१० माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सेई कला ज़िला जम्मू शिव सिँघ दे गृह
कलयुग कहे साहिब मेरे निरँकार, हरि करते तेरी बेपरवाहीआ। तुध बिन अवर ना कोए सहार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं सच दा सच तेरा सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। चारों कुण्ट कीता धूंआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। सति सच दा रहिण दिता नहीं कोई प्यार, प्रीतम प्रेम विच तैनूं मिलण कोए ना पाईआ। मेरे कोल लेखा संग
मुहम्मद चार यार, बिन हरफ़ हरूफ़ आपणे विच छुपाईआ। जिस दा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, मकरूज़ हो के लेखा दयां चुकाईआ। सदी चौधवीं पावां सार, चौदां तबक भेव रहे ना राईआ। तूं किरपा करी अपर अपार, अपरम्पर स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं जगत जीव जहान वेखां पुरख नार, ज़नो मर्द खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभू मैं सेवक तेरा ख़ूब, साची सेव कमाईआ। तूं मालक मेरा महबूब, तेरी मुहब्बत विच समाईआ। तेरा आलीशान अरूज, अर्श फ़र्श तेरी वज्जे वधाईआ। मेरी चार कुण्ट दी तक्क हदूद, नव सत्त वेख वखाईआ। मैं धर्म दवारा रहिण दिता नहीं कोई महिफूज़, दर दर आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी समझ आवे ना किसे सूझ, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। मैं धर्म दी धार कराया कूच, कूचा गली दीनां मज़्हबां वाले साफ़ कराईआ। तूं मेरा स्वामी ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह तेरी वड्याईआ। मेरा खेल तक्क लै काया विच पंज भूत, पंचम परपंच आपणा खेल खिलाईआ। मेरा डंका वज्जे चारे कूट, दहि दिशा आपणा हुक्म सुणाईआ। हर हिरदे अन्दर रख के जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया नाल प्रनाईआ। माया ममता सुहा के रुत, रुतड़ी मोह नाल वड्याईआ। तेरा भेव अबिनाशी अचुत, चेतन हो के समझ किसे ना आईआ। मेरा सीस जगदीश तेरे चरण रिहा झुक, निव निव लागां पाईआ। बिना भगतां तों तू मेरा मैं तेरा मेरे विच गाए कोई ना तुक, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। हरिजन साचे सन्त सुहेले तेरे सुत, जो दर तेरे सीस निवाईआ। कलयुग कहे प्रभू मेरा निशाना नव सत्त जाए ना उक, उगण आथण रोकण कोए ना पाईआ। मैनूं गले लगा के घुट्ट, मेहरवान होणा सहाईआ। मैं घर घर पाई फुट्ट, एह तेरी बेपरवाहीआ। तेरे नालों सब दा प्यार गया टुट्ट, टुटयां फेर ना कोए जुड़ाईआ। मैं राउ रंकां पाउणी लुट्ट, लुटेरा बणां थांउँ थाँईंआ। दीन मज़्हब दी धार हो के जावां जुट्ट, झगड़ा रखां ख़लक ख़ुदाईआ। सति दा सच तेरा दुलारा सुत, सति सतिवादी तैनूं सीस निवाईआ। मेरी सुहञ्जणी होवे रुत, बुतख़ाने रोवण मारन धाहींआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी करनी उत्ते होवीं ख़ुश, ख़ुशीआं दे मालक तेरी ओट रखाईआ।
१० माघ शहिनशाही सम्मत नौ सेई कैंप तों वापस जम्मू शहर जांदयां
ऐक के पार किनारे ते सेई दी संगत नवित
माघ कहे किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। भगतां दे दे धुर दा दान, वस्त अनमुल्ल झोली पाईआ। चरण धूढ़ बख्श दे इश्नान, दुरमति मैल धुआईआ। किरपा कर नौजवान, मर्द मर्दाने तेरी आस रखाईआ। लेखे
ला लै बृद्ध बाल विच जहान, नौजवान आपणे रंग रंगाईआ। जेहड़े तूं मेरा मैं तेरा ढोले गाण, गा गा आपणी ख़ुशी बणाईआ। दर आयां करना आपे परवान, परम पुरख देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरा इक्को नज़री आईआ। माघ कहे प्रभ जन भगतां काया रंग दे, चाढ़्ह रंग मजीठ। आत्म परमात्म साचा संग दे, दर्शन बख्श आप अनडीठ। रूप दरसा विच ब्रह्मण्ड दे, जगत जहान नंगी ना होवे पीठ। सति सतिवादी आपणा अनन्द दे, मिट्ठे कर कौड़े रीठ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सब नूं बख्श नाम निधान सुहागी गीत। जन भगतो देवणहार दातारा, दयानिध अख्वाईआ। तुहाडा धर्म दा धर्म प्यारा, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। तुहाडा लेखे लग्गा रसना रसन वाला जैकारा, जो सोहले ढोले गीतां विच दृढ़ाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निर्भय होए सहाईआ। सब नूं इक्को जेहा बख्श प्यारा, परमात्म आत्म रंग चढ़ाईआ। तुहाडा साहिब सतिगुर तुहानूं विसरे कदे ना विच संसारा, संसारी भण्डारी सँघारी जिस नूं सीस निवाईआ। निरगुण जोत जोती जाता चौबीसा जगदीशा अवतारा, अवतरी आपणी खेल खिलाईआ। जिस प्रेम बणाया ऐक दे आर पार किनारा, दो किनारयां दा लेखा दो जहानां विच पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकारा, सतिगुर शब्द नाल देवे माण वड्याईआ।
११ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड जेठूवाल दरबार ज़िला अमृतसर महिन्दर सिँघ मांगा सराए दे नवित
सतिजुग कहे जन भगतो करो अरदास, बेनन्ती प्रभ चरण रखाईआ। साची मंग अगम्मी मंगो ख़ास, ख़ालस आपणा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सतिजुग आवे साडे पास, लोकमात वज्जे वधाईआ। मैं ख़ुशीआं विच आपणी ख़ुशी दी पावां रास, मण्डल मण्डपां नाल मिलाईआ। सब दी पूरी करां आस, तृष्ना कूड़ ना कोए हल्काईआ। ममता मोह विकारां करां नास, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। प्रभू दा नाम जपावां स्वास स्वास, साह साह विच समाईआ। मेरा खेल तक्के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर ध्यान लगाईआ। मेरा धरनी उत्ते होवे वास, वास्ता भगतां नाल रखाईआ। धर्म दी धार होवां दास, दासी दास रूप वटाईआ। चारों कुण्ट सच करां प्रकाश, प्रकाश दस्सां नूर अलाहीआ। सच मुहब्बत विच प्यार दा होवे बिलास, प्रीतम प्रेम रंग रंगाईआ। मनुआ रहे ना किसे उदास, चिन्ता ग़म दयां मिटाईआ। हर हिरदे अन्दर इक्को साहिब दा होए निवास, दूजा नज़र कोए ना आईआ। खेल खेलां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, समुंद सागरां
ध्यान लगाईआ। ग़रीब निमाणयां धर्म दी धार देवां धरवास, धीरज नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे जन भगतो प्रभ कोलों मंगो मंगां, दर ठांडे सीस निवाईआ। जिस दा चरण सरोवर धार गंगा, अंमिओं रस दए चुआईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेटे पन्धा, धरनी धरत धवल धौल रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता कूड़ कुड़यार रहे ना धन्दा, सति सच नाल वड्याईआ। पिछला वक्त पिच्छे लँघा, अग्गे मंगो इक सरनाईआ। मनुआ अन्दर करे कोई ना दंगा, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। साचे नाम दा सच चढ़े रंगा, रंगत उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सच देवे सरनाईआ। सतिजुग कहे जन भगतो सारे प्रभू नूं दयो आख, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मेट गुस्ताख़, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दर्शन सब नूं दे साख्यात, सच स्वामी नज़री आईआ। चारों कुण्ट मेट अंधेरी रात, जोत नूर कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। किरपा कर लोकमात, मित्र प्यारे हो सहाईआ। इक्को चरण कँवल बख्श दे नात, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। अन्तिम सब दी पुछ बात, वारस हो के वेख वखाईआ। तूं सब दा पित मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। साडी मन्न लै धर्म धार दी बात, बातन पर्दा दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे आस रखाईआ। सतिजुग कहे जन भगतो प्रभ दे अग्गे कढो मिन्नतां, निव निव सीस निवाईआ। फिरी दरोही चारे सिम्मतां, उत्तर पूरब पश्चिम दक्खण पई दुहाईआ। सृष्टी भरी चारे कुण्टां नाल निन्दकां, निंदिआ विच जगत लोकाईआ। सतिगुर सब नूं आपणे प्यार दीआं दे हिम्मतां, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मनुआ दहि दिश उठ उठ ना करे इलतां, भज्जे वाहो दाहीआ। तेरे नाम दीआं सब नूं मिलण खिलतां, ख़ालक ख़लक होणा सहाईआ। जगत ख्वारी मेट दे जिल्लतां, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग कहे जन भगतो मेरे नाल करो प्यार, मुहब्बत विच सुणाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरवैर होए मात सहाईआ। मैं आवां विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी नाल मिलाईआ। नव सत्त वेखां निगाह मार, बिन नैणां नैण उठाईआ। धरनी धरत धवल तक्कां कूड़ कुड़यार, जूठ झूठ फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखां धूंआँधार, अंध अंधेरा फोल फुलाईआ। चारे कुण्ट तक्कां वारो वार, वारस हो के वेख वखाईआ। जन भगतां खोल्हां बन्द किवाड़, पर्दा अन्दरे अन्दर उठाईआ। जिन्हां प्रकाश होवे नाड़ नाड़, नाड़ बहत्तर वज्जे वधाईआ। खेल खेलां जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्वतां रंग रंगाईआ। समुंद
सागरां धर्म दा होवे अखाड़, धरनी धर्म धार वड्याईआ। जन भगतां फिरां पिच्छे अगाड़, दिवस रैण सेव कमाईआ। कलयुग पोह ना सके अग्नी हाढ़, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सद होए आप सहाईआ। सतिजुग कहे जन भगतो मेरा तुहाडे नाल होए मिलाप, लोकमात ख़ुशी बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब दा होवे जाप, जगत जहान वज्जे वधाईआ। कूड़ कुड़यारा मेटां ताप, जगत संताप रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हा के आपणा आप, आपणा पर्दा दयां चुकाईआ। सब दी इक्को होवे जात, अज़ाती वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम भण्डारा देवां दात, सच सौगात इक वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को जपे जाप, नाम निधाना इक्को गाईआ। इक्को पुरख अकाला सब दा होवे माई बाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। रूह बुत सब दे होवण पाक, तन वजूदां वज्जे वधाईआ। बजर कपाटी खोल्हे ताक, नव दवार दा पन्ध मुकाईआ। साचा नाम सुणे अनाद, अनादी धुन शनवाईआ। भेव खुल्हावां ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड दयां जणाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो पुरख अकाला दयां मिलाईआ। जिस नूं गाउंदे सन्त साध, सूफ़ी फ़िकरयां विच राग अल्हाईआ। ओह मित्र प्यारा एकँकारा इक अहिबाब, साजण मीत इक अख्वाईआ। तिस दी शरन शरनाई सब ने जाणां लाग, लग मात्र डेरा ढाहीआ। जो गृह गृह दीपक जोत जगाए चराग़, कलयुग अंध अंधेर मिटाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए कन्त सुहाग, नर नरायण आपणी दया कमाईआ। सतिजुग कहे जन भगतो तुहाडी रखे अन्तिम लाज, लाजावन्त होए सहाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी भगत भगवान समाज, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुग जन भगतां आत्म धार मार आवाज़, सोई सुरत अकाल मूर्त शब्दी धार धार जगाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हीरा सिँघ चम्बल दी शादी समें
सतिजुग कहे सति धर्म अगम्मा राह, जग नेत्र लोचन नैण अक्ख नज़र किसे ना आईआ। किरपा करे सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अलख अगोचर वड वड्याईआ। भेव अभेदा हरि पुरख निरँजण दए खुल्हा, आप आपणा पर्दा लाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी एकँकारा इक्को मार्ग देवे ला, आदि पुरख आपणा राह समझाईआ। आदि निरँजण जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नूर कर रुशना, अंध अज्ञान दए मिटाईआ। अबिनाशी करता जगत जहान वेखे थांउँ थाँ, थांन थनंतर ध्यान लगाईआ।
श्री भगवान नौजवान मर्द मर्दान दृढ़ाए आपणा नाँ, नाम निधाना धुर दा कान्हा परवरदिग़ार सांझा यार आप समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लेखा जाणे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुर पर्दा परदयां विच्चों दए चुका, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जो सच संदेशा नर नरेशा दो जहानां रिहा सुणा, बिन अक्खरां निष्अक्खर धार दृढ़ाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी जगत शास्त्र होण गवाह, शहादत इक्को कलमा नाम भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मार्ग दिता सति, सति सच नाल वड्याईआ। भेव खुल्हा के तत्व तत, त्रैगुण अतीता दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जोड़ के नत्त, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। साचा नाम बीज के वत, बेवतनां आपणा वतन दए समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। अमृत बूँद स्वांती निजर झिरनिउँ देवे सति, नाभी कँवल कँवल उलटाईआ। शब्द अगम्मी मार के सट्ट, नादी धुन करे शनवाईआ। जोत जगा के लट लट, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। घर वखा दे साचा हट्ट, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, देवणहार माण वड्याईआ। सगल वसूरे जाइण लथ, दुरमति मैल धुआईआ। घर हुक्म सुणाए अकथनी अकथ, कथनी कथ सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा संग बणाईआ। सतिजुग कहे प्रभ लोकमात देवे माण, धरनी धरत धवल धौल मिले वड्याईआ। कलयुग कूड़ मिटाए निशान, नव सत्त रहिण ना पाईआ। धर्म दा धर्म उडाए बिबाण, चारों कुण्ट आप भवाईआ। जिस नूं सारे करन परवान, परम पुरख रंग रंगाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमान, मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। जो संदेसा दे के गया सीआ राम, सति सतिवादी खोज खुजाईआ। जो प्रेम नाल दस्सया अर्जन काहन, गीता ज्ञान नाल वड्याईआ। जो हजरत मूसा दिता ज्ञान, नैण मूंद दिती दुहाईआ। जो हज़रत ईसा कीता ऐलान, सलीब गल विच लटकाईआ। जो मुहम्मद फिकरा बोलया बाद कुरान, कुरह कायनात फोल