पुस्तकालयभाग २३

५ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार धीरपुर दिल्ली-९ विखे रात नूं

पंचम पोह कहे मेरा इक्को दाता, दयावान दीन अख्वाईआ। जो आदि जुगादी पित माता, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस ख़ुशीआं विच मैनूं दिती दाता, अगम्म अथाह वरताईआ। कलयुग वेख अंधेरी राता, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जन भगतां नाल जोड़ के नाता, प्यार मुहब्बत विच बंधाईआ। सतिजुग सति कर्म उपजा के साता, सति दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। पंज पोह कहे मेरे उत्ते किरपा कीती निरँकार, निरवैर होया सहाईआ। निगाह मार एकँकार, अकल कलधारी वेख वखाईआ। भगत सुहेले दे अधार, मेहर नज़र उठाईआ। लोकमात पा सार, होया आप सहाईआ। नींह रख हरि भगत दवार, बीस यारां दिती वड्याईआ। मैं निव निव करां निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पंचम पोह कहे मेरा लेखा नाल श्री भगवान, भगवन दए वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं गावां गाण, ढोले बेपरवाहीआ। तूं मालक नौजवान, दाता इक अख्वाईआ। धन्न भाग मोहे दिता दान, वस्त अनमुल्ल वरताईआ। हरि भगत दवार कर परवान, मेहर नज़र नाल तकाईआ। जगत दा बणा निशान, चार वरन समझाईआ। सतिजुग कर प्रधान, सति सतिवादी होया सहाईआ। मैं वेख्या धुर दा काहन, रामा अगम्म अथाहीआ। नूर नुराना मेहरवान, महबूब बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पोह कहे मैं दस्सां नाल प्यार, पंचम रंग रंगाईआ। मेरा लेखा लहिणा नाल सच्ची सरकार, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो नित लए अवतार, नवित आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर पार, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। चरण छुहा दिल्ली

दरबार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं ख़ुशीआं विच जावां बलिहार, निव निव लागां पाईंआ। जिस खेल कीती अपार, अपरम्पर दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पोह कहे मैं पंचम मीता, सच दयां सुणाईआ। पुरख अबिनाशी जगत जग दी बदले रीता, रीतीवान इक अख्वाईआ। लेखा जाण हस्त कीटा, ऊचां नीचां भेव चुकाईआ। खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ , जिस दा भाणा लग्गे मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पोह कहे मैं ख़ुशीआं गावां छन्द, ढोले राग दृढ़ाईआ। मेरे अन्तर आया अनन्द, अनन्द विच समाईआ। मेरा साहिब सदा बख्शंद, मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस आपणी धार दी धार बदल दिता पलँघ, दिशा दिशा नाल वटाईआ। लैहंदयों चढ़दे जाए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जगत जहान दी वेखे कंध, चार दीवारी खोज खुजाईआ। निगाह मारे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वर दाता इक अख्वाईआ। पलँघ कहे मेरा बदल गया पासा, पासा दीन दुनी उलटाईआ। मैनूं ख़ुशीआं विच आवे हासा, हस्स हस्स दयां वखाईआ। की खेल करे पुरख अबिनाशा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दी जगत धार पैणी रासा, मण्डल मण्डप करे रुशनाईआ। सम्बल कर के वासा, खेल खेले धुरदरगाहीआ। लहिणा जाणे पृथ्मी आकाशा, मण्डल मण्डपां पर्दा लाहीआ। मैनूं देण आया भरवासा, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। शंकर हिलाउण आया उतों कैलाशा, कलि कल्की आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सिंघासण कहे मैं बदल गया लोकमात, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा लहिणा देणा बातन बात, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। मैनूं माण वड्याई मिली पंचम पोह दी रात, सम्मत शहिनशाही नौ नाल मिलाईआ। मैं लेखे वेखणे ज़ात पात, दीनां मज़्हबां फोल फुलाईआ। मैं हलूणा देणा कायनात, नव सत्त दयां हिलाईआ। मैं दक्खण पहाड़ मारनी झात, लैहंदा चढ़दा अक्ख उठाईआ। शब्द संदेशा देणा पात, बिन पत्रका देणा समझाईआ। कलयुग कूड़ा टुटणा नात, साजण रहिण कोए ना पाईआ। मेरा लेखा वेखणा लोकमात, परलोक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पलँघ कहे मैं दस्सां ख़ुशीआं वाला खेल, ख़ुशख़बरी दयां जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द आपे गुरु बणया आपे चेल, आप आपणा रूप बदलाईआ। जोत धार शब्दी होया मेल, मेल मिलावा होया चाँईं चाँईंआ। सुहञ्जणा धाम सुहा निवेल, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सिंघासण

