पुस्तकालयभाग २३

२८ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

सतिजुग कहे किरपा करे अबिनाशी अचुता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारा अगम्मी बणाए सुत्ता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी दया कमाईआ। धरनी धरत धवल धौल मेरी सुहञ्जणी करे रुता, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मेरा निवास करे काया माटी पंज तत तन बुता, बुतखान्यां दए टिकाईआ। कलयुग जीवां भाग जगाए सुत्ता, अलख अगोचर दए वड्याईआ। कूड़ कुकर्म दा मेटे दुखा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। आत्म ब्रह्म दा दे के सुखा, सुख सतिगुर चरण दस्से सरनाईआ। पर्दा लाहे मानस मानव मानुखा, आप आपणी दया कमाईआ। भेव अभेद चुकाए लुका, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के तुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप उठाईआ। धर्म कहे किरपा करे आप निरँकारा, निरवैर धुरदरगाहीआ। सो पुरख निरँजण हो के ज़ाहरा, हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाईआ। एकँकार दए अधारा, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता पावे सारा, श्री भगवान वेख वखाईआ। पारब्रह्म करे प्यारा, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। सतिगुर शब्द दए इशारा, दो जहानां आप दृढ़ाईआ। सतिजुग सति सतिवादी होए उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। कलयुग कूड़ वेखे कुड़यारा, अंध अंध्यारा खोज खुजाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिजुग कहे मेरा इक्को साहिब स्वामी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट वेख वखाईआ। जिस दी बोध अगाध बाणी, अणयाला तीर चलाईआ। बख्शणहारा पद निरबाणी, दरगाह सच दए वड्याईआ। उस दी महिमा अकथ कहाणी, सिफ्तां सिफ्त सलाहीआ। ओह शाहो भूप सुल्तानी, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जो वेखणहारा ज़िमीं असमानी, मण्डल मण्डप खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस दी मंज़ल इक रुहानी, रूह बुत दए वड्याईआ। जिस दा कलमा सच कलामी, कायनात दए समझाईआ। ओह सतिगुर शब्द गुरु अनामी, मेहरवान बेपरवाहीआ। जिस झगड़ा मेटणा दीन मज़्हब इस्लामी, इस्म आपणा इक समझाईआ। शरअ दी रहिण ना दए ग़ुलामी, ज़ंज़ीर बेनज़ीर दए कटाईआ। लेखा जाणे अट्ठ सट्ठ तीर्थ पाणी, समुंद सागरां वेखे चाँईं चाँईंआ। उधार चुकाए वेद पुराणीं, ग्रन्थ शास्त्रां लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। धर्म कहे प्रभू तेरा होए वक्त सुहञ्जणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। मेरे आदि पुरख निरँजणा, जोती जाते तेरा नूर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भञ्जणा, मेहरवान नूर अलाहीआ। आत्म परमात्म साक सज्जणा, सखा सखाई इक अख्वाईआ।

सति सच चाढ़्ह दे रंगणा, रंगण नाम रंगाईआ। दर तेरा इक्को मंगणा, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगणा, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। चरण धूढ़ करा दे मजना, दुरमति मैल धुआईआ। धर्म दी धार पर्दा कज्जणा, होणा आप सहाईआ। तेरा इक्को डंक नगारा वज्जणा, दो जहानां करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ा भाण्डा भज्जणा, ठीकर माटी रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। धर्म कहे मेरे पुरख अकाले, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। अपरम्पर स्वामी दीन दयाले, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। तूं वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाले, दरगाह साची मुकामे हक सोभा पाईआ। तेरे जुग जुग खेल निराले, निरवैर तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरीआं घालां रहे घाले, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। तूं फल लगाए दीन मज़्हब दे डाले, पत्त टहिणी मात महकाईआ। मार्ग दस्से सुखाले, सहिज सहिज समझाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर निरगुण सरगुण धार दीपक बाले, जोती जोत कीती रुशनाईआ। ग्रन्थ शास्त्र जिस दे देण अहिवाले, रागां नादां ढोल्यां विच सुणाईआ। ओह साहिब स्वामी अन्तरजामी अन्तिम सब दी सुरत संभाले, सम्बल बहि के आपणा खेल खिलाईआ। जिस नूं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप भाले, लम्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला आप मिलाईआ। धर्म कहे मेरे साहिब गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द तेरी ओट तकाईआ। निरवैर पुरख मेरी मेट दे चिन्द, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। मैं तेरे प्यार दी बिन्द, वृंदावन दा काहन रिहा सुणाईआ। तूं साहिब मेरा मरगिंद, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तत्तीसा इन्द, सुरप्त निव निव लागण पाईंआ। अवतार पैग़म्बर गुर तेरे नाम दी वजावण किंग, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। तेरा सति सरूप शाहो भूप गहर गम्भीर सागर सिन्ध, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब श्री भगवन्त, सति तेरी सरनाईआ। तूं सब दा आदि जुगादी कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ। तेरा नाम निधाना अगम्मा मंत, धर्म धार समझाईआ। भगत सुहेले उठा लै सन्त, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाईआ। गढ़्ह तोड़ दे हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म इक जणाईआ। बुद्धी तों परे दा बण के पंडत, सिख्या देणी चाँईं चाँईंआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी अनन्त, गणती गणित ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरा मार्ग जाए लग्ग, होणा आप सहाईआ। तेरा दीपक जोत जाए जग, जगत जहान करे रुशनाईआ। त्रैगुण बुझा दए लग्गी अग्ग, त्रैभवण धनी हो सहाईआ। जन भगतां दर्शन देवे उपर शाह रग,

