पुस्तकालयभाग २३

२७ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

सतिगुर शब्द कहे मेरी जुग जुग दी यात्रा, लोकमात मात्र भूमी उत्ते जणाईआ। मेरा भेव अभेदा समझ सके कोई ना मात्रा, मात्र भूमी नाल मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा लेखा बाहर शास्त्रा, शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। मैं तन वजूदां शस्त्र तक्कां गात्रा, गहर गम्भीर अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि अन्त परदेसी, भेव अभेदा दयां जणाईआ। मेरा सब तों वक्खरा वेसी, वेस अनेका आप वटाईआ। मैं बणया ना कदे जगत धार दा सेठी, लालच लोभ ना कदे हल्काईआ। मैं प्रनाई नहीं किसे दी बेटी, जगत रसम ना कोए रखाईआ। मेरी धार अगम्मे सिंघासण लेटी, लिटा खोल्हण दी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दा खेल पोह सताई, सत्त दीप ध्यान लगाईआ। की लेखा दिसे बेपरवाही, की कलि कल्की रूप वटाईआ। जिस दे नाम दी पई दुहाई, तोबा तोबा करे लोकाईआ। जो वसे थल अस्गाही, हर घट रिहा समाईआ। सो हुक्म हाकम देवे शहिनशाही, शाह सुल्तानां आप जणाईआ। जन भगत सुहेले उठाए फड़ के बाहीं, हलूणा आपणा हुक्म लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा खेल अगम्म अगम्मा, भेव सके कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म दस्सां धर्मा, जगत नीती दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा जाणां विष्न ब्रह्मा शिव आपणे चरणां, चरण कँवल संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे नाम दी पए दुहाई, दो जहान कुरलाईआ। नाता तुटे भाई भाई, मेल मिलावा होवे धुर दे माहीआ। वक्त सुहञ्जणा शहिनशाही, शाह पातशाह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं तक्के चारे कूट, कूचा गली ध्यान लगाईआ। जिधर वेखां दिसे फूट, फुटकल होई लोकाईआ। मेरा हुक्म अनोखा दूत, दुतीआ भाउ खोज खुजाईआ। सति सच दा दिसे रूप, अनूपा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सां आपणीआं ख़बरां, बेख़बरां ख़बर जणाईआ। अन्त लहिणा वेखणा पैग़म्बरां वालीआं कबरां, मकबरयां ध्यान लगाईआ। संदेशे जाणां जबराईल जबरा, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। मेरा लेखा होण वाला बेसबरा, जगत सबूरी रहिण कोए ना पाईआ। मैं संदेशा सुणां शेर बब्बरा, जो भब्बक नाम वाली लगाईआ। सति सच दा करे अदला, इन्साफ़ नाल वड्याईआ। कलयुग सतिजुग नाल जावे बदला, बदली होवे थांउँ थाँईंआ। कूड़ क्रिया विच हरिजन रहे कोई ना पगला, बुध बिबेक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जगत दिवस सताई पोह, सत्हा बुलंदी दोवें ध्यान लगाईआ। दो जहानां रिहा जोह, लेखा वेखे थांउँ थाँईंआ। प्रभ दा भेव ना जाणे को, कूक कूक सारे रोवण मारन धाहींआ। जिस दा इक्को अक्खर सो, सो साहिब दए वड्याईआ। जेहड़ा अन्दरों इक ते बाहरों दो, दोहरी धार प्रगटाईआ। पूरन सतिगुर पूरन वरगा आपे हो, होका देवे चाँईं चाँईंआ। बाकी सब कुछ सब तों खोह, खोह खोह दा झगड़ा दए मुकाईआ। जन भगतां अन्दर बख्शदे लो, लोयण तीजा दए खुल्हाईआ। चरण प्रीती बख्श के मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। सच वस्त दा नाम निधाना ढोआ लवे ढो, वस्त अगम्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दा खेल आप खिलाईआ। छब्बी पोह कहे मेरे साहिब अबिनाशीआ, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। भेव दस्स दे क्यों लेख बणाया चुरासीआ, चुरासीआं वंड वंडाईआ। शंकर भज्जा फिरे कैलाशीआ, दोवें हथ्थ उठाईआ। ब्रह्मा तेरा नूर तक्के प्रकाशीआ, जोती जाता नज़री आईआ। विष्नूं पूरी करनी आसीआ, तृष्ना रहे ना राईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशीआ, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। किस बिध जन भगतां लाहे उदासीआं, चिन्ता ग़म कढ्ढाईआ। दीन दुनी दीआं बदले रासीआं, रस्ता इक समझाईआ। दीनां मज़्हबां विच्चों करे बन्द खुलासीआं, ख़ालस पर्दा आप उठाईआ। कूड़ दीआं रहिण ना देवे