६ पोह शहिनशाही सम्मत नौ नज़ीबाबाद शहर विखे
सतिगुर शब्द सदा इकबाल, सिँघ इकबाल दए वड्याईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध बेपरवाहीआ। जो वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस दे भगत सुहेले गुरमुख सज्जण मीत लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, मेल मलाए सहिज सुभाईआ। आपे मुरीदां पुछणहारा हाल, हरि मुर्शद धुरदरगाहीआ। नाम निधान दे सच्चा धन माल, अतोट अतुट आप वरताईआ। जन्म कर्म दी पूरी करे घाल, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। हरिजन साचिआं आप करे संभाल, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। जिस दे हुक्म विच काल माहकाल, राय धर्म सीस निवाईआ। चित्रगुप्त लेखे रिहा वखाल, राय धर्म धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार फल लगाए गुरमुखां डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित अवल्लड़ी चाल, चाल निराली अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दाता गुणी गहिन्द, गहर गवर इक अख्वाईआ। लेखा जाणां जीउ पिण्ड, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जन भगत अमृत धार वहावां सागर सिन्ध, बूँद स्वांती कँवल नाभी आप टपकाईआ। मन मनसा कूड़ी मेट के चिन्द, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, मेहरवान बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। मेरा नाम निधाना अगम्मी गीत, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। काया काअबा सुहा के मन्दिर मसीत, गुरदवार इक दृढ़ाईआ। निरगुण धार वस के चीत, चेतन सुरती दयां कराईआ। मन मनसा कर के पतित पुनीत, पतित पावन हो के वेख वखाईआ। कूड़ कुकर्म दी मेट के लीक, मार्ग इक्को इक समझाईआ। सति सतिवादी हो के करां तस्दीक, शहादत नाम निधाना नाल भुगताईआ। गुरमुख हरिजन बणा धर्म धार अज़ीज़, मेहर नज़र नाल तराईआ। सच दवार बख्श तमीज, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। मेरा लहिणा देणा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड पर्दा दयां चुकाईआ। मेरा नाम निधाना अगम्मी नाद, धुन आत्म राग जणाईआ। जन भगतां अन्दर हो विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा भेव चुकाईआ। नूर नुराना भेव खुल्हावां वाहिद, यक आपणी कार कमाईआ। सति वस्त दे के दाद, दौलत धर्म धार जणाईआ। त्रैगुण माया बुझा के आग, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। अन्तर आत्म दे वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। सोई सुरती जावे जाग, शब्द हलूणे आप उठाईआ।
मनसा मन रहे ना काग, दुरमति मैल धुआईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां मारे आवाज़, सतिगुर शब्द हथ्थ वड्याईआ। एथे ओथे दो जहानां रखे लाज, पारब्रह्म ब्रह्म मेल मिलाए चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म साचा करे काज, करनी करता आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणहार बंस सरबंस, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। हरिजन गुरमुख वेखां हँस, काग रूप नज़र कोए ना आईआ। मिले वड्याई विच्चों सहँस, सहँसर मुख शेष दए गवाहीआ। मनुआ माण रहे ना कंस, हँकार विकार दए चुकाईआ। एका नाम जणा के मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा पर्दा लाहीआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। गुरमुखां रहे कोई ना चिन्त, आलस निंद्रा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे अज्ज दिवस दिहाढ़ा छे पोह, सुदी वदी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां परम पुरख आत्म धार बख्शे मोह, मुहब्बत कूड़ी दीन दुनी गंवाईआ। घर स्वामी निज नेत्र लोचन बख्शे लो, लोयण आपणा इक खुल्हाईआ। अमृत रस बूँद स्वांती देवे चो, कँवल नाभी आप उलटाईआ। पंच विकारी भय विच रखे गिरोह, सिर सके ना कोए उठाईआ। दुरमति मैल मन मति साफ़ करे धो, उज्जल आप कराईआ। हउँमे हंगता लए खोह, निवण सु अक्खर इक समझाईआ। अन्दरों भेव चुकाए दो, दुतीआ रहिण कोए ना पाईआ। पर्दा लाह के रूप दरसाए सो, सो पुरख निरँजण नज़री आईआ। हरि पुरख निरँजण आपे हो, एकँकार होए सहाईआ। आदि निरँजण करके लोअ, अबिनाशी करता पर्दा दए चुकाईआ। श्री भगवान सति सरूपी जाए छोह, पारब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा लेखा धर्म प्यार दा, जुग जुग रीती चली आईआ। मेरा खेल तेई अवतार दा, हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद रूप बदलाईआ। मेरा खेल नानक निरगुण सरगुण धार दा, जोती जाता डगमगाईआ। मेरा वेस गोबिन्द सिँघ सूरबीर सांझे यार दा, यारड़ा सथ्थर इक हंढाईआ। मेरा लेखा भगत सुहेले गुरमुख नित नवित तारदा, तारनहार दिती वड्याईआ। कलयुग खेल तक्कणा अंध अंध्यार दा, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। भेव दस्सां बेसुमार दा, जिस दी गणित ना कोए गिणाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले सतिजुग त्रेता द्वापर आया तारदा, कलयुग अन्त हो सहाईआ। घाटा पूरा करना सतिगुर शब्द इकबाल सिँघ परिवार दा, इकबाल आपणे नाल मिलाईआ। ओह वणजारा होवे तेरे सचखण्ड दरबार दा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तेरा रूप अनूपा शाहो भूप
नज़र आवे नर निरँकार दा, जोती जाता डगमगाईआ। तेरा खेल अवल्ला दिसे परवरदिग़ार दा, सांझे यार तेरी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक भगतां घर बाहर दा, अन्दर बाहर तेरी सरनाईआ। तूं डुब्बदे पत्थर पाहन तारदा, जुग जुग तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तूं आदि जुगादि बेअन्त, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। तूं स्वामी धुर दा कन्त, कन्तूल इक अख्वाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, लख चुरासी वेख वखाईआ। तेरा आदि जुगादि नाम अगम्मा मंत, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। मैं दर ठांडे तेरे होया मंगत, भिखारी हो के झोली डाहीआ। सच प्रीती चाढ़्ह दे आपणी रंगत, रंग चलूल इक रंगाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणे लेखे पाउणी सारी संगत, जो बैठे सोभा पाईआ। सब दी इक्को ख़ाहिश ते इक्को मिन्नत, इक्को वार सीस निवाईआ। चुरासी रहे किसे ना चिन्त, यम की फाँस ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा कर दे प्रभ, परम पुरख तेरी सरनाईआ। भगत सुहेले तारदे सरब, सर्ब व्यापी वेख वखाईआ। जन्म लैणा पए ना फेर किसे गर्भ, नव अठारां ना अग्न तपाईआ। सब दी आत्म करनी सरद, अमृत रस चुआईआ। कलयुग कूड़ कूड़यारी वज्जे किसे ना करद, कातिल मक्तूल ना रूप दरसाईआ। वड्डयां छोटयां वंडणा दर्द, दुखियां आपणे गले लगाईआ। मासूम बचया दा होण ना देवीं हर्ज, सिर विधवा हथ्थ टिकाईआ। ग़रीबां पालणा तेरा फ़र्ज़, आप होणा मात सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू तेरे गुरसिख नन्हे निक्के बच्चे, बचपन सब दा वेख वखाईआ। तन माटी भाण्डे तक्क लै कच्चे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाईआ। सच प्रीत जोड़ लै नत्ते, नाता आत्म परमात्म बणाईआ। तेरे प्रेम विच सारे रहिण रत्ते, रत्न अमोलक हीरे दे समझाईआ। तेरे नाम दा जैकारा बोल के फ़तिह, फ़ातिहा करन कूड़ क्रिया हल्काईआ। सब दे लेखे पाउणे आपणे खते, ख़ातमा कूड़ी क्रिया देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। छे पोह कहे मैं आया लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। पुरख अकाले देणी दात, दीन दयाल दया कमाईआ। जन भगतां चरण प्रीत बख्शणा नात, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। प्यार मुहब्बत धूढ़ी बख्शणी ख़ाक, मस्तक नाम रमाईआ। कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब जन्म तक्कणा माथ, लेखा अवर रहे ना राईआ। तूं सर्ब कला समराथ, देवणहार इक गुसाँईंआ। सगल वसूरे जाइण लाथ, जो दर्शन तेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। छे पोह कहे प्रभू मैं मंगां अगम्मी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जन भगतां कट भुक्ख नंग, आत्म अन्तर दे भराईआ। सच स्वामी बख्श अनन्द, अन्तरजामी वेख वखाईआ। धुन नाद अगम्मी वजा मृदंग, अनुरागी राग दृढ़ाईआ। दर्शन देणा काया मन्दिर अन्दर (लँघ), नव दवार दा पन्ध चुकाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, जिस दी पावा चूल बणत ना कोए बणाईआ। जिस दा नाम निधाना श्री भगवाना वज्जे इक्को मृदंग, मर्द मर्दाने देणा वजाईआ। तेरा प्रकाश होवे बिना सूर्या चन्द, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा नूर करना रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। छे पोह कहे प्रभू जन भगतां अन्तर वेख ख़ाहिश, अन्तष्करन फोल फुलाईआ। सति सच दी करनी दस्स तलाश, तन खोजण चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म तेरी तक्कण रास, बिन गोपी काहन ख़ुशी बणाईआ। रसना गायण स्वास स्वास, साह साह विच समाईआ। हउँमे दुखड़ा करना नास, हंगता देणी मटाईआ। निरगुण धार वसणा पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को होवे प्रकाश, अंध अंधेर रहे ना राईआ। हरिजन बणा के आपणे दास, वास्ता धर्म धार जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। सच रंग रंग स्वामी, हरि करते बेपरवाह। मालक ख़ालक अन्तरजामी, अलख अगोचर अगम्म अथाह। आदि जुगादि सदा नेहकामी, सति पुरख निरँजण बेपरवाह। सच बेनन्ती एका मानी, दर ठांडे सीस दिता निवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरिजन होणा आप सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल धुर दा सज्जण, सज्जण गुरमुख आप बणाईआ। चरण धूढ़ करा के मजन, दुरमति मैल धुआईआ। जुग जुग हरिजन प्रेमी आए लभ्भण, भज्जे वाहो दाहीआ। वेस वटाए गोपाल मधन, मध सूधन धुरदरगाहीआ। जिस दे डंक दमामे वज्जण, दो जहान करे रुशनाईआ। ओह गुरमुखां नेत्र पा के अंझन, निज नैण करे रुशनाईआ। लोकमात आए पर्दे कज्जण, नाम दुशाला हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे ख़ुशीआं वाला त्योहार, दयोहारी ख़ुशी मनाईआ। छे पोह करे निमस्कार, निव निव सीस झुकाईआ। प्रभ दर मंगे बण भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। इक्को रंग रंगा दे वड्डा छोटा विच परिवार, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। मूर्ख बुद्धी रहे ना कोए गंवार, स्वच्छ सरूप देणा समझाईआ। मेल मिलाउणा गोबिन्द मीता सतिगुर गोबिन्द चरण दवार, सिँघ सिंघ तेरी सरनाईआ। तुध बिन दूजा नज़र कोई ना आवे विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न
ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। तूं भगत सुहेला इक इकेला एकँकार, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सति सतिवादी परवरदिग़ार सांझे यार नूर अलाह बेपरवाह एकँकार, इक इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे
लंगर दी चार दीवारी दी नींह रखण तों पहलां
इक्की पोह कहे मैं आया पोह इकीसा, दो इक जिस दा ध्यान लगाईआ। मैनूं संदेसा दिता बीस बीसा, सरगुण ज़ीरो रूप समझाईआ। मैनूं इशारा कीता इक नौ उनीसा, बिन सैनत दिता दृढ़ाईआ। इक अट्ठ अठारां ख़ाली वखा के खीसा, हथेली हथेली नाल बदलाईआ। इक सत्त सतारां दस्स के आपणा पीसण पीसा, कूक कूक सुणाईआ। इक छे सोलह कहे मैं तेरीआं बदलदीआं वेखीआं रीतां, जुग जुग ध्यान लगाईआ। इक पंज पन्द्रां कहे मेरे अन्दरों निकलीआं चीकां, कूक कूक सुणाईआ। इक चार चौदां कहे तूं जन भगतां इक्कीआं इक्कीआं घरां कीतीआं तस्दीकां, शहादत शब्द वाली भुगताईआ। इक तिन्न तेरां कहे मैनूं तेरीआं उडीकां, जिस घर राज राजानां शाह सुल्तानां दिता भुलाईआ। इक दो बारां कहे मेरीआं पूरीआं करनीआं रीझां, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। इक इक यारां कहे मैं तेरे हुक्म दीआं सुणदा रिहा तरीकां, जो जुग चौकड़ी अवतार पैग़म्बरां गुरुआं गया सुणाईआ। इक ज़ीरो दस कहे मेरे भगवाना नौजवाना आपणा मार्ग दस्स दे सीधा, सिद्ध सादकां तों बाहर देणा समझाईआ। शहिनशाही सम्मत नौ वीह सौ धार तेरी तीह अगलीआं पिछलीआं मेट दे लीकां, लाईन ऐन आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। इक्की पोह कहे मेरी इक्को आशा अपार, सम्मत शहिनशाही नौ नाल मिलाईआ। नाल दस्सां प्यार, प्रीती प्रेम विच समझाईआ। अगला अलख दा विवहार, विवहारी आप जणाईआ। जो धर्म दा होवे लिखार, लिखारीआं लेखे विच रखाईआ। खेल सच्ची सरकार, दो इक नाल वड्याईआ। वेखे विगसे पावे सार, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे मेरी गोबिन्द ने रखी धार, धर्म नाल जणाईआ। बवन्जा कवीआं दा उधार, बावन दा लेखा नाल मिलाईआ। पंजां दा लहिणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी देण गवाहीआ।
लेख लेखणी करे पुकार, कलम कलमां तों बाहर सीस निवाईआ। किरपा करीं मेरे निरँकार, तेरे हथ वड्याईआ। तेरा बदलदा जांदा समां बदल जाणां विवहार, बदली होवे थांउँ थाँईंआ। मैं कूक के करां पुकार, ज़ोर ज़ोर नाल सुणाईआ। भगत भगवान दी धार होवे दीवार, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया जन भगतां अन्दरों कढ्ढणी बाहर, तन वजूद रहिण ना पाईआ। सति सच दा बख्श प्यार, देणी माण वड्याईआ। मैं अग्गे रहिवां जुग चार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग विच मैनूं इक्की फुट करेगी सारी सृष्टी दी सरकार, इक्की इक्की इक्की इक्की सौ फ़ुट आपणा चौगिर्द लवां बणाईआ। मेरे नौ भगत दवारे एस भगत दवारे दे होणगे बाहर, धरती एसे उत्ते सोभा पाईआ। जिन्हां दीआं चोटीआं उत्ते पूरन सिँघ दी भस्म चढ़ेगी खार, इक इक हड्डी उत्ते देणी टिकाईआ। एह वस्तूआं सांभ के रखणीआं पिच्छों संस्कार, जल भेंट ना कोए कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एसे दी होवे यादग़ार, याद याद विच्चों समझाईआ। एह ततां वाला शरीर सदा रहिणा नहीं संसार, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। जन भगत सज्जण मीत सुहणे नाल यार, यराने धर्म धार रखाईआ। एह खेल अगम्म अपार, हरि करता आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे जन भगतो मैं इक्को मंग मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। जे तुसीं आज्ञा देवो पूरन सिँघ दा सौणा छुडा देवां उतों पलँघ दा, सदा भगतां दे चरणां विच लेट के आपणा झट लँघाईआ। लंगर कहे मैं वी प्यासा इस दुनिया विच वरभण्ड दा, भंडी पा के दयां सुणाईआ। जन भगतो तुहाडे प्यार विच अज्ज तों पूरन सिँघ दा खाणा हो जाएगा इक डंग दा, दूजी वार अन्न मुख ना कदे लगाईआ। इक्की माघ तक्क एह खेल होणा निशंग दा, निस्चे नाल जणाईआ। गल वस्त्र फटा पुराणा पहनेगा वेस करे भुक्ख नंग दा, आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे एह गोबिन्द दिता संदेशा, शब्द धार जणाईआ। मेरा साहिब नर नरेशा, वड दाता धुरदरगाहीआ। जिस वसणा सम्बल देसा, आपणी ख़ुशी बणाईआ। अग्गे सदा रहे हमेशा, पिच्छे जन्म मरन विच ना आईआ। उहदा भगतां नाल ठेका, भगवन होए आप सहाईआ। सच प्रीत दी बख्शे टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे जन भगतो तुहाडीआं चढ़दीआं होवन कला, इकल्ले इकल्ले मिले वड्याईआ। तुहाडा वसदा रहे महल्ला, सद सतिगुर संग बणाईआ। तुहाडा लेखा बाहर जला थला, महीअल संग ना कोए जणाईआ। तुहाडा निहचल धाम अटला, अटल पदवी इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे भगतो अन्दर मार लओ झाती, नेत्र नैणां नैण वेख वखाईआ। सीना तक्क लओ आपणी छाती, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। तुहाडा प्रेमी पुरख अकाल कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा पूरन बणया साकी, जाम प्याले जगत प्याईआ। बेशक तन माटी वाला ख़ाकी, तन हड्ड मास नाड़ी सोभा पाईआ। अज्ज तों गुरमुखो तुहाडे नाल पिछली हेरा फेरी दी छड देवे चलाकी, अग्गे सच दा सच हुक्म रखाईआ। एह वक्त सुहञ्जणा जगत आया भगत दवार च तुहाडी होई गल बाती, बातन दयां जणाईआ। पूरब लेखे सब दे देवां बाकी, बकायदा आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। इक्की पोह कहे जन भगतो चार दीवारी दे चलो कोल, भगत दवारयों चाँईं चाँईंआ। लिखारीआं इक्की जैकारे देणे बोल, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। सुक्का टुकर रखणा कोल, कलम दी नोक देणी छुहाईआ। शस्त्रां अद्ध विच्चों फड़ के तोलणा तोल, हिस्सा इक्को वंड वंडाईआ। सवा पा आटा लैणा घोल, इट्टां चार नाल वखाईआ। दाइरा बन्न्ह के नौ फुट दा गोल, गोली ने मुख ते घूँगट लैणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। चार दीवार कहे मैं चौहवंनी, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मैं गोबिन्द दे चरणां दी धूढ़ बद्धी कन्नी, चमकौर दए गवाहीआ। मेरीआं नीहां हेठ रोटी रखणी खंनी खंनी, चारे वंड वंडाईआ। मैं भगतां भगती विच बणाउणा धनी, धनाढ देणे वखाईआ। मेरी आयू होणी लम्मी, लम्मे पै के लिखारी करन लिखाईआ। मैं अज्ज तों प्रभू दे घर विच जम्मी, मैनूं मिले माण वड्याईआ। गुरमुखो ना कोई हरख रहे ना ग़मी, चिन्ता अन्दरों देणी कढ्ढाईआ। तुहाडे सतिकार विच मेरी रीती चलणी नवीं, नवें युग दा ध्यान लगाईआ। तुहाडा प्रेम मेरी पूरी कर देवे कमी, घाटे पिछले पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनती अगम्मड़े इक मन्नी, मनसा पूरब नाल मिलाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल लंगर दी चार दीवारी दी नींह रखण समें
शहिनशाह जी ने गुट्ट विच्चों खून कढ्ढ के विहार कीता
विष्नूं कहे वाह मेरे भगवान, की भगवन तेरी बेपरवाहीआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा मैनूं बख्श्या दान, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं देंदा रिहा माण, नित नित आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त मैं हो
गया हैरान, हैरानी मेरे अन्दर छाईआ। मैं चारों कुण्ट मारां ध्यान, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं बलि दा लेखा भुल्लया नहीं विच जहान, सति सच नाल सुणाईआ। जिस दा अश्वमेध यग दा लेखा सम्मत शहिनशाही अट्ठ विच भगतां कोलों कराया आण, आप आपणी दया कमाईआ। इक्की पोह नूं क्यों ज़िमीं विच दब्बया मेरा अन्न अन्न अन्न जगत वाला पकवान, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मेरे नेत्र नैण शरमाण, अक्खीआं रोवण मारन धाहींआ। मैं संदेशा देवां दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ज़िमीं असमानां दयां दृढ़ाईआ। ब्रह्मे नूं कहां आह वेख मेरा निशान, शंकरा भज्जणा वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। विष्नूं कहे लिखारीओ क्यों छुहाई आपणी नोक, कलम दा लिख्या ना कोए मिटाईआ। मैनूं गोबिन्द दा याद इक सलोक, जो सोहला माछूवाड़े गया सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले मैनूं आपणी नहीं सोच, तेरी सोच विच आपणा बंस दिता लुटाईआ। आह वेख लै गोबिन्द सुत्ता माणदा मौज, सेज सूलां वाली हंढाईआ। पर याद रखीं मेरे बिना तेरी किसे नहीं करनी खोज, तैनूं वेखण वाला लोकमात नज़र कोए ना आईआ। मैं तेरा शब्द गुरु दोहां दा सांझा होवेगा चोज, चोजी प्रीतम इक्को रंग लैणा रंगाईआ। मैं विष्नूं दे सिर तों ओहला लाह के बोझ, लोकमात जन भगतां दयां वड्याईआ। मेरा आउणा नहीं कोई रोज़ रोज़, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा गोबिन्द दा नाम नज़र कोए ना आईआ। मेरा बुद्धी वाला नहीं बोध, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिज्ञासुआं वाला नहीं कोई जोग, जुगती जुगत ना कोए रखाईआ। संसारीआं वाला नहीं कोई भोग, रसना रस ना कोए चखाईआ। तैनूं मेरी मैनूं तेरी दोहां नूं इक्को जेही ओट, एसे कर के मैं आपणी ओट सिक्खां उत्ते रखाईआ। चार जुग दे आल्हणिउं डिगे बोट, दीनां मज़्हबां विच्चों फड़ के बाहर कढ्ढाईआ। बवन्जा लिखारीआं दी कवीआं दी पंजां दी धार लावे चोट, चोटी जड़ दा लेखा दए मुकाईआ। गढ़्ही चमकौर दी थाँ जन भगतो एह धर्म दा उसरना कोट, जिथ्थे अधर्मी रहिण कोए ना पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वरन बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ज़ात अज़ाती एथे सारे चुगणगे चोग, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को गृह सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक इक अख्वाईआ। तलवारां कहिण जन भगतो असीं सतिगुर गोबिन्द दी धार, धर्म दी रखीआ दईए समझाईआ। साडे प्यार विच झूजे ओह चार, चौथा जुग कलयुग जिन्हां दी दए गवाहीआ। ओह भुक्खे भुक्ख्यां दी भुक्ख गए निवार, दुखीआं दा दु:ख आपणी झोली पाईआ। उन्हां दी याद विच एह होवेगी चार दीवार, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा संग आप निभाईआ। विष्नूं कहे मेरीआं
मिन्नतां, पुरख अकाले मन्न। तेरे विच तोफ़ीकां हिम्मतां, साहिब स्वामी मेरा बेड़ा बन्न्ह, मैं वेखां चारे सिम्मतां, बौहड़ी किसे हथ्थ नहीं आउणा अन्न। फिरनी दरोही विच निन्दकां, जन भगतां तैनूं कहिणा धन्न धन्न, मैं तेरे चरण कँवलां विच चिमटां, मेरा संदेशा सुणना बिना कन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे रिहा हथ्थ बन्न्ह। विष्नूं कहे मेरी नमो नमो नमस्ते , डण्डावत बन्दना सजदयां तों बाहर सीस झुकाईआ। मैं जुग चौकड़ी तेरे वेखे रस्ते, जो निरगुण सरगुण दित्ते वखाईआ। मैं नाम कलमे तक्के सस्ते, जो अवतार पैग़म्बरां ख़ुमारीआं नाल जणाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे नस्सदे, भज्जे वाहो दाहीआ। ग्रन्थ शास्त्र पुराण मार्ग वेखे दस्सदे, अक्खर अक्खरां नाल समझाईआ। सूरबीर बहादर योद्धे तक्के रंगे नाल रत्त दे, रती रत जगत हथ्थ किसे ना आईआ। मैं जिज्ञासू भरे वेखे विचारां मन मति दे सतिगुर शब्द मत्त नज़र किसे ना आईआ। एह भेव अनोखा पुरख अकाले दस्स दे, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। की तेरे खेल होणे घट घट दे, घट निवासी देणा समझाईआ। उठ वेख अवतार पैग़म्बर सचखण्ड दवारयों सारे तक्कदे, बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे तेरा पुरख अकाले वक्खरा कनून, कायदा समझ कोए ना आईआ। तेरा सब तों निराला मज़मून, अक्खरां विच ना कोए पढ़ाईआ। तेरा जगत जहान तों निराला जनून, जल्वागर की तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा दास सेवक ममनून, चाकर हो के सीस निवाईआ। सच दस्स क्यों पूरन सिँघ दे सज्जे गुट्ट दा कढ्ढणा खून, इट्टां नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म देणा समझाईआ। पुरख अकाल किहा सुण विष्नूं सेवादार, तेरी सेवा मात वड्याईआ। तूं लख चुरासी दएं आहार, घर घर रिज़क पहुंचाईआ। पूरन जोत पूरन मेरी धार, पूरन पूरन विच समाईआ। जिस दे प्यार विच सतिकार विच कलयुग कूड़ा देणा निवार, कलकाती देणे खपाईआ। सतिजुग दा सति धर्म चला विवहार, आपणा राह समझाईआ। एस ख़ून बदले जन भगतां फड़नी पए ना कदे युद्ध विच तलवार, खण्डे खड़ग ना कोए उठाईआ। खांदयां पींदयां ख़ुशीआं विच दो जहानां कर जाए पार, लख चुरासी गेड़ा दए कटाईआ। जो इक वार भोजन छक्क के जाया करेगा विच्चों एस चार दीवार, उस दा जन्म मरन दा लेखा रहे ना राईआ। काल महाकाल राय धर्म चित्रगुप्त लाड़ी मौत सारे रहिणगे एस चार दीवार तों बाहर, छब्बी पोह नूं लेखा सारा दए समझाईआ। एह खेल धुर दा ते करे दीन दयाल, बिना पुरख अकाल तों दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा आपणा हुक्म वरताईआ। ख़ून कहे मैनूं छेती लओ कढ्ढ, इट्टां चारां नाल छुहाईआ।
मेरा निशाना सवा सवा फुट थल्ले देणा गड्ड, गाॅड नूं संदेशा देणा चाँईं चाँईंआ। मेरा प्रेम वाला लडाउणा लड, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जिस कारन तुहानूं भगतो ल्या सद्द, भगत दवारे वज्जी वधाईआ। इक्की पोह दी याद रहेगी विच जग, सम्मत शहिनशाही नौ नाल वड्याईआ। बेशक एह पूरन सिँघ दे शरीर दा ठूठा जाणां भज्ज, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। एथे सदा धर्म दा वज्जदा रहेगा नद्द, अनादी काल तों आदी रीती चली आईआ। भगत भगवान दी कदे ख़त्म नहीं हुन्दी यद, जुग जुग दोवें मिल के आपणी ख़ुशी बणाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा सुहावा सब दा होया अज्ज, लोकमात मिले वड्याईआ। लिखारीओ मूधे हो के सारयां दी कुटलता कलम दी नोक नाल दयो दब्ब, हिस्सा आपणा नाल पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत शरअ दी मेट के हद्द, मानस मानव मानुख इक्को ज़ाती आत्म धार इक्को रंग रंगाईआ।