नौ दवारे डेरा ढाहीआ। घर स्वामी बहे सज, दर दस्म आप सुहाईआ। तेरा नाम नगारा जाए वज्ज, नाद अनादी करे शनवाईआ। तेरा साचा काया काअबे होवे हज्ज, हज़रतां दे हज़रत किरपा कीती नूर अलाहीआ। मैनूं धरती उत्ते सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं धर्म नूं लवां लभ्भ, वेखां चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ा धरनी धरत धवल उत्ते भार जाए लद, धवल उत्ते रहिण मूल ना पाईआ। कलयुग जीव बपड़े होए बग्ग, काग रूप दरसाईआ। सब नूं माया डस्सणी डस्से सप्प, विख अन्दरे अन्दर वखाईआ। तेरा करे कोई ना जप, जिह्वा सिफ्त ना कोए सलाहीआ। धर्म दा रिहा ना कोए तप, तपीश्र रोवण मारन धाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा हद्द गया टप्प, आपणा पन्ध मुकाईआ। सच धर्म गया छप्प, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जिधर तक्के वध्या पप्प, पापां भरी लोकाईआ। प्यार रिहा ना गुर मति, मन तन होई हल्काईआ। किरपा कर पुरख समरथ, वड दाते दया कमाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। मन मनुआ होवे वस, चारों कुण्ट ना उठ उठ धाईआ। निजर झिरना अमृत दे दे रस, बूँद स्वांती कँवल नाभ टपकाईआ। निज नेत्र कँवल खोल्ह दे अक्ख, दिव्य नैण मिले वड्याईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, सतिजुग कहे दर तेरे मंग मंगाईआ। धर्म दी कीमत रही ना कक्ख, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। चारों कुण्ट लाउंदे भक्ख, तेरे शब्द दी भाख्या समझे कोए ना राईआ। आत्म धार परमात्म होई वक्ख, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। निगाह मार लै धार अठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध फोल फुलाईआ। सच दी बन्न्ही किसे ना गट्ठ, पाहनां पत्थरां सारे सीस निवाईआ। साचा लभ्भे कोई ना हट्ट, वस्त नाम ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरा मार्ग कर प्रसिद्ध, सिद्ध साधक सारे ध्यान लगाईआ। आपणे हुक्म दी दस्स दे बिध, बिधना लेखा दे मिटाईआ। झगड़ा मुका दे रिध सिद्ध, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। एह कारज तेरा निज, निरवैर होणा सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग कहे धर्मा सज्जणा, मैं जागदा आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। तूं लेखा तक्क लै मेरे भाग दा, जो भगवन झोली पाईआ। मैं भुक्खा नहीं जगत दे राज दा, ताज सीस ना कोए टिकाईआ। मैं हुक्म मन्नणा सतिगुरु शब्द महाराज दा, जो देवे चाँईं चाँईंआ। मैं दिवस रैण उसे नूं अराधदा, जो सब दा पिता माईआ। मेरा रूप नहीं कोई कलयुग वाले साध दा, अन्दरों होर ते बाहरों होर रूप प्रगटाईआ। मैं भरया प्रभू दे वैराग दा, ऊणता विच ना कोए रखाईआ। मैं माण रहिण नहीं दिता दुनिया दे कन्त वाले सुहाग दा, विछोड़े विच कीती ख़लक ख़ुदाईआ। सिर झुके ना कोए अदाब दा, सजदा हक ना कोए