बदमवासीआं, बदी दा लहिणा दए मुकाईआ। जे तेरे पिच्छे पिच्छे भगत चढ़दे रहे फाँसीआ, सलीबां गलां विच लमकाईआ। हुण करदे वेखे हासीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। इन्हां सब दीआं कट दे बन्द खुलासीआं, बन्धन रहे ना राईआ। तन वजूद रूहां करदे पाकीआं, पतित पुनीत बणाईआ। खोल्ह दे अन्दरों खिड़की ताकीआ, कुंजी आपणा प्यार लगाईआ। मंज़ल चढ़ा दे घाटीआं, अधविचकार ना कोए रखाईआ। सब दीआं चोलीआं तक्क लै पाटीआं, सच रंग ना कोए रंगाईआ। निगाह मार लै काया माटीआं, मटकयां फोल फुलाईआ। बिन तेरी किरपा मुक्कण कदे ना वाटीआं, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे मज़्हबां वाले अलाटीआ, हिस्से दीन दुनी रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतो पोह सताई, सति सतिवादीओ दयां जणाईआ। गोबिन्द दा लहिणा देणा वेखो ढईए वाला ढाई, ढौंके बाद लए अंगड़ाईआ। पैग़म्बरां दी शरअ वाली वेखो शाही, शहिनशाह रिहा जणाईआ। अवतारां दी खेल खेल वेखो जो मातलोक चलाई, चारे वरनां संग बणाईआ। दीन दुनी जगत जहान राह तक्को अगम्म अथाही, किस बिध आपणा हुक्म वरताईआ। भेव अभेदा वेखो अगम्मे माही, महबूब की आपणी कार भुगताईआ। जिस दा हुक्म मिट सके ना राई, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे वैराग विच सारे रो के मारन धाही, कूक कूक सुणाईआ। सो खेल खेले अगम्म अथाही, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जन भगत सुहेले मेले चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा आप जणाईआ। एह साहिब सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना आदि आदि दा लावण वाला दाई, दाओ आपणा रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सताई पोह कहे मैं खेल तक्कां सति सतिवादी, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। दीन दुनी दी तक्कां आबादी, हरि पुरख नाल मिलाईआ। जगत जहान दी सुणां आवाज़ी, एकँकारा भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणां दीन दुनी समाजी, आदि निरँजण पर्दा लाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखां जागी, श्री भगवान की हुक्म वरताईआ। मन मनूआं तक्कां बागी, अबिनाशी करता भेव खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी अन्तिम तक्कां आदी, पारब्रह्म होए सहाईआ। जिस ने आदि आदि साजणा साजी, सज्जणो दयां समझाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्तिम रचण लग्गा शादी, शादिआने कल्मयां वाले नाल वजाईआ। ओह दीन दुनी दी उलटण लग्गी बाजी, बाजां वाला वेस वटाईआ। चढ़ के अस्व अगम्मे ताजी, ताजां वाल्यां ख़ाक मिलाईआ। जन भगतो तुहानूं ज़रूर रखेगा राज़ी, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। नेत्र रोवणगे मुल्ला शेख़ मुसाहिब मुसायक काज़ी, कजा सब दे सिर ते छाईआ। कोटां विच्चों बचेगा कोई नमाज़ी, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चढ़दी दिशा हुक्म दी वंडण जावे भाजी, भाजड़ पावे थांउँ थाँईंआ। जगत धार दा बण के गाडी, गाॅड आपणा हुक्म सुणाईआ। जिस दी खेल वरतणी डाहढी, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। उस लेख चुकाउणा सब दा माजी, गुर अवतार पैग़म्बरां नाल मिलाईआ। शरअ दी हद्द हदूद मिटे अराजी, धरनी उत्ते ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा दिवस आया सताईआ, सति नाल जणाईआ। देखो की खेल करे धुर दा माहीआ, महबूब नूर अलाहीआ। जिस ने कलयुग कूड़ मेटणीआं शाहीआं, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। ओह भगतो तुहाडे नाल सच दीआं करे साईआं, सौदा धर्म धार बणाईआ। दीन दुनी रूप बदले कसाईआं, कसम खा के पीर पैग़म्बरां जाण भुलाईआ।

