पुस्तकालयभाग २३

२५ पोह शहिनशाही सम्मत नौ बटाला शहर ज़िला गुरदासपुर अजीत सिँघ दे गृह

धरनी कहे सो पुरख निरँजण मेरे एक, आदि पुरख तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण तेरी टेक, एकँकार निव निव लागां पाईंआ। आदि निरँजण सच नरेश, अबिनाशी करता धुरदरगाहीआ। श्री भगवान रहे हमेश, पारब्रह्म आपणा खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द तेरा संदेश, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा तेरा सुहञ्जणा देस, दरगाह

साची मुकामे हक सोभा पाईआ। इक इकल्ला वसणहारा नर नरेश, नरायण नर अगम्म अथाहीआ। मैं दर ते होवां पेश, पेशीनगोईआं आपणे कोल उठाईआ। मेरा लहिणा देणा जुग चौकड़ी वेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। मैं तेई अवतारां तक्या तेरा भेस, हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद रूप बदलाईआ। खेल खेलया नानक गोबिन्द दस दशमेश, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा पर्दा लाहीआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म तक्कया तेरा हेत, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण वजदी रही वधाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी तेरा दर्शन करदी रही नेतन नेत, बिन नेत्र लोचन नैणां नैण उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी रुत्त सुहञ्जणी मौलदी रही चेत, चेतन हो के दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे धर्म धार दे दाते, सो पुरख निरँजण तेरी सरनाईआ। हरि पुरख निरँजण पित माते, एकँकार चरण कँवल ओट तकाईआ। आदि निरँजण नूर प्रकाशे, जोती जाते डगमगाईआ। श्री भगवान सब कुछ तेरे हाथे, अबिनाशी करते तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। पारब्रह्म तेरे अलख अगम्म अथाह वेखे तमाशे, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग मेरे उत्ते विनासे, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त चारों कुण्ट आपणा भेव दस्सीं खुलासे, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। नव सत्त धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे उत्ते वेख आपणी रासे, बिन मण्डल मण्डप ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट अंधेरी राते, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ कुड़यार दिसण नाते, धर्म दा मेल ना कोए मिलाईआ। तेरा भेव जाणे कोए ना बातन बाते, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा कमलापाते, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरे चरण कँवल बिन हथ्थां जोड़े हाथे, सीस जगदीश झुकाईआ। तूं सर्ब कला समराथे, वड दाता इक अख्वाईआ। मैं निमाणी अनाथ अनाथे, दीनन हो के निव निव लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी कहे मेरे भगवान, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मेरे उत्ते कोटन कोटि झुले निशान, अन्त निशाना नज़र कोए ना आईआ। सत्त दीप नव खण्ड मेरे हिस्से मानस मानव मानुख पाण, चारों कुण्ट वंड वंडाईआ। टुकड़े टुकड़े कीता मैनूं तेरे जगत जहान, बालिशता हथ्थां विच मिणाईआ। सांतक सति मिले ना कोए निशान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मेरे उत्ते संदेशा बलि दवारे बावन दे के गया बिना ज्ञान, बिना अक्ख़रां अक्ख़र समझाईआ। मैं नेत्र लोचन नैण लग्गी राह तकाण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कवण वक्त सुहञ्जणा होवे तेरा ज़िमीं कहे मिट्टी ख़ाक उत्ते आण, ख़ाकी ख़ाक रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। धरनी

कहे प्रभू मैं चक्रवरतीआं वेखे प्रताप, छत्रधारीआं ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी वेखीए पुन्न पाप, धर्म अधर्मां वेख वखाईआ। रसना जिह्वा जपदे वेखे जाप, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। राज राजान शाह सुल्तान बणाउंदे गए वड प्रताप, आप आपणी बणत बणाईआ। तेरा खेल स्वामी तेरे हाथ, दूसर समझ कोए ना आईआ। तूं सर्ब कला समराथ, वड दाता बेपरवाहीआ। मैं सरन सरनाई जावां ढठ, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समझाईआ। दो जहानां रिहा नट्ठ, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। तेरा खेल अकथना अकथ, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ। जन भगतां लोकमात पैज लए रख, रखणहार इक अख्वाईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां निज नेत्र लोचन दर्शन देवे आपणी अक्ख, लोइन