रखाईआ। मैं जीव जहान वणजारा बणाया किताब दा, अक्खरां नाल परचाईआ। मैं खेल खिलाया इश्क हकीकी ते मजाज दा, दोवें रंग रंगाईआ। किसे नूं दर्शन होण ना देवां अगम्मे बाप दा, पुरख अकाल मिलण कोए ना पाईआ। मेरा रूप त्रैगुण ताप दा, अग्नी तत जलाईआ। रसना रस वखावां जिज्ञासुआं जाप दा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। किसे नूं समझ नहीं की लेखा मिलदा इक दो अक्खर जाप दा, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ। मैं खेल खिलाया दीन दुनी कूड़े साक दा, सजण सच ना कोए मलाईआ। कुण्डा खोल्हया नहीं किसे बजर कपाटी ताक दा, सुखमन टेडी पार ना कोए कराईआ। किसे वक्त नहीं जाणया एके वाली इक कलाक दा, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। हुण मेरा समां अंधेरी रात दा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं मुल्ल पाउणा नानक वाली इक बात दा, जो लेखे इक गल्ल समझाईआ। झगड़ा तक्कणा ज़ात पात दा, दीन दुनी टकराईआ। किसे लेखा रहे ना बुत पाक दा, पतित होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। कलयुग कहे धर्म मैं सूरबीर बहादर, योद्धा इक अख्वाईआ। मेरा मालक करीम कादर, कुदरत करता नूर अलाहीआ। जिस मैनूं देणा आदर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। अन्त सच करे अदल, इन्साफ़ इक समझाईआ। मेरा धाम मुक्दस बातुल, बैतल दए समझाईआ। ओह वेखे खेल तमाशन, भेव अभेदा आप दृढ़ाईआ। जो वसे ज़िमीं आकाशन, पृथ्मी खोज खुजाईआ। सो पूरी करे आशन, तृष्ना पूर कराईआ। जिस नूं निहकलंक कलि कल्की अवतार अमाम अमामा सारे आखण, नूर नुराना नूर अलाहीआ। ओह लहिणे देणे सब दे जाणे बातन, पर्दे परदयां विच्चों चुकाईआ। ओह मेरे लेखे आया वाचण, बिन रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण सतिजुग कलयुग मीत, जगत मित्रो दयां जणाईआ। पुरख अकाल दी अगम्मी रीत, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। ओह लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट वेख वखाईआ। जिस दे हुक्म विच जुग चौकड़ी गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। ओह लेखा जाणे हस्त कीट, राज राजानां शाह सुल्तानां पर्दे आप उठाईआ। ओह मालक स्वामी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी बेपरवाहीआ। जिस दी सतिगुर शब्द करे तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। ओस ने कलयुग विच सतिजुग लाउणा ठीक, ठाकर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह खेल नहीं कोई लुकदा, सच पर्दा ओहला ना कोए रखाईआ। कलयुग पैंडा जावे मुकदा, मुकम्मल आपणा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग साचा आवे उठदा, आपणी लए अंगड़ाईआ। पुरख अकाला जावे तुठदा, मेहर नज़र उठाईआ।