कहे गोबिन्द मैनूं बदल के खेल कीती नवीं, नौ खण्ड ध्यान लगाईआ। कोल सद्द बवन्जा कवी, संदेशा दिता सुणाईआ। प्रेमीओ मैनूं भेव गा के दस्सो कुछ अवतार चव्ही, चवगुण ध्यान लगाईआ। अक्खरां वाली अक्खरां नाल पावो सही, सहिज सहिज सहिज सुणाईआ। नाले भेव खोल्हो क्यों सतिगुर अर्जन बैठा उत्ते तत्ती तवी, ततां तत जलाईआ। मेहरवान दी तुक अगम्मी किसे ना गवी, गाइन कर ना कोए सुणाईआ। फेर गोबिन्द ने अक्खर हिन्दसा लिख के ढई, ढईआ दिता वखाईआ। इस दे वास्ते कुछ देणा कही, कहि के देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी खेल बणाईआ। सिंघासण कहे गोबिन्द ने कीता इशारा बवन्जा, बावन धार समझाईआ। नाले सज्जे हथ्थ दा वखा के पंजा, पंजा इक्को मुट्ठ बणाईआ। फेर हलूण के आपणा मंजा, हुलारा दिता लगाईआ। फेर वक्त सुहञ्जणा तक्क के चंगा, चंगी तरह जणाईआ। इशारा दिता शिव जी आपणी धार लै के आ जा गंगा, गंगोत्री नाल मिलाईआ। तेरी जटा जूट दी खेल वेखां निशंगा, निशान धुर दा नाल मिलाईआ। फेर मुक्खों किहा बवन्जा तुसीं गावो छन्दा, इक्को राग सुणाईआ। पुरख अकाल दी वड्याई करनी नाल बत्ती दन्दा, दूसर सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द किहा बवन्जा कवी मेरे लिखारी, लिखणहार वड्याईआ। फड़ कलमां सारे करो तैयारी, प्रेम नाल समझाईआ। तुसीं लेखा लिखो ओस दा जेहड़ा निहकलंक अवतारी, अवतर बेपरवाहीआ। जो कलि कल्की होवे भेव पाए ना कोए नर नारी, नर हरि आपणी खेल खिलाईआ। अमाम अमामां बण सिक्दारी, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। तुसीं अक्ल बुद्धी विच ओस दी महिमा लिखो नाल प्यारी, प्रेम नाल सुणाईआ। नाले दो हथ्थां दी मार के ताड़ी, तड़ी नाल जणाईआ। आपणी आशा तक्को नाड़ी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। भेव खोल्हो जोत निरँकारी, जो निरवैर इक अख्वाईआ। जो सब दा परवरदिग़ारी, पारब्रह्म धुरदरगाहीआ। उस दा इक्को नाम लिखो लिखो नाल हुशियारी, होश आपणी आप बणाईआ। जिस दे विच चार जुग दी विद्या आ जाए सारी, लेखा अवर रहे ना राईआ। उहदा भेव दस्सो वसे केहड़ी दवारी, आसण कवण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बवन्जा कवीआं कलमां हथ्थ फड़ीआं, दस्त दस्त उठाईआ। मन दीआं आशा बुद्धी दे विच वड़ीआं, भज्जीआं वाहो दाहीआ। मंज़ल मंज़ल दी पौड़ी चढ़ीआं, अक्ल दा पन्ध मुकाईआ। नवां दवारयां दे कन्ढ्ढे खड़ीआं, वेखण नैण उठाईआ। अग्गे कविता लिखीआं बड़ीआं, सिफ्तां विच सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। कलमां कहिण सुणो कवी बवन्जा धार, धर्मी ओ दयां सुणाईआ। तुसीं कातब बड़े लिखार, लिखणहार इक अख्वाईआ। तुसीं

बैठे गोबिन्द दे दरबार, सचखण्ड डेरा लाईआ। ओह योद्धा बड़ा बलकार, सूरबीर इक अख्वाईआ। तुहाडा तोड़न लग्गा हँकार, बिध आपणी आप बणाईआ। तुहानूं पता नहीं ओह कौण कलि कल्की अवतार, की आपणी कल वरताईआ। जो रूप रंग रेख तों बाहर, जिस नूं वेखण कोए ना पाईआ। ओह नूर नुराना जोत उज्यार, शाह सुल्ताना धुरदरगाहीआ। उस दी पावे कोए ना सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। तुसीं की लिखो उस दा विसथार, किस बिध दयो जणाईआ। तुहाडी बुद्धी तुहाडी आशा लिखणहार, अनुभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। नाले रो के कीती पुकार, कलमां रहीआं सुणाईआ। बावन दा लहिणा लओ विचार, विचर के दयां दृढ़ाईआ। बावन अक्खरी पाओ सार, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द फेर कहे मेरे कवी ओह लिखो निराला अक्खर, कलम शाही नाल रलाईआ। सब दे हन्झू डिग्गे अथ्थर, नैणां नीर वहाईआ। साडे हिरदे हो गए पत्थर, समझ किछ ना आईआ। गोबिन्द ने किहा जे तुसीं नहीं लिखदे मैं अन्तिम लथ्थांगा उस दे सथ्थर, यारड़ा सेज हंढाईआ। वसेरा फेर होए ना वक्खर, इक्को घर बणाईआ। एह मेरा अख़ीरी संदेशा ते हुक्म वाला पत्र, पत्रका नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा ओह तीजी वेर लिखारीओ लिख दयो लेख, बवन्जा आपणी ख़ुशी बणाईआ। लेखा दस्सो ओह केहड़ा धरे भेस, एसे उत्ते ख़ुशी बणाईआ। किस बिध कलयुग बदले रेख, ·षीआं मुनीआं वेख वखाईआ। जे तुसीं मेरे कवी ते तुसीं दस्सो किस तरह संग होवेगा दस दशमेश, आपणा साथ बणाईआ। किस बिध इक्ट्ठा रहे हमेश, हम साजण रूप बणाईआ। कलयुग कूड़ मेटे कलेश, कलि कल्की वेस वटाईआ। नाले लेखा दस्सो सम्बल देस, की उस दी गणित गणाईआ। किस बिध लहिणा देणा चुकाए मुल्ला शेख़, सदी चौधवीं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। झट बवन्जा कवीआं अक्खां मीटीआं, अन्तर ध्यान लगाईआ। गिणन लग्गे गीटीआं, मन मनसा नाल वड्याईआ। तक्कण लग्गे हस्त कीटीआ, कीट कीटां खोज खुजाईआ। बोलण लग्गे प्यार दी गीतीआं, बिन रसना जिह्वा हलाईआ। अन्दरों समझ ना आवे की उस दीआं होवण कीतीआं, की आपणी कल वरताईआ। प्यार विच वट्टण कचीचीआं, ग़ुस्सा नेड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच खेल आप खिलाईआ। बवन्जा कवी इक दूजे नूं करन इशारे, अक्ख विंगी टेडी कराईआ। किस बिध प्रगट होवे निहकलंक अवतारे, आपणा वेस वटाईआ। की शब्द देवे हुलारे, मेहरवान मेहर नज़र टिकाईआ। सारे उतों सिर रहे मारे, सज्जे