आपणा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले हो प्रतख, पारब्रह्म आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा हुक्म संदेशा सदा सदा सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते कोटन कोटि अणगिणत गृह, घर घर वेख वखाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना हर घट है हर हिरदे सोभा पाईआ। मेरी बेनन्ती तेरा लहिणा देणा बाहर त्रैगुण माया त्रै, त्रैभवण धनी तेरी वड वड्याईआ। धाम सुहञ्जणा पुरख निरँजणा जोती जाते जिस सिंघासण बहे, बहिशत स्वर्ग सारे सीस निवाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्दी धार धुर दी दात दए, देवणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। धरनी कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा होया अज्ज, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। घर दीपक प्रकाश बिन तेल बाती गया जग, जोती जाता नज़री आईआ। बिन मक्कयां काअब्यां नूर नुराने तेरा हज्ज, हज़रत हज़ूर तेरा नूर वेख वखाईआ। सति सति दे मालक सिर रखणा आपणा हथ्थ, समरथ आपणी दया कमाईआ। जन भगतां धर्म धार चलदा रहे रथ, रथ रथवाही हो के वेखणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। धरनी कहे मैं दर ठांडे दी मंगती, तूं प्रभ देवणहार दातार। भाग लगाउणा हरिजन साचे संगती, सतिगुर पुरख हो कृपाल। तृष्ना रहे ना भुक्ख नंग दी, लेखा मुकाउणा शाह कंगाल। वड्याई देणी आपणे रंग दी, अंगीकार करीं प्रितपाल। ख़ुशी सुहञ्जणी होवे अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों देणा वखाल। मेरी आशा तेरी दीन दयाल बख्शंद दी, मेहर नज़र देणी आप दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लेखे पाउणी घाल।

२६ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल शाम नूं
लंगर दी चार दीवारी दे अन्दर लँघण समें

छब्बी पोह कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा सम्मत शहिनशाही नौं, नव नौ चार ध्यान लगाईआ। मैं जुग चौकड़ी लोकमात आया भौं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। मेरा अन्त अख़ीर अवतार पैग़म्बरां गुरुआं नाल गौं, लोड़ सब नूं दयां जणाईआ। जेहड़ी सृष्टी दृष्टी अन्दर गई सौं, सुत्तयां सके ना कोए जगाईआ। परमात्म धार सब नूं भुल्लया पिता मांओं, पुरख अकाल नज़र किसे ना आईआ। मैं तक्के साढे तिन्न हथ्थ हथ्थ गराउं, गृह गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। सति सच दा मिल्या किसे ना नाउँ, नर निरँकार नज़र किसे ना आईआ। मैं तक्के थल अस्गाहो, महीअल खोज खुजाईआ। हिरदयों किसे ना निकले वाहो वाहो, वाह बेपरवाह भेव कोए ना पाईआ। छब्बी पोह कहे मैं हलूणे दित्ते विष्न ब्रह्मे शिव उठ जाओ, आपणी लओ अंगड़ाईआ। वेखो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप कलयुग कूड़ी क्रिया लाए दाओ, चारों कुण्ट आपणा खेल खिलाईआ। सच नाल सुणाया सन्तो भगतो सूफ़ी फ़कीरो उठो धर्म धार भराउ, बिन भईआ भैणां नैण उठाईआ। निरगुण धार सारे लोकमात विच आओ, आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन मज़्हब अन्दर निगाह पाओ, बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। किते ना मिले ठण्डी छाउं, सति सच ना कोए वरताईआ। सच दे चले कोए ना भाओ, भय विच ना कोए समाईआ। सब ने आशा रखी जगत वासना पीओ खाओ, तृष्ना कूड़ ना कोए मिटाईआ। क्यों कर्म कांड दी पई अदाओ, अदालत हक ना कोए कमाईआ। आपणा आपणा लेखा अंकड़यां वाला सर्ब वखाओ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। त्रैगुण धार नाल मिलाओ, पंजां ततां संग बणाईआ। जगत सिंघासण सुख आसण इक विछाओ, विषयां तों बाहर डेरा लाईआ। क्यों दीन दुनिया भुल्ली राहों, रहिबर रंग ना कोए रंगाईआ। मेरे नेत्र नैणां वेख वखाओ, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। छब्बी पोह कहे मैं दस्सां भेव अगम्म अथाहो, की करता कार कमाईआ। अग्गे आपणा हुक्म ना कोए चलाओ, सीस जगदीश देणा झुकाईआ। आपणे आपणे पटे दीनां मज़्हबां वाले सारे वखाओ, बिन कलम शाही काग़ज़ लेख प्रगटाईआ। हरि लेखा मंगे जो करे हक न्यायों, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी खेल आप खिलाईआ। सम्मत नौ कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा जगत जहान पोह छब्बी, छहिबर प्रभ दा प्यार वेख वखाईआ। मैं तक्क के नूर रब्बी, रब्बे आलमीन वेख वखाईआ। मैं अन्दरों होया लबी, लालच विच जणाईआ। जे तेरी जोत मेरे निरँकार मेरे दिवस जगी, नूर नुराना डगमगाईआ। मैं सीस निवावां हथ्थ बद्धी, बन्दना तेरे चरण कँवल टिकाईआ। सति धर्म चला

दे गद्दी, गदागर वेख वखाईआ। धाहां मारे हज़रत दी नूह नदी, बिन नैणां नीर वहाईआ। तेरा लेखा कदी कदी, कदीम दे मालक देणी वड्याईआ। कलयुग सीस उठाई फिरदा डग्गी, पापां पंड उठाईआ। मैनूं इयों जापदा धर्म दी धार खावे वढ्ढी, रिशवतखोर लोकाईआ। कुछ मेरा लेखा नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा कढ्ढी, पूरब वेख वखाईआ। शहादत देवे अवतार पैग़म्बरां गुरुआं दी हड्डी हड्डी, मास नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल लोकमात हरि जग्गी, जागरत जोत तेरी रुशनाईआ। तूं साहिब सूरा सरबगी, करता धुरदरगाहीआ। सम्मत नौ कहे मेरी तक्क लै आपणी हद्दी, हदूद तेरे चरणां विच रखाईआ। छब्बी पोह कहे जे प्रीत प्यारे नाल लग्गी, प्रेमीआं प्रेम देणा निभाईआ। सच स्वामी सच दवारे भगत सुहेले सद्दीं, सद्दा देणा चाँईं चाँईंआ। आपणा लेखा दस्सणा उपर शाह रगी, नौ दवार दा डेरा ढाहीआ। शब्द अनाद हो के वज्जीं, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। नाले लेखा तक्क चौधवीं सदी, सदके वारी घोल घुमाईआ। मेरी थित नाल हुक्म नाल बद्धी, बांदी हो के सीस निवाईआ। तूं देणा इक पदी, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभू वाह ओए वलीआ छलीआ, अछल छलधारी तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण धार अगम्मी बलीआ, जोती जाते वड वड्याईआ। तूं जगत जहान दी वेखे गलीआं, कूचे गृह फोल फुलाईआ। तूं चराग़ाहां विच तक्कें तेल दीआं पलीआं, पलकां दे पिच्छे बहि के आसण लाईआ। तूं लख चुरासी विच्चों महक दीआं वेखे कलीआं, कलमे वाले भगत सुहेले गुरसिख नाल मिलाईआ। मेरी थित मेरे साहिब तैनूं वेख के हो गई झल्ली आ, झलक झल्ल सके मूल ना राईआ। की तेरा खेल अटल अटलीआ, अटल देणा दृढ़ाईआ। मेरी आशा तेरे नाल रलीआ, तेरा रूप रूप अख्वाईआ। दर तेरे दवारे खली आ, ख़लक दे ख़ालक देणी वड्याईआ। मेरे स्वामी निहचल धाम अटलीआ, सचखण्ड निवासी तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे मैं वेखां खेल ब्रह्मण्डां, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। तेरा लेखा नव खण्डां, सत्त दीप वज्जे वधाईआ। तेरा लहिणा जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। तेरा लेखा गहर गम्भीर सूरे सरबंगा, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। मेरा हलूणया गया कंधा, होश अक्ल विच्चों बदलाईआ। मैनूं याद आ गया तेरा अगला धन्दा, की धुँदूकार करें लोकाईआ। की लहिणा देणा गोबिन्द धार कवी बवन्जा, बावन तेरी वड वड्याईआ। की संदेशा देवे पवण उनन्जा, चार नव वंड वंडाईआ। तेरा पिछला लेखा पूरब सारा लँघ, अगला भेव देणा खुल्हाईआ। दर ठांडे मंग मंगा, मांगत हो के सीस झुकाईआ। मैनूं इयों दिसदा ओह विष्नूं आउंदा भज्जा पैरीं नंगा, आपणा पन्ध मुकाईआ।

ब्रह्मा छड के सृष्टी वाला धन्दा, तेरा नूर ज़हूर वेखे चाँईं चाँईंआ। शंकर रिहा कम्बा, थरथराहट विच दुहाईआ। पिछला पैंडा मुक्क गया लम्बा, नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग बीते चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे बीते जुग कोट, कोटन कोटी ध्यान लगाईआ। तन शब्दी लगदी रही चोट, वजूदां वज्जदी रही वधाईआ। मेला मिलदा रिहा नाल निरगुण जोत, जोती जाता भेव खुल्हाईआ। मैनूं पिछली सारी आउंदी सोच, समझ नाल समझाईआ। की अवतार पैग़म्बरां गुरुआं रखी लोच, आशा शब्द धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेखीआं जगत कतेबां, अक्खर अक्खर ध्यान लगाईआ। मैं जाणीआं सब दीआं जेबां, गृह गृह फोल फुलाईआ। मेरे मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना तेरा सब तों वक्खरा फ़रेबा, छल समझ कोए ना पाईआ। तेरा लहिणा देणा बाहर चारे वेदा, चारे बाणी दए गवाहीआ। तूं स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा, वड वड्डा इक अख्वाईआ। निरगुण धार अगम्मा नेता, निरवैर इक अख्वाईआ। तेरा रूप अगम्मड़ा केता, केते रूप बदलाईआ। मैं हैरान हो गया तूं जुग चौकड़ी सब दा रख्या चेता, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। निरगुण सरगुण बण के नेता, निरवैर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे भगवाना, भगवन तेरी बेपरवाहीआ। तेरा रूप महाना, समझ किछ ना आईआ। हैरान ज़िमीं असमाना, परेशान दिसे लोकाईआ। तेरा नूर ज़हूर जोती धार निशाना, निशाने सब दे दए बदलाईआ। मेरे मालका तैनूं गोपी कहां कि कान्हा, की तेरी वंड वंडाईआ। की तूं हिन्दू कि मुसलमाना, सिख ईसाई रंग रंगाईआ। की तूं फ़कीर कि कोई मस्ताना, दीवाना आख सुणाईआ। की तूं शरअ कि शरीअत दा शैताना, की तेरी बेपरवाहीआ। की तूं कृष्णा कि तूं रामा, कि पैग़म्बर नूर अलाहीआ। कि नानक गोबिन्द जोत महाना, नूर नुराने देणा समझाईआ। की ज़िमीं वसें कि असमानां, ब्रह्मण्डां खण्डां डेरा लाईआ। की तीर फड़ें कमाना, शस्त्रां संग निभाईआ। की चण्डी चमकाएं खड़ग किरपाना, की खंडयां नाल वड्याईआ। तेरा केहड़ा वेस ते केहड़ा बाणा, नूर नुराने देणा समझाईआ। की तूं शाह कि शाह सुल्ताना, शहिनशाह इक अख्वाईआ। की तूं नवां कि पुराणा, वेदां पुराणां तों बाहर भेव देणा खुल्हाईआ। की तूं शास्त्र होणा कि गाणा, अक्खरां सिफ्त सालाहीआ। की तूं पवण होवे मसाणा, भज्जें वाहो दाहीआ। की तेरा नूर ज़हूर जगत होवे निशाना, सच देणा समझाईआ। की तेरा किहो जेहा वरते भाणा, भावी की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सम्मत नौ कहे मेरे मालका तूं शहिनशाह

कि फ़कीर, फ़िकरयां वाल्या दे समझाईआ। अमीर कि हकीर, हकीकतां वाल्या पर्दा देणा चुकाईआ। तूं वैहंदे वहिण जलधार कि नीर, कि अमृत सीर रूप अलाहीआ। कि तूं बदलण वाला तकदीर, की तदबीर तेरी नज़री आईआ। कि तूं जुग जुग शरअ दी मारन वाला लकीर, लाईन लोकमात वड्याईआ। की तूं वेखण वाला दीन दुनी दी भीड़, भीड़ी गली ध्यान लगाईआ। कि तेरा लहिणा देणा ग्रन्थ शास्त्रां वाली बद्धी बीड़, अक्खरां अक्खरां देणा भेव चुकाईआ। की तेरे अन्दर बिरहों दी पीड़, दुखियां दर्द वंडाईआ। की तेरी सब तों वक्खरी तासीर, रस आपणा देणा जणाईआ। की संदेशा दे के गया कबीर, कबरां तों बाहर समझाईआ। की इशारा दिता गोबिन्द आपणे खड़ग खण्डे नाल शमशीर, शमांदान दीन दुनी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मेरया मस्तान्या, मस्ती वाल्या तेरी मस्ती नज़री आईआ। मेरे प्यार दिआ दीवान्या, दीव्याँ बत्तीआं तों बाहर तेरी रुशनाईआ। मेरे मेहरवान मेहरवान्या, तेरी मेहर नज़र अगम्म अथाहीआ। मेरे शब्दी धार दे गाणया, बिन रसना जिह्वा तेरी वड्याईआ। मेरे जोती नूर नुरान्यां, नूर नुराने अगम्म अथाहीआ। मैं सुणना तेरा फ़रमाणया, फ़रमाबरदार अवतार पैग़म्बर गुरु नाल मिलाईआ। मैं तक्कां जगत जमान्या, ज़िमीं जमा वेख वखाईआ। मैं मन्नां तेरा भाणया, निव निव सीस झुकाईआ। तूं आपणा दस्स दे सच निशान्या, की निशाना ल्या बणाईआ। केहड़ा वेस कीता बाणया, बाणी बोध देणा जणाईआ। मैं तेरा हुक्म करां प्रवान्यां, परम पुरख तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सम्मत नौ कहे तेरा स्वामी केहड़ा वेस, सज्जणा दे जणाईआ। तूं वसें केहड़े देस, कवण धरनी मिले वड्याईआ। तूं केहड़ी कूट दा नरेश, राज राजान जगत अख्वाईआ। तूं केहड़ा दए संदेश, भेव देणा खुल्हाईआ। तेरा केहड़ा केहड़ा कलेश, हुक्म देणा जणाईआ। तेरे दर ते हो के पेश, पेशीनगोईआं तेरे अग्गे टिकाईआ। ओह वेख लै बिना अक्खरां तों लेखा दस दशमेश, जो बिन कलम शाही लिखाईआ। जिस दी सिफ्त करे सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। छब्बी पोह कहे नौ सम्मत आ जा होईए इक्ट्ठे, इक्को रंग समाईआ। इक्को साहिब दी चरणी ढट्ठे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। नाले पुराणे कढ्ढीए पटे, पटने वाला नाल मिलाईआ। नाले प्रभू दे नाम दे वट्टे, वेखीए टके, की कीमत जगत रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कीए फिरदे नट्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। दीना मज़्हबां दे तक्कीए सिट्टे, की सिट्टेबाज़ी करे लोकाईआ। की धरनी रो रो पिटे, कूक कूक सुणाईआ। किस बिध काला पैंदा उत्ते चिट्टे, चिट्टी धार मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा दए चुकाईआ। सम्मत नौ कहे सुण छब्बी पोह सज्जणा, सच दयां जणाईआ। पहलों इक साहिब दा कर लै मजणा, पूरब मैल धुआईआ। जिस दा इक्को दीपक जगणा, दो जहान करे रुशनाईआ। इक्को नगारा वज्जणा, नव सत्त करे शनवाईआ। इक्को होवे बन्दना, इक्को सीस झुकाईआ। ओस दा दवारा लँघणा, जिथ्थे मिले माण वड्याईआ। जिस दी हाथ ना आवे वञ्झणा, वञ्झ मुहाणा सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। छब्बी पोह कहे इक दूजे नाल मिलाईए अक्खां, सम्मत नौ ध्यान लगाईआ। किशना सुकला वेखीए पक्खा, अंधेर चानण पर्दा रहे ना राईआ। जगत जहान वेखीए कक्खा, तिनका तिनका फोल फुलाईआ। सब दा मस्तक वेखीए मथ्था, की लेखा रिहा जणाईआ। सब दा लहिणा तक्कीए हथ्था, की करां मिले वड्याईआ। नैण उठाईए अट्ठां सट्ठां, दर दवारयां ध्यान लगाईआ। फेर मिल के सत्तां दीपां हद्दां होणा टप्पा, भज्जीए वाहो दाहीआ। फेर