कलयुग वक्त सुहञ्जणा होणा काया माटी बुत दा, बुतख़ान्यां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा इक्को इक फ़रमान, फ़ुरन्यां बाहर जणाईआ। सदा रहे ना कोए हुक्मरान, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। सदा ना झुले कोए निशान, निशाने जगत जुग बदलाईआ। करे खेल श्री भगवान, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, दो जहानां सीस निवाईआ। ओह सूरबीरा नौजवान, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जिस नूं अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेव सारे गाण, बिन रसना ढोले सिफ्त सालाहीआ। ओह कलयुग अन्त होवे प्रधान, परम पुरख बेपरवाहीआ। सतिजुग सच बणाए विधान, जिस दी तरमीम ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट झुलाए निशान, धर्म निशाना इक वखाईआ। सत्त दीप मन्नण फ़रमान, नौ खण्ड पृथ्मी सीस निवाईआ। सब दा इक्को होवे हुक्मरान, दूजा हुक्म ना कोए जणाईआ। इक्को शाहो भूप सुल्तान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। इक्को देवणहारा होवे दान, वस्त नाम अतुल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। पुरख अकाल कहे सुण सुत दुलारे शब्दी शब्द, सतिगुर धार दयां दृढ़ाईआ। तेरा खेल वेखां दीन मज़्हब, चारे कुण्ट ध्यान लगाईआ। किस बिध सरगुण धार हुन्दा अदब, अवतार पैग़म्बर गुरुआं कवण सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू धरनी ते होया ग़ज़ब, हैरानी विच जणाईआ। कलयुग सब दे अन्दर होया जजब, आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म होवे एक, एकँकार रिहा जणाईआ। कलयुग सतिजुग दोहां दी इक्को टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आपणा आप करना बिबेक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। सुणो सति दा सच संदेश, संदेशयां बाहर दृढ़ाईआ। इक्को मालक ख़ालक नर नरेश, परवरदिग़ार नूर अलाहीआ। जो सदा रहे हमेश, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। भाग लगा के सम्बल देस, साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। कलयुग तेरा कूड़ कुकर्म दा बदल के लेख, लेखा लिख्या दए मिटाईआ। सतिजुग तेरा सच धराए भेख, भेखाधारी दया कमाईआ। दोहां दा लहिणा होवे नाल दस दशमेश, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। जिस झगड़ा मेटणा मुल्ला काजी मुसायक शेख़, शेख़ी सब दी दए गंवाईआ। जिस कारन सतिगुर अर्जन सीस पवाई रेत, तत्ती तवी नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे धुर दा शब्द इक फ़रमाना, फ़रमाबरदारो दयां जणाईआ। कलयुग तेरे अन्तिम वरतणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्त निवासी कोई ना रहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नव

सत्त होवे हैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। पिता पूत दिसे बेगाना, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। लम्भयां हथ्थ ना आवे खाणा, तृष्ना तृखा ना कोए मिटाईआ। चार कुण्ट होवे वैराना, फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। सुहञ्जणा वक्त ना होए गोपी कान्हा, मण्डल रास ना कोए रचाईआ। इष्ट दिसे ना सीता रामा, अष्टभुज सीस ना कोए निवाईआ। पैग़म्बर करे ना कोए सलामा, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। माण दिसे ना किसे कलामा, कायनात रही कुरलाईआ। सतिगुर शब्द दा इक्को वजणा दमामा, दो जहानां करे शनवाईआ। जिस नूं सब ने सीस झुकाउणा, निव निव लागण पाईआ। ओह साहिब श्री भगवाना, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। जिस दा मुहम्मद दिता पैग़ामा, ओह अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जाता नौजवाना, बृद्ध बाल ना रूप बणाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर लोहड़ी वाली रात

धर्म दी धार कहे लोहड़ी, लुड़ींदे साजण तेरी शरनाईआ। आत्म परमात्म बणाईं जोड़ी, परम पुरख होणा सहाईआ। साचे शब्द दी चाढ़्हीं घोड़ी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वल्लों मोड़ीं, मुहब्बत आपणे नाल रखाईआ। जगत विकारे शौह दरयाए रोड़्हीं, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जन भगत दोवें हथ्थ खलोते जोड़ी, निव निव लागण पाईंआ। कलयुग जीव करदे बौहड़ी बौहड़ी, नव सत्त रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। लोहड़ी कहे मेरे सतिगुर शब्द अहिबाबी, मित्र प्यारे देणी वड्याईआ। शाहो भूप सच अदाबी, निव निव सीस झुकाईआ। वसणहारे अगम्म महिराबी, महबूब तेरी वड वड्याईआ। मेरे दिवस जगत जहान भुन्न खाए कबाबी, बौहड़ी बौहड़ी दुहाईआ। जगत विकार कीता शराबी, शरअ शरीअत ना कोए वड्याईआ। इश्क रिहा ना हकीकी मजाज़ी, दोवें देण दुहाईआ। पुरख अकाल तूं बेनन्ती सुण साडी, सहिज नाल सुणाईआ। तेरी खेल अगम्मढ़ी डाहडी, डण्डावत विच सीस निवाईआ। तेरा लहिणा देणा सच संगीत नाल ढाडी रबाबी, रबाब तन देणी वजाईआ। तेरी धर्म धार इमदादी, मेहरवान होणा आप सहाईआ। तेरा लेखा अगम्म खेल जगत पंज आबी, पंचम धार वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। लोहड़ी कहे प्रभू मैं इक्को वस्त मंगदी, दर ठांडे झोली डाहीआ। जन भगतां खेल मुका दे भुक्ख नंग दी, तृष्ना तृखा पूर कराईआ। किसे

तोट रहे ना अन्न दी, अतुल्ल भण्डार वरताईआ। कल्पणा मेट दे मन दी, मनसा खोज खुजाईआ। आशा पूरी कर दे गोबिन्द चन्न दी, चन्न चानणे तेरे हथ्थ वड्याईआ। खेल समझा दे पंज तत तन दी, वजूदां महबूबा पर्दा लाहीआ। तेरी आवाज़ इक्को होवे धन्न धन्न दी, धन्न कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सच तेरी सरनाईआ। लोहड़ी कहे मेरे सतिगुर प्यारे सज्जणा, दीनां बंधप दीन दयाल। चरण धूढ़ करा दे मजना, मेरे साहिब बेमिसाल। मेरे नेत्र पा दे अंजना, भूपत भूप हो कृपाल। धर्म दी धार चाढ़्ह दे रंगणा, रंगत दो जहान बेमिसाल। दर ठांडा इक्को मंगणा, वस्त अगम्मढ़ी देणी डाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप संभाल। लोहड़ी कहे प्रभू मेरी वेख लै रैण, लोकमात ध्यान लगाईआ। सच दा दिसे ना कोए साक सैण, साजण रंग ना कोए रंगाईआ। तेरी सृष्टी तेरे नालों होई त्रफ़ैण, दुतीआ भाउ रखाईआ। मैं बेनन्ती आई कहिण, कहि कहि रही जणाईआ। जो लेखा लिख्या विच रमायण, महाभारत नाल वड्याईआ। उहदा लहिणा मुकाउणा सुखैण, दर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां दर्शन दे दे आपणे नैण, लोचनां कर रुशनाईआ। चरण प्रीती दे दे देण, जो चल आए सरनाईआ। चरण धूढ़ बणा लै रेण, टिक्के ख़ाक ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दिसे ना कोए सैण, साक नज़र कोए ना आईआ।

१ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं

पहली माघ कहे अट्ठ सट्ठ तीर्थ आए पिटण, रो रो देण दुहाईआ। कलयुग जीव सानूं नहीं देंदे टिकण, दिवस रैण रहे सताईआ। नंगे हो हो साडे विच लिटण, कूड़ी क्रिया तारीआं लाईआ। साडा लेखा पूरा कर प्रभू पुराणा रिटण, कढ्ढ के दईए वखाईआ। जे तूं कलयुग अन्तिम आयों नजिट्ठण, सिर साडे हथ्थ रखाईआ। साडी जलधारा टक्कयां विच लग्गी विकण, कीमत कोए ना पाईआ। तूं अर्शी प्रीतम धुर दा पितण, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। अट्ठ सट्ठ कहिण श्री भगवान, तेरी ओट तकाईआ। तूं आदि जुगादी राम रहीमा अगम्मा काहन, निरगुण निरवैर इक अख्वाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी नौजवान, मर्द मर्दाना बेपरवाहीआ। जरा निगाह मार ध्यान, नैण नैणां विच्चों उठाईआ। सच दा रिहा ना कोए इश्नान, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। ठग्गी चोरी साडे उत्ते करे जहान, माया ममता लोभ मोह हल्काईआ। असीं वेख के होए हैरान, हैरानी अन्दर