खब्बे हिलाईआ। बिना गोबिन्द तों उस दी पाए कोई ना सारे, साडी चले ना कोए चतुराईआ। साडी कलम सानूं कहि कहि पुकारे, कूक कूक सुणाईआ। तुसीं इक्को वार कहि दयो गोबिन्द तेरा अन्त ना पारावारे, बेअन्त तेरी (वड्याईआ)। ज्यों भावे त्यों सानूं लाउणा किनारे, आपणी दया कमाईआ। असीं लिखण तों लेख तेरे चरणां विच हारे, हिरदयों दईए सुणाईआ। गोबिन्द ने फेर दित्ते इशारे, पंजा आपणा आप उठाईआ। नाले सीने तों वस्त्र फाड़े, जोश नाल लई अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बवन्जा कवी उठ के करन अरदास, निव निव सीस झुकाईआ। साडी बेनन्ती सतिगुर तेरे पास, चरण कँवल सरनाईआ। सानूं भेव खोल्ह दे ख़ास, ख़ालस मंग मंगाईआ। कवण दवारे कल्की करे निवास, पर्दा दे चुकाईआ। किस बिध नूर होवे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरे कवी बवन्जा प्यारे, प्यारयो दयां जणाईआ। उहदे खेल जगत तों न्यारे, निराकार निरँकार आप कराईआ। ओह प्रगट होवे विच संसारे, सम्बल आपणा आसण लाईआ। उहदे लेखे लहिणे चार जुग तों बाहरे, चार जुग दे शास्त्रां तों बाहर पढ़ाईआ। ओह वेखे विगसे सब दी पावे सारे, ज़िमीं असमान दो जहान वेख वखाईआ। उस दा लेखा लिखण तों बाहरे, बाहरहाल सुणन कोए ना पाईआ। जो भेव अभेदा खोल्हे अगम्म अपारे, बोध अगाध दृढ़ाईआ। उस दे हुक्म वरतणे सारे, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस दे सहारे, सहायक नायक इक अख्वाईआ। उस नूं डण्डावत बन्दना सजदे करन निमस्कारे, निव निव सीस निवाईआ। ओह प्रगट होवे आपणी धारे, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सम्बल वस आपणे चुबारे, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। मेरा खेल होवे अपारे, तन वजूदां नाल सुहाईआ। शब्द गुरु बण मारां ललकारे, दो जहान सुणाईआ। जो पंजे दित्ते इशारे, पंजां फेर लवां उठाईआ। ओह मेरे पंज बणनगे लिखारे, पंजे उँगलां पंजां कलमां नाल वड्याईआ। बवन्जा कवीओ एह मेरी किरपा ओह सुहणगे पुरख अकाल दे चरण दवारे, दूसरी ओट ना कोए रखाईआ। कुछ व्याहे ते कुछ होणगे कुँवारे, गोबिन्द ने लेखा दिता सुणाईआ। मैं आवांगा फेर ज़रूर दुबारे, दोहरी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा कवीओ एह होणे भगत लिखार, लेखा पुरख अकाल लिखाईआ। जिस दा सति सच होवे दरबार, दर दवारा इक वड्याईआ। उहदा लेखा दीन दुनी तों होवे बाहर, मज़्हबां रंग ना कोए रंगाईआ। इक्को नाम कलमा शब्द होवे जैकार, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को महल्ल अटल होवे मुनार, आसण सिंघासण इक वखाईआ। इक्को लेख

होवे दातार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्को वेखणहार होए करतार, कुदरत दा कादर धुरदरगाहीआ। उस दिवस सुहाउणा सी पंज पोह विच संसार, सोहणी खिलत खिलाईआ। कवीओ मेरा फेर लग्गेगा दिल्ली विच दरबार, दिलबर हो के वेख वखाईआ। उन्हां पंजां दे गल विच पा देवांगा आपणी हथ्थीं इक इक हार, हिरदयां दी अन्दरों करां सफ़ाईआ। फिर जिधर जावांगा गुरमुखां नूं लाउंदा जावांगा पार, फड़ फड़ बाहों गले लगाईआ। दीन दुनी नूं देंदा जावांगा हुलार, हलूणयां नाल उठाईआ। गुरसिक्खां वखाउंदा जावांगा दीदार, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। आपणा वेस करां अपार, समझ सके कोए ना राईआ। अष्टभुज दा कर्ज़ा दयां उतार, चूड़ा लाल रंग छुहाईआ। लक्षमी पार्बती सरस्वती दी इच्छया पूरी करां विच संसार, आप आपणा वेस वटाईआ। अल्फ़ी पा के दरवेश होवां होवां परवरदिग़ार, सांझा यार अख्वाईआ। मेरा वेस अवल्लड़ा ना पुरख ना नार, चक्र चिहन् नज़र कोए ना आईआ। जगत धार दी तेड़ पहन सलवार, रूप अनोखा दयां वखाईआ। फेर तक्कां शंकर वाली धार, गंगा सीस जगदीश टिकाईआ। परी अरम्बा दयां हुलार, सुत्ती आप हलाईआ। चौदां लोक पावां सार, चौदां रत्न रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पलँघ कहे मैं आपणे टिकाणिउं गया बदल, बदली प्रभ ने दिती कराईआ। जिस इन्साफ़ करना अदल, अदालत इक लगाईआ। मेरी पूरी करे मंज़ल, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। फेर सब नूं वखावे अज़ल, जो कूके थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। बवन्जा कवीआं किहा गोबिन्द तेरी अनदृष्टी, दृष्ट विच ना आईआ। तूं लेखा जाणे सर्ब सृष्टी, श्रेष्ट तेरी वड्याईआ। तेरी जोत धार निरन्तर किसे ना दिसदी, वेखण कोए ना पाईआ। तेरी ओट अकाल इक दी, एकँकार सहाईआ। असीं धार बणे तेरी सिख दी, सिख्या विच समाईआ। साडी कलम लेख नहीं लिखदी, किस बिध आवे धुर दा माहीआ। एह काग़ज़ उत्ते नहीं टिकदी, शाही संग ना कोए रखाईआ। अग्गों रो रो के पिटदी, पटने वाल्या तैनूं रही सुणाईआ। मैं वणजारी इक चिट दी, आपणी हथ्थीं लिख के दे फड़ाईआ। नाले सिर कदमां दे विच सिट्टदी, निव निव सीस झुकाईआ। मैं वणजारी रहिणा नहीं पत्थर इट्ट दी, जंगल जूहां आसण मूल ना लाईआ। मैं खेल तक्कणी नित नित दी, नवित आपणा नैण उठाईआ। मैं सेवा ज़रूर करांगी ओस परमेश्वर पित दी, जो मालक धुरदरगाहीआ। मैं वणजारन बणांगी मनी सिँघ दे चित दी, चेतन हो के संग बणाईआ। नाले गोबिन्द दे चरणां विच लिटदी, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणी वार थित आपे मिथ दी, मिथ्या समझ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। कलम

