२६ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
चार दीवार कहे सुण अनाद अनादी धर्म, धर्मी आ दयां जणाईआ। नव सत्त दा वेख कर्म, कर्म कांडां खोज खुजाईआ। मेरा अन्दरों मेट दे भरम, भरांत रहे ना राईआ। सतिजुग नूं कहि धरनी उत्ते लै जरम, आपणा रूप प्रगटाईआ। लोक लज्जया लाह शबम, हया दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा मिटा वरन बरन, ज़ात पात कर सफ़ाईआ। इक्को दरसा प्रभू दे चरण, चरणोदक जाम प्याईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, लोचन नैण उठाईआ। सारे इक्को नाम निधाना पढ़न, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड दे पौड़े चढ़न, अधविचकार ना कोए अटकाईआ। दरगाह साची खड़्हन, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। धर्म कहे मैं धर्म दी दस्सां बात, भेव अभेद खुल्हाईआ। की लेखा कमलापात, पतिपरमेश्वर की दृढ़ाईआ। जिस दी निरगुण धार अगम्मी ज़ात, अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। उस दा खेल सदा बहुभांत, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। जिस कलयुग मेटणी अंधेरी रात, सतिजुग सच सति चमकाईआ। जन भगतां पुच्छे वात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। प्रगट होवे लोकमात, दो जहान करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे मैं सतिजुग देवां सच सलाह, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। उठ सब दा बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। आत्म परमात्म दस्स राह, सोहँ ढोला अगम्म अथाहीआ। नाम निधाना इक्को गा, गहर गम्भीर पर्दा आप चुकाईआ। ना कोई सूर खाए ना गां, छुरी शरअ ना कोए चलाईआ। ना कोई दीन मज़्हब झगड़ा होवे थाँ थाँ, कातिल मक्तूल रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा पर्दा आप उठाईआ। सतिजुग कहे धर्म मैं तक्कां बैठा राह, आपणे नैण उठाईआ। कवण वेला हुक्म करे बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। मेरा पर्दा दए चुका, चारों कुण्ट करे रुशनाईआ। नाम खण्डा इक चमका, जगत खड़गां करे सफ़ाईआ। हुक्म धुर दा इक वरता, लेखे जाणे थांउँ थाँईंआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, कलयुग अंधेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धर्म कहे सतिजुग वेख लै कलयुग अन्त अंधेरा, हर हिरदे ध्यान लगाईआ। ना कोई गुरु ना दीसे चेरा, चेला गुर ना कोए चतुराईआ। माया ममता विच सृष्टी करदी मेरा मेरा, कूड़ मुहब्बत विच हल्काईआ। आत्म परमात्म वसे किसे ना खेड़ा, खिड़की बन्द ना कोए खुल्हाईआ। चारों कुण्ट प्या झेड़ा, झगड़े विच ख़लक ख़ुदाईआ। धर्म जी तेरा बन्न्हे कोई ना बेड़ा, नईया पार ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी मुकण वाला गेड़ा, आप आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ा छेड़ रिहा छेड़ा, छेकड़ आपणा रिहा समझाईआ। जिस दीनां मज़्हबां पाउणा झेड़ा, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल दा खुल्हा करना वेहड़ा, नव सत्त वेखे थांउँ थाँईंआ। उहदा इक्को हुक्म बथेरा, बहुती गल्ल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। धर्म कहे सतिजुग प्रभ दी धारों जा उठ, आपणी लै अंगड़ाईआ। जगत जहान जा तुठ, मेहर नज़र तकाईआ। कलयुग कूड़ी मेट दे लुट्ट, लुटेरा रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता नाता जाए टुट, जगत तृष्ना ना कूड़ हल्काईआ। नव सत्त पए ना लुट्ट, सति सच ना कोए लुटाईआ। दीनां मज़्हबां मेट दे फुट्ट, फुटकल वेख लोकाईआ। जरा निगाह मार लै की खेल प्रभू अतुट, अतोट रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। सतिजुग कहे धर्म मैं बैठा रख उडीकां, बिन नैणां नैण उठाईआ। कवण वेला मेरीआं पूरीआं होण तरीकां, तवारीखां देण गवाहीआ। मैं दीनां मज़्हबां दा मेटां शरीका, शिरक्त अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। प्रभ दा मार्ग दस्स के नीकन नीका, निक्कयों वड्डा दयां वखाईआ। भेव खुल्हा के जीव जीअ का, आत्म ब्रह्म दयां समझाईआ। दीन दुनी बदल के नीता, नीतीवान इक अख्वाईआ। साचा मन्त्र ढोला दस्स के गीता, कलमा कल्मयां बाहर सुणाईआ। भेव चुका के त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे धर्म पुरख अकाल दे अग्गे कर बेनन्ती, बिनय विच सीस निवाईआ। जो आदि जुगादी पंडती, ब्रह्म तों परे पढ़ाईआ। उहदा खेल सदा सच संगती, सति विच समाईआ। जिस दी लख चुरासी मंगती, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। ओह कलयुग हउमै गढ़्ह तोड़े हंगती, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। ओह आशा जाणे शब्द पंज दी, पंज तत समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे धर्म प्रभू दे अग्गे कर अरदास, बेनन्ती अर्ज़ सुणाईआ। तूं वसें उपर आकाश, आकाश आकाशां वेख वखाईआ। तेरी जुग चौकड़ी रास, गोपी काहन नाच नचाईआ। मेरी पूरी कर दे आस, एह तेरी बेपरवाहीआ। हुक्म
संदेशा शंकर दे दे उत्ते कैलाश, आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, प्रभ सच तेरी वड्याईआ। धर्म कहे सतिजुग दोवें करीए इक सलाह, मता धर्म धार पकाईआ। साडा होवे ना कोए गवाह, शहादत इक्को इक भुगताईआ। पुरख अकाला दया देवे कमा, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेरी कबूल होवे दुआ, दोए जोड़ सीस देवां झुकाईआ। मेरे नबीआं दे ख़ुदा, रसूलां तेरी शनवाईआ। भगतां मिलणा तेरी अदा, रीती जुग चौकड़ी चली आईआ। मेरे हक महबूब ख़ुदा, जल्वागर नूर अलाहीआ। मेरी कबूल कर दुआ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तूं नूरे नूर रुशना, दो जहानां डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। धर्म कहे सतिजुग ओह वेख कलयुग आपणीआं संवारे भुजा, बाहू बल वेख वखाईआ। मैं भेव खुल्हाउणा गुज्झा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। मैं प्रसिद्ध होणा उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। मेरा भेव अभेदा गुज्झा, बिन सतिगुर गुर ना कदे दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं आया जोबन विच मस्ती, मस्त दीवाना रूप वटाईआ। मेरे कोल इक्को अगम्मी हस्ती, जो हस्त कीटां होए सहाईआ। मैं वसां उस दी बस्ती, गृह उसे डेरा लाईआ। जिस दी खेल अगम्मी अक्ख दी, आख़र मेला लए मिलाईआ। मेरी आशा ओसे दा ढोला जपदी, सिफ्तां विच सलाहीआ। जिथ्थे खेल नहीं मन मति दी, बुद्धी तों बाहर पढ़ाईआ। ओथे विचार नहीं कोई तत दी, तत्व तत ना रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। धर्म कहे मेरी इक्को इक आशा, आशावंद हो के दयां जणाईआ। मेरा चरण कँवल भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। मैं मण्डल तक्कां रासा, बिन गोपी काहन खोज खुजाईआ। मैं