जिस दा लहिणा देणा लेखा नाल छींबे नाईआं, झीवरां जट्टां दए वड्याईआ। तुहाडीआं जगत जहान विच्चों फड़ के बाहीआं, बाबल तुहाडा दए तराईआ। तुसीं ख़ुशीआं नाल करदे रहिणा वाहीआं, वाहवा आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। पोह कहे मेरा दिवस दिहाढ़ा अनोखा, अचरज दयां जणाईआ। जन भगतो दीन दुनी नाल होवण लग्गा धोखा, ध्रोह सब दे नाल कमाईआ। धरनी धरत धवल दा ढहण लग्गा कोठा, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। प्रकाश होण लग्गा इक्को जोता, अंध अंधेर दए मिटाईआ। जिस दा समां नहीं कोई बहुता, नेरन नेरा रिहा वखाईआ। औह वेखो हलूणा देंदा चौदां लोकां, चौदां तबक जगाईआ। पैग़म्बरो आ के संभाल लओ आपणा मौका, सम्बल दा मालक रिहा सुणाईआ। गोबिन्द धार तक्क लै ढईए वाला ढौंका, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जगत जहान डुब्बण वाली नौका, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। अवतार भरो आपणा आपणा हौका, हाए उफ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद आ गया औह बोदयां वाल्यो बोधीओ, बदू वेखो जगत लोकाईआ। जन भगतो आपणे आपणे हिरदे सोधिओ, सुदी वदी तों बाहर समझाईआ। अमृत नाम दा रस भोगिओ, जगत वासना कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। रंग चढ़ाउणा आपणे काया चोगिओ, चोली लैणी रंगाईआ। सवाधान हो जायो कमल्यो कोझिओ, प्रभ देवणहार वड्याईआ। आपणे ख़ाली भर लओ बोझिओ, नाम दी भुक्ख रिहा मिटाईआ। देवण आया दरस अमोघिओ, दर्शन करना चाँईं चाँईंआ। तुहाडा होया धुर दा धर्म संजोगिओ, अग्गे विछोड़ा रहे ना राईआ। सचखण्ड वास्ते तुसीं कदे ना सोचिओ, तुहानूं लै के जाए तुहाडा माहीआ। तुसीं जंगलां विच कदे ना खोजिओ, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। घर आपणे सौणा नाल मौजिओ, राती सुत्तयां लए जगाईआ। तुसीं हो गए प्रभू दे जोगिओ, जोगीआं तों बाहर तुहाडी वड्याईआ। तुहानूं हलूणा देवे फड़ के मोढिउँ, मुढला मालक आप अख्वाईआ। सब दा छुटकारा करा देणा नमाज़ां रोज़िओ, राज़क रिज़क रहीम होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सताई पोह कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा सतिवन्ता, सुत्तयो दयां जगाईआ। तुहाडा मालक इक पतिवन्ता, पतिपरमेश्वर अगम्म अथाहीआ। जो तुहानूं बणा के साचे सन्ता, सतिगुर शब्द नाल वड्याईआ। बुद्धी तों परे दा बण के पंडता, पारब्रह्म भेव खुल्हाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म दए जणाईआ। जो लेखा जाणे तुहाडे मन दा, मन मनसा पूर कराईआ। प्रकाश कर अगम्मे चन्न दा, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। तुहानूं रूप दरसा के तुहाडे सति सरूप ब्रह्म दा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। तुहाडा लेखा पूरा करे काया माटी चम्म दा, चम्म

दृष्टी दए बदलाईआ। जन भगतो तुहाडा मार्ग सच धर्म दा, जिस धर्म दा रूप बिना भगतां तों नज़र कोए ना आईआ। बाकी जगत जहान भरया भरम दा, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। तुहाडे गृह लेखा नहीं कोई वरन बरन दा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। नाम कलमा नहीं कोई वक्खरा पढ़न दा, हरफ़ हरूफ़ हिस्सा कोए ना पाईआ। तुहाडा झगड़ा नहीं कोई शरअ वाले लड़न दा, शरीअत संग ना कोए रखाईआ। तुहाडा इक्को मार्ग सचखण्ड चढ़न दा, बिन पौड़ीउँ डण्डे देवे चढ़ाईआ। तुहाडा वक्त सुहञ्जणा जगत विच्चों तरन दा, फड़ बाहों पार कराईआ। तुहानूं सहारा बख्श्या इक्को चरण दा, चरणोदक धुर दा जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो वेखो तुहानूं किडीआं देवे दलेरीआं, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। तुसीं गल्लां सुण लओ मेरीआं, मैं दस्सां चाँईं चाँईंआ। इस दे हुक्म दीआं ज़रूर झुल्लणीआं हनेरीआं, अंधेरा होए ख़लक ख़ुदाईआ। जिधर वेखो मुरदयां दीआं होवणगीआं ढेरीआं, ढाके दा लेखा तेग़ बहादर वाला पूरा दए कराईआ। शौह दरया विच डुब्बणगीआं बेड़ीआं, बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। पता नहीं एहदी किरपा नाल रूहां तरनगीआं केहड़ीआं केहड़ीआं, किस नूं फड़ के आपणे गले लगाईआ। लख चुरासी कट के जेड़ीआं, फाँसी गल ना कोए वखाईआ। तारन लग्गा कदे नहीं लाउंदा देरीआं, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। अग्गे सरगुण