दुहाईआ। चारों कुण्ट दिसण बेईमान, सति विच ना कोए समाईआ। असीं निगाह मारी ज़िमीं असमान, दीपां मण्डलां लोआं वेख वखाईआ। जिधर तक्कीए सारे होए परेशान, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धर्म दा रिहा ना कोए ईमान, सच विच ना कोए समाईआ। जगत जिज्ञासू होए शैतान, बिन शरअ दे करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ कहिण प्रभू असीं तेरे नाम दे होए वैरागी, वैराग विच सुणाईआ। जगत विवहार रहे त्यागी, तेरे चरणां विच टिकाईआ। साडा पवित्र किसे ना करे इश्नान माघी, मग्न तेरे नाल ना कोए कराईआ। साथों तेरी सृष्टी हो गई बाग़ी, बाग़वां की तेरी बेपरवाहीआ। सच वस्त किसे ना लाधी, खोजण वाला नज़र कोए ना आईआ। साडे उत्ते साडी होवे बर्बादी, कन्ढ्ढे घाट देण गवाहीआ। साध सन्त हिरदे रिहा ना कोए अराधी, राधा कृष्ण ना रूप समाईआ। प्यार दी लाए ना कोए समाधी, सिद्ध सादक ना कोए अख्वाईआ। साडे जल नाल दुखीआ होवे कोई ना राजी, राज़क रिज़क रहीम की तेरी बेपरवाहीआ। सुरती अन्दरों किसे ना जागी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बिन तेरी किरपा होए ना कोए वडभागी, भागहीण हो के देईए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ कहिण किरपा कर पुरख समरथ, चरण कँवल दे सरनाईआ। साडे ख़ाली वेख लै हथ्थ, वस्त रहिण कोए ना पाईआ। जगत विकार जाए मूल ना लथ्थ, जो साडे विच इश्नान कराईआ। असीं सच सच देईए दस्स, दहि दिशा मात सुणाईआ। अमृत रिहा ना कोई रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। साडी अन्त अख़ीर होई बस्स, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। सदा तेरा गाउंदे रहीए जस, सिफ्तां विच सलाहीआ। तेरा खेल कलयुग रैण अंधेरी मस्स, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। साडा दे दे स्वामी हक, हकीकत तेरे चरण टिकाईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा रख, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं सरन सरनाई रहे ढट्ठ, अट्ठ सट्ठ तीर्थ सीस झुकाईआ। साडी दुरमति मैल कट, अन्तष्करन दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी ओट तकाईआ। अट्ठ सट्ठ कहिण जन भगतो प्रभ चरण सच्चा इश्नाना, जन्म जन्म दी मैल धुआईआ। किरपा करे श्री भगवाना, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तुहाडा आदि दा अन्त दा इक निशाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दर साचा लैणा पहचाना, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। खेले खेल नौजवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप खुल्हाईआ। माघ कहे जन भगतो तुसां नुहाउणा प्रेम दी धूढ़ी, सच इश्नान जणाईआ। दुरमति मैल रहे ना कूड़ी, कूड़ कुड़यार मिटाईआ। मूर्ख मुग्ध रहे कोए

ना मूढ़्ही, चतुर सुजान समझाईआ। सब दे उत्ते रंगण चढ़ जाए गूढ़्ही, दो जहान उत्तर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। माघ कहे जन भगतो प्रभ सरनाई नहाउणा, जो इक्को रंग रंगाईआ। भाण्डा भरम भन्नाउणा, दुरमति मैल धुआईआ। साचा बंक सुहाउणा, वजदी रहे वधाईआ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ इक बणाउणा, जिथ्थे प्रभू चरण टिकाईआ। सद गीत सुहागी ढोला गाउणा, तूं मेरा मैं तेरा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ठांडा इक वखाउणा, जिथ्थे अग्नी तत ना लागे राईआ।

२ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड वेरका ज़िला अमृतसर नरायण सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द आदि जुगादि, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। अगम्म अगम्मी वजाए नाद, अनादी धुन प्रगटाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। मेल मिलाए साचे सन्त साध, सूफ़ी फ़कीरां फ़िकरा अगम्म जणाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। अन्तर निरन्तर उपजाए वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, पतित पुनीत बणाईआ। हँस बणाए काग, काग हँस रूप वखाईआ। सोई सुरती जावे जाग, जिस सतिगुर शब्द होए सहाईआ। मेल मिलाए माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द सदा गहर गम्भीर, गवर इक अख्वाईआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। उहदा लहिणा देणा बेनज़ीर, नज़र तों ओहले आपणी कार भुगताईआ। जिस दी सिफ्त करे कबीर, कबरां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। ओह शहिनशाह शाह सुल्ताना जिस दा तन नहीं शरीर, वजूद नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां अमृत जाम प्याए सीर, निजर झिरना आप झिराईआ। हउँमे हंगता कढ्ढे पीड़, माया ममता मोह मिटाईआ। शरअ दा तोड़ ज़ंज़ीर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। मंज़ल चोटी चाढ़्हे अख़ीर, सचखण्ड दवार इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। मेल मिलाए नाल पुरख अकाल, जोती जाता रंग रंगाईआ। सचखण्ड दृढ़ाए साची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक जोत जगे बेमिसाल, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सो सतिगुर वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। तोड़नहारा त्रैगुण माया जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, भेव