पृथ्मी वेखां आकाशा, गगन गगनंतरां नैण उठाईआ। साचे मण्डल तक्कां नूर जोत प्रकाशा, नव सत्त सति रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिजुग कहे मेरी इक्को इक विचार, विचर के दयां सुणाईआ। धर्म तूं वी उठ बल धार, आपणी लै अंगड़ाईआ। प्रभू नूं करीए निमस्कार, डण्डावत विच सीस निवाईआ। उच्ची कूक मारीए ललकार, ज़ोर ज़ोर ज़ोर सुणाईआ। कलयुगा धरनी दे उतों हो जा बाहर, लोकमात रहिण ना पाईआ। एह हुक्म सच्ची सरकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर शब्द हो के ख़बरदार, संदेशे रिहा जणाईआ। लहिणा देणा तक्क लै एकँकार, की अकल कलधारी आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिजुग कहे धर्म मैं धर्म दी धार मात लग्गा, लग मात्रा डेरा ढाहीआ। सति
सच चलावां अग्गा, कूड़ कुड़यार रहे ना राईआ। मैं सीस दस्तार सति दी बन्न्हां पग्गा, पगड़ी अगम्म अथाहीआ। जगत जहान तक्कां अग्गा, अग्नी तत खोज खुजाईआ। मैं सूरा तक्कां शहिनशाह सरबगा, मालक इक अख्वाईआ। जिस ने चार कुण्ट मार के बध्धे कग्गा, कागां वाली रुत्त गंवाईआ। इक्को नाम प्याला प्या के मधा, मधुर धुन दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मैं रख के बैठा ओटा, ओड़क ध्यान लगाईआ। पुच्छया अगिणत (सलोका), सोहल्यां विच सुणाईआ। किस बिध धर्म दी धार जगणीआं जोता, जोती जाता डगमगाईआ। झट कलयुग कहे मेरा समां नहीं लँघया बहुता, बौहड़ी बौहड़ी कर दयां जणाईआ। मैं चाहुंदा मेरे विच सब दीआं होवण मौतां, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे धर्म ऐवें ना लै अंगड़ाई, मता सतिजुग नाल पकाईआ। मैं कोई हो नहीं गया सुदाई, आप आपणी मति गंवाईआ। मैं वी जगत जहान दा राही, रहिबर दिती माण वड्याईआ। मैं उसे दा नूर नुराना जो मालक ख़लक ख़ुदाई, अगम्म अगम्मड़ा वड वड्याईआ। मैनूं याद गोबिन्द दा ढईआ ढाई, अक्खरां सिफ्त सलाहीआ। जिस आउणा चाँईं चाँईं, आपणा फेरा पाईआ। सम्बल खेड़ा देणा वसाई, सोहणा रंग रंगाईआ। निरगुण नूर करे रुशनाई, जोती जाता हो के डगमगाईआ। कलयुग कहे पर मैं वी बड़ा कसाई, कसम नाल सुणाईआ। मैं राह जांदे भुला देणे राही, रहिबर मिलण कोए ना पाईआ। हथ्थां नाल उठा के दोवें बाहीं, बाहू बल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे धर्म की सतिजुग दए दलीलां आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेरे बदलण दा तेरे कोल की वसीला, मैनूं दे दृढ़ाईआ। तूं वसें थल्ले अम्बर नीला, धरनी उत्ते डेरा लाईआ। ओह मालक छैल छबीला, अगम्म अथाह अख्वाईआ। जिस दे हुक्म दा होणा हीला, हिम्मत हिम्मत नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की साची खेल खिलाईआ। कलयुग कहे धर्म मैं कदी नहीं जावांगा, सच सच दृढ़ाईआ। प्रभ अग्गे वास्ता पावांगा, निव निव सीस निवाईआ। आपणे जगत दी खावां कसम, सुगंदां विच जणाईआ। आपणी रसम दृढ़ावांगा, भेव अभेद खुल्हाईआ। मैं सच दस्सां मित्रा इक वेरां दीन दुनी सर्ब लड़ावांगा, एह मेरी बेपरवाहीआ। खण्डे खड़गां नाल खड़कावांगा, खण्डर वेखां लोकाईआ। जगत जिज्ञासुआं लोकमात तड़फावांगा, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। चारों कुण्ट कूड़े काग उडावांगा, नौवां खण्डां फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी विच्चों हिलावांगा, सोया रहिण कोए ना पाईआ। आपणी खेल सज्जणा एसे साल शुरू करावांगा, सोहणा रंग रंगाईआ।