फुलाईआ। जो निरगुण नानक दिता ब्यान, सरगुण संग बणाईआ। जो गोबिन्द किहा खेल करे मेरा मेहरवान, महबूब धुरदरगाहीआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया वेखणा मार ध्यान, दहि दिशा फोल फुलाईआ। सो दाता योद्धा सूरा होवे बलवान, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दा मेला लए मिलाईआ। सतिजुग कहे मेरा पुरख अकाला एक, धुर दा राम बेपरवाहीआ। जिस काहन दी रखी टेक, ओह मेरा काहन नूर अलाहीआ। जो सृष्टी दृष्टी अन्तर कर्म करे बिबेक, बुद्धी बोध ज्ञान नाल वड्याईआ। सति सच दी बख्शे टेक, टिक्के धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। अन्तर निरन्तर खोले भेत, भेव अभेदा दए जणाईआ। दरस
दिखाए नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। साची रुत्त सुहञ्जणी करे बसन्ती चेत, चेतन सुरती आप कराईआ। पंच विकारा करे खेत, खण्डा खड़ग नाम उठाईआ। मानव ज़ाती मनुक्खता दा होवे खेवट खेट, मानुख आपणे रंग रंगाईआ। जिस दे आत्म धार बेटी बेट, स्त्री मर्द वंड ना कोए वंडाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी जन भगतां आत्म सेज रिहा लेट, सच सिंघासण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा आप समझाईआ। सतिजुग कहे मेरा सतिगुर शब्द दयाला, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। जो आदि जुगादि सदा रखवाला, जुग जुग होए सहाईआ। जिस सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग दस्सया सुखाला, सुख सागर जगत समझाईआ। खेल खेल के शाह कंगाला, दीन दुनी वेख वखाईआ। सो भेव अभेदा खोल्हे वक्त सुहञ्जणा समझ के हाला, हालत तक्के ख़लक ख़ुदाईआ। जल्वागर हो के नूर चमकाए निराला, नर नरायण वडी वड्याईआ। जिस दे हुक्म अन्दर काल महाकाला, राय धर्म चित्रगुप्त सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिजुग कहे किरपा करे प्रभ आप, आपणी दया कमाईआ। जिस दा आदि आदि दा जाप, अन्त अन्त समझाईआ। सो कलयुग मेटे अंधेरी रात, सतिजुग सति चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां भगती धार जोड़ के नात, मेला मिलाए सहिज सुभाईआ। वस्त अगम्मी दे के विच्चों आपणे हाट, नाम अतोट अतुट वरताईआ। दुरमति मैल देवे काट, पापां करे सफ़ाईआ। जुग चौकड़ी मेट के वाट, पाँधीआं पन्ध रहे ना राईआ। साची मंज़ल मुका के घाट, पतण इक्को इक समझाईआ। जिथ्थे सगला होवे साथ, संगी बेपरवाहीआ। देवे माण अनाथां नाथ, अनाथां होए आप सहाईआ। पिछला लहिणा देणा जिन्हां दा नाल दसराथ, अयोध्या निवासी संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं भेव अभेदा जाणा, बुद्धी तों परे मेरी पढ़ाईआ। मेरा जुग जुग खेल महाना, नित नित वज्जदी रहे वधाईआ। मेरे कोल अगम्म निशाना, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरे कोल लेख पुराणा, काग़ज़ कलम स्याही जिस नूं लिख सके ना राईआ। मेरा लहिणा देणा लख चुरासी दो जहानां, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेख वखाईआ। मेरा भेव अभेदा जाणे कोई ना जीव प्राणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैनूं वक्त याद आए युग त्रेता, त्रीआ धार वड्याईआ। दशरथ सुत दुलारा राम रामा बेटा, तन वजदी रहे वधाईआ। जो वनवासी हो के फिरया तट किनारा बेटा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। पंचबटी भीलां विच्चों इक दिन इस जोड़ी ने मथ्था टेका,
मस्तक सीस निवाईआ। सीता ने हस्स के किहा तुसीं किस नूं समझया नेता, नेत्रां वेख वखाईआ। झट राम ने कीता हेता, सीस उत्ते दोवें हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा मेला लए मिलाईआ। दोहां फिर कीती निमस्कार, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। अन्तर अन्तष्करन विच कीती विचार, जगत वासना ना कोए वड्याईआ। तेरे चरण रहे प्यार, नाता तुट्टे ना होए जुदाईआ। फिर कदों होवे दीदार, दर ठांडे दर्शन पाईआ। राम चल के कदम दो चार, फेर करवट लई बदलाईआ। हस्स के किहा ओह वेखो कलयुग काली धार, धर्म धार नाल जुड़ाईआ। जिस वेले राम राम रूप होवे अपार, अपरम्पर समझ किसे ना आईआ। जोती नूर करे उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। शब्द दा शब्द होवे जैकार, दो जहान करे शनवाईआ। तुहाडा मानस जन्म मानव रंग रंगाए अपार, अपरम्पर भेव खुल्हाईआ। पूरब लेखा लए विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणे दर मंगाए सच्चे दरबार, दर दरवाज़ा दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाता जोड़ जोड़ बणाए प्यार, प्रेम