हो के पाउंदा रिहा फेरीआं, हुण निरगुण हो के आया धुर दा माहीआ। बिना भगती तों भगतो तुहानूं बणाया आपणीआं चेरीआं, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। जे तुसीं समझ नहीं सके ते तुहानूं पाईआं शब्द दीआं घेरीआं, घेरे विच ल्या टिकाईआ। ना दस्सीआं आपणीआं हेरीआं फेरीआं, किस बिध नाल नाता ल्या जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर मालक बेपरवाहीआ। नारद कहे जन भगतो कलयुग भगती दीआं लग्गीआं मंडीआं, मण्डल वेखणा चाँईं चाँईंआ। शरअ दीआं वेखो डण्डीआं, रस्ते रसत्यां विच्चों बदलाईआ। मज़्हबां दीआं वेखो कन्ढ्ढीआं, कन्ढ्ढे घाट खोज खुजाईआ। जगत जहान दीआं आशा वेखो मुशटंडीआं, सच विच ना कोए समाईआ। कूड़ कुड़यार दीआं नारां वेखो रंडीआं, दुहागण होई लोकाईआ। तन वजूदां पाईआं वंडीआं, तत ततां विच्चों बदलाईआ। नाम कलमे दीआं कन्नी बन्न्ह के गंढीआं, जगत जहान भज्जे वाहो दाहीआ। जे सच पुछो बिना भगतां तों आत्मा होईआं किसे नहीं ठण्डीआं, अग्नी अग्ग विच तपे लोकाईआ। क्यों अग्गे खड़कण वालीआं चण्डीआं, चन्द सूरज रोवण मारन धाहींआ। क्यों मुहम्मद दीआं सदीआं पिछलीआं लँघीआं, अग्गे सदका हुक्म दा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे जन भगतो वेखो

शरअ दीआं छुरीआं, शरीअत की जणाईआ। फिरे दुहाई लोआं पुरीआं, ब्रह्मण्ड खण्ड कुरलाईआ। सच दीआं सुणे कोए ना सुरीआं, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जगत जहान दीआं वासना होईआं बुरीआं, बुरयार दिसे लोकाईआ। बिना सन्तां भगतां सूफ़ीआं आत्म धार पवित्र दिसण मूल ना कुड़ीआं, काया कोट ना वज्जे वधाईआ। जिधर वेखो शौह दरयाए सारीआं जांदीआं रुढ़ीआं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नाम कलमे दीआं ग्रन्थां अन्दर बज्झीआं रह गईआं पुड़ीआं, सतिगुर शब्द तों जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। नारद कहे जन भगतो ओह वेख लओ आपणा प्रभू, परम पुरख ध्यान लगाईआ। एह खोज्जयां किसे ना लभ्भू, नैण ना कोए बिगसाईआ। मज़्हबां विच कदे ना बज्झू, शरअ गंढ ना कोए अटकाईआ। एह जदों आवे ते भगतां दे विच सजू, एह एहदी बेपरवाहीआ। नाम निधान सुणा के नद्दू, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सन्त सुहेले चुरासी विच्चों कडू, काढ आपणी जगत जणाईआ। गुरमुख नौ खण्ड पृथ्मी विच ना छडू, फड़ बाहों लए उठाईआ। नाम प्याला प्या के मधू, मधुर धुन दए सुणाईआ। पंजां सत्तां बरसां विच सब नूं सद्दू, सदके वारी सारे घोल घुमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला दीनां मज़्हबां वाला नहीं कोई डड्डू, आपणी हद्द विच छालां लाईआ। एह बिना लत्तां पैरां तों भज्जू, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। बिना शरअ तों शरीअत तों बाहर गज्जू, आप आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौधवीं तों बाद दीन दुनी नूं तजू, नाम कलमा इक दृढ़ाईआ। जिस नूं सारे कहिणगे रब्बू, रब्बे आलमीन नूर अलाहीआ। उहदा हुक्म मन्नणगे सबू, सभा भगतां वाली रखाईआ। दीन दुनी दे मेट के हद्दू, हदूद आपणी दए जणाईआ। जिस दा इक्को हुक्म लग्गू, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। कूड़ी क्रिया चरणां हेठ दब्बू, सति सच दए प्रगटाईआ। सारी सृष्टी तूं मेरा मैं तेरा नाम भज्जू, भजन बन्दगी इक जणाईआ। जिस दी समझे कोई ना वजूह, वजूहात नाल दए दृढ़ाईआ। ओह राम रामा रघुपति रघू, रगां तों उपर डेरा लाईआ। ओह कृष्णा काहनां नौजवाना श्री भगवाना सच दवारे आपणे सज्जू, सज्जण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरे पसीना आउंदा उत्ते पेशानी, ख़ुशी ग़मीआं नाल बणाईआ। तुसीं सतिगुर लभ्भदे जगत जिस्मानी, ततां खेल खिलाईआ। अक्खरां वाली मंज़ल सुणदे रुहानी, रूह बुत नाल कुड़माईआ। शरअ वाली जाण कलामी, कायनात ख़ुशी बणाईआ। मज़्हब तक्क ग़ुलामी, ज़ंज़ीरां गंढ रखाईआ। माला मणक्यां वाली निशानी, तसबीआं हथ्थ लमकाईआ। रसना जिह्वा नाल जपदे प्राणी, ढोले सिफ्तां वाले गाईआ। महिमा वाली गाउंदे कहाणी, गा गा शुकर मनाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ नहाउंदे पाणी, गंगा