अभेदा आप खुल्हाईआ। हरिजन साचे करे संभाल, गुरमुख आपणे गोद उठाईआ। फल लगावे काया डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। सदा सुहेला हो के चले नाल नाल, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। धुर दा मार्ग दस्स सुखाल, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द योद्धा सूरबीर, बलधारी इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे पैग़म्बर पीर, अवतार सीस निवाईआ। ओह मालक ख़ालक गहर गम्भीर, गवर वड वड्याईआ। जो भगतां अन्तर आत्म निजर झिरना आत्म प्याए सीर, बूंद स्वांती इक टपकाईआ। सति सच दी देवे धीर, धीरज धर्म धार रखाईआ। अन्त चोटी चाढ़्हे अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। जीवन विच्चों बदल देवे तकदीर, जन्म आपणे लेखे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द सदा गुणवन्त, गुणवान वड वड्याईआ। मेल मिलावा साचे सन्त, हरिजन आपणी गंढ पवाईआ। नाम दस्स के मणीआ मंत, मन का मणका दए भवाईआ। गढ़्ह तोड़े हउँमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जिस दी महिमा सदा अगणत, गिणती गणित ना कोए गिणाईआ। जो आदि जुगादी बेअन्त, बेअन्त इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तर आत्म परमात्म निरगुण धार धुरदरगाही कन्त, कन्तूहल इक अख्वाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल विखे हरजिन्दर सिँघ कादराबाद दे जन्म नवित

सतिजुग कहे मैं प्रभ तों मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। सति धर्म लगा अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर भंग, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जन भगतां चोली चाढ़्ह दे रंग, दुरमति मैल धुआईआ। तेरे नाम दा वजे मृदंग, घर घर होए शनवाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखणा लँघ, लोकमात ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा जंग, सति सच इक दृढ़ाईआ। माया ममता विकार मोह वहे ना गंग, आपणा वहिण बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरी आशा करनी पूरी, पारब्रह्म दयां जणाईआ। तेरा जल्वा इक्को होवे जोत नूरी, दो जहानां डगमगाईआ। तेरे नाम दी इक्को आवाज़ होवे तूरी, तुरीआ धार समझाईआ। सदा रहिणा हाज़र हज़ूरी, हरि हिरदे

डेरा लाईआ। मैनूं लोकमात दी दे मंज़ूरी, मैं जावां चाँईं चाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करां दूरी, धरनी धवल रहिण ना पाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरी, देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच साची मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैनूं बख्श दे आपणी दात, दाते दानी दया कमाईआ। मैं कलयुग मेटां अंधेरी रात, सतिजुग सच चन्द चमकाईआ। खेल वेखां लोकमात, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। झगड़े मेटां ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। भगतां वेखां चरण प्रीती नात, किस बिध तेरे रंग समाईआ। साचे सन्तां पुछां बात, गृह गृह मेल मिलाईआ। आत्म ब्रह्म दस्स के ज़ात, दीन मज़्हब दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैनूं लोकमात बख्श दे सेवा, सेवक सेवा सच कमाईआ। तूं मालक अलख अभेवा, बेपरवाह बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी देवी देवा, देवत सुर सारे सीस निवाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेवा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तेरी सिफ्त करे सिफ्तां वाली जिह्वा, रसन रसना रंग रंगाईआ। मेरी झोली पा दे नाम अगम्मा मेवा, अमृत फल देणा महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभू तूं देवणहार दातार, दयानिध अख्वाईआ। मेरा ख़ाली भर भण्डार, देवणहार तेरी सरनाईआ। मैं मांगत होया भिखार, दरवेशा रूप वटाईआ। तूं देणा चरण सहार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मैं लोकमात होवां उज्यार, चारों कुण्ट करां रुशनाईआ। कलयुग रहे ना धूंआँधार, सतिजुग सति सति रुशनाईआ। किरपा कर मेरी सरकार, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जन भगतां पैज संवार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दा दे अधार, कर्म कर्म दा लेख मुकाईआ। तूं कलि कल्की अवतार, तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर तेरे निमस्कार, निव निव लागां पाईआ।