अगले साल बल वधावांगा, राजा बलि दए गवाहीआ। तीजे साल अटल हुक्म सुणावांगा, जो दस्से मेरा माहीआ। चौथे साल तरथल मचावांगा, थल अस्गाह होण शुदाईआ। पंजवें साल टल वजावांगा, मन्दिरां बाहर करां शनवाईआ। छेवें साल कूड़ दा हल्ल चलावांगा, जड़ धर्म वाली उखड़ाईआ। सतवें साल दीन दुनी डल विच सुटावांगा, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। अठवें साल चौधवीं सदी मुकावांगा, मुहम्मद लेखा झोली पाईआ। ईसा मूसा नाल रलावांगा, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी धरत धवल धौल ख़ाक उडावांगा, धूढ़ असमानां छाईआ। आपणा सोहणा रूप दरसावांगा, बण के जगत कसाईआ। काल रूप हो के सब नूं खावांगा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। फेर प्रभ नूं सीस निवावांगा, सच तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धर्म कहे कलयुग वेख लै आपणीआं करनीआं, करता पुरख तेरे नाल ध्यान रखाईआ। अन्तिम तैनूं पैणीआं भरनीआं, भरम गढ़्ह ना कोए मिटाईआ। शरअ दीआं लड़ाईआं तैनूं पैणीआं लड़नीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। भय विच चारे कूटां डरनीआं, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिधर वेखां शरीअतां अग्नी विच सड़नीआं, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक होए सहाईआ। सतिजुग कहे कलयुग तक्क लै आपणा नज़ारा, नज़रीआ लै बदलाईआ। तेरा दिसदा अन्त किनारा, नईया नौका डोले थांउँ थाँईंआ। ओह सुण संदेशा एकँकारा, अकल कलधारी की जणाईआ। जो जोत नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। ओह शब्दी धार दए इशारा, सैनत इक लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे कलयुग सुण लै हुक्म अगम्मा, अगम्मड़ा की जणाईआ। तेरा मुक्कण वाला समां, अग्गे अवर ना कोए वधाईआ। क्यों करनी नाल होवे निकम्मा, सच विच ना कदे समाईआ। झगड़ा पा के मिट्टी चम्मा, दृष्टी सब दी दिती बदलाईआ। कुछ हुक्म सुण लै नवां, नौवां खण्डां देणा दृढ़ाईआ। दीन मज़्हब दी करीओ कोई ना तम्हा, लालच अन्दर ना कोए टिकाईआ। सति धर्म दी जगण वाली शमा, कलयुग अंधेरा तारीक दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आप भेव खुल्हाईआ। धर्म कहे ओह तक्क लै कलयुग आपणा वक्त दुहेला, दोहरी धार जणाईआ। सति दा रिहा कोई ना मेला, सच ना कोए वड्याईआ। प्रभ आपणा खेल रिहा खेला, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जन भगतां बण के सज्जण सुहेला, देवे माण वड्याईआ। दीन दुनी नालों हो के वेहला, गुरमुख साचे गोद टिकाईआ। धाम सुहा के इक नवेला, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। छब्बी
पोह कहे मैं भगतां बणया मीता, सतिजुग कलयुग दोवां दयां सुणाईआ। जिन्हां दी सब तों बाहर रीता, रीतीवान दिती वड्याईआ। इक्को मन्दिर वखा के धर्म धार मसीता, मसले सब दे हल्ल कराईआ। घट घट अन्दर तक्कां नीता, खोजां चाँईं चाँईंआ। निगाह मारां हस्त कीटा, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। बिना सति तों दिसे कोई ना मीता, मित्र संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं सब नूं दस्सां पुकार, कूक कूक सुणाईआ। सुणो विष्न ब्रह्मा शिव दी धार, त्रैगुण तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। नेत्र तक्को तेई अवतार, बिन अक्खीआं अक्ख मिलाईआ। पैग़म्बर होवो