कहे मैं मनी सिँघ नूं आख्या, बिन रसना बोल जणाईआ। मेरी सेवा लाई पुरख अबिनाश्या, हुक्म दिता दृढ़ाईआ। जो खेल करे साख्यात साख्या, सखा सुहेला धुरदरगाहीआ। नाले ख़ुशीआं विच निकलया हास्या, हस्स के दिता वखाईआ। ओस दे मण्डल दी तक्क लै रास्या, जो बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। जिस दा तेरे अन्दर प्यार दा वास्या, वसल देवे यार ख़ुदाईआ। जिस दा प्यार किसे नहीं नापया, पैमान्यां विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। मनी सिँघ कहे मैं की दस्सां मेरे अन्दर वज्जीआं हुज्जां, हलूणयां नाल जणाईआ। भेव दस्स के गुज्झा, मेरा पर्दा दिता उठाईआ। आपणे आउण दा समझा के मुद्दा, मुद्दत दे विछड़यां ल्या मिलाईआ। मेरे अन्दर प्रकाश होया उदा, जोत जोत नाल मिलाईआ। मैं वेख्या उत्ते वसुधा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल वखाईआ। मनी सिँघ कहे मैनूं सतिगुर शब्द ने दिता हुलारा, भेव दिता चुकाईआ। तूं होणा ख़बरदारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। पुरख अकाल ततां दा बण वणजारा, आपणा पर्दा बैठा पाईआ। तूं लिखणा लेख न्यारा, तैनूं रिहा सुणाईआ। तेरा कलम दा कलम नाल प्यारा, मुहब्बत मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। तुसीं उस नूं करना ज़ाहरा, जो ज़ाहर ज़हूर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। मनी सिँघ कहे मैं की दस्सां बात, बात दी बतंगढ़ दयां बणाईआ। मैनूं फड़ के हलूणयां आपणी रात, दूजी रात ना कोए वखाईआ। फेर दस्स के आपणी ज़ात, पर्दा दिता चुकाईआ। फेर दर्शन दे के साख्यात, बाल बाला रूप वटाईआ। घनकपुर कहि के मेरी मुकाई वाट, ततां अन्दर नज़री आईआ। मेरा ना दिवस रिहा ना प्रभात, सँध्या रूप ना कोए दरसाईआ। मैं जिधर वेखां मैनूं नज़र आवे कलम ते दवात, काग़ज़ ख़ाली सोभा पाईआ। जे सवां ते मेरा खुल्ह जाए कपाट, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। जे मैं चल्लां ते मेरी होर अग्गे वद्ध जाए वाट, पैंडा मुकण विच ना आईआ। जां निगाह मारी ते मैनूं पुरख अकाल दा दिसे हाट, सोहणा सोभा पाईआ। जे ग़ौर नाल तक्कां जोत दा प्रकाश, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जे फेर वेखां ते गोबिन्द होवे साथ, सोहणा रंग बणाईआ। पर मैनूं समझ ना आवे एह की खेल तमाश, कवण रिहा कराईआ। जे मैं स्वास लवां अन्दरों तूं मेरा मैं तेरा निकले आवाज़, अग्गे अवर ना कुछ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैनूं शब्द ने दिती घनघोर, हलूण हलूण हिलाईआ। मैनूं फड़ के राहे दिता तोर, तुरीआ दे नाल तुरत दिता मिलाईआ। मेरे अन्तर फ़ुरना फुरे प्रकाश होवे अंध घोर, नूर नुराना डगमगाईआ। जां वेखां ते वसे कोल, दूर दुराडा

पन्ध मुकाईआ। अनाद दा नादी वज्जे ढोल, बिन ढोलक छैणे खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सन्त मनी सिँघ कहे मैं लिख लिख थक्का, भेव कुछ ना पाईआ। मैनूं याद रहे कोई ना टप्पा, ना अक्खर कोई समझाईआ। मैं इरादयों हो गया पक्का, पक्की लई बणाईआ। मेरे पुरख अकाल दीन दयाल कुछ अगला दस्स दे पता, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। झट आवाज़ आई ख़बर सुणाई यका, वाहिद दिता दृढ़ाईआ। मनी सिंघा तैनूं जगावण दी दिती सता, सुत्तयां देणा उठाईआ। अग्गे होर वेख लै तैनूं समझावां रता, रती रती विच्चों दृढ़ाईआ। ओह तक्क लै मेरा प्यार दा अक्खर इक्को पप्पा, पप्पे दा पूरन होवे बेपरवाहीआ। जिस नूं इक्की वार उँगल नाल लिख गया सी नानक तपा, तपीश्रां तों बाहर लिखाईआ। ओस दा मेरे नाल मिल के चल्लणा रथा, जगत जहान फिरे चाँईं चाँईंआ। एह खेल करे पुरख समरथा, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नाले इशारा कीता मनी सिँघ खोल्ह लै अक्खां, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। मनी सिँघ कहे मैं खोल्हीआं अक्खीआं, नैण नैण विच्चों बदलाईआ। जिधर तक्कां भगत प्यारीआं दिसण सख़ीआँ, साजण रूप नज़री आईआ। कदे रोंदीआं ते कदे हस्सीआं, ख़ुशी ग़मी दोवें रंग बणाईआ। फेर तक्कया ते उन्हां दे गल प्रेम दीआं रस्सीआं, गंढां सके ना कोए खुल्हाईआ। जो प्रभू दे सथ्थर लथ्थीआं, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। चारों कुण्ट फिरन नस्सीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। जिन्हां वड्याई मिले लख लखीआं, करोड़ करोड़ी वेख वखाईआ। ओह पढ़ गईआं इक्को पट्टीआं, परम पुरख कीती पढ़ाईआ। पवित्र कर के काया मट्टीआं, दुरमति मैल धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ कहे मैं तक्कया नाल ध्यान, निज नेत्र ध्यान लगाईआ। मैनूं उपज्या इक ज्ञान, बुद्धी तों परे दिता समझाईआ। तेरा लेख जगत महान, लिख लिख दिता टिकाईआ। तैनूं फड़नगे राज राजान, जेलां विच मिले सज़ाईआ। फेर मिलांगा आण, आपणा पर्दा पाईआ। तूं गाउंदा रहिणा मेरा गाण, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरा अक्खर अक्खर करां परवान, लेखे विच रखाईआ। फेर नवां बणावां विधान, नव्याँ रंग रंगाईआ। सृष्टी विच हो प्रधान, आपणा आप प्रगटाईआ। जेहड़ा शब्द तैनूं संदेशे देवे आण, चोरी चोरी हुक्म सुणाईआ। ओस नूं लोकमात करां परवान, आपणी गंढ पवाईआ। औह तक्क लै बीसवीं सदी दा निशान, बीस बीसा हो के रिहा दृढ़ाईआ। पूरन विच मेरी पूरन जोत जगे महान, बिना पूरन तों पूरन नज़र कोए ना आईआ। आपे गोपी बणांगा आपे बणांगा काहन, आपे सीता राम रूप दरसाईआ। आप रसूल बणांगा आप बणां अमाम, एह मेरी बेपरवाहीआ।

आपे मन्त्र होवां सतिनाम, आपे सतिगुर शब्द वड्याईआ। पर्दा लाह के डंक वजावां जगत जहान, ओहला रहिण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। मनी सिँघ किहा मेरे सतिगुर तूं बड़ा शरारती, मैं शरअ नाल जणाईआ। मैं लेख लिखण वाला इबारती, सिफ्तां नाल वड्याईआ। तूं जुग जुग लोकमात बणे तजारती, सौदे मज़्हबां वाले कराईआ। तेरी खेल पता नहीं पुरख नार दी, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं इक्को गल्ल याद ओह गोबिन्द वाले यार दी, जो तेरा सथ्थर गया हंढाईआ। पर मैं झगड़ा नहीं करदा मैं फेर खेल वेखणी नहीं चाहुंदा तेरी तलवार दी, पुरख अकाल हो के खण्डे हथ्थां विच फड़ आईआ। मैं इक मंग मंगदा तेरी खेल होवे हुक्म सच्ची सरकार दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरी हुक्म हकूमत होवे शाहो भूप निरँकार दी, शहिनशाह दो जहान सीस निवाईआ। मेरी कलम ने लेख लिख्या आशा पूरी करनी दिल्ली दरबार दी, सच नाल जणाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं सब नूं वाजां होवे मारदी, मरदी मरदी करे हाल दुहाईआ। दुहाई सुण लै वे मेरया मालका चार यार दी, हज़रत आपणे नाल मिलाईआ। ओस वेले घड़ी होवे ना कोए तकरार दी, झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तूं आपणी सनद वेखणी इकरार दी, वाइदे कौल तक्कणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच भेव आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मनी सिँघ जेलख़ाने, विच बिराज्या, आपणा आसण दो वेरां इक रात बदलाईआ। कदे संवे ते कदे जागया, कदे पासा लए बदलाईआ। कदे रोवे नाल वैरागया, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कदे उठ उठ फिरे भागया, अन्दरे अन्दर कदम टिकाईआ। कदे उच्ची उच्ची मारे आवाज्या, आ जा मेरे साचे माहीआ। नाले गायण गावे मेरे शाहो भूप राज्या, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जे आ गिओ देस माज्झया, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। क्यों मेरी नहीं रखदा लाज्या, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आउणा भागया। सन्त मनी सिँघ उठ उठ वेखे, दहि दिशा अक्ख उठाईआ। मैं जिस दा लिखदा लेखे, ओह किथे मेरा माहीआ। ओह मैनूं मिल जा भुल्ल भुलेखे, आपणा फेरा पाईआ। मेरा हिरदा तैनूं चेते, चेतन हो के रिहा सुणाईआ। तूं साहिब नेतन नेते, नेरन नेर अख्वाईआ। मेरया प्रीतमा मेरे तेरे नाल सौहरे पेके, दूजा घर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। झट शब्द आया धुर दा, सहिज नाल सुणाईआ। सन्ता उठ वेख हाल अनन्दपुर दा, पुत्तरा दयां समझाईआ। हौसला वेख लै गोबिन्द गुर दा, जो सब कुछ रिहा तजाईआ। अग्गे जांदा मूल ना मुड़दा, हुक्म मन्ने चाँईं चाँईंआ। सरसे विच वेख लै रुढ़दा, धन दौलत बेपरवाहीआ। सारे कहिण

वक्त आ गया थुड़ दा, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। उस वेले गोबिन्द ने प्रशाद वन्डया सी गुड़ दा, गुरसिख गुड़ ल्याउण वाल्या चरणां विच देणा टिकाईआ। नाले हस्स के किहा मेरा बेड़ा नहीं कोई रुढ़दा, जो रुढ़या सो सचखण्ड विच जाईआ। मेरा मेला सदा धुर दा, अधविचकार ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। मनी सिँघ वेख लै सरसे दा कन्ढ्ढा, सर सर ध्यान लगाईआ। पाणी वेख लै ठण्डा, पवण हुलारे रही खाईआ। ख़ाली दिसदा पुरी अनन्दा, चार दीवारीआं रोवण मारन धाहींआ। विछड़दा जाए बन्दे नाल बन्दा, गुरसिख गुरसिक्खां नालों पल्लू छुडाईआ। चारों कुण्ट अंधेरा अन्धा, बादल घनघोर शनवाईआ। गोबिन्द ख़ुशीआं विच भुआवे खण्डा, चारों कुण्ट घुंमाईआ। एह भाणा पुरख अकाल संधा, जिस सँध्या वेले घर दिता छुडाईआ। फेर पैरां तों हो के नंगा, नच्चया टप्पया चाँईं चाँईंआ। फेर लेख वेख्या की धुर दा लिख्या संदा, संनद की रखाईआ। गोबिन्द तेरे बिना कलयुग दा पैंडा नहीं मुक्कणा लम्मा, लम्मी गल्ल ना कोए समझाईआ। नाले हलूण के सज्जा कंधा, पुरख अकाल दिता हिलाईआ। गोबिन्द जेहड़ा लेख लिख्या इशारयां वाला कवी बवन्जा, बावन धार सुणाईआ। उहदे उत्ते ला के आपणा पंजा, सरसे विच देणा टिकाईआ। फेर नेत्र नीर वहा के रो पई शंकर वाली गंगा, बौहड़ी बौहड़ी तेरी दुहाईआ। नाच नच्च के वखाया परी अरम्बा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द किहा मनी सिंघा घबरावीं ना। ताने मिहणे होर सुणावीं ना। शेर सिँघ नूं आप शेर बण डरावीं ना। तेरे उत्ते कीती मेहर, तूं बाहर कढावीं ना। तेरे वास्ते होई देर, तूं आपणी आसा मूल चुकावीं ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हिम्मत हौसला मूल ढाहवीं ना। मनी सिँघ सुण लै मन्नया, ममता देणी तजाईआ। लाडले मेरे चन्नया, चन्द देवां समझाईआ। तूं मातलोक विच्चों जाणां भन्नया, भज्जणा वाहो दाहीआ। जिस गगन रहाया बिना थंम्हिआ, तेरा होए आप सहाईआ। तूं सुणना शब्द बिन कन्या, कायनात विच दृढ़ाईआ। मेरा खेल अगम्म अगम्मया, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। मनी सिँघ पंज पोह दी रात तेरी लँघणी दिसदी औखी, सम्मत उन्नी सौ अठारां ईसवी दए गवाहीआ। मनी सिँघ किहा तेरे हुक्म दी धार सौखी, सहिज नाल देणी समझाईआ। मैं कोई पढ़या नहीं पोथी, पुस्तकां हथ्थ उठाईआ। मेरी बुद्ध होण ना देवीं थोथी, निर्मल लैणी आप कराईआ। मैनूं आपणे प्यार विच्चों कदे ना रोकीं, अग्गे हो ना कदे अटकाईआ। मैनूं दस्सदे सच सलोकी, सोहला दे समझाईआ। किस बिध तेरी प्रगट होवे जोत जोती, जोती जाते देणा समझाईआ। झट

शब्द ने पिट्ठ ते मारी सोटी, जोर नाल लगाईआ। फेर ठुकरा के चोटी, हुलारयां विच हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। शब्द सतिगुर किहा मनी सिँघ वेख लै धुर दी जोत प्रकाश, प्रकाश दयां वखाईआ। वक्त सुहञ्जणा तक्क लै ख़ास, दिवस रैण रंग रंगाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान होवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। सम्बल करे सच निवास, आसण सिंघासण इक लगाईआ। धुर संदेसा देवे बिन रसन स्वास, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। मनी सिँघ किहा मैं नहीं जाणदा की होवे तेरा वेस, की अवल्लड़ी खेल खिलाईआ। मैनूं दस्स दे आपणा देस, गृह मन्दिर दे वखाईआ। जिथ्थे वसे नर नरेश, आपणा डेरा लाईआ। सदा रहे हमेश, सच सिंघासण सोभा पाईआ। जो मैं प्यार विच लिख्या लेख, ओहदा पर्दा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। झट मनी सिँघ उठ के चारों कुण्ट गया भौं, भावनी अन्दरे अन्दर रखाईआ। बिना सुत्तयां गया सौं, नैण नैणां विच छुपाईआ। नाले बेनन्ती करे मैनूं तेरे नाल गौं, ओट तेरी इक रखाईआ। सच दस्स दे की खेल करेंगा सम्मत शहिनशाही विच नौं, निरँकार देणा दृढ़ाईआ। की भाग लगाएं यमुना किनारा थाओं, जिथ्थे निशान आया लगाईआ। की भगतां पकड़े बाहों, आपणी दया कमाईआ। की गुरमुखां होए पिता मांओं, पुरख अकाल गोद टिकाईआ। की ग़रीब निमाणयां देवें छाउं, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दस्स किस बिध दीन दुनी नूं लाएं दाओ, आपणा आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द किहा, मैं खेल खिलावांगा। जोती जाता वेस वटावांगा। सम्बल देस इक सुहावांगा। नर नरेश आप अख्वावांगा। कलयुग कल कलेश मिटावांगा। मुल्ला शेख़ वेख वखावांगा। देस परदेस रंग रंगावांगा। विष्न महेष आप उठावांगा। लेखा जाण सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल रलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमावांगा। दीन दयाल इक अख्वावांगा। गुरमुख लाल आप उठावांगा। सम्मत शहिनशाही नौ वेख वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा पर्दा लाहवांगा। साचा पर्दा आपणा लाहवांगा। मनी सिँघ तेरी आसा पूर करावांगा। दिल्ली दरबार चरण छुहावांगा। जगत सिंघासण आप बदलावांगा। ज़िमीं असमानां हाहाकार करावांगा। दो जहानां वेख विखावांगा। गुण निधानां नाउँ धरावांगा। निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। पूरन ब्रह्म इक समझावांगा। पंचम पोह वड वडयावांगा। भगत सुहेले गोद टिकावांगा। गुर

