह्मण गौड़, पारब्रह्म प्रभ आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा जगत रस मिट्ठा कौड़, कूड़ कुड़त्तण तक्के बेपरवाहीआ।