ख़बरदार, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढ्ढाईआ। गुरु गुरदेव पावो सार, भज्जो वाहो दाहीआ। नौ खण्ड होया धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जो संदेशा दे के गया रविदास चम्यार, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। जो गोबिन्द गया ललकार, हुक्म धुर दा इक वड्याईआ। कलि कल्की आवे अवतार, निहकलंका नाउँ प्रगटाईआ। अमाम अमामा हो सिक्दार, इक्को हुक्म दए सुणाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, महल्ल अटल इक जणाईआ। जन भगतां पाए सार, महासार्थी इक अख्वाईआ। जो धर्म दी धार बणे दीवार, चारों कुण्ट रंग रंगाईआ। हरिजन ख़ादम वेखे ख़िदमतगार, सेवक सेवा विच्चों मेल मिलाईआ। इक्को जेहा लहिणा रखे पुरख नार, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जन भगतां भर भण्डार, ख़ाली ख़ाली दए भराईआ। अग्गे सति धर्म दा बोल जैकार, सति सच नाल मिलाईआ। खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जन भगतां हो के पहरेदार, चाकर हो के सेव कमाईआ। हथ्थ फड़ के खण्डा खड़ग कटार, तिक्खी धार प्रगटाईआ। जिस दा बदल जाणां विवहार, विवहारी आपणी कार कमाईआ। जो लहिणा देणा मेटे मुहम्मद चार यार, चार यारी नाल मिलाईआ। खेले खेल सच्ची सरकार, हरि करता धुरदरगाहीआ। जो जुग जुग लए अवतार, अवतरी आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहानूं चढ़ीआं रहिण लालीआं, लालन नाल मिले वड्याईआ। तुहाडीआं मनसा पूरीआं होण बाहलीआं, बहु बिध आपणा खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ीआं घटां मिटण कालीआं, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। तुसां जुग जन्म विच घालां घालीआं, नव नव चार दा पन्ध मुकाईआ। तुहाडा लहिणा देणा वेखे हालीआ, पूरब लेखा नाल रलाईआ। तुसीं आत्म धार मारो छालीआं, टप्पो कुद्दो चाँईं चाँईंआ। तुहाडीआं जगत वालीआं मुकीआं दलालीआं, दिलबर मेला सहिज सुभाईआ। ओह झोली भरे ख़ालीआ, ख़ालक ख़लक दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वेखणहारा शाह कंगालीआं। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरीआं
धर्म धार अशीशां, असल नाल जणाईआ। तुहाडा मालक इक जगदीशा, जगदीश्र नूर अलाहीआ। ख़ाली होवण ना देवे ख़ीसा, ख़लक विच देवे वड्याईआ। जिस दा इक्को हुक्म इक हदीसा, इक्को करे पढ़ाईआ। जिस नूं गाउंदे जुग चौकड़ी राग छतीसा, बत्तीआं दन्दां सिफ्त सालाहीआ। ओह धर्म धार चलाए रीता, रीतीवान अख्वाईआ। जिस खेल अगम्मा कीता, अगम्मढ़ी कार भुगताईआ। सब दीआं परखे नीता, चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुसीं गए चार दीवारी अन्दर, आपणी ख़ुशी बणाईआ। तुहाडा प्रेम सुहावा मन्दिर, वजदी रहे वधाईआ। लेखा मुक्कया अंधेरी कन्दर, सुखमन टेडी बंक ना कोए भवाईआ। मनुआ नौ दवार ना नच्चे बन्दर, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। चरण धूढ़ी मस्तक लग्गा चन्दन, टिक्के ख़ाक रमाईआ। शरअ दे टुट्टे बन्धन, ज़ंज़ीर रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल लगावे अंगण, अंगीकार इक अख्वाईआ। तुहाडा कबूल होया धूढ़ी मंजन, सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो तुहाडा जगत जहान नहीं कोई लेखा, लिख्ती दयां जणाईआ। तुसीं सुणो अगम्म संदेसा, जो सुत्तयां दए उठाईआ। खेल खेले नर नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। जो