अक्खर तक्कीए पप्पा, पारब्रह्म सरनाईआ। फेर अगला वेखीए पता, की पतिपरमेश्वर रिहा जणाईआ। की संदेशा दे के गया निरगुण धार सतिगुर नानक तपा, तपीसरां धार जणाईआ। दोवें अज्ज तों इरादा कर लईए पक्का, मशवरा इक्को घर पकाईआ। सम्मत नौ छब्बी पोह दोहां दा मिल के भगतां नाल रिश्ता हो जाए पक्का, पक्की इक्को वार पकाईआ। जगत जहान दी कीमत नहीं कोई टका, टकयां हट्ट ना कोए विकाईआ। वेखो खेल पुरख समरथा, की करता हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। दोवें कहिण साडा होया मिलाप, जन भगत देण गवाहीआ। छब्बी पोह कहे सम्मत शहिनशाही नौ तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सांझा होया बाप, जम्मण वाली इक्को माईआ। साडा रूप अनूपा होया पाक, पतित पुनीत दए वड्याईआ। इक्को होई ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। अज सुहञ्जणी छब्बी पोह तेरी होवे रात, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। सम्मत शहिनशाही नौ तेरा मेरा लेखा भैण भ्रात, भईआ भईआ सोभा पाईआ। इक भगतां नूं दस्सीए बात, सहिज नाल सुणाईआ। जन भगतो तुहाडी पिछली पिच्छे मिट गई वाट, अगला पन्ध रिहा ना राईआ। मंज़ल दी पौड़ी खोड़ी दा कन्ढ्ढा धर्म दा डण्डा सतिगुर शब्द दे हाथ, इशारे नाल चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां इक संदेशा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। पहलों आपणे सतिगुर दा वेखो वेसा, की भेखी भेख वटाईआ। जिस वेले जावे अमरीका वाले देसा, इहो लेखा दए समझाईआ। नाले सब दा पूरा करे ठेका, लहिणे देणे झोली पाईआ। इक्को पुरख अकाल ते सतिगुर शब्द बण के बेटा, बेटी बेटे सारे

लए बणाईआ। इक्को सिंघासण होवे लेटा, आसण इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे पहलों वेखो आपणा मलंग, दाता बेपरवाहीआ। जिस तुहाडी कटणी भुक्ख नंग, आपणा रूप आया बदलाईआ। जिस शरअ दा कराउणा जंग, शस्त्र प्रेम नाल चमकाईआ। जिस दीन दुनी दी पाउणी वंड, खण्डा दए गवाहीआ। जिस वेखणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जो चढ़या अगम्मी चन्द, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो वेखणहारा बन्द बन्द, जो बन्दगी बन्दयां विच्चों फोल फुलाईआ। सो मालक गहर गम्भीर इक सूरा सरबंग, गुणी गहिन्द, वड वड्याईआ। जो जगत जहान दी मंज़ल लँघ, आपणा खेल खिलाईआ। नौ सौ चौरानवे चौकड़ी जुग दा मुका के पन्ध, पाँधी बणया धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा वेखो रूप रंग, सति सतिवादी ध्यान लगाईआ। मैं जगत जहान दीआं हदां जावां लँघ, बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरे कोल अनोखा ढंग, वक्खरी खेल खिलाईआ। मेरा नाम शब्द मृदंग, दो जहान वजाईआ। मेरा हुक्म संदेशा बिना जगत धार दे बाहर अनन्द, रसना रस समझ सके ना राईआ। जो जुग चौकड़ी वंडां रिहा वंड, देवणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो वेखो आपणे अन्तर, अन्तष्करन ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आ जाओ उतों गगनंतर निरगुण पन्ध मुकाईआ। सब दा सांझा होवे इक्को मन्त्र, तूं मेरा मैं तेरा हक पढ़ाईआ। इक्को जोत वेखो निरन्तर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो सति धर्म बणाउण लग्गा बणतर, धुर दी वंड वंडाईआ। ऊची कूक के कहे शंकर, तेरा नाम दुहाईआ। तेरा होका कंकर कंकर, ब्रह्मा रिहा सुणाईआ। विष्नूं कहे मैं तेरे प्यार दा सतिकार दा रूप तेरा लेखा जगत धार दे बाहर मन्त्र, अक्खरां तों बाहर तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्नूं जी वेखो विश्व दी धार, प्रेम नाल दृढ़ाईआ। चार कुण्ट तक्को संसार, सँघारी नाल मिलाईआ। ब्रह्मे नूं करो ख़बरदार, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धर्म दा दिसे ना कोए दवार, द्वारकावासी रिहा सुणाईआ। तुसीं मिल के करो विचार, विचर के दयो जणाईआ। क्यों होया धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर मिले ना नाल करतार, करता दरस कोए ना पाईआ। आपणा वेला वक्त लओ विचार, बिना अक्खरां अक्खर वेख वखाईआ। सारे इक्को वार नैण रहे उग्घाड़, बिन अक्खीआं अक्ख उठाईआ। साडा वक्त सुहञ्जणा पुज्जया आण, घड़ी पल दए गवाहीआ। लेखा मुकावे श्री

भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस रूप अनूपा धरया विच जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। जन भगतां देवे दान, बिना भगतीउँ झोली पाईआ। सति सच झुला निशान, निशाने कूड़ दए बदलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दे के माण, दीपां सत्तां होए सहाईआ। विष्नूं तेरा लेखे ला के पीण खाण, अग्गे आपणी कार समझाईआ। सति सच दा वेख विधान, विद्या तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव तक्क लओ चार चुफेर, नव सत्त ध्यान लगाईआ। जिधर तक्को अंधेर, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आपणा आपणा वेखो गेड़, जुग चौकड़ी बीते भज्जे वाहो दाहीआ। तुसीं आ गए मेरे नेड़, नेरन नेरा हो के दयां जणाईआ। मैं छेड़न वाला छेड़, सतिगुर शब्द रिहा समझाईआ। सृष्टी दृष्टी देवां भेड़, दो धड़ होवे लोकाईआ। बिना धर्म तों वसे कोई ना खेड़, खण्डा शब्द दा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पैण लग्गे सोची, आपणा ध्यान लगाईआ। पहलों वेखीए चौदां लोकी, चौदां तबक अक्ख उठाईआ। फेर सुणीए धर्म धार सलोकी, की आत्मक राग दृढ़ाईआ। फेर मंज़ल चढ़ीए चोटी, वेखीए थांउँ थाँईंआ। फेर दीन दुनिया वेखीए खोटी, की भरमे भुल्ली लोकाईआ। फेर लख चुरासी हड्ड मास नाड़ी वेखीए बोटी, तन वजूदां ध्यान लगाईआ। फेर आत्म परमात्म धार वेखीए गोपी, पारब्रह्म ब्रह्म पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की सच हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं की दस्सां, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। बिना मुख दन्दां तों हस्सां, बिन जिह्वा नाल मिलाईआ। बिन नेत्र लोचन नैण वेखां अक्खां, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। इक्को मित्र प्यारा सखा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस भगत सुहेले चुणे विच्चों कोटां लखा, अणगिणतां विच्चों आपणी गिणत गिणाईआ। उन्हां दा करन आया पक्खा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। आत्म परमात्म बण के सखा, सगला संग निभाईआ। जिस दा खेल यथार्थ यथा, यदी यदप दयां दृढ़ाईआ। सभदा लेख बदल देवे उतों मथ्था, मस्तक धार समझाईआ। मन मनसा पा के नथ्था, शब्दी डोर बंधाईआ। लहिणा देणा चुकाए भाग अट्ठा, नव दवारे रंग रंगाईआ। जिस सब दा लहिणा पूरा करना इक्को वार इक्ट्ठा, इक्को घर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे की खेल मेरा निरँकार, मैनूं दे समझाईआ। विष्नूं कूक के करे पुकार, सहिज नाल सुणाईआ। निगाह मार लै बिना निगाह निगाह उगाड़, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। की खेल करे करतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग विच सतिजुग ल्या उसार, नींह भगतां

नाल रखाईआ। नौ दवार बणा भगत दवार, लोकमात दिती वड्याईआ। सच भण्डारे पा के सार, लोह लंगर इक वखाईआ। चारों कुण्ट कढ्ढ दीवार, चौथे जुग कीती रुशनाईआ। धर्म दी धार कर तैयार, अधर्म दा डेरा ढाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी दे इक अधार, सत्तां दीपां रंग रंगाईआ। नाल बख्श के सच वस्त बणे वेखणहार, वेखणहार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। विष्नूं कहे प्रभू तेरा बेअन्त भण्डारा, मैं भण्डारी सीस निवाईआ। मैं मांगत तेरे दवारा, निरगुण अग्गे सरगुण झोली डाहीआ। मैं जगत जहान वरतारा, लख चुरासी सेव कमाईआ। मैनूं तेरा इक सहारा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। तूं बख्शें बख्शणहारा, तेरी बेपरवाहीआ। चार जुग तूं खेल कीता पैग़म्बर गुर अवतारा, आपणी कल वरताईआ। वक्खरा वक्खरा खोल्ह दवारा, जगत जहान दिता वरताईआ। मैं वेखदा रिहा सदा सदा विच संसारा, संसारी सँघारी नाल मिलाईआ। अन्त हुक्म सुणया एका एको वारा, एकँकार की तेरी बेपरवाहीआ। तूं सारी सृष्टी दृष्टी दा मालक बण के खेल करे अपारा, आपणा हुक्म वरताईआ। सरगुण तों निरगुण हो दुबारा, जोती जाता डगमगाईआ। जन भगतां बख्श चरण अधारा, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पिछल्यां युगां दा लाह उधारा, मकरूज़ हो के कर्ज़े सब दे रिहा चुकाईआ। आपणा नाउँ धरा के निहकलंक कल्की अवतारा, रूप अनूपा अमाम आप अख्वाईआ। मैं तैनूं की समझां तूं पुरख कि नारा, नर नरायण की तेरी वड्याईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रूप विच ना मूल पछाणां, जे कोई पुच्छे ते की देवां समझाईआ। मैं इक्को इक कहां ओह धुर दा राणा, दो जहानां शहिनशाहीआ। मेरे हथ्थों खोह के पीणा खाणा, जन भगतां हथ्थ फड़ाईआ। मैं हो गया निमाणा, मेरी ख़ाली हथ्थ दुहाईआ। क्यों मैं वरतारा बण गया अक्खों काणा, अमीर ग़रीब वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे विष्नूं मूल ना तरस, सच दयां सुणाईआ। एह नौ सौ चौरानवे चौकड़ी पिच्छों आया बरस, सम्मत नौ नाल मिलाईआ। जन