७ माघ शहिनशाही सम्मत नौ दीना नगर ज़िला गुरदासपुर गुरदासपुर संगत नवित
सतिगुर पूरा भगत उधारदा, हरि करता बेपरवाह। जुग जुग पैज संवारदा, सिर आपणा हथ्थ टिका। जन्म मरन रोग निवारदा, लख चुरासी कट फाह। घर साचा इक वखालदा, जिथ्थे वसे बेपरवाह। निरगुण सरगुण सुरत संभालदा, सम्बल दा मालक अगम्म अथाह। सचखण्ड साचे आपे वाड़दा, धरनी धरत धवल उतों उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमा। भगत उधारन आप प्रभ, हरि करता पुरख अकाल। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, दीनां बंधप दीन दयाल। अमृत झिरना झिराए आपणी नभ, हरिजन वेखे आपणे अगम्मे लाल। सच दवारे लए सद्द, प्रेम प्रीती निभे नाल। दो जहानां करे पार हद्द, सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल। जिथ्थे दीपक जोत रिहा जग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखे लाए शाह कंगाल। जन भगतां प्रभ मेलदा, मेलणहार निरँकार, खेल खेले गुरु गुर चेल दा, वेखे विगसे पावे सार। प्रकाश कराए बिन बाती बिन तेल दा, जोती जोत कर उज्यार। मालक हो के सज्जण सुहेल दा, जन्म कर्म दा लहिणा लए विचार। लेखा मुकाए धर्म राए दी जेल दा, लख चुरासी करे पार। धर्म वखाए इक नवेल दा, दरगाह साची सचखण्ड दवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह पातशाह सच्ची सरकार। जन भगत उधारे दीना निध, हरि
करता वड वड्याईआ। मेल मिलाए आपणी बिध, जगत रीती ना कोए वखाईआ। कारज करे हरिजू सिद्ध, होए आप सहाईआ। गृह उपजाए नव निध, दस अठारां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां सिर रखे हथ्थ, हरि करता दया कमांयदा। नाम अनमुल्ली देवे वथ, अमोलक झोली आप पांयदा। कूड़ विकारा लथ्थे सथ, सथर यारड़ा इक हंढांयदा। शब्द जणाई महिमा कथ, रसना जिह्वा नाल वड्आइंदा। मेहरवान महबूब परम पुरख (समरथ), जन भगतां आपणी गोद उठांयदा। ज्यों भावे त्यों लए रख, गृह गृह आपणा मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लूं लूं अन्दर जाए रच, रचना आपणी आप समझांयदा।
९ माघ शहिनशाही सम्मत नौ जम्मू शहर नेड़े कच्ची छाउणी
करन नगर आर ऐल शरमा दे गृह
सतिजुग कहे प्रभू मेरी अगम्मी मंग, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दयां दृढ़ाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह दर तेरे आस रखाईआ। कलयुग जगत जहान रिहा लँघ, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। निगाह मार लै सरस्वती यमुना गोदावरी गंग, बिन नैणां नैण उठाईआ। चारों कुंट धर्म दी धार होई भंग, भगवन तेरी ओट ना कोए तकाईआ। दीन दुनी आत्म परमात्म होए कोई ना संग, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए ना कोए पलँघ, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे भुक्ख नंग, सत्त दीप सति दी धीर ना कोए धराईआ। निगाह मार लै जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। फिरी दुहाई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड रिहा कुरलाईआ। साचा करे कोई ना संग, संगी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं दर तेरे दा मंगता, सचखण्ड साचे झोली डाहीआ। जगत जहान जीव वेख लै गढ़्ह बणया हउँमे हंगता, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। बुद्धी तों परे दिसे कोई ना पंडता, बोध अगाध ना कोए समझाईआ। चारों कुण्ट हउँमे विच जगत जहान जावे लँघदा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। प्यार