सम्बल वसे देसा, साढे तिन्न हथ्थ रंग रंगाईआ। सो स्वामी करे हेता, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जुग जन्म कदे ना भुल्ले चेता, चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो सब दीआं पूरीआं होवण मनसा, ख़ाहिशां प्रभ चरणां आपणे रंग रंगाईआ। सब दा रूप होवे हँसा, काग बुद्धी ना कोए जणाईआ। तुसीं इक साहिब दी बंसा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। तुहाडा सुहाए दवार बंका, राउ रंकां मिल के वजदी रहे वधाईआ। तुहाडा लहिणा देणा अनेक अनका, अनक कलधारी वेख वखाईआ। तुहाडा झगड़ा नहीं मन का, बुद्धी ना कोए चतुराईआ। तुहाडा हिस्सा नहीं तन का, तन वजूदां खोज खुजाईआ। तुहाडा विहार तुहाडा प्यार आत्म धार ब्रह्म का, पारब्रह्म जणाईआ। अज्ज दा वक्त सुहञ्जणा साचे धर्म का, धर्म इक्को नज़री आईआ। लेखा रिहा ना जन्म मरन दा, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। लहिणा मिले साची सरन का, सरनगति इक रखाईआ। अज्ज वक्त सुहञ्जणा सब दे तरन दा, फड़ बाहों पार कराईआ। जगत वक्त दुहेला होणा मरन का, कलयुग कूड़ा डौरु डंका वाहीआ। जन भगतो तुहाडा समां होणा ढोला पढ़न दा, तूं मेरा मैं तेरा लैणा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मैं वेखां तुहाडीआं हस्तीआं, अन्दरे अन्दर
ध्यान लगाईआ। तुहानूं चढ़ीआं रहिण मस्तीआं, मस्त मस्ताने रूप बणाईआ। तुहाडीआं वसदीआं रहिण बस्तीआं, घर घर सोभा पाईआ। तुहानूं प्रभू दीआं ख़ुशीआं मिल गईआं सस्तीआं, बहुता समां ना सेव कमाईआ। मन दीआं आशा रहिण ना नस्सदीआं, चार कुण्ट भज्जण ना वाहो दाहीआ। तुहाडीआं रसना भरीआं रहिण जस दीआं, सिफ्तां विच सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे नाल मिला लओ अक्खां, अक्खीआं वाल्यो अक्खां लओ उठाईआ। मेरा इक्को स्वामी सखा, तुसीं वी मेरे नाल लओ मनाईआ। जो सदा करे भगतां दा पक्खा, पंखेरूआं खल्ल ना कदे लुहाईआ। दो जहान फिरे नस्सा, भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा इक्को अक्खर सस्सा, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जिस कलयुग रैण अंधेरी मेटणी मस्सा, मस्सया धार दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म वरताईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे वल्ल लओ तक्क, तकवा इक्को इक रखाईआ। सब दा नाता रिश्ता होवे पक्क, पक्की गंढ लैणी पाईआ। अग्गे रहे कोई ना शक, शिकवा अन्दरों देणा कढ्ढाईआ। सब दा सांझा होया हक, हकूमत हुक्म वाली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरे नाल मिलाओ आपणा हिरदा, मैं हारदिक दयां वधाईआ। सज्जणो मैनूं विछोड़ा चिर दा, चिरीं विछुन्यों दयां समझाईआ। प्यार मिलदा नहीं कदे अगम्मी पिर दा, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा ख़ुशीआं विच हन्झू मोतीआं धार गिरदा, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मेरी रैण भिन्नी, भिन्नड़ा रंग रंगाईआ। मैनूं ख़ुशी मिली किन्नी, की दयां समझाईआ। अन्त सृष्टी मिटणी दिन तिन्नीं, तिन्ने लोक सफ़ाईआ। प्रभू नूं लभ्भणा सब ने जगत वाले चिन्न्हीं, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। सब ने कहिणा मिन्नी मिन्नी, रसना जिह्वा कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। छब्बी पोह कहे मैं दस्सां इक नज़ारा, नज़रीआ नाम बदलाईआ। उठो वेखो खेल नर निरँकारा, की परवरदिग़ार हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पावो सारा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। लेखा तक्को तेई अवतारा, त्रैगुण अतीता रिहा जणाईआ। पैग़म्बर होवो हुशियारा, ईसा मूसा मुहम्मद लओ अंगड़ाईआ। नानक गोबिन्द धार तक्को रूप न्यारा, एकँकारा की समझाईआ। अन्तिम लहिणा देणा सब दा पूरा होया विच संसारा, धरनी धरत धवल लेखा रिहा ना राईआ। दीन मज़्हब तक्को अखाड़ा, चारों कुण्ट अक्ख उठाईआ। की खेल करे पंचम धाड़ा, जगत हँकार नाल लड़ाईआ। सच दा दिसे ना कोए अखाड़ा, परवरदिग़ार
ना कोए वड्याईआ। त्रैगुण अग्नी लग्गी नाड़ा, तत्व तत रही जलाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। खेल खेले चौबीसा अवतारा, कलि कल्की नूर अलाहीआ। जिस पैग़म्बरां पाउणी सारा, लेखा देवे थांउँ थाँईंआ। निशान मेटणा चन्द सितारा, सतह बुलंदी खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ ना रहे धुँदूकारा, अंध अंधेरा दए गंवाईआ। सति धर्म करे उज्यारा, लोकमात मात रुशनाईआ। सतिजुग देवे चरण सहारा, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। साचा मार्ग लाए अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। जन भगतो तुहाडा वसदा रहे भगत दवारा, भगवन नाल मिल के वज्जे वधाईआ। तुहाडा निखुट ना जाए भण्डारा, सदा अतोट अतुट जणाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। ओह तुहाडा मीत मुरारा, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो जगत होण वाली तबदीली, तबा सब दी दए बदलाईआ। किसे दी मंज़ूर ना होए अपीली, कायदा कानून वंड ना कोए वंडाईआ। प्रभू दी धार नहीं कोई ढीली, धुर दे हुक्म नाल कसाईआ। जिस दी खेल सदा छैल छबीली, जोबनवन्ता वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। शबे अज़ माविस्ती चकूजा मलवज़ साअल मूवालिसती गोज़ा अलसवलु तामीउल वीज़ा नूरे रुशना जाअलिफासी गलमोना नावीज़ुल कीआ दुअसतो मिज़लु कोसे ज़मां नूरे चश्मा जज़ीउलज़मू, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे चानांज़ी मस्तावलीसलु वाउल अज़सती तामलथाज तेरा नूर ज़हूर मेरे अखदस बेआउ ताविस्ती ज़ोबल जमाद मुबारके ख़ुदा मुहम्मदे दुआ मेरे अहिबाब हक जनाब दिलवज़ू अज़मी नाचसतो खुमा बदस्ते दुआ अनहवज़ी चकशे ज़मू नूरे अलाह मेरे बेपरवाह रहीमे रहमान तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। छब्बी पोह कहे जन भगतो मेरा इक प्रणाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर सुणाईआ। तुसीं शरअ दा रहिणा नहीं ग़ुलाम, ज़ंज़ीर बेनज़ीर दिता कटाईआ। तुहाडा मालक इक अमाम, अमाम अमामां नूर अलाहीआ। जिस दा हुक्म संदेशा नाम कलमा अगम्म पैग़ाम, पैग़म्बरां तों बाहर पढ़ाईआ। जिस दा मन्त्र अन्तर आदि जुगादि सच निशान, निशाना अवर ना कोए रखाईआ। तुहाडा प्यार मुहब्बत करे परवान, परवाने धुर दे आप बणाईआ। तुहाडा लेखे लावे पीण खाण, साह साह वेख वखाईआ। तुहाडा मालक इक भगवान, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। सब दा लेखा होया दर परवान, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। जिस दा दीन दुनी विच्चों बदल जाणां विधान, वाहिद दा मालक वाहिद वेखे ख़लक ख़ुदाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप पहचान, बेपहचान हो के नज़र किसे ना आईआ।