गोदावरी यमुना सरस्वती पन्ध मुकाईआ। जगत शास्त्रां सुणदे बाणी, ग्रन्थां ध्यान रखाईआ। नारद कहे जन भगतो एह पिछल्यां जुगां दी गल्ल पुराणी, अगली समझ ना कोए समझाईआ। जे ओह प्रभू चाहवे इक छिन्न विच सब नूं मिल जाए हाणीआं दा हाणी, हाणीओ तुहानूं आपणे गले लगाईआ। तुसीं ओस शहिनशाह दी बणे राणी, जिस दी रईयत ना कोए बदलाईआ। जिस ने कदे नहीं होणा फ़ानी, फ़ैसला आदि जुगादि हको हक इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे जन भगतो तुहाडे किहो जिहे एके, सज्जणो दयो जणाईआ। की तुसां आपणे आप दे कीते ठेके, की आपणी बोली निलामी वाली कराईआ। सारे दस्स दयो तुहाडे किथ्थे सौहरे ते किथ्थे पेके, किथ्थे तुहाडी वज्जे वधाईआ। वेख्यो किते प्रभू दे दर तों ना जायो छेके, छेकड़ बिना प्रभू तों कम्म कोए ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों कम्म नहीं आउंदे मथ्थे टेके, टिक्के धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों बणाए कोए ना बेटे, दो जहान गोद ना कोए टिकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां मज़्हबां विच कदे ना बेचे, कीमत जगत जहान रखाईआ। अग्गे आपणे पा के नाम दे पेचे, पेचीदा भेव दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मैं तुहाडीआं वेखीआं खरमस्तीआं, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। तुहाडीआं आशा वेखीआं नस्सदीआं, भज्जण वाहो दाहीआ। बिना बुल्ल्हां तों फिरन हस्सदीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। ओह भरीआं प्यार रस दीआं, प्रीतम विच समाईआ। एह दर सुहञ्जणे वसदीआं, जिथ्थों बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। मंगां मंगण हक दीआं, हकीकत दे मालक अग्गे झोलीआं डाहीआ। सदा राह इक्को तकदीआं, बिन नैणां नैण उठाईआ। प्रभू दी याद विच कदे ना अक्कदीआं, अक्खरां वाली ना करन पढ़ाईआ। ओह भगतां दीआं धारां सेधां रखण नक्क दीआं, सज्जे खब्बे राह ना कोए तकाईआ। साचे मार्ग तों कदे ना हटदीआं, भज्जण चाँईं चाँईंआ। आप आपणा अन्तर फटदीआं, नाम खण्डा इक्को वाहीआ। नारद कहे ओह खेलां तक्कण लट लट दीआं, नूर नुराना नज़री आईआ। वणजारनां होवण इक हट्ट दीआं, सौदे लैण चाँईं चाँईंआ। हुण प्रेमणां बणगीआं इक जट्ट दीआं, जिथ्थे जटा जूट नज़र कोए ना आईआ। ओह जगत दे खण्डां दीपां नूं खालां वांग टप्पदीआं, कदम कदम नाल बदलाईआ। जगत विचारां प्रभ चरणां विच सट्टदीआं, ख़ुशीआं नाल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा रंग रंगाईआ। नारद कहे जन भगतो तुहानूं केहड़ी लभ्भी भगती, सच दयो सुणाईआ। तुहाडे केहड़ी अन्दर शक्ती, जो शिकवे रही मिटाईआ। तुसीं केहड़ी बैठे धरती, धवल सोभा पाईआ। की निशानी तुहाडे कोल

नरायण नर दी, नर हरि की वरताईआ। की वड्याई तुहाडे दर दी, दरे दरबार देणा सुणाईआ। किस बिध तुहाडी ज़िंदगी जांदी तरदी, आपणा पन्ध मुकाईआ। नारद कहे की तुहाडी आशा पढ़दी, सिफ्तां विच सालाहीआ। की खेल तुहाडे हरि दी, जो हर हिरदे विच समाईआ। मैं गल्ल पुछणा नहीं चाहुंदा पुराणी पर दी, अगली दयो समझाईआ। की कथा कहाणी कल दी, कलि कल्की की दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, की आपणा भेव चुकाईआ। जन भगत कहिण नारदा तैनूं असीं सारे दस्सीए इक्ट्ठे, सज्जणा इक्को वार जणाईआ। असीं इक्को साहिब दी सरनी ढट्ठे, आवाज़ जट्टां वाली सुणाईआ। इक्को सथ्थर लथ्थे, यारड़ा सेज हंढाईआ। इके नूं टेके मथ्थे, मस्तक इक निवाईआ। इके अग्गे बध्धे हथ्थे, बन्दना सीस झुकाईआ। इके दे चढ़ जाए रथे, जो भज्जे वाहो दाहीआ। जो सानूं मार्ग दस्से, सहिज नाल समझाईआ। असीं उस धरती ते वसे, जिथ्थे आया गोबिन्द माहीआ। सानूं नाम दे देवे रसे, रस्ते अन्दरों दित्ते बदलाईआ। प्रेम मुहब्बत विच साडे नाल हस्से, हस्ती आपणी इक जणाईआ। सानूं नाम ख़ुमारी दे सज्जणा चाढ़्ह दित्ते नशे, जीवण विच उतर कदे ना जाईआ। साडी मिट गई रैण अंधेरी मस्से, नूरी चन्द दिता