चेले जोड़ जुड़ावांगा। जुग जन्म दे विछड़े मोड़ ल्यावांगा। जे पिच्छे रह गई थोड़, अग्गे पूर करावांगा। मेरे बिन कोए होए ना ब्राह्मण गौड़, पूत सपूता ना कोए अख्वावांगा। कलि कल्की हो के जावां बौहड़, निहकलंका रूप दरसावांगा। अमाम अमाम दी पूरी करां लोड़, आसा सब दी वेख विखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। पंचम पोह कहे जन भगतो मैं ख़ुशीआं वाला चढ़या, चढ़दे लैहंदे ध्यान लगाईआ। मैं तुहाडा कर्म दा निरअक्खर पढ़या, अक्खरां दिता तजाईआ। जो सच प्रीती विच जड़या, प्रीतम आपणे रंग रंगाईआ। जो तुहाडे गृह दवारे खड़्हया, सन्मुख सोभा पाईआ। जो वसया भगत दवरया, इक्को घर सुहाईआ। ओस दा शब्द सुण लओ खरया, खरे खोट्टयां दए सुणाईआ। जो चरण लग्गया सो तरया, तारनहार दया कमाईआ। गुरमुख कदे ना मरया, मर जीवत रूप बदलाईआ। तुहाडा मानस बूटा प्यार नाल कीता हरया, अन्त सुक कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। पंज पोह कहे औह कूकदे हारां वाले फुल्ल, फुल्ल फुल के आपणा आप वखाईआ। जन भगतो साडे बोलण वाले नहीं बुल्ह, रसना नज़र कोए ना आईआ। असीं तुहाडे नाल मिल के हो गए तुहाडे तुल, इक्को तराजू प्रभ ने दिता टिकाईआ। असीं सच दस्सीए तुसीं कदे नहीं जाणां भुल्ल, भुल्ल विच कदे ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों एस ज़िंदगी दा नहीं कोई मुल्ल, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। जन भगतो तुहाडा दीपक कदे नहीं होणा गुल, रोशनी करे थांउँ थाँईंआ तुहाडा बूटा कदे नहीं जाणां हुल्ल, सतिगुर फल नाम रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। पंज पोह कहे गंगा नेत्र रोवे करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। मैं जटा जूट दी धार, धरनी धरत धवल धौल भज्जां वाहो दाहीआ। मैं नित नवित राह तक्कां ओस मुरार, जो मुरारीआं दए वड्याईआ। जिस दी चरण छोह नाल सब दा बेड़ा हो जाए पार, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। मैं उस दे हाज़र हो दरबार, निव निव लागां पाईंआ। जिथ्थे भगत सुहेले दित्ते तार, मेरा लहिणा ओहनां नाल मिलाईआ। मैं जुग जुग ख़िदमतगार, ख़ादम हो के तेरी सेव कमाईआ। परी अरम्बा कहे मैं बिना कदम तों नचार, नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। तूं शब्द धार गोबिन्द सच्ची सरकार, शहिनशाही इक अख्वाईआ। बवन्जा कवी आशा विच्चों आपणी ख़ाहिश रहे उच्चार, बिन रसना रस जणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले एकँकार, इक इकल्ले तेरी वड्याईआ। जे तूं पंजां तन पवाए हार, हिरदे अन्तर करी सफ़ाईआ। जन्म मरन तों कढ्ढ के बाहर, आपणे रंग रंगाईआ। तेरे दर ते फ़र्क नहीं कोई पुरख नार, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा आत्म इक अधार, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। जन भगतां पाउणी सार,

