१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर अर्जन सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ तेरे दर दीआं गोलीआं, गोलक काया नाम देणी भराईआ। सानूं जगत जहान मारे बोलीआं, अनबोलत देणी माण वड्याईआ। तेरा नाम निधाना सुणीए अगम्मा ढोलीआ, ढोला आपणा देणा सुणाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर खेलीए होलीआं, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। सति सच नाल रंग दे चोलीआं, चोजी प्रीतम होणा सहाईआ। तेरे चरण कँवल आत्मा घोल घोलीआं, घोली घोल घुमाईआ। मनुआ मन पाए ना रौलीआं, मनसा कूड़ देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ शब्द नाद सुणा बिना कन्न, धुन आत्मक राग प्रगटाईआ। मनसा कूड़ मिटा दे मन, ममता मोह रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया माटी तन, तन वजूद वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर चाढ़्ह दे चन्न, जोती धार धार प्रगटाईआ। भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म पर्दा आप चुकाईआ। भगत सुहेले बणा लै जन, बण आप जणेंदी माईआ। वसेरा होवे बिना छपरी छन्न, तेरे चरण कँवल कँवल सरनाईआ। सति सच दा साडा होवे धर्म, धरनी धरत धवल धौल उत्ते सोभा पाईआ। प्यार मुहब्बत दा बख्श दे कर्म, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, आतक धार देणी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी करनी करन, करता पुरख इक अख्वाईआ। तेरे सन्त सुहेले तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, सोहँ सति सति दरसाईआ। तेरी धुर दी मंज़ल चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। लेखे लाउणा सीस धड़न, पंज तत आपणे संग मिलाईआ। तूं आदि जुगादी तरनी तरन, तारनहार इक अख्वाईआ। तेरे भय विच सारे डरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक दया कमाईआ। जन भगत कहिण लेखे ला लै तन माटी ख़ाक, वजूद तेरे चरण टिकाईआ। पतितां पुनीत हो के कर पाक, दुरमति मैल धुआईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह दे ताक,
बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। शब्द घोड़े चढ़ा राक, जगत जहान बाहर दौड़ाईआ। आत्म परमात्म रहे साक, नाता तुट कदे ना जाईआ। ग़रीब निमाणयां पुछ वात, कोझे कमल्यां हो सहाईआ। धर्म दी धार बख्श दे दात, दौलत इक्को नाम वरताईआ। अन्दरों मेट अंधेरी रात, नूरी चन्द कर रुशनाईआ। अट्ठे पहर रहे प्रभात, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। तूं सब दा पिता मात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा अन्तष्करन कर पवित्त, मेहरवान दया कमाईआ। आत्म धार बख्श दे हित, हितकारी होणा धुरदरगाहीआ। ठगौरी मन करे ना चित, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। तेरा दर्शन होवे नित, नवित वज्जदी रहे वधाईआ। लेखे लाउणी बूँद रित, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तेरे चरण कँवल उत्ते धवल जाईए लिट, लिटां खोल्ह के साडी दुहाईआ। मनसा सच दवारे जावे टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मिटा दे पत्थर इट्ट, पाहनां सीस ना कोए निवाईआ। हउँ वारी विटहु विट, आपणा आप भेंट कराईआ। साडी सुहञ्जणी करदे थित, घड़ी पल नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर गुरबख्श सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ साडे अन्तर मेट दे दु:ख, निरन्तर तेरा ध्यान लगाईआ। जगत कल्पणा रहे ना भुक्ख, तृष्ना तामस ना कोए सताईआ। लेखे ला लै आपणा बूटा रुक्ख, गर्भवास ना फेर भवाईआ। तेरी सुक्खणा रहे सुक्ख, सुख सागर रूप बेपरवाहीआ। साडा उजला करना मुख, दुरमति मैल धुआईआ। लेखे लाउणा मानस जन्म मानुख, चुरासी वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा होवे सच संजोग, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। दर्शन करीए नित अमोघ, बिन नेत्रां दर्शन पाईआ। तेरे प्रेम दी चुगीए चोग, चुग़ली निंदिआ जगत तजाईआ। चिन्ता हरख रहिवे ना सोग, ग़मी ग़मखार देणी मिटाईआ। विछोड़ा रहे ना कोए विजोग, विछड़यां मेल मिलाईआ। सच दवार दी माणीए मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। सब दी लेखे लाउणी औध, आयू तेरे चरण टिकाईआ। भेव अभेद दस्सणा अगाध बोध, बुद्धी तों परे समझाईआ। साडा हिरदा देणा सोध, शुद्ध आपे लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे
मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडी दुरमति मैल धो, पतित पुनीत बणाईआ। नाम समझा दे सोहँ सो, सो पुरख निरँजण तेरी शरनाईआ। हरि पुरख निरँजण आपे हो, पर्दा परदयां विच्चों देणा उठाईआ। एकँकार सच प्यार बख्शणा मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। आदि निरँजण कर के लो, लोयण तीजा देणा खुल्हाईआ। अबिनाशी करते पंच विकारा मेटणा मोह, गिरोह रहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान अमृत रस देणा चो, निजर झिरना आप झिराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धार आपे हो, निरगुण निरगुण लैणा मिलाईआ। सतिगुर शब्द लहिणा देणा चुकाउणा इक दो, दूआ एके विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दे नाम दा ढोआ देणा ढोअ, वस्त अगम्म काया अन्तर आप टिकाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर चन्नण सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण असीं कूक सुणाईए उठा के बाहींआ , हथ्थ हथ्थां नाल मिलाईआ। किरपा कर अगम्मड़े गुसाँईंआं, गोदी आपणी लैणा टिकाईआ। साडीआं लेखे लाउणीआं जगत किरसाणी वाहीआं, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। मेल बणाउणा भैणा भाईआं, भार सीस ना किसे टिकाईआ। जे तूं माण दवाया जगत बछड़े गाईआं, काहन रूप दरसाईआ। जे जोड़ जुड़ाया झीवर छींबे नाईआं, गोबिन्द संग बणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी साडे अन्दर कर सफ़ाईआं, कूड़ी क्रिया बाहर कढ्ढाईआ। सच प्रीतां तेरे लाल लाईआं, प्रीतम लैणीआं तोड़ निभाईआ। साडीआं रूहां होण ना कदे पराईआं, परम पुरख आपणे गृह टिकाईआ। बिरहों विछोड़े विच साडीआं निकलीआं धाहींआ, आह भर के दईए सुणाईआ। सानूं मार्ग लावीं भुल्लयां राहीआं, रहिबर रस्ता इक वखाईआ। झगड़ा रहे ना थल अस्गाहीआं, जल थल महीअल पार कराईआ। मन विच ना रहिण बुराईआं, बुरयारां पन्ध मुकाईआ। तेरीआं तुकां तूं मेरा मैं तेरा गाईआं, इक्को नाम शनवाईआ। साडा लेखा पार करदे शरअ वाले विच्चों कसाईआं, कसम खा के दईए सुणाईआ। असां जगत वासना ढेरीआं ढाईआं, ढईआ गोबिन्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी शरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभू असीं तेरीआं आसां रखीआं, ओट इक अकाल रखाईआ। आत्म धार धर्म दीआं सख़ीआँ, काहन लैणा आप प्रनाईआ। कीमत पाउणी करोड़ करोड़ी लखीआं, कक्खां रंग रंगाईआ। तेरे प्रेम प्यार विच होवण रत्तीआं, रंग इक्को देणा चढ़ाईआ। मस्ती विच होवण मत्तीआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। अन्दर वासना रहिण ना रत्तीआं, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। कलयुग
कूड़े हिस्से मेटणे पत्तीआं, पतिपरमेश्वर होणा सहाईआ। साडे अन्दर जगा दे नूर दीआं बत्तीआं, अंध अंधेर देणा गंवाईआ। असीं तेरे सथ्थर लथ्थीआं, यारड़े होणा आप सहाईआ। साडीआं कल्पणा जाण मथीआं, मथन करना चाँईं चाँईंआ। सच सरनाई सरनगति ढट्ठीआं, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कलयुग अन्तिम हो के इक्ट्ठीआं, दर तेरे वास्ता पाईआ। फिरना पए ना अट्ठ सठीआं, तीर्थां तट्टां ना कोए भवाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मट्ठीआं, काअब्यां वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को नाम पढ़ा दे पट्टीआं, पाटल तेरी ओट तकाईआ। वणज करा दे साचे हट्टीआं, हटवाणा इक्को नज़री आईआ। तेरे बिरहों वैराग विच सारीआं जाण फटीआं, घाउ आपणा नाम लगाईआ। चुरासी डोरां जावण कटीआं, तन्दी आपणे नाल बंधाईआ। साडीआं पवित्र कर दे काया मटीआं, मटके अमृत जल भराईआ। असीं आसां तेरे ते सट्टीआं, तेरी आस रखाईआ। चरण कँवल होईआं इक्ट्ठीआं, दर ठांडे सोभा पाईआ। आत्म धार निरगुण तेरे दर ते ढट्ठीआं, बिन सीस सीस जगदीश निवाईआ। साडे नाल कर लै पक्कीआं, मता आपणा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर्शन कर कर जन भगत धारां अन्तर हस्सीआं, हस्स हस्स तेरी ख़ुशी बणाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर जगीर सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ तेरे गाईए गीत, गोबिन्द तेरा नाम वड्याईआ। सति सच समझाउणी रीत, रीतीवान आपणी दया कमाईआ। निरगुण धार बणना मीत, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। काया करनी ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। भेव चुका दे मन्दिर मसीत, मठ शिवाल्यां पन्ध मुकाईआ। सब दी पवित्र करीं नीत, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। हिरदे स्वामी वसणा चीत, चेतन हरिजन लैणे कराईआ। आपणा भेव खोल्हणा अनडीठ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। धुर दा रंग चाढ़्हना बसीठ, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। झगड़ा मुकाउणा हस्त कीट, ऊचां नीचां गोद टिकाईआ। तेरा भाणा लग्गे मीठ, मिट्ठड़े स्वामी देणी वड्याईआ। मनसा कूड़ रहे ना रीठ, अमृत रस देणा चखाईआ। घट स्वामी वसणा भीत, भीतर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, पारब्रह्म प्रभ आसा पूर कराईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा अन्तर होए वसेरा, श्री भगवान विसर कदे ना जाईआ। पन्ध मुकाउणा दूर नेरा, नेरन नेरा नज़री आईआ। सब दे अन्तर होए चाउ घनेरा, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। ढोला गावण तूं मेरा मैं तेरा, इक्को राग अल्हाईआ। भेव
चुकाउणा सञ्झ सवेरा, रुतड़ी आपणा संग बणाईआ। जगत जहान ना रहे अंधेