पुस्तकालयभाग २३

२१ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल इन्द्र सिँघ दे नवित

विष्नूं कहे इक्की पोह नूं मेरी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरे साहिब सूरे सरबंग, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। मैं ख़ुशीआं विच वेखण आया तेरा रंग, रंग रंगीले धुर दे माहीआ। तेरे प्रेम प्यार दा वहिण वेखां गंग, गोबिन्द तेरा खेल नज़री आईआ। जे तूं खाणा खाणा इक इक डंग, मेरी तेरे अग्गे दुहाईआ। मेरी आशा पूरी फेर होवे जे तेरे लिखारी उठ के लिखण बिना टंग, दोवें टंगां ज़मीन उत्ते ना कोए छुहाईआ। नहीं ते अग्गे तों लिख्त कर दे बन्द, दर तेरे वास्ता पाईआ। विष्नूं कहे लिखारीओ छेती लिखिओ छन्द, कलम कलम नाल फिराईआ। विष्नूं कहे प्रभू तेरे भगतां कोल अनोखा ढंग, ढंगी सोहणे नज़री आईआ। मैं ख़ुशीआं नाल इन्हां नूं दस्सां निसंग, संग नज़र कोए ना आईआ। झट नारद पुज्ज गया ख़ाली वखाउंदा आपणा सिर दा गंज, सोहणा रिहा चमकाईआ। जन भगतो करयो मूल ना रंज, रंजश विच कदे ना आईआ। पिछला लेखा पिच्छे गया लँघ, अग्गे रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं प्रेम विच सतिगुर दी चढ़ जाओ उत्ते कंड, आपणा डेरा लाईआ। नाले हलूणा देवो कहो साहिब बख्शंद, तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। शंकर कहे प्रभू जे तेरा वक्खरा होणा विहार, दर तेरे सीस निवाईआ। मंगां मंग बण भिखार, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। तूं देवणहार दातार, दाता दानी धुरदरगाहीआ। तेरे लिखारी मुख विच कलमां लैण डार, दोवें हथ्थ सीस उत्ते टिकाईआ। हुण लिखो नाल प्यार, लाईन सिध्धी लैणी बणाईआ। मैं शंकर नूं वाजां

लवां मार, सहिज नाल लवां बुलाईआ। ब्रह्मे आ जा मेरे यार, यराना तेरा वेख वखाईआ। खेल तक्क सच्ची सरकार, की करता कार कमाईआ। मेरे ख़ाली करे भण्डार, भण्डारी हो के दयां दुहाईआ। मेरा अन्तष्करन करे पुकार, कूक कूक सुणाईआ। ब्रह्मा इशारा देवे नाल अधार, बिन सैनत रिहा जणाईआ। प्यार नाल सद्द लै तेई अवतार, पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। गुरुआं बोल जैकार, संदेशा देणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे प्रभू जे इक डंग खाणी रोटी, मेरी प्रेम नाल दुहाईआ। तेरे लिखारी सिध्धे हो जाण भार चोटी, दोवें पैर असमान वल्ल रखाईआ। आपणे हथ्थ विच फड़ लै सत्त रंग दी सोटी, पुट्ठे सिध्धे वेख वखाईआ। नाले निगाह मार लै निरगुण जोती, जोती जाते ध्यान लगाईआ। मेरी ख़ाहिश रहे ना सोती, सुत्तयां लैणा जगाईआ। तेरा खेल लोक परलोकी, दो जहान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। विष्नूं कहे मेरे अन्तर पैंदीआं घेरा, घुंमण घेरी विच दुहाईआ। मेरे साहिब कर दे मेहरा, मेहरवान दया कमाईआ। तेरा वक्त सुहञ्जणा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल सञ्झ सवेरा, दिवस रैण वड्याईआ। चौथे जुग दा वेखण आयों गेड़ा, आपणा फेरा पाईआ। मेरा पार लगा दे बेड़ा, होणा अन्त सहाईआ। मैं मंग मंगां हरि भगत दवार साचे खेड़ा, दर खड़ के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे प्रभू क्यों मेरीआं बदलें रीतीआं, मेहरवान होणा सहाईआ। जुग चौकड़ी केते बीतीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। खेलां बहु बिध कीतीआं, निरगुण सरगुण लै अंगड़ाईआ। खेल तक्के हस्त कीटीआं, रंग रंगाया चाँईं चाँईंआ। मेहरां बख्शीआं ठांडीआं सीतीआं, अग्नी तत बुझाईआ। जुग जुग लाईनां उलीकीआं, आपणा हुक्म वरताईआ। मेरी तेरे चरणां विच कोटन जुग आयू बीतीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं तेरा हुक्म सुण के अन्दरे अन्दर आउण कचीचीआं, ग़ुस्सा कर ना सकां राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। विष्नूं कहे मेरा भण्डार तेरा प्यार, प्रेम विच सीस निवाईआ। मैं तेरा शुकर गुज़ार, गुज़ारे विच आपणा झट लँघाईआ। तूं देवणहार दातार, दयावान अगम्म अथाहीआ। मैं झल्ल ना सकां तेरी मार, हुक्म हुक्म तेरा जणाईआ। तूं शाहो भूप सची सरकार, शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल मेरी निमस्कार, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। मेहरवान पाउणी सार, मेहर नज़र नाल तराईआ। मैं कूक के करां पुकार, लिखारीआं दयां सुणाईआ। अक्खां मीट के ख़ुशीआं नाल लेखा लिखणा वारो वार, वारता प्रेम वाली बणाईआ। मेरा साहिब साहिब निरँकार, निरवैर इक अख्वाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्नूं कहे मेरे साहिब पुरख समरथण, हरि करते तेरी सरनाईआ। लिखारी मुख चढ़दे वल्ल रखण, पासा लैणा बदलाईआ। आपणी आपणी किताब लैहंदी दिशा हथ्थ विच फड़ के लिखण, सिम्मत सिम्मत नाल बदलाईआ। पुरख अबिनाशी वसे चितण, जगत ठगौरी रहे ना राईआ। अन्दर ज्ञान दी पूरी करे इच्छन, निरिच्छत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे ब्रह्मे शिव मेरे साथीओ, सज्जणो लओ अंगड़ाईआ। इक प्यार दा बचन आखिओ, कहि कहि के देणा सुणाईआ। जे तूं आयों लोकमातिओ, मता आपणे नाल पकाईआ। भगतां देणा सगला साथिओ, साजण होणा आप सहाईआ। लिखाउणी अगम्मी गाथिओ, गहर गम्भीर पढ़ाईआ। लेखा बदलणा मस्तक माथिओ, असल असल नाल बदलाईआ। जन भगतां लेखा रहे ना अवतार पैग़म्बर गुर चाचिओ, पिता पुरख अकाल गोद टिकाईआ। तिन्ने मिल के इक्को अक्खर वाचिओ, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। सारे बण जाओ प्रभू दे काकिओ, कुल आपणी इक दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण जे तूं साहिब रिहों विच फ़ाकिओ, फ़ाके विच जगत दुहाईआ। तूं साडा लेखा तक्क लै सवा पा आटिओ, जो नीहां हेठ दबाईआ। जे तूं भोग ना लगावें ते भगतां किस तरह पूरा होवे घाटिओ, घट घट दे मालक तेरी ओट तकाईआ। तेरा अमृत धारा गोबिन्द वाला बाटिओ, आन बाट दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरा खेल बाज़ीगर नाटिओ, की स्वांगी आपणी कल वरताईआ। तूं मेहरवान अलखणा अलाखिओ, अलख अगोचर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। विष्नूं कहे प्रभू मेरे अन्दर पुराणीआं आशां, आशावंद हो के दयां जणाईआ। मेरीआं नव नौ चार दीआं ख़ाहिशां, ख़ालक दयां दृढ़ाईआ। तूं मेरा स्वामी स्वामी इक अबिनाशा, करता धुरदरगाहीआ। तेरा हर घट अन्दर वासा, गृह गृह रिहा समाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। वेखण आयों जगत तमाशा, एह तेरी बेपरवाहीआ। मण्डल मण्डप तेरी रासा, दो जहान ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। झट नारद आया विष्नूं कुछ गल्ल दस्स रसमी, आपणा भेव खुल्हाईआ। सुगंद खावें कि कसमी, सच नाल सुणाईआ। नाल रला लै आपणी लक्षमी, मिल के करो सलाहीआ। जिस दा लेखा उत्तर पूरब पश्चिम दक्खणी, चारे कूटां वेख वखाईआ। क्यों तेरी जूह करन लग्गा सक्खणी, भण्डारा भगतां हथ्थ फड़ाईआ। उस बिन पत किसे ना रखनी, अन्त होए ना कोए सहाईआ। तैनूं इक गल्ल दस्सणी, सहिज नाल समझाईआ। जेहड़ी गोबिन्द कीती बिना बचनी, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ।