सन्ता होणा सहाईआ। गुरमुखां देणा तार, गुरसिक्खां गोद उठाईआ। मंग मंगी दिल्ली दरबार, दर दरवाज़े सीस झुकाईआ। जिथ्थे शाह सुल्ताना होणा भिखार, भिख्या मंगण वाहो दाहीआ। राज राजान तक्कण आण दीदार, नेत्र लोचन दर्शन पाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा होणा विच संसार, सुहञ्जणी रुत सोभा पाईआ। तीजे तीजे तीजे दिन तेरा मेला होया करेगा मिलण वाल्यां अपर अपार, पहलों मिलण कोए ना पाईआ। नौ नौं वार धूढ़ लाया करनगे मस्तक छार, भगत दवार दए गवाहीआ। अल्फ़ी वाल्या फेर तूं अलिफ़ ये दे हरफ़ां तों होवेंगा बाहर, तेरी सिफ्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा सहाईआ। नारद कहे भगतो सोहणिओ मैं बड़ीआं सुणीआं ख़बरां, तुहाडे सज्जे खब्बे अग्गे पिच्छे बहि के ध्यान लगाईआ। मैं आवाज़ां सुणीआं शेर बब्बरां, जो भबकां विच्चों भबक रहे लगाईआ। मैं ख़ुशीआं वेखीआं जगत टब्बरां, घराने कुनबे फोल फुलाईआ। सच पुछो एह किसे किसे दीआं आसां पूरीआं करदा सधरां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बाकी सृष्टी वेखो फिरे वांग डंगरां, पशू ढोर भज्जण वाहो दाहीआ। एह हथ्थ कदे नहीं आउंदा मसीतां मन्दिरां, मट्ठां डेरा कदे ना लाईआ। एह जदों मिल्या, मिल्या भगतां दे अन्दरां, अन्दर बहि के आपणा दरस दिखाईआ। जदों किरपा करे ते ओदों तोड़े जन्दरा, बिना कुंजी तों कुंजी लए लगाईआ। नारद कहे मैं गल्ल नहीं आखणी एह प्रभू बड़ा चन्द्रा, जदों जी चाहे चण्डालां नूं दए तराईआ। कई विचारे मर जांदे विच कुन्दरां ते खण्डरां, पहाड़ां उत्ते आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। नारद कहे जन भगतो प्रभू बड़ा करदा लल्ला पोपा, लल्लीआं वाले पाल सिँघ दा कुछ लेखा नज़री आईआ। जिस दा हिसाब कीता उँगलां उत्ते पोटा पोटा, बिन लेखयां लेखा गणित गणाईआ। मैं सच दस्सां उहदा विछड़न वाला सी इक पोता, छोटा काका दर्शन सिँघ दा नज़री आईआ। ओस दे पिच्छे पंज पोह नूं आप आ गया दे के होका, हरिजन आपणे नाल रखाईआ। नाले विहार कीता ते नाले भगत दा स्वार दिता मौका, मेहर नज़र इक उठाईआ। ओसे दे प्यार विच लाल रंग दा चूड़ा पाया ते कीता आपणा शौका, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं ख़ुशीआं विच इक मार दयो ताली, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। तुहानूं तुहाडा सतिगुरु ख़ुशी दे देवे बाहली, बहुती आपणी दया कमाईआ। पर याद रखिओ जिन्हां दे बच्चे एस साल विछड़े ओह करयो ना काहली, अग्गे वास्ते भगतां दे घर भगत फेर देवे प्रगटाईआ। होर फल लगाए पाल सिँघ दे नाल दूजे पाल सिँघ दी डाली, मैहिल सिँघ दे नाल महल फेर दए वसाईआ। एह खेल अवल्लड़ी जिस दी घाल गुरमुखां ने घाली, जगत

समझ किसे ना आईआ। बचन सिँघ दीपक रख के विच थाली, थलां तों बाहर ध्यान लगाईआ। जिस दी लक्षमण सिँघ नूं लाली, लाली विच्चों लाल आपणे लेखे लाईआ। बृद्ध अवस्था उस दी सुरत आपे लए संभाली, सम्बल दा मालक हो के दया कमाईआ। जन भगतो तुहाडा फल सोहणा लग्गा काया डाली, टहिणी टहिणी आप महकाईआ। तुसां प्रभ दे बणना की सवाली, बिना सवाल तों तुहाडी झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। पंज पोह कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ नैण, अक्खीआं वाले आपणीआं अक्खां नाल रलाईआ। तुहाडा सब दा इक्को साक इक्को सज्जण इक्को सैण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना नार कन्त तों बाकी सारे भाई भैण, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ। धर्म दी धार सच दा वहिण, तुसां जगत देणा वहाईआ। उँगलां कर कर सारे तुहानूं कहिण, इन्हां दा इक्को पिता इक्को माईआ। जेहड़ा पिछले लेखे आया देण, देवणहार बण गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। पंज पोह कहे जन भगतो प्रभ नूं हिरदयों जाओ झुक, हारदिक मिले वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा पढ़ो तुक, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै देणी सुणाईआ। अगला पैंडा सब दा जाए मुक्क, पाँधी रहिण कोए ना पाईआ। ख़ुशी दा वक्त सुहञ्जणा तुहाडे पवित्र होए मुख, रसना जिह्वा मिली वड्याईआ। जन भगतो तुहाडे अन्तर सदा रहे सुख, दु:ख दर्द दा डेरा ढाहीआ। जगत तृष्ना मेटे भुक्ख, तामश दए मिटाईआ। पंज पोह कहे मैं ख़ुशीआं विच कहां उठ, सब नूं दयां सुणाईआ। भगत भगवान भगवान भगत दी इक्को बज्झी रहे मुट्ठ, पंजा सके ना कोए खुल्हाईआ। तुहाडी सोहँञणी होवे रुत्त, रुतड़ी इक्को घर महकाईआ। तुसीं इक साहिब दे लाडले पुत्त, जो पिता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा इक वखाईआ। पंज पोह कहे जन भगतो मेरी मंज़ूर करो निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। तुसीं आए दिल्ली दरबार, दरगाह साची दा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द दी अगम्मी चल्ली धार, धरनी धरत धवल धौल सोभा पाईआ। सब दा मेला नाल इक करतार, कुदरत दा कादर दए वड्याईआ। दर आयां नूं दोहां हथ्थां दा सीस ते देवे प्यार, प्यार नाल आपणी गोद टिकाईआ। चरण धूढ़ बख्श के छार, मस्तक टिक्के दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल करे अपर अपार, अपरम्पर आपणे विच्चों प्रगटाईआ।