चमकाईआ। होड़ा दस्स के उपर सस्से, सरगुण निरगुण नाल दिता मिलाईआ। नारदा असीं उस दे जाल विच फसे, जो जम्म फाँसीआं दए कटाईआ। नारद कहे जन भगतो तुसीं बड़े अच्छे, अच्छी तरह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल खिलाईआ। नारद कहे प्रभू मैं आया उतों गंगा, गंगोत्री विच चरण छुहाईआ। मेरा सीस वेख लै नंगा, बोदी रिहा हिलाईआ। मैं इक्को मंग मंगां, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। मैं फिरया विच ब्रह्मण्डां, भज्जया वाहो दाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी वध्या पाखण्डा, भेखाधारीआं खोज खुजाईआ। पर इक गल्ल दस्स दे क्यों हथ्थ विच फड़या सत्त रंग दा डण्डा, डण्डावतां कराउण वाल्या देणा दृढ़ाईआ। क्यों ब्रह्मण गौड़ा रूप बणाया पंडा, आपणा भेव समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। डण्डा कहे सुण उए ब्राह्मणा वाले बोदी, बुद्धी तों बाहर जणाईआ। तैनूं नहीं पता दीन दुनिया हो गई लोभी, लालच विच हल्काईआ। कूड़ कुकर्म विच हो गई कोझी, सच विच ना कोए समाईआ। धर्म दा दिसे कोई ना जोगी, जुगीशर नज़र कोए ना आईआ। कीमत रही कोई ना कौडी, कौडी कौडी हट्ट विकाईआ। धार पवित्र दिसे ना वेदी सोढी, आत्म परमात्म रंग ना कोए चढ़ाईआ। सारे इक दूजे दे हथ्थ लाउंदे गोडीं, जगत वंड वंडाईआ। सत्त रंगा कहे नारदा मेरे बिना कदे सृष्टी नहीं जांदी सोधी, शुद्ध आत्मा ना कोए कराईआ। मैं सत्तां दीपां विच इक्को वार फिरना ते सब दे हौले कर देणे बोझी, कलयुग दा भार कंध

ना कोए उठाईआ। हउँमे दा रहिण नहीं देणा कोई रोगी, हंगता दा गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। भगतां दे अग्गे वज्जणा पिच्छे वज्जणा आओ तुहानूं मिलावां तुहाडा धुर संजोगी, तुहाडा मालक तुहानूं दयां वखाईआ। जिस दे उत्ते तुसीं सारे होए क्रोधी, ग़ुस्सा आपणा आप प्रगटाईआ। ओह फेर वी तुहाडे हिरदे जाए सोधी, सोझ तों परे आपणी सोच जणाईआ। नाले नाम दी देवे रोज़ी, रोज़ रोज़ रोज़ जन भगतो तुहाडी बणत रिहा बणाईआ। एसे कर के उस माही नूं गोबिन्द ने किहा चोजी, चोजी प्रीतम धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि दा सदा मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरीआं सुक्कीआं वेखो लत्तां, बाहू बल ना कोए रखाईआ। तुहानूं की दे समझावां मत्तां, मति दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडा लेखा वेखां ततां, ततां खोज खुजाईआ। जिस खेल खिलाउणा दीपां सत्तां, सति सतिवादी धुरदरगाहीआ। उस दा नज़ारा तक्कां रता, जो रत्न अमोलक हीरे तुहानूं रिहा बणाईआ। उस दा घराना समझो पता, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को डंका फ़त्हा, फ़ातिहा पढ़े सर्ब लोकाईआ। उहदा लेखा चूंकि चुनांचे ना कोई अलबता, आलमीन नूर अलाहीआ। ओह निरगुण धार अगम्मी सता, सति सतिवादी इक अख्वाईआ। तुहाडा प्रेम प्रीती नाल जोड़े नता, नाता आपणे नाल रखाईआ। वेख्यो कलयुग दी धार खायो ना ख़ता, सहिज सहिज नाल जणाईआ। जिस दा इशारा दे के गया सतिगुर नानक तपा, तपदयां हिरदयां शांत कराईआ। ओह पुरख अकाला नूर नुराना सब दा बण के सका, साजण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। नारद कहे जन भगतो मेरी कमर गई झुक, बुढेपा कलयुग अन्तिम आईआ। मैं किथ्थे जावां लुक, थान थनंतर दयो दृढ़ाईआ। मेरा पैंडा जावे मुक, अग्गे पन्ध रहे ना राईआ। जन भगत कहिण नारदा तूं गा लै इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। जिस बदलया आपणा रुख़, पासा आया बदलाईआ। जो जन भगतां देवे सुख, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। जिस दा लहिणा समझे ना कोए मनुख, मानव सार कोए ना पाईआ। जो साडे रहे सन्मुख, जन भगत रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। नारद कहे जन भगतो जे साहिब तुहाडीआं मन्ने, मनसा मेरी नाल लओ मनाईआ। जिस भाग लगाया धन्ने, दिती माण वड्याईआ। भोग लगाया छप्पर छन्ने, सोहणे बंक सुहाईआ। ओह वेखणहारा नेत्र हीण अन्न्हे, अंध आत्म खोज खुजाईआ। जन भगत चमका के आपणे चन्ने, नूर चन्द करे रुशनाईआ। जो जुग जुग बदलण वाला समें, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। ना

हरख सोग कोई ग़मे, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सताई पोह कहे मेरा सब नूं इक प्रणाम, जन भगतो सीस निवाईआ। शरअ दा रिहो ना कोए ग़ुलाम, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। अज्ज वाहिदा करो तमाम, इक्को वार सुणाईआ। साडा धुर दा अगम्मा राम, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। साडा निरगुण घनईया शाम, कान्हा इक अख्वाईआ। साडा मालक पैग़म्बरां दा अमाम, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। साडा गुरुआं दा भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा इक्को इक विधान, दूजी शरअ ना कोए बदलाईआ। इक्को हुक्म दी आवे आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को वस्त देवे महान, मेहरवान दया कमाईआ। झोली पा दे नाम निधान, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। जिस दा झुलणा इक धर्म निशान, सत्त रंग दा डण्डा दए गवाहीआ। सो लेखा वेखे सब दा आण, आप आपणा फेरा पाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखे लग्गा आवण जाण, चरण कँवल मिले सरनाईआ। घर बैठे बृद्ध बाल जवान सारे तर जाण, देवे माण वड्याईआ। तुहाडी सेवा बड़ी बलवान, जो प्रभू नूं रही झुकाईआ। तुहाडी मंज़ल कीती आसान, पैंडा दिता मुकाईआ। तुसीं ना ज़िमीं रहो ना रहो उत्ते असमान, असमानां तों परे तुहाडा डेरा दिता लगाईआ। जिथ्थे इक्को वसे भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने भण्डारा बख्श्या पकवान, देवे रिज़क सबाईआ। ओह लहिणा देणा चुकाए आण, आपणा फेरा पाईआ। जिस दा रूप बेपहचान, रंग रेख ना कोए वखाईआ। उस दा दिता सारे पीण खाण, तन वजूद रहे हंढाईआ। ओह दर आयां नूं देवे प्रेम दा दान, प्रीती झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होवे मेहरवान, मेहरवान मेहरवान मेहरवान आपणी नज़र उठाईआ।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे शादीआं समें

सतिगुर शब्द कहे पुरख अबिनाशी मेहरां कीतीआं, करते पुरख दिती वड्याईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी बीतीआं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं धार बदलदा रिहा रीतीआं, निरगुण सरगुण आप समझाईआ। जिस दा लेखा त्रैगुण अतीतीआं, त्रैभवण धनी बेपरवाहीआ। ओह परखणहारा सब दीआं नीतीआं, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। जिस खहिड़ा छुडाउणा मन्दिर मसीतीआं, मट्ठां देहुरयां लेख चुकाईआ। जन भगतां काया कर के ठांडीआं सीतीआं, अग्नी तत बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के गीतीआं, गोबिन्द करी सच पढ़ाईआ। चार जुग दे शास्त्र

वट्टण कचीचीआं, आपणा नैण उठाईआ। साडीआं गंढां खुल्हीआं पीचीआं, पेचा शब्द गुरु लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मेरा होया वक्त सुहावा, प्रभ दिती माण वड्याईआ। मेरा उस दे उत्ते दाअवा, जो दाअवेदार अख्वाईआ। मैं ओसे दे ढोले गावां, गा गा शुकर मनाईआ। जिस दा आदि अन्त दा इक्को नांवां, नव सत्त जणाईआ। जो खेल खेले वांग पुत्तरां मांवां, पिता पूत आप अख्वाईआ। जन भगतां देवे ठण्डीआं छांवां, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हरिसंगत मेल मिला के भैण भ्रावां, भाण्डा भरम भाओ भनाईआ। जगत धार धर्म दीआं लावां, सतिगुर शब्द करे कुड़माईआ। जो फिरदा नगर खेड़े पिण्ड गरावां, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस ने हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश तोल तोलया सांवां, कंडा नाम हथ्थ उठाईआ। मैं निव निव उस नूं सीस निवावां, झुक झुक लागां पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उठा के बाहवां, सब नूं दयां सुणाईआ। जगत वासना कूड़ रहे ना कांवां, काग हँस रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मेरा वक्त सुहावा मात, प्रभ दिती माण वड्याईआ। सति सच दी बख्श के दात, मेरा भण्डारा दिता भराईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, दीन दुनी दा मार्ग दिता बदलाईआ। कलयुग अन्त मार के झात, झाके भगतां दित्ते खुल्हाईआ। भगतां दी भगत बणा बरात, दूहला वेखे चाँईं चाँईंआ। कन्या दा कायनात, साक सज्जण साजण सोभा पाईआ। नव सत्त दा इक प्रांत, हिस्सा धर्म धार वंडाईआ। इक्को प्रीत बख्श के नात, चरण कँवल दए सरनाईआ। सतिगुर हो के पुच्छे वात, वेखे थांउँ थाँईंआ। आपणे हुक्म दी दस्स के बात, बातन पर्दा दए खुल्हाईआ। सब दे जन्म कर्म दे लेखे लए वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। भाग लगा के काया माटी काच, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। जन भगतो तुहाडा मंगलाचार दा नाच, ताली ख़ुशीआं वाली वजाईआ। तुहाडी प्रेम प्यार दी प्रभात, ढोले सोहले राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिजुग कहे मैं बचन दस्सां सच दा, सच नाल समझाईआ। ख़ुशीआं विच फिरां नच्चदा, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरे साहिब ने भरम चुकाया काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। जो लूं लूं अन्दर रिहा रचदा, हर घट रिहा समाईआ। मार्ग दस्स के धर्म धार दी मति दा, मन मति दा डेरा ढाहीआ। भेव खुल्हा के साची रत दा, रत्न अमोलक हीरे लए प्रगटाईआ। प्यार बख्श के सति दा, सति विच समाईआ। नाता जोड़ के तत दा, तत्व तत रंग रंगाईआ। खेल समझा के परमेश्वर पति दा, पतित पुनीत आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मैनूं किरपा कीती पुरख अबिनाशी, दिती माण वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं विच करां हासी, हस्ती तक्कां चाँईं चाँईंआ। साचे मण्डल पावे रासी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मेरी पूरी होवे आसी, तृष्ना रंग रंगाईआ। भगत भगतां उत्ते करन विश्वासी, विश्व दा राह समझाईआ। जिथ्थे दिसे कोए ना मदिरा मासी, रसना रसन ना कोए हल्काईआ। वज्जे वधाई पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। देवत सुर गण गंधरव सारे गासी, गावण चाँईं चाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे क्यासी, कायम मुकाम सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द हरिजन बणा के दासन दासी, दास दासा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग कहे वेखो खेल पुरख समराथ, हरि करता आप कराईआ। जो दीन दयाल वेखणहारा अनाथां अनाथ, पर्दे परदयां विच्चों उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, सोहँ कीती सच पढ़ाईआ। जन भगतां भगतां नाल बणा के साथ, जोड़ी जगत जहान जणाईआ। सति सच चला के राथ, रथवाही बणया धुरदरगाहीआ। मस्तक लहिणा वेख के माथ, पूरब झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे जन भगतो मेरी नमो नमो निमस्कार, सति सच विच सीस निवाईआ। किरपा कीती आप करतार, कुदरत दा मालक होया सहाईआ। नव सत्त दी बन्न्ह के धार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। रीती दस्स अपर अपार, अगम्म दिता समझाईआ। जन भगतां जोड़ी ख़ुशी रहे विच संसार, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे भगत दवार, दोहरी आपणी कार भुगताईआ। सतिजुग कहे मैं कूक करां पुकार, सब नूं दयां सुणाईआ। लालच छडणा नर नार, नर नरायण होए सुहाईआ। जो आदि जुगादी सांझा यार, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस दे हुक्म दी सारे करन इंतज़ार, अवतार पैग़म्बर गुरु राह तकाईआ। सो वक्त सुहेला करे करनी दा करनेहार, कुदरत दा कादर वड वड्याईआ। सतिजुग कहे पोह अठाई तेरा बणया रहे प्यार, प्रेम प्रीती भगतां नाल जणाईआ। हरिसंगत ख़ुशीआं दे लाउंदी रहे जैकार, साचे ढोले गाईआ। हरिजन सदा वसदा रहे घर बाहर, तन माटी सोभा पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला पावणहारा सार, महासार्थी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां सब नूं देवे प्यार, प्यार मुहब्बत विच नाता आपणे नाल रखाईआ।