भगती विच समाईआ। उन्हां हस्स के किहा साडा तेरे नाल उधार, अन्तिम झोली देणा पाईआ। तूं करनेहार करतार, मेहरवान मेहरवान मेहरवान तेरी बेपरवाहीआ। झट सीता ने इशारा दिता मथ्थे धूढ़ लाओ छार, टिक्के ख़ाक रमाईआ। तुहाडा लहिणा देणा ज़रूर कर्ज़ दए उतार, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्म इक तुक दा, दो जहान शनवाईआ। सब दा लेखा सच दवारे मुकदा, मुकम्मल दयां दृढ़ाईआ। जो इक वार साहिब सतिगुर झुकदा, निव निव सीस झुकाईआ। उस दा लेखा कदे ना मुकदा, सद सद आपणा संग बणाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा होया सुख दा, सुख सागरां विच रखाईआ। जग पैंडा रहे ना दु:ख दा, दुखड़े रोग मिटाईआ। जिस सहारा मिल्या इक ओट दा, ओड़क जोड़ जुड़ाईआ। नाम नगारा वज्जे चोट दा, नव नव दर दा डेरा ढाहीआ। प्रकाश होवे अगम्मी जोत दा, नूर नुराना नज़री आईआ। लहिणा रहे ना लोक परलोक दा, दो जहानां वेख वखाईआ। मुल्ल पै गया राम वाले इक सलोक दा, सोहणा ढोला धुर दे रंग रंगाईआ। नाता जुड़ गया नार खौंत दा, ख़सम ख़समाने दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा जाणे आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणी मौज दा, मजलस भगतां नाल बणाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड झुमके ज़िला अमृतसर साधू सिँघ दे गृह
रूह कहे मेरा खेल रूहे रुहानी, बुतां नाल मिल के वज्जे वधाईआ। मेरा लेखा पंज तत जिस्मानी, जिस्म जमीरां वेख वखाईआ। मेरा मालक खालक शहिनशाह नूर नुरानी, जोती जाता पुरख बिधाता इक अख्वाईआ। जिस दा खेल ज़िमी असमानी, दो जहानां डगमगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल धर्म दी धार बणाए निशानी, निशाना आपणे विच्चों प्रगटाईआ। मेरी आदि अन्त किसे समझ ना आए जिंदग़ानी, जीवन दा भेव कोए ना पाईआ। मेरा ध्यान बिन चरण परम पुरख सुल्तानी, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। मन कहे मैं वी जोत सरूप, जोती जाते दिती वड्याईआ। मेरा स्वामी अगम्मा भूप, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस दा लेखा चारे कूट, दहि दिशा वेख वखाईआ। उहदी किरपा नाल मैं चारो कूट करां अंधकूप, एह मेरी बेपरवाहीआ। मैनूं जन्मयां किसे नहीं माई ना बणया किसे दा पूत, गोदी गोद ना कोए वड्याईआ। मैं आपणे गृह मन्दिर तन वजूदां अन्दर सुहावां रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। इक्को पुरख अकाल दी रख के ओट, सीस जगदीश निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। रूह कहे मेरा लेखा आत्म धार, धरनी धरत धवल धौल वज्जे वधाईआ। मन कहे मैं मनसा दा सिक्दार, सद आपणा हुक्म वरताईआ। रूह कहे मेरा लेखा लहिणा नाल निराकार, निरँकार नाल मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। मन कहे मेरा मेला विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी मेरा खेल वेख वखाईआ। रूह कहे मेरा जोती जाता पुरख भतार, हरि करता धुरदरगाहीआ। मन कहे मैं चाकर सेवादार, नित नवित आपणी सेव कमाईआ। रूह कहे मैं दस्सां कूक पुकार, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। मन कहे मैं सदा ख़बरदार, आलस निंद्रा विच कदे ना आईआ। रूह कहे मेरा लहिणा देणा नाल अगम्मे यार, जिस दी गोबिन्द यारड़ा सेज हंढाईआ। मन कहे मैं नव सत्त दा सिक्दार, हुक्म हाकमां वाला सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, वड दाता इक अख्वाईआ। रूह कहे मैं वसां तन वजूद, माटी ख़ाक सोभा पाईआ। मन कहे मेरी हदूद, नव दवारे वंड वंडाईआ। दोहां दे अन्दर इक्को इक मौजूद, मालक धुरदरगाहीआ। जिस दी मंज़ल हक मकसूद, सच दवारे सोभा पाईआ। उस दा लेखा अर्श अरूज, ज़िमीं असमान देण गवाहीआ। जो वसे चारों कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। रूह कहे मेरे बिना जीवत रहे ना कोए पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कम्म किसे ना आईआ। मन कहे मेरे बिना दीन दुनी दी कल्पणा दा देवे ना कोए सबूत, जगत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर आपणा हुक्म वरताईआ। मन कहे मैं बड़ा बलवान, बल समझ किसे ना आईआ। मति बुद्ध करां नादान, बिथेकीआं रूप बदलाईआ। मैं कल्पणा दा शैतान, शरअ विच लड़ाईआ। मैं काम क्रोध लोभ मोह हँकार युद्ध करावा घमसान, बिना खण्डे खड़ग खड़काईआ। मैं सति धर्मी आं बणावां बेईमान, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेरा लेखा नव सत्त विच जहान घर घर अन्दर रंग रंगाईआ। साबत रहिण ना देवां किसे ईमान, धर्म