भगतां दिता दरस, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। धुर दा मेघ दिता बरस, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां उत्ते होया तरस, रहमत सच कमाईआ। दीनां मज़्हबां दी मेट के हरस, शरअ विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। इक्को घर विच कर के दरज, दरज्जयां वडयां छोटयां दिती वड्याईआ। एह खेल कीता असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। भुक्ख्यां नंगिआं ग़रीबां कोझयां कमल्यां वंड के दर्द, दर्दीआं होया सहाईआ। जे तूं भगतां नूं दान दिता ते विष्नूं तेरा कुझ नहीं होणा हर्ज, हर्जाने सब दे पूर कराईआ। तूं बण जा हौसले वाला मर्द, दिल ना लैणा ढाहीआ। जिस दे हुक्म दा खण्डा खड़कणा चमकणी खड़ग, दीन दुनी ख़ुशी बणाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। विष्नूं कहे सतिगुर शब्द मेरी प्रणाम, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। मैं ओस साहिब दा ग़ुलाम, जो गोबिन्द दा धुर दा माहीआ। मैनूं नज़री आवे अगम्म अमाम, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो राजक रिज़क रहीम तमाम, तमा लालच सब दी वेख वखाईआ। मैं हक दी हक कीती पहचान, मेरा पर्दा दिता उठाईआ। मेरे अन्तर आ गया ज्ञान, अज्ञान रिहा ना राईआ। एह साहिब स्वामी अन्तरजामी जुग जुग पिच्छे भगतां भगती दा देंदा आया दान, ग़रीब निमाणयां झोली नाम नाल भराईआ। हुण सतिजुग वास्ते बदल दिता विधान, अगला आपणा हुक्म सुणाईआ। नाम दे नाल अन्न दा देवे दान, भुक्ख्यां दी भगती आपणे लेखे पाईआ। चार जुग भगतो तुहाडा पकदा रहे पकवान, तोट रहे ना राईआ। एथे झुलेगा सत्त रंग निशान, निशाने सब दे सीस झुकाईआ। जिस नूं झुकणगे ज़िमीं असमान, समां समें नल बदलाईआ। जिस कारन तुसीं इक्ट्ठे होए आण, अज्ज दी घड़ी मिले वड्याईआ। देवत सुर गण गंधरव तुहाडे ढोले गाण, जो बैठे प्रभ दी सची सरनाईआ। निगाह मार रामा काहन, कृष्णा अक्ख उठाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद करन सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द इक निशान, जगत निशाने रहे वखाईआ। एह खेल श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। एह तुहाडा पक्कदा रहे सदा पकवान, तोट ना आवे राईआ। तुहाडा पहरेदार सदा रहे नौजवान, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस दा शस्त्र बेपहचान, जगत शस्त्रां नाल समझााईआ। जिस दा रूप अनूप नज़र ना आवे कोई इन्सान, ततां वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। जन भगतो आपणा तक्क लओ चोबदार, बुढ्ढा नढ्ढा दोवें रूप बदलाईआ। सदा सदा रहे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोई रखाईआ। चुरासी विच तुहाडी आउण ना देवे वार, अग्गे हो के लए अटकाईआ। सचखण्ड तों जाण ना देवे बाहर, थिर घर विच टिकाईआ। जिथ्थे इक्को जोत निराकार, दूजा इष्ट ना कोए बणाईआ। इथे सति सरूप पैग़म्बर गुर अवतार, नूर नूर विच नज़री आईआ। भगत भगवान दा इक दवार, अस्थिर देवे आप वड्याईआ। वक्त सुहञ्जणा विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। तुसीं जदों आओगे तुहाडे नाल फिर आवेगा निरँकार, एह तुहाडी शहादत दिती भुगताईआ। गोबिन्द दा खण्डा ते गोबिन्द दी कटार, गोबिन्द धार गोबिन्द सीस टिकाईआ। चौथे जुग दा चार कुण्ट दा विहार, चार दीवारी रही समझाईआ। उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण जिस नूं सारे करनगे निमस्कार, नमो नमो कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां विच हज़ूरी, हज़ूर गुरमुख नज़री आईआ। ओह जन भगतो आपणे सेवक दी

लेखे लाओ मज़दूरी, चाकर हो के मंग मंगाईआ। ओह देखो भज्जा आवे मूसा उतों कोहतूरी, आपणा पन्ध मुकाईआ। हज़रत ईसा जोत धार दा नूर नूरी, मुहम्मद आपणा रंग रंगाईआ। जिस गुरुआं आशा करनी पूरी, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जो सब नूं रंगण चाढ़्हे गूढ़्ही, आदि अन्त उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। विष्नूं कहे प्रभू मेरी इक प्रणाम, परम पुरख सरनाईआ। मैं तेरे हुक्म दा सेवक तेरी शरअ दा ग़ुलाम, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। मैं चाहुंदा ख़ुशीआं विच तेरे भगत खाण तेरा पकवान, पक्की तेरे नाल पकाईआ। इहनां नूं कदी तोट ना आवे जगत जहान, सतिजुग सति सति मिले वड्याईआ। चार दीवार कहे मेरा वी चारों कुण्ट ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। मेरे धन्न भाग जे मेरे सीस ते सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा झुल्लया निशान, मैनूं निशान इक्को नज़री आईआ। मैं चाहुंदी मेरे अन्दर पंज प्यारे ख़ुशीआं नाल लंघ जाण, आपणी ख़ुशी बणाईआ। पंज लिखारी मेरी लेखणी वाली कलम चलाण, अक्खर अक्खर नाल वड्याईआ। पंज दरबारी हो प्रधान, चारों कुण्ट फिरन चाँईं चाँईंआ। हरिसंगत ख़ुशीआं विच तूं मेरा मैं तेरा गाए गाण, इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। दरवाज़ा कहे मैं बण गया धर्म दा दर, दर्दीओ दर्द वंडाईआ। भगत दवारा सारी सृष्टी दा सांझा घर, दीनां मज़्हबां वंड ना कोए वंडाईआ। एह पुरख अबिनाशी दिता वर, धुर दी वस्त आप वरताईआ। सारे इक्को रूप हरी हरि, हिरदे अन्दर वसया धुर दा माहीआ। तुसीं थोड़्हा समां लैणा जर, हौसला हौसले विच्चों प्रगटाईआ। जिस शरअ दा मेटणा शर, शरीअत दा लेखा देवे चुकाईआ। सो पुरख अकाला नरायण नर, हरि इक्को इक अख्वाईआ। सब दे ख़ाली भण्डारे देवे भर, भुक्ख्यां आप रजाईआ। अग्गे लई नाम भण्डारा बन्न्हे लड़, दो जहान मुक्क कदे ना जाईआ। तुसीं ख़ुशीआं नाल ख़ुशी दी मंज़ल जाणां चढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जदों जाओगे अग्गे हो लवांगा फड़, दोवें हथ्थ उठाईआ। जन भगतो तुसां कदे नही जाणां मर, मरन विच कदे ना आईआ। तुहाडा इक्को सरोवर सर, जिथ्थे सरसे दा मालक बैठा गोबिन्द माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। चार दीवारी कहे मेरे अन्दर गुरमुख जाण लँघदे, आपणी आपणी ख़ुशी बणाईआ। सच प्रीती जाण मंगदे, रसना जिह्वा ढोले गाईआ। प्यार मुहब्बत जाण वंडदे, इक दूजे लड़ फड़ाईआ। जगत जन्म दी टुट्टी जाण गंढदे, शब्दी शब्दी डोर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।

चार दीवार कहे मैं बचन दस्सां सच्चा, सतिजुग सच रंग रंगाईआ। मेरा रूप रिहा ना कच्चा, कच्ची तन्द ना गंढ पवाईआ। चौथे जुग नाता होया पक्का, जन भगतां संग रखाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल तक्का, गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेले मेरे अन्दर सोभा पाईआ। मैं खोल्ह के वेखां आपणीआं अक्खां, जगत नेत्रां बाहर बाहर समझाईआ। मेरा साहिब पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस लहिणा देणा चुकाउणा हथ्थो हथ्था, हथ्थां उत्ते भण्डारा दए वरताईआ। सब दा इक्को वार झुक जाए मथ्था, मस्तक सीस निवाईआ। चार जुग दा कर्ज़ा लथ्था, भण्डारा ख़ाली दिता भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। चार दीवार कहे मैं वेखणी माला दीप, दीपक जोती सोभा पाईआ। जन भगतां तक्की प्रीत, प्रीतम दिती वड्याईआ। सति धर्म दी वेखां रीत, बिन नैणां नैण उठाईआ। मेरे अन्दर इक्को जैकारा तूं मेरा मैं तेरा गीत, दूजी अवाज़ ना कोए सुणाईआ। मैं हो गई ठांडी सीत, अग्नी अग्ग रही ना राईआ। खेल तक्कया त्रैगुण अतीत, त्रैभवन दिता वखाईआ। सब दा सांझा इक्को मीत, मित्रो दयां सुणाईआ। जिस रंग रंगाया हस्त कीट, ऊचां नीचां मेल मिलाईआ। रंग चाढ़्ह अगम्म बसीठ, दुरमति मैल धुआईआ। हथ्थ रखे सदा तुहाडी पीठ, पुश्त पनाह टिकाईआ। तुसां भण्डारा छकणा अमृत रस समझ के मीठ, रसना रस ना कोए जणाईआ। सारे पवित्र होणे कौड़े रीठ, जगत मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। चार दीवारी कहे मेरा लेखा नाल लंगर लोह, लोआं पुरीआं दयां सुणाईआ। भगत भगवान दा बणया रहे मोह, मुहब्बत विच समाईआ। इक्को लेखा होवे इक दो, दो इक इक्को रंग वखाईआ। साची वस्त सके कोई ना खोह, चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। जन भगत भगवान एका रूप गए हो, होका दे के दयां सुणाईआ। धन्न भाग मैनूं ढोआ मिल्या धुर दा ढोअ, वस्त अगम्म दिती वरताईआ। मैं जन भगतो तुहाडी सुण के सो, आपणी ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। चार दीवार कहे मेरे चारों कुण्ट मुरदे वेखो काँ, नौ खण्ड नव नव फ़ुट्ट देण गवाहीआ। किसे दा लेखा मुक्कणा नहीं जिन्हां ने सूर खाधी जां गां, अग्गे होए ना कोए सहाईआ। सब दा इक्को पिता ते इक्को माँ, पंछीआं पंखीआं दए वड्याईआ। मैं संदेशा देवां नाल चाअ, चाउ घनेरा इक रखाईआ। जिन्हां दीपक दित्ते जगा, मिले माण वड्याईआ। जन भगतो तुहाडा चारों कुण्ट होए रुशना, अंध अंधेरा रहे ना राईआ। तुसां प्रेम विच प्यार विच सतिकार विच धर्म दा लंगर लैणा खा, आपणा पेट भराईआ। मैं चारों तरफ़ वेखां नाल चाअ, चार दीवारी कहे आपणे नैण तकाईआ। लंगर कहे मैनूं प्रेम नाल दयो वरता, जैकारे इक्की हरिसंगत सारी अन्दर बैठी देवे लाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा खेल अगम्म अथाह, अगोचर कहिण किछ ना पाईआ।