६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ फ़िरोजपुर छाउणी ग्वाल टोली मनजीत सिँघ दे जन्म नवित

निरगुण धार अगम्मी शक्त, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाणे आपणा वक्त, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त उपजाए भगत, भगवान आपणी दया कमाईआ। नाता जोड़ के बूँद रक्त, तन वजूद दए वड्याईआ। लेखा जाणे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा मर्द, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी करता, करते पुरख दिती वड्याईआ। जुग चौकड़ी कदे ना मरदा, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। मैं खेल जाणां सचखण्ड दरगाह साची मुकामे हक घर दा, थिर घर आपणा पर्दा लाहीआ। मैं वेस वेखा निरगुण निरवैर नर हरि दा, जोती जाता पुरख बिधाता जो आपणा वेस वटाईआ। नित नवित निराकार निरँकार जो धरनी धरत धवल धौल खेल करदा, मातलोक भेव अभेदा आत्म धार आप फड़दा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। काया मन्दिर अन्दर सच दवारे आपणे चढ़दा, चढ़दा लैहंदा दक्खण पहाड़ दिशा वंड ना कोए वंडाईआ। जोत प्रकाश नूर नुराना शाह सुल्ताना आत्म धार करदा, परमात्म हो के आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी आदि जुगादी रचना सच्च, पुरख अकाल परवरदिग़ार सांझे यार दिती वड्याईआ। खेल खिलावां काया माटी भाण्डे कच्च, तन वजूद अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रंग रंगाईआ। लूं लूं अन्दर जावां रच, साढे तिन्न हथ्थ अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जन भगतां लेखे लावां बूँद रत्त, हड्ड मास नाड़ी आपणा खेल वखाईआ। भेव चुका के ब्रह्म तत, पारब्रह्म प्रभ पर्दा दयां उठाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोड़ के नत्त, मेला मेलां सहिज सुभाईआ। मेरा लेखा आदि जुगादि सदा सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी दिती माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां सदा मीता, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस चलाई रीता, जुग चौकड़ी वंड वंडाईआ। अवतार पैग़म्बर गुर जिस भेव खुल्हाया त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी पर्दा आप उठाईआ। सो स्वामी हरिजन अन्तर अन्तष्करन करे ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँचां नीचां देवे माण वड्याईआ। आपणा खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। गुरमुख फल दे के मीठा, पत्त टहिणी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां मेला लोकमात, धरनी धवल धौल वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म बज्झे नात, पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। उतम होवे धर्म धार दी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए दरसाईआ। साहिब स्वामी पुच्छे वात, लेखा जाणे थांउँ थाँईंआ। नाम निधान बख्श सौग़ात, अनडिट्ठड़ी झोली पाईआ। देवे वड्याई पित मात, पूत सपूता गोद सुहाईआ। रूह बुत करे पाक, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। काया मन्दिर अन्दर खोल्ह के ताक, बजर कपाटी पर्दा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण

धार बणा के साक, सज्जण इक अख्वाईआ। पूरा करे भगत भगतां वाला वाक, वाकिफ़कार इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग आप रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। सदा स्वामी ठाकर होवे मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। धर्म दी धार जणाए रीत, मार्ग सच सच समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे गीत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। काया काअबा दस्से हक मसीत, मन्दिर गुरदवार चर्च इक दृढ़ाईआ। लेखा जाणे भेव खुल्हाए मार्ग दस्से चरण प्रीत, प्रीतम हो के होए सहाईआ। जन्म दवाए दया कमाए पूरब लेखा झोली पाए नाम धराए सिँघ मनजीत, मनसा ममता परम पुरख आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगतां सन्तां सूफ़ी फ़कीरां शब्दी धार करदा रहे तस्दीक, शहादत नाम कलमे वाली भुगताईआ।