मिले ना सच अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। भेव समझे ना कोए तेरे शब्दी छन्द दा, ढोले जगत जहान गाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक दया कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। कलयुग आयू पुरी करीं ना लख चार हज़ार बत्ती, बतीसे चले ना कोए चतुराईआ। नव खण्ड धरनी धरत धवल धौल पौण वगे तत्ती, सांतक सति ना कोए वरताईआ। तेरी दीन दुनी होई बहुमती, तेरे रंग ना कोए समाईआ। माण रिहा ना राग छत्ती, छतीसा जुग दए गवाहीआ। मेहरवान महबूब इक वार निगाह घत्ती, चारों कुण्ट वेखणा थांउँ थाँईंआ। सच धर्म रिहा ना रती, रत्न अमोलक हीरा हरिजन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं तेरा अगम्मा लाल, लालन देणी माण वड्याईआ। मेरे उत्ते होणा दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। मैं मातलोक जा के करां संभाल, सम्बल दे वासी होणा आप सहाईआ। कलयुग दी लेखे लाउणी आपणे चरण कँवल विच घाल, जो घायल हो के सेव कमाईआ। मैं धर्म दा धर्म बणावां दलाल, विचोला तेरा नाम वड्याईआ। साचा मन्त्र देणा सुखाल, सुख सागर विच समाईआ। दीन दुनी दा लहिणा तक्क लै हाल, हालत तक्क ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट सृष्टी दृष्टी अन्दर होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। सब दे सिर ते कूकदा काल, कलयुग कूड़ डंक रिहा वजाईआ। तूं पुरख अकाले दीन दयाले होणा आप कृपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरे उत्ते करदे किरपा, कृपाल दया कमाईआ। मैं जगत जहान दी कटां बिपता, बिपरीत दयां गंवाईआ। सब नूं सच सरूप समझावां आत्म धार सिख दा, परमात्म तेरा रंग रंगाईआ। झगड़ा मेटां पत्थर इट्ट दा, पाहनां खोज खुजाईआ। जेहड़ा मनुआ कलयुग जीवां नहीं टिकदा, टिकटिकी सब दी दयां लगाईआ। मेल मिलावा तेरा धुरदरगाही मित दा, मित्र प्यारे जोड़ जुड़ाईआ। मार्ग दस्सां आत्म परमात्म हित्त दा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। रूप ठग्ग ना रहे चित दा, ठगौरी नज़र कोए ना आईआ। हर हिरदे अन्दर तेरा रूप होवे दिसदा, नूर नुराना नज़री आईआ। मेरे विच इष्ट होवे तेरा इक दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैनूं भेज दे विच जग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मैं कलयुग कूड़ बुझावां अग्ग, अमृत मेघ तेरा नाम बरसाईआ। जन भगतां दर्शन करावां उपर शाह रग, नवां दवारयां डेरा ढाहीआ। घर घर मेरे मालक ख़ालक तेरा करावां हज, हाज़र हज़ूर इक्को नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया सारे जाण तज, माया ममता मोह तजाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना काया मन्दिर अन्दर सुणन नद्द, अनादी धुन करां शनवाईआ। जगत जहान कूड़ी मेट के हद्द, हदूद
तेरी दयां वखाईआ। मानव ज़ाती इक्को दस्सां यद्द, यदी आपणा भेव चुकाईआ। तेरी सरन सरनाई सारे जाण लग, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मैं हँस बणावां फड़ फड़ कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। तेरी जोती घर घर जगे दग दग, नूर नुराना तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं लोकमात जावां नस्स, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। तेरे नाम दा देवां रस, हरि रसना विच समाईआ। तीर अणयाला मारां कस, बजर कपाटी पार कराईआ। मनुआ ममता वाला करां वस, मनसा मन ही विच समाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा दयां समझाईआ। निज नेत्र खुल्हा के अक्ख, लोयण तेरे नाल मिलाईआ। निजर झिरना बूंद स्वांती चवा के रस, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। कूड़ी क्रिया कर के वस, वास्ता तेरे नाल रखाईआ। धर्म दी धार चला के रथ, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे मैं जोड़ां हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। वस्त अगम्मी दे दे वथ, अमुल अतुल्ल आप वरताईआ। मैं जगत जिज्ञासुआं देवां हस्स हस्स, तेरा नाम काया मन्दिर अन्दर टिकाईआ। प्रकाश करावां बिना सूर्या रवि शशि, चन्द चांदना इक चमकाईआ। तूं मेहरवाना अलखणा अलख, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरी झोली देणी भर, वस्त नाम वरताईआ। मैनूं साचा देणा वर, वर दाते तेरी वड्याईआ। मैं लोकमात तन वजूद वेखां घर घर, काया माटी फोल फुलाईआ। निरभउ जिन्हां नूं तेरा चुक्कया डर, भय सिर ना कोए रखाईआ। सो मूर्ख मुग्ध अणजाण लवां फड़, काया मन्दिर अन्दर आपणा डेरा लाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउमै हंगता दयां मिटाईआ। सति सच वखा के दर, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। सब नूं नज़री आवे नरायण नर, नर हरि इक्को रूप समाईआ। कृपाल मेरे उत्ते किरपा कर, किरपन हो के आस रखाईआ। मेरे विच ना कोई शरअ होवे ना शर, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। ज़ात पाती फड़े कोई ना लड़, पल्लू गंढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरा होवे वक्त सुहञ्जणा, लोकमाती रुत्त सुहाईआ। तूं सो पुरख निरँजण सब दा सज्जणा, हरि पुरख निरँजण देणी माण वड्याईआ। एकँकार तेरे चरण धूढ़ करां मजना, आदि निरँजण तेरा नूर रुशनाईआ। श्री भगवान मेरी कबूल करीं बन्दना, अबिनाशी करते दर ठांडे सीस निवाईआ। पारब्रह्म प्रभ देणा सच अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। मैं इक्को तेरा दवारा मल्लणा, दूजे दर कदे ना जाईआ। मैं दीन दुनी मानव मानस मानुख जा के चाढ़्हां रंगणा, रंगत धर्म
धार दृढ़ाईआ। भाग लगावां काया माटी काची कच्चना, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। तेरा इक्को शब्द संदेशा निरअक्खर धार देवां सच्चना, सच सच समझाईआ। लख चुरासी परम पुरख तेरी रचना, जुग जुग आपणा खेल वरताईआ। तेरे हुक्म नाल कलयुग लोकमात विच्चों नस्सणा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरा वक्त होए सुहेला, लोकमात वज्जे वधाईआ। तूं देवणहारा इक इकेला, आदि जुगादि बेपरवाहीआ। आपणा वक्त वेख लै वेला, जो अवतार पैग़म्बर गुर भविक्ख्तां विच समझाईआ। तूं वसणहार धाम नवेला, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिथ्थे ना कोई गुर ना कोई चेला, चेला गुर नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तूं अचरज खेल आपणा आपे खेला, खेलणहार तेरी वड्याईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक होएं सज्जण सुहेला, सहायक नायक इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सतिजुग मेरे नन्हे, बच्चया तैनूं दयां जणाईआ। सुणना हुक्म बिना सरवण कन्ने, कायनात तों बाहर समझाईआ। इक्को धुर दा हुक्म मन्नें, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। पहलों निशान मेट के तारा चन्ने, सदी चौधवीं संग मुहम्मद आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भेव अभेदा आपणा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण सतिजुग मेरे सतिवादी, सति दयां सुणाईआ। मेरा खेल ब्रह्म ब्रह्मादी, ब्रह्मांड दयां जणाईआ। मेरा शब्द अनाद अनादी, बिना नाद धुन करे शनवाईआ। पहलों कलयुग कूड़ उलटावां बाज़ी, जो बाजां वाला गया समझाईआ। लेखे ला के नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना श्री भगवाना लेखा पूर कराए जो अवतार पैग़म्बर गुरुआं भविक्ख्तां दिती आवाज़ी, पेशीनगोईआं नाल मिलाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा जगत अक्खरां विच नहीं जवाबी, काग़ज़ कलम शाही रंग ना कोए रंगाईआ। आदि जुगादि नित नवित जुग चौकड़ी बदलणा एह धुर दी मेरी वादी, वाइदे सब दे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभू तेरा खेल अगम्मा, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरी धारों जम्मा, जम्मण वाली अवर कोए ना माईआ। ना कोई पवण स्वासी दमा, साह साह ना कोए वड्याईआ। ना कोई हड्ड मास नाड़ी चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोए वखाईआ। ना कोई हरख सोग ग़मा, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। मेरा साथ देवे विष्न शिव ब्रह्मा, आपणा संग बणाईआ। बिना सतिजुग तों धरनी उत्ते प्रसिद्ध हो नहीं सकदा धर्मा, धर्म दी धार ना कोए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ चारों कुण्ट होया कुकर्मा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। झगड़ा
मेटे कोई ना काया माटी चर्मा, दीन मज़्हब देण दुहाईआ। लेखा वेख लै वरनां बरनां, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहे कुरलाईआ। साची मिले किसे ना सरना, शरनगत नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म अक्खर किसे ना पढ़ना, मंज़ल पन्ध ना कोए चुकाईआ। सच दवार मिले किसे ना चढ़ना, नव दवार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। झट कलयुग कहे सतिजुग की मेरीआं करें बातां, बातन ध्यान लगाईआ। तूं मेरीआं वेखीआं केहड़ीआं रातां, काली रैण नाल की वड्याईआ। मेरा उस परम पुरख नाल नाता, जिस नालों सके ना कोए तुड़ाईआ। मैं नौ खण्ड सत्त दीप झाकां, दिवस रैण वेख वखाईआ। मेरा अजब अजीब तमाशा, तमाशबीन हो के दयां समझाईआ। आपणा भेव खोल्हां खुलासा, सहिज नाल सुणाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नव नौ चार दीआं पूरीआं करनीआं आसां, ख़ाहिशां अवतार पैग़म्बर गुरुआं नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं देवणहार वड्याईआ। कलयुग कहे मैं जोबनवन्ता, सूरबीर अख्वाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल धुर दे राम दा मंगता, दूसर अग्गे झोली कदे ना डाहीआ। मैं सरोता नहीं किसे कन्न दा, सरवणां संग ना कोए बणाईआ। मैं भुक्खा नहीं किसे धन दा, माया ममता ना कोए रखाईआ। मैं इक्को इक दा हुक्म मन्नदा, जो बिन रसना जिह्वा रिहा सुणाईआ। निशान मिटाउणा तारा चन्न दा, चन्द चांदना इक्को करे रुशनाईआ। जो मालक आदि जुगादी ब्रह्म दा, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। कलयुग कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, मैं सच नाल सुणाईआ। मैं सिर ते छत्र टिकाया, आपणी लई अंगड़ाईआ। जगत जहान हुक्म सुणाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नाल रलाई कूड़ दी माया, ममता मोह नाल हल्काईआ। पंच विकारा संग भजाया, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। मैनूं हुक्म देवे बेपरवाहया, जो बेपरवाही विच समाईआ। मैं नौवां खण्डां देणा हिलाया, सत्तां दीपां दयां जगाईआ। सृष्टी दो धड़ वंड वंडाया, इष्टी रहिण कोए ना पाईआ। मैं खण्डा खड़ग रिहा चमकाया, चण्डाल आपणा रूप समझाईआ। धरनी धरत धवल उत्ते पए दुहाया, दोहरी आपणी कल वरताईआ। पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाया, बिन मेरे दूजा सुणन कोए ना पाईआ। कलयुग कहे मैं आपणा बल वधाया, बली बलवान इक अख्वाईआ। दीनां मज़्हबां देवां हिलाया, धर्म दी धार नज़र कोए ना आईआ। सच संदेशा दयां सुणाया, अनबोलत राग जणाईआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा लोकमात जगत वड्याआ, वड्डे दी वड वड्याईआ। तेई अवतारां रिहा जणाया, बिन अक्खरां अक्खर सुणाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद रिहा हिलाया, हलूणा इक्को इक वखाईआ। नानक गोबिन्द भेव चुकाया, पर्दा रहे ना राईआ। आपणा
आपणा भविख आपणे हथ्थीं लओ उठाया, हथेलीआं उत्ते टिकाईआ। वीहवीं चौधवीं सदी नाल मिलाया, चौदां तबक देण गवाहीआ। ढईआ आपणा पन्ध दए समझाया, जो गोबिन्द माछूवाड़े गया दृढ़ाईआ। उठो वेखो सारे मेरा वक्त सुहञ्जणा आया, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। मैं डौरु डंक वजाया, अष्टभुज वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरा लेखा लेख समझ किसे ना आया, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। मेरा वक्त सुहेला अगला साल समझाया, इक्को वार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। कलयुग कहे सतिजुग मैं सूरबीर बलवान, योद्धा इक अख्वाईआ। मेरे उत्ते किरपा करे श्री भगवान, पुरख अकाल वड वड्याईआ। जिस मैनूं कूड़ कुड़यार दा दिता दान, ख़ाली झोली दिती भराईआ। मैं धर्म दा रहिण नहीं देणा निशान, चारों कुण्ट देवां उखड़ाईआ। घर घर अन्दर करावां हराम, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरी वड्याई कर के गया घनईया शाम, काहन कान्हा गया सुणाईआ। मेरा संदेशा दिता सीआ राम, बनवासी हो के आप समझाईआ। मेरा लेखा लिख्या बिन कलम शाही बावन नौजवान, बलि दवारे दिती वड्याईआ। मेरी सिफ्त कीती पैग़म्बरां बिन कलाम, बिना अल्फ़ ये समझाईआ। मेरा लेखा इक्को जाणे जो सब दा अगम्म अमाम, जल्वागर नूर अलाहीआ। जिस नूं कलि कल्की कहि के सारे गाण, अनक कल अख्वाईआ। निहकलंक नौजवान, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दी कर सके ना कोए पहचान, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। ओह मेरा महबूब मेरे उत्ते होए मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे सतिजुगा मैं आपणी करनी विच बड़ा शैतान, शरअ नाल शरअ दयां टकराईआ। दीन मज़्हब सारे कुरलाण, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। मेरा उस इक प्रभू ते माण, जो निमाणयां होए सहाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा विधान, लेखा पूरब रहे ना राईआ। इक दा इक होवे हुक्मरान, इक्को इक हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे सतिजुग धरनी वल्ल ना करीं ध्यान, आपणी अक्ख उठाईआ। जिंना चिर किरपा करे ना श्री भगवान, तेरा मेरा लेखा मुक कदे ना जाईआ। उसे दे हुक्म अन्दर कोटन कोटि जुग चौकड़ी बीते विच जहान, अनक वार सतिजुग कलयुग कहे असीं आए रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जो सब नूं देवणहारा दान, दाता दानी इक अख्वाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत नौ सेईं कैंप ज़िला जम्मू तेज भान दे गृह
कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा सुत दुलारा चन्द, चौथा जुग बच्चा बाला नढ्ढा नज़री आईआ। तूं दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब बख्शंद, परवरदिग़ार एकँकार सांझे यार तेरी सरनाईआ। मैं नौ खण्ड पृथ्मी मारा पन्ध, सत्तां दीपां भज्जां वाहो दाहीआ। जीवां जंतां साधां सन्तां रसना जिह्वा वसां उत्ते मुख दन्द, आप आपणा बल प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा सके कोई ना छन्द, एह मेरी बेपरवाहीआ। आत्म अन्तर निजर मिले ना किसे अनन्द, सुख सागर विच ना कोए समाईआ। मैं दीन दुनी कूड़ कुड़यार जूठ झूठ जगत धार दिता वंड, तन वजूदां विच टिकाईआ। मनुआ मेरे प्यार विच दिवस रैण पावे डण्ड, दहि दिश उठ उठ भज्जे वाहो दाहीआ। सति सतिवादी तेरा सति सरूप सुत्ता दे कर कंड, करवट सके ना कोए बदलाईआ। जगत दवारा कूड़ वासना विच्चों पार सके कोई ना लँघ, मंज़ल हक नज़र किसे ना आईआ। जिधर तक्को मेरा काम क्रोध लोभ मोह हँकार वाला जंग, जंगजू हो के सब नूं रिहा डराईआ। ना कोई ख़ुशी ग़मी ना रंज, रंजश विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। कलयुग कहे किरपा करी नरायण नर, साहिब दिती माण वड्याईआ। मैं खेल खेलां घर घर, काया मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। मेरे विच साची तरनी जाए कोए ना तर, तारनहारा नज़र कोए ना आईआ। मैं कूड़ कुड़यार दा घाड़न ल्या घड़, बिन ठठिआरां बणत बणाईआ। सब दे मन्दिर अन्दर बैठा वड़, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। माया ममता मोह विकार हँकार लै के गया खड़्ह, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। झगड़ा पवा के चोटी जड़, जड़ चेतन दा भेव ना कोए समझाईआ। हरि नाम बिना ख़ाली कीते तन वजूद धड़, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। मन मनसा सब ने फड़या लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं बालक तेरा नौजवान, सूरबीर अख्वाईआ। आया मातलोक विच मैदान, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेरे नाल शैतान, शरअ ज़ंजीरां हथ्थ उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कीती हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। धर्म दा रहिण दिता नहीं कोई निशान, निशाने जगत दित्ते बदलाईआ। तेरा लए कोई ना नाम, नाम निधान समझ किसे ना आईआ। हर हिरदे विच्चों कढ्ढया सीता राम, काहन कृष्णा संग ना कोए मिलाईआ। कलमा कायनात करे ना कोए प्रणाम, काअबे कूक कूक सुणाईआ। धरनी धरत धवल धौल नेत्र नैण शरमाण, अक्ख सके ना कोए उठाईआ। मन्त्र सतिनाम ना रिहा ज्ञान, ध्यानी ध्यान ना कोए लगाईआ। मैं सेवा विच महान, चाकर हो के सेव कमाईआ। तूं साहिब करीं परवान, दर तेरे सीस झुकाईआ।
तूं आदि जुगादी शाह सुल्तान, शहिनशाह तेरी वड वड्याईआ। मेरा अगला खेल तेरे हुक्म नाल होणा विच जहान, जहालत वेखणी थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी बेनन्ती करीं परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सेई कलां ज़िला जम्मू कृपाल सिँघ दे गृह
कलयुग कहे प्रभू मैं चारों कुण्ट भज्जा, दिवस रैण वाहो दाहीआ। जिस दी समझे कोई ना वज्हा, वजूहात ना कोए दृढ़ाईआ। मैं नव सत्त कर के आया गजा, गृह गृह अन्दर फेरीआं पाईआ। मैं सब नूं तक्कया मेरे हुक्म नाल तेरी चले विच कोए ना रज़ा, राज़क रिज़क रहीम तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। सति धर्म दी रही कोई ना लज्जा, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। मेरा ख़ुशीआं नाल वध्या अग्गा, चारों कुण्ट कूड़ वज्जी वधाईआ। नवां दवारयां सब नूं मिलदा रसा, नवां रसां नाल सृष्ट हल्काईआ। मैं धरनी उत्ते खिड़ खिड़ा के हस्सा, हस्स हस्स रिहा जणाईआ। मेरी रैण होई अंधेरी मस्सा, मस्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं इक संदेशा दीन दुनी नूं दस्सा, दो जहान नाल मिलाईआ। मेरा लेखा धरनी धरत धवल धौल नहीं कोई कच्चा, कच्ची गंढ ना कोए रखाईआ। मैं उस पुरख अकाल दा बच्चा, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दे हुक्म विच मैं धरनी उत्ते नच्चा, कुद्दया थांउँ थाँईंआ। मेरा साहिब पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दे गोबिन्द सथ्थर लथ्था, यारड़ा सेज हंढाईआ। मैं उस नूं टेकां मथ्था, निव निव लागां पाईआ। प्रभू मेरा खेल वेख लै अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुद्ध नाल अट्ठा, नव नव दा डेरा ढाहीआ। मैं फेरनी दरोही अट्ठ सट्ठा, मन्दिर मट्ठां लेखा जाणां चाँईं चाँईंआ। जिधर चाहवां उधर पावां रट्टा, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। मैं सृष्टी सृष्टी नाल कर के बटा, ज़ीरो दा ज़ीरो अंक देणा दृढ़ाईआ। मेरा कूड़ कुड़यार दा नव सत्त चला रथा, रथवाही हो के भज्जां वाहो दाहीआ। फेर सतिजुग त्रेता द्वापर मेरी सारे गाओगे कथा, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी मेरा सखाई सखा, सगला संग निभाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सेई कला ज़िला जम्मू गुरनाम सिँघ सीड़ दे नवित
कलयुग कहे प्रभू मेरी पुश्त पनाह देवे थापी, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरा वेख लै वड प्रतापी, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। हस्स के कहे वाह कलयुग तूं दीन दुनी बणाई पापी, पुनीत नज़र कोए ना आईआ। तेरा खेल सुहञ्जणा लोकमाती, मातृ भूमी दए गवाहीआ। चारों कुण्ट अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चरण प्रीत जुड़े किसे ना नाती, सरन सच ना कोए रखाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। तेरा लेखा जाणे पुरख समराथी, अकल कलधारी अगम्म अथाहीआ। जो होए सहाई नाथ अनाथी, दीन दीनां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं तेरा बालक छोटा, चौथा जुग नज़री आईआ। जिन्हां सृष्टी दृष्टी अन्दर कीती टोटा टोटा, टुकड़े कर कर दित्ते वखाईआ। तेरा हुक्म इक्को संदेशा मोटा, जिस दा रूप ना कोए बदलाईआ। तेरी किरपा नाल मेरे विच जिज्ञासू उठे कोई ना सोता, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मानस मानव तक्क लै रोता, हँसमुख मुख ना कोए सलाहीआ। सच प्रकाश तेरा दिसे कोए ना जोता, जोती जाते नज़र किसे ना आईआ। मेरा वक्त नहीं बीत्या बहुता, थोड़े समें विच प्रभू तेरी बहुती सेव कमाईआ। मेरा पाप किसे कोलों जावे ना धोता, जगत शास्त्रां चले ना कोए चतुराईआ। मैनूं अन्त अख़ीर इक्को सोचा, बिना सोच समझ जणाईआ। मेरी पूरी करनी लोचा, आसा तेरे चरण चरण टिकाईआ। मैं तेरा खेल वेखां चौदां लोका, चौदां तबकां भेव देणा खुल्हाईआ। मैं आपणे अन्त विच तेरा सुणना चाहुंदा इक सलोका, सो पुरख निरँजण दए दृढ़ाईआ। मैं कूक के देवां होका, हुक्म सुणो धुर दे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं वेखणहारा जुग चौकड़ी मौका, मुकम्मल आपणा फेरा पाईआ।