विच ना कोए समाईआ। मैं झगड़े पवा देवां गोपी काहन, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। रूह कहे मैं काया मन्दिर अन्दर वड़दा, निरगुण धार आसण लाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरअक्खर धार पढ़दा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। साची मंज़ल हकीकी चढ़दा, जिस दा पौड़ी डण्डा नज़र किसे ना आईआ। इक्को पुरख अकाले लड़ फड़दा, जोती जाते नाल गंढ पवाईआ। ना जम्मदा ना कदे मरदा, लख चुरासी वेखां चाँईं चाँईंआ। अग्नी विच कदे ना सड़दा, गोरां विच ना कोए दबाईआ। जल वहिणां विच कदे ना हड़्हदा, समुंद सागरां ना कोए डुबाईआ। अग्गे हो हथ्थां नाल मैनूं कोए ना फड़दा, फड़ बाहों ना लए उठाईआ। मैं इक्को इक एकँकार कोलों डरदा, दूसर भय ना कोए जणाईआ। मेरा लेख अनोखा लहिणा अगम्मी हरि दा, जो हर घट वसया चाँईं चाँईंआ। मैं दरवेश उसे दर दा, जिथ्थे भिखक विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेरी बणत बणाईआ। मन कहे जे मैं ना होवां विच शरीर, वजूद कम्म किसे ना आईआ। किसे अन्दर वैराग विच ना होवे पीर, दुखियां दु:ख ना कोए दृढ़ाईआ। नेत्र नैणां वगे ना नीर, हन्झूआं हार ना कोए बणाईआ। शाह सुल्तानां बणाए ना कोए फ़कीर, फ़कीरां कामना विच करे ना कोए हल्काईआ। मेरा खेल जिस नूं जगत कहिंदा तकदीर, तदबीर आपणी नाल बणाईआ। मेरी ख़ाहिश रातीं सुत्तयां दिने जागदयां समुंद सागरां तों पार जाए पैंडा चीर, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं सुफ़न्यां विच शाह कंगालां बणा के तस्वीर, तसव्वर कर के दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच आपणा हुक्म वरताईआ। मन कहे मेरा सच नालों होवे त्याग, आपणी ख़ुशी बणाईआ। फड़ फड़ हँस बणावां काग, भुलावां बेपरवाहीआ। साधां सन्तां लावां दाग़, वासना काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल करां हल्काईआ। घर घर कूड़ जगावां चराग़, अंध अंधेर वखाईआ। मंदहीण बुरे होवण भाग, भगवन मिलण किसे ना पाईआ। माया ममता विकार प्या के शराब, आबे हयात दयां मुकाईआ। मन कहे मेरी झल्ल सके कोए ना ताब, ताबया विच ख़लक ख़ुदाईआ। मेरी सिफ्तां दी गुणां वाली गुर अवतार पैग़म्बरां लिख्त लिखी
विच किताब, ग्रन्थ मेरी देण गवाहीआ। मन कहे मैं शरीर विच बेनज़ीर हो के सब दा बणया जनाब, जनाबे आली कहि के मैनूं सारे सीस निवाईआ। मैनूं सारे करदे अदाब, अदब नाल बुलाईआ। जे मैं इजाज़त देवां फेर लोकमात बुद्धी वाले रूह दा मेला प्रभ दे नाल करन मेरे तों बाद, बाद दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। मन कहे जे मैं ना होवां संसारीओ तुहानूं रसना दा कदे ना आवे स्वाद, खा खा के शुकर ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। रूह कहे मैं निरगुण जोत नुरानी, ज़हूर प्रभ दा नज़री आईआ। मेरी ततां वाली जूह बेगानी, नित नवित आपणा खेल खिलाईआ। मैनूं ईश जीव आत्मा कहो ब्रह्म कहो भावें कहो स्वासां वाला प्राणी, ततां अन्दर आपणा डेरा लाईआ। जे मैं ना होवां शरीर दी रहे ना कोए निशानी, जगत निशाना ना कोए वखाईआ। रूह कहे एह उस प्रभू दी मेहरवानी, जिस मेहरवान हो के मेरा लेखा दिता बणाईआ। मन कहे मैं वी उसे दे चरण करां ध्यानी, जिस दिती माण वड्याईआ। असीं दोवें इक घर वसदे ते साडी जूह वक्खो वक्खरी मिणती विच मिण के समझा सके ना कोए विद्वानी, विद्या वाले बैठे मुख भवाईआ। मन कहे जे मैं ना होवां जगत विच कम्म काज करन दी प्रगट होवे ना किसे अन्तर जवानी, जोबनवन्ता आपणा जोबन सके ना कोए हंढाईआ। रूह कहे मेरा लेखा काया मन्दिर अन्दर मंज़ल मेरी रुहानी, दस दस दी धार वड्याईआ। ईड़ा पिंगल सुखमन अद्ध विचकार बैठे जिस दा लेखा कथया ना जावे जिह्वा नाल ज़बानी, बेज़बान हो के रहे जणाईआ। मन रूह इक्को धार दे धार सति सरूप खेल विच काया हदूद अगम्मी कूट कुटीआ विच रह के हुक्म मन्न के प्रभ नूं दोवें सीस निवाईआ।
१५ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर कर्म सिँघ दे गृह
सतिगुर शब्द कहे आदि जुगादी पुरख परम, परम पुरख तेरी वड्याईआ। जन भगतां लेखे लाउणा मानस जन्म, जन्म जन्म दा पन्ध मुकाईआ। कर्म कांड तक्कणा सिँघ कर्म, करते पुरख तेरी सरनाईआ। सच प्यार दा बख्शणा धर्म, धरनी धरत धवल धौल देणी वड्याईआ। इक्को प्रीती होवे सतिगुर चरण, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात बरन, वरन वंड ना कोए वंडाईआ। तूं पुरख अकाला करनी करन, कुदरत कादर इक अख्वाईआ। हरिजन तेरा नाम ढोला पढ़न, दिवस रैण सिफ्तां विच सलाहीआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़न, भज्जण वाहो दाहीआ। दर ठांडे तेरा दर्शन करन, सन्मुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा भेव आप
चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां दे दे दात, मेहरवान दया कमाईआ। आत्म परमात्म जोड़ लै नात, नाता आपणे नाल बंधाईआ। सति सच समझा दे जात, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव रहे ना लोकमात, लग मात्र डेरा ढाहीआ। लेखे ला के सुहञ्जणी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। अमृत बख्श बूँद स्वांत, निजर झिरने विच्चों झिराईआ। तूं मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। मेहरवान हो के झाक, झाकी आपणी इक समझाईआ। पूरा कर दे भविक्ख्त वाक, गुर अवतार पैग़म्बर नाल मिलाईआ। जन भगतां खुल्ल्हया रहे ताक, दर बन्द ना कोए कराईआ। अन्तर रहे ना पश्चाताप, ताप तीनों देणे मिटाईआ। रूह बुत्त करना पाक, पतित पुनीत तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू हरिजन वस्त अगम्मी मंगदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। नाम निधाना आपणा रंग दे, रंगत इक्को इक वखाईआ। आत्म परमात्म साचा संग दे, संगत मेला सहिज सुभाईआ। निज गृह आपणा अनन्द दे, सुख सागर विच समाईआ। नूरी जोत अगम्मा चन्द दे, अंध अंधेर मिटाईआ। वस्त अमोलक ग़रीब निमाणयां आपे वंड दे, वंडणहार तेरी सरनाईआ। पंच विकारे कूड़े दंड दे, डण्डावत आपणी इक समझाईआ। नाम निधाना धुर दा छन्द दे, साची सिख्या इक समझाईआ। साचा प्रेम बन्द बन्द दे, बन्धन कूड़े देणे तुड़ाईआ। सति धर्म दा मार्ग अरंभ दे, सतिजुग वज्जे सच वधाईआ। दो जहान तैथों वेखीए कम्बदे, सिर सके ना कोए उठाईआ। साडे लेखे मुका दे ग़म दे, चिन्ता दु:ख ना कोए सताईआ। झगड़े मेट दे काया माटी चम्म दे, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। भेव खुल्हा दे आपणे ब्रह्म दे, पारब्रह्म दर ठांडे सीस निवाईआ। जुग जुग जन भगत तेरी धारों जम्मदे, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। पुरख अकाले आपणी सरन दे, सरनगति इक्को इक नज़री आईआ। सति सच दा आपणा धर्म दे, धर्म दी धार वेख वखाईआ। नाम भगती वाला कर्म दे, जगत क्रिया कांड रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगत तेरे दरवेश, दर ठांडे अलख जगाईआ। तूं शहिनशाह अगम्म नरेश, नर नरायण इक अख्वाईआ। वसे सचखण्ड साचे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिथ्थे सतिगुर शब्द दा शब्द संदेस, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। तेरा नित नवित अवल्लड़ा वेस, समझ सके कोए ना राईआ। ओह लहिणा तक्क दस दशमेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। कलयुग कल काती पाया कलेश, कलमे वाले कलमे गए भुलाईआ। तेरा भेव जाणे ना कोए विशेष, विषयां भरी तेरी लोकाईआ। तेरे दर ठांडे होए पेश, पेशीनगोईआं सब दीआं वेख वखाईआ। तूं आदि जुगादि सदा रहें हमेश, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। दरगाह
साची दा नर नरेश, नर नरायण नूर अलाहीआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दी धार देणी सरनाईआ। जन भगत कहिण मेहरवान ग़रीब निवाजे, मेहरवान तेरी वड्याईआ। तेरा जगदीश अगम्मे ताजे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दो जहानां भूपत राजे, सति पुरख तेरी वड वड्याईआ। असीं मंगण आए वड दरवाज़े, दर ठांडे अलख जगाईआ। तेरी किरपा नाल सोए जागे, जगत निंद्रा रही ना राईआ। जे तूं आयों देस माझे, मजलस भगतां नाल बणाईआ। साडे सर्ब संवार काजे, कज़ा दा लेखा रहे ना राईआ। तेरा नाम निधाना सुणीए आवाज़े, शब्द धुन कर शनवाईआ। तेरा खेल वेखीए काअबे, कुदरत कादर होणा आप सहाईआ। सानूं दिसणा हकीकी महिराबे, महबूब आपणा पर्दा लाहीआ। दुरमति मैल धोणे दाग़े, पतित पुनीत कराईआ। हँस बणाउणे कागे, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। सब दे हिरदे जाण साधे, करनी आप सफ़ाईआ। तूं मोहण माधव माधे, मधुर धुन देणी सुणाईआ। हुण पर्दे ओहले काहदे, घर मेलणा सहिज सुभाईआ। असीं ग़रीब निमाणे सिध्धे सादे, अक्ल बुद्धी ना कोए वड्याईआ। इक्को तेरा नाम रहे अराधे, हिरदयां विच समाईआ। तेरी सरन सरनाई लागे, ओट इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जनभगत कहिण तूं निगाह मार लै आप, आपणी दया कमाईआ। साडे पुरख अकाले बाप, पतिपरमेश्वर तेरी शरनाईआ। साडा अक्खरां वाला जाप, निर अक्खर तेरी पढ़ाईआ। त्रैगुण कूड़ मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पंज