जिस वेले मेरा माही आपणे घाट आवे पतणी, कन्ढ्ढी डेरा लाईआ। जगत जहान हद्द टप्पणी, दो जहानां पार कराईआ। जगत धार करनी सक्खणी, सुख़न सच सुणाईआ। चारों कुण्ट भुक्ख नंग नच्चणी, आपणा कदम उठाईआ। सृष्टी अग्नी वांग मच्चणी, त्रैगुण नाल जलाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां पैज रखणी, होए आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे विष्नूं विश्व दिआ मित्रा, सज्जणा दयां सुणाईआ। तेरे भण्डारे दा मैनूं फ़िकरा, फ़िकरमंद हो के दयां सुणाईआ। मैं बोलां नाल हिजरा, सदी चौधवीं संन हिजरी नाल मिलाईआ। मेरा बिना सीने तों फटदा जिगरा, जागीरदारा तैनूं दयां सुणाईआ। की खेल करे प्रभ पित्रा, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो आपणी धारों निकला, निरवैर अगम्म अथाहीआ। कुछ उस दे कोलों सिख लै, सिख्या सच समझाईआ। लिखारीआं कोलों ओस दा लेख लिख लै, जो लेखे रिहा लिखाईआ। मांगत हो के कुछ भिख लै, तेरी झोली देवे भराईआ। आपणी मिती मित्रा आपे मिथ लै, मिथ्या वेख लोकाईआ। सर सिर चरणां ते सिट लै, बिन सीस सीस झुकाईआ। एह धुर दे हुक्म दी चिट्ट लै, काला चिट्टे उत्ते पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे विष्न जी विश्व दा कर विचार, आप आपणा भेव चुकाईआ। दर ठांडे बण भिखार, भिखक हो के झोली डाहीआ। मेरा भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। जन भगतां रहे अधार, सिर सिर रिज़क सबाईआ। तूं करनेहार करतार, कुदरत दा मालक इक अख्वाईआ। मेरा पवित्र होए आहार, देणी माण वड्याईआ। मेरी बन्दना निमस्कार, डण्डावत विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे विष्नूं सुण मेरी निक्की जेही बात, बातन दयां जणाईआ। अज्ज इक्की पोह दी रात, सम्मत शहिनशाही नौ रंग रंगाईआ। सब नूं मिले दात, देवणहार गुसाँईंआ। भगतां भण्डारे दी भरे परात, पुरातन लेखा पूर कराईआ। तूं उठ के मार झात, बिन नैणां नैण तकाईआ। हरि भगत सुहेले साजण साक, सोहणे सोभा पाईआ। जिन्हां दा लेखा लोकमात, धरनी. धरत धवल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे शंकर विष्नूं नूं दे सलाह, ब्रह्मा नाल मिलाईआ। असीं सारे बणीए गवाह, गवाहशुध नाउँ प्रगटाईआ। जिस दा साचा लेखा होणा रवा, रवानगी पिछल्यां हथ्थ फड़ाईआ। उहदा बदलण वाला समां, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। जिस भेव चुकाउणा माटी चम्मा, चम दृष्टी भेव रहे ना राईआ। इक्को रंग रंगाए हरख सोग ग़मां, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। जिस लेखे लाउणा गोबिद वाला कन्ना, कायनात दा लहिणा पूर कराईआ।

उस नूं जे लिखारी कच्चा पक्का पका के खवावण इक मन्ना, मनसा तेरी पूर कराईआ। नाले याद कर लै ओह कौल इकरार जेहड़ा वायदा प्रभ ने कीता सी नाल धन्ना, धन्ने जट्ट गया समझाईआ। जिस वेले दी दुनी दा मेटण आया हद्द बन्ना, शरअ दा डेरा ढाहीआ। जोती नूर चढ़ा के चन्ना, चन्द चांदना दवां चमकाईआ। विष्नूं दा लेखा जाणां अन्ना, अन्न दाता हो के खोज खुजाईआ। खेल खेलां नाल भगत जनां, जन आपणी गंढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। विष्नूं कहे जन भगतो मेरी पूरी करयो सधर, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं तुहाडे प्रेम दी करां कदर, कदरां वाल्यो दयां जणाईआ। तुहाडे प्यार विच मेरा लहिणा जावे बदल, बदली तुसां देणी कराईआ। भगत दवारे विच होवे अदल, इन्साफ़ इक्को इक समझाईआ। मेरा चले ना कोए यतन, यथार्थ दयां सुणाईआ। जेहड़ा आया तुहाडी पैज रखण, ओह मेरा पुराणा धुर दा माहीआ। अज्ज मेरा भण्डारा कर के सक्खण, तुहाडे भण्डारे रिहा भराईआ। तुसीं उस दी याद विच मन्नणा बचन, सच दयां सुणाईआ। उहदी आदि दी आदि रचन, जुग जुग खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। नारद कहे प्रभू मैं तेरी सरन पर्दा, सच तेरी सरनाईआ। तेरा लेखा लहिंदयो होणा चढ़दा, चढ़दी कला वेख वखाईआ। एह लेखा चमकौर गढ़्ही गढ़्ह दा, पूर दिता कराईआ। मैं तेरे चरण कँवल फड़दा, तूं मालक धुर दा माहीआ। जिस भोग लगाया घर घर दा, जन भगतां दिती वड्याईआ। आप गंडा खा के शुकर करदा, ख़ुशीआं वेख वखाईआ। मैं निमाणा तेरा बरदा, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं मालक लख चुरासी घर दा, गृह गृह होएं सहाईआ। मैं भुक्खा प्यासा तेरे वर दा, वर देणा चाँईं चाँईंआ। तेरा रूप नरायण नर दा, नर हरि तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। नारद कहे विष्नूं तूं वी कर पुकार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। प्रभू किरपा कर अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। तेरा भोग लग्गे भगतां दे दरबार, भगवन होणा आप सहाईआ। ख़ाली भर भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। लिखारी तेरा प्रशादा करन तैयार, ख़ुशी ख़ुशीआं नाल बणाईआ। अज्ज दी रात बहुतिआं गुरसिक्खां नूं घर घर दर्शन आईं दिखाल, जाणां चाँईं चाँईंआ। तेरा धरती उत्ते बिस्तर होवे सुखाल, सोहणा रंग रंगाईआ। मेर दीनां दे दयाल, एह तेरी बेपरवाहीआ। मेरा इक्को इक सवाल, सवाली हो के मंग मंगाईआ। लिखारीओ तुसीं लिख के दस्सो ऐस साल किस किस दा होणा काल, की आपणी कल वरताईआ। नारद कहे भगतो सारे आखो प्रभू तूं आपे करीं संभाल, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्की पोह दिवस सुहञ्जणा सच प्रीती सब दी निभे नाल, विछोड़े विच

विछड़ कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्नूं देवे विश्व दा आपे दान, दाता दानी दया कमाईआ।

२२ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल हरिसंगत नवित रात नूं

सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी इक, इक इकल्ला खेल खिलाईआ। जुग जुग निरगुण सरगुण धार आवां दिख, जगत आपणा रूप बदलाईआ। सन्तां भगतां सूफ़ी फ़कीरां मिटावां तृख, त्रैगुण अतीता हो के दया कमाईआ। गुरमुखां गुरसिक्खां पावां भिख, चौथे दर दी वस्त आप वरताईआ। पंचम धार प्यार बणा के सिख, साची सिख्या इक समझाईआ। जगत शास्त्रां तों बाहर मेरा अक्खर निश, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं सब दी पुरी करां इच्छ, इच्छत वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरा धर्म दी धार नाल हिस्स, हिस्सा दो जहान रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी इक्को, एका एक वड्याईआ। मेरी सिख्या साची सिखो, सिख गुरु जगत ध्यान लगाईआ। मेरा धुर फ़रमाना लिखो, लेख लेखणी नाल वड्याईआ। मेरे उतों सब कुछ वारो विटो, कुरबान आपणा आप कराईआ। पुरख अकाला इक्को दस्सां पितो, पतिपरमेश्वर दयां समझाईआ। जो साचा करे हित्तो, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ओह लेखा जाणे आपणी थितो, जगत वार वंड ना कोए वंडाईआ। ओह मेहरवान प्रीतम मित्तो, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। उस दी याद रखणी चित्तो, चेतन हो के ध्यान लगाईआ। सच मुहब्बत करे हित्तो, हितकारी एका एक अगम्म अथाहीआ। जो वेस वटाए नित नवितो, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी एका, एकँकार दिती वड्याईआ। मेरी सारे रखदे टेका, टिक्के मस्तकां वाले मेरी ख़ाक रमाईआ। मैं वेखण विच जगत नेत्र निक्का, वड्डे तों वड्डा अगम्म अथाहीआ। मैं बणया नहीं किसे बूँद रित्ता, रक्त वंड ना कोए वंडाईआ। मैं जन्मयां नहीं वार थिता, घड़ी पल वेखण कोए ना पाईआ। मेरा आदि दा आदि इक्को पिता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस ने इक निशाना मिथा, मिथ्या कर जगत लोकाईआ। मेरी जुग जुग पूरी करदा इच्छा, निरिच्छत आपणी खेल खिलाईआ। सति सच दी पा के भिच्छा, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। नित नवित करे रिच्छा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं वसां उस दे विचा, आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल

आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी वाहिद, वाहवा मेरी वज्जदी रहे वधाईआ। मेरा जुग चौकड़ी सति सच दा अहिद, अहिदनामे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं हथ्थ फड़ाईआ। मैं निरगुण हो के वसां सदा अलहिद, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा खेल लेखे विच आवे कदे ना शायद, धुर दा हुक्म सति सच वरताईआ। मेरा अक्खरां नाल अक्खरां कीता मुआहिद, मवायदा इक्को नाल जणाईआ। मेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी सदा जायज़, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग विच सतिजुग करां राइज, राजनीतक आदि अन्त अख्वाईआ। मेरा खेल हुक्म दा माहिज, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। मैं किसे दा होया नहीं कदे मुथाइज़, झोली अग्गे किसे ना डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सतिगुर कहे मैं एका रूप एकँकार दा, अकल कल मेरी बेपरवाहीआ। जुग जुग जन भगत सुहेले तारदा, फड़ बाहों पार लँघाईआ। जन्म कर्म दे रोग निवारदा, दुक्खां दरदां डेरा ढाहीआ। साचे सन्तां वाजां मारदा, सुत्तयां लवां जगाईआ। मेरा खेल सच्ची सरकार दा, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। मैं भेव खोल्हां उस दातार दा, जो दाता अगम्म अथाहीआ। मैं सब दीआं करनीआं विचारदा, वेखां चाँईं चाँईंआ। मैं तन वजूद शृंगारदा, कोझयां कमल्यां दयां वड्याईआ। मैं खेल खिलावां पैग़म्बर गुर अवतार दा, अवतरी आपणा आप समझाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा वेखां संसार दा, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। मैं जुग जन्म दे विछड़े हरिजन साचे तारदा, तारनहार इक अख्वाईआ। जन भगतां जन्म मरन स्वारदा, मरन जन्म आपणे नाल बणाईआ। पूरब लेखे सर्ब विचारदा, अगले लेखे आपणे रंग रंगाईआ। हरि सन्त सुहेले जगत जंजाल विच्चों निकालदा, फड़ बाहों बाहर कढ्ढाईआ। मैं प्यासा शाह कंगाल दा, सब इक्को घर वसाईआ। जन भगतां जुग जुग सुरत संभालदा, सम्बल बहि के होवां सहाईआ। बाई पोह फल सुक्के ना कदे भगती डाल दा, पत्त टहिणी आप लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म विच्चों जन्म फेर स्वारदा, जन्म जन्म नाल बदलाईआ।

२३ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल विखे दरबार निवासीआं दलीप सिँघ रत्न सिँघ
प्रीतम सिँघ जरनैल सिँघ सुलखण सिँघ जगीर सिँघ दे नवित

पुरख अकाल सदा निहकेवा, निरगुण निरवैर निरँकार बेपरवाहीआ। आदि जुगादी बोध अगाधी देवी देवा, देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव जिस नूं सीस निवाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त अलख अभेवा, अगम्म अथाह वड वड्याईआ।

नित नवित कर कर हित्त जन भगतां अमृत रस देवे मेवा, नाम निधाना श्री भगवाना, झोली पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दर ठांडे लेखे लावे सेवा, कीती घाल आपणे चरणां विच टिकाईआ। जिस दी सिफ्त कर सके ना कोए जिह्वा, रसना कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द सदा सुखदाई, देवे माण वड्याईआ। जो जुग जुग निरगुण सरगुण खेल रिहा खिलाई, ख़ालक ख़लक रंग वखाईआ। जन भगत सुहेले उठाए फड़ फड़ बाहीं, लख चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। भेव अभेदा खोल्हे पर्दा अन्तर दए उठाई, निज नेत्र लोचन नैण करे रुशनाईआ। लेखा जाणे धुर गुसाँईं, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। वेखणहारा थांउँ थाँईं, थान थनंतर खोज खुजाईआ। जो भगत सुहेले दर ठांडे करदे वाही, वाहण चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। मेल मलावां करके भैणां भाई, चरण प्रीती इक्को इक इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे सति सति सति मेहरवानी, मेहरवान दया कमाईआ। जन भगतां वेखणहारा जगत जवानी, नव जोबन ध्यान लगाईआ। जो साची सेवा दी करन कुरबानी, करबले तों परे मिले वड्याईआ। धर्म धार रहे निशानी, निशाना जगत जहान झुलाईआ। दर आयां करे परवानी, परम पुरख होए सहाईआ। देवणहारा धुर दा दानी, वस्त अगम्म अथाह वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह खेल अगम्मे हरि दे, हर हिरदा वेख वखाईआ। जो भगत सुहेले भगत दवार सेवा करदे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भय चुकाए धर्म राए दे डर दे, चुरासी फाँसी रहे ना राईआ। साची मंज़ल जाण चढ़दे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला जाण पढ़दे, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दा पन्ध मुकाईआ। मालक होवण सचखण्ड दवारे साचे घर दे, गृह मिले माण वड्याईआ। जिथ्थे ना जन्मे ना मरदे, जोत जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जो भगत दवारे घाले घाल, घोली आपणा आप घुंमाईआ। तिस नूं वेखणहारा दीन दयाल, दयानिध धुरदरगाहीआ। जो बख्शणहारा नाम सच्चा धन माल, ख़ज़ीना अतोट अतुट वरताईआ। हरिजन गुरमुख सन्त सुहेले बणा लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, मेला मेले सहिज सुभाईआ। सम्बल बहि के करे संभाल, घर साचे होए सहाईआ। लेखा जाणे बृद्ध बाल जवान, नारी नर इक्को रंग रंगाईआ। पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन

भगत सुहेला फलदा, जुग जुग प्रभ दी सेव कमाईआ। उस दा दीपक जोती जोत हो के बलदा, जगत जहान करे रुशनाईआ। माण वेखे आपणे गृह अटल दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। लोकमात झगड़ा चुक्के जल थल दा, महीअल आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह लहिणा लेखा लाए आपणी इक गल्ल दा, जिस रसना नाल तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला तिस लेखा मुकाए कलयुग कल दा, कलकाती नज़र कोए ना आईआ। वसेरा बख्शे चरण प्रीती निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। जन भगत सुहेले आपणे प्यार विच सचखण्ड दवारयों घलदा, फेर सचखण्ड विच मिलाईआ। एह फ़ैसला आदि जुगादि अटल दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्दर आपणा आसण मल्लदा, मल मूत्र दा लेखा दए मुकाईआ।

२४ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर

आसमां कहे मैं तेरा प्यारा फ़लक, नूरे नूरा तेरी बेपरवाहीआ। तूं मालक प्रितपालक वाली ख़लक, ख़ालक अगम्म अथाहीआ। तेरा भेव ना आया पलक, की आपणी खेल खिलाईआ। मेरे मेहरवाना तेरी अनोखी वेखी झलक, झल्ले सब नूं रिहा बणाईआ। नज़रां तों बाहर तेरी डलक, डावांडोल कीती लोकाईआ। तूं हुक्मरान हाकम मलक, तेरी बेपरवाहीआ। मैं कूक पुकारां मार के किलक, कल्की दयां सुणाईआ। चारों कुण्ट शरअ दी वेख इल्लत, शरीअत की रंग वखाईआ। तेरे प्यार दी रही कोई ना खिलत, ख़लीफ़े रोवण मारन धाहीआ। धर्म दी धार गई हिम्मत, हौसला सच ना कोए बंधाईआ। दरोही फिर गई चारे सिम्मत, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। धरती उत्ते तेरे निन्दक, जगत रसना सोहले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे आस रखाईआ। आसमां कहे मैं तेरा रूप अपार, समझ किछ ना आईआ। तेरा खेल निराकार, साकार समझ किछ ना पाईआ। तेरा मण्डल मण्डप घर बाहर, गृह गृह वज्जे वधाईआ। तेरा रूप सूर्या चन्द सितार, सत्हा बुलंदी सोभा पाईआ। तेरा खेल खेलण तों बाहर, बहिरहाल समझ किछ ना आईआ। मैं जुग चौकड़ी सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरे हुक्म दा इक अधार, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। मैं जुग जुग खेल वेखे पैग़म्बर गुर अवतार, धरनी धरत धवल धौल अक्ख उठाईआ। सारे करदे गए पुकार, कूक कूक सुणाईआ। संदेशे

देंदे गए वारो वार, रसना जिह्वा सोहले गाईआ। कलि कल्की आवे अवतार, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जो सब दा होवे सांझा यार, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। धरनी धरत धवल पावे सार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। आसमां कहे मैं जावां बलिहार, बलि बलि आपणा आप कराईआ। धन्न भाग तेरा दर्शन होए दीदार, बिन नैणां नैण वखाईआ। तेरा रूप रंग रेख जगत वेखण तों बाहर, जोती जाते तेरी वड वड्याईआ। मैं उतों निव निव करां निमस्कार, झुक झुक सीस निवाईआ। ख़ादम हो के होवां ख़िदमतगार, ख़ुद ख़ुदा तेरी सेव कमाईआ। मेरे महबूब तेरा मुहब्बत वाला दिसे दरबार, दरे दरबार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धर्म देणी वड्याईआ। आसमां कहे मैनूं कहिंदे अम्बर, सति सच जणाईआ। मेरा सब तों निराला मन्दिर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मेरा नौ खण्ड पृथ्मी अन्दर, सत्त दीप संग बणाईआ। समुंद सागर मेरी कन्दर, जूहां जंगल टिल्ले सोभा पाईआ। मैं वेखां इक अनन्दन, अनन्द इक्को नज़री आईआ। तेरा प्यार दिसे ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड सोभा पाईआ। धन्नभाग जे भगतां दर्द आयों वंडण, बेदर्दी आपणा दर्द बणाईआ। पिछली करनी कर के खण्डण, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। मैं वेखणा चाहुंदा तेरा खेल सूरे सरबंगण, चारों कुण्ट ध्यान रखाईआ। किस बिध चमके चण्ड प्रचण्डण, नव सत्त रूप बदलाईआ। फिरे दुहाई विच वरभण्डण, वर नज़र कोए ना आईआ। आसमां कहे मैं इक्को भिच्छया लग्गा मंगण, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। ज़िमीं तों उत्ते मेरे थल्ले कलयुग कुकर्म दी होवे रंगण, कूड़ कुड़यारा नाल रलाईआ। पवण पाणी सारे हिस्सा वंडण, बचया नज़र कोए ना आईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश करनी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण धूढ़ी लावां मस्तक चन्दन, सूर्या चन्द सितार सारे सीस निवाईआ।