तत करदे साफ़, सुफल जन्म देणा बणाईआ। पिछले कीते अवगुण करदे मुआफ़, अग्गे होणा आप सहाईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़, बुध बिबेक देणी (कराईआ)। असीं आत्म धार तेरी शाख़, शनाख़त करनी चाँईं चाँईंआ। बेनन्ती विच रहे आख, निव निव सीस निवाईआ। सति सच देणा प्रकाश, अंध अंधेर देणा मिटाईआ। साडी सब दी इक्को आस, चरण कँवल देणी सरनाईआ। लेखे लाउणा हड्ड नाड़ी मास, नाड़ी नाड़ी लेखे लाईआ। जे तूं आ गिओ किरपा निधान साडे पास, आप आपणा फेरा पाईआ। साचे मण्डल दी सच वखा दे रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। धीरज धर्म दे धरवास, मन का मणका दे भवाईआ। असीं तेरे दर दे दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। कूड़ क्रिया कर नास, हरिजन नास्तिक रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभू दे दे वस्त अनमुल्ल, करते कीमत ना कोए लगाईआ। तेरा सच दवारा गया खुल्ह, ख़लक दे ख़ालक होणा सहाईआ। दे भण्डार अतुल्ल, अतोट अतुट वरताईआ। साडी पिछली बख्शणी भुल्ल, भुलेखा अग्गे रहे ना राईआ।
असीं आत्म धार तेरी कुल, कुल मालक होणा सहाईआ। तेरे नाम विच साडे हिलदे बुल्ल्ह, बुल्ल्हां तों पिच्छे मिलणा धुर दे माहीआ। तेरे चरण कँवलां विच टहिकीए बण के फुल्ल, गुलशन तेरा रूप महकाईआ। तूं स्वामी सुल्हकुल, साची सिख्या देणी समझाईआ। तेरा नाम अमृत निजर झिरनिउँ ना जाए डुल्ह, बूँद स्वांती देणी चखाईआ। लोकमात ना जाईए रुल, फड़ बाहों गले लैणा लगाईआ। तेरे चरणां लाईए धुल, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ साडी पिछली तक्क लै घाल, घायल हो के घाल कमाईआ। फल लगा दे काया डाल, पत्त टहिणी आप महकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सतिगुर साडी कर संभाल, सम्बल दे मालक दया कमाईआ। असीं भुक्खे नंगे जगत कंगाल, कोझे कमले नज़री आईआ। तुध बिन बणे ना कोए दलाल, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। सच सच दे तेरे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां पोह ना सके काल, राय धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके विखाल, लाड़ी मौत नैण शरमाईआ। तेरी करनी पए ना भाल, घर घर मिलणा चाँईं चाँईंआ। तेरा लहिणा देणा लेखा इक्को धर्मसाल, सचखण्ड दवार रिहा जणाईआ। हरिजन कदे ना होए बेहाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आए तेरे चरण हज़ूरी, दर देणी माण वड्याईआ। तेरा दर्शन तक्कीए नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। पन्ध मुकाया नेड़ा दूरी, जन्म जन्म दा लेख चुकाईआ। साडी झोली पाउणी मज़दूरी, मांगत हो के मंग मंगाईआ। तेरी किरपा सब नूं चाहीए ज़रूरी, ज़रूरत तेरे अग्गे रखाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूरी, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अन्दरों कल्पणा मेट दे कूड़ी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। साचे चरण बख्श दे धूढ़ी, टिक्के ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा दे मूर्ख मूढ़्ही, पतितां कर सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू तूं सतिगुर स्वामी साडा, एकँकार इक नज़री आईआ। तेरा मार्ग वक्खरा डाहडा, डण्डावत सब दी दिती बदलाईआ। नूर अलाही बण के गाॅडा, गाईड हो के रस्ता रसतिआं विच्चों जणाईआ। जन भगतां लडाए लाडा, फड़ फड़ आपणी गोद टिकाईआ। संदेसा देवे बोध अगाधा, बुद्धी तों परे करे शनवाईआ। सब दा हिरदा जावे साधा, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जिस पतिपरमेश्वर तैनूं अराधा, हिरदे ध्यान लगाईआ। उहदा विछोड़ा काहदा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। तूं सब दा पिता दादा, दादू दिउहरे गोबिन्द गया जणाईआ। साडा लेखा पूरा करना आजा, आपणा रंग रंगाईआ। संवार के जाणां काजा, करते पुरख दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं शहिनशाह अगम्मी राजा, भूपत
भूप इक अख्वाईआ। मोहण माधव माधा, मद्दद करनी थांउँ थाँईंआ। भगतन मीता आदि जुगादा, जुग जुग वेख वखाईआ। जन भगत कहिण तेरे प्रेम विच होवे वाधा, प्यार आपणा आप रखाईआ। घर घर अन्दर होणा विस्मादा, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। सब दा पूरा करना वायदा, वाइदे पिछले वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू सतिगुर धार कदे ना होवीं अलहिदा, वक्खरी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लैण वाला जाइज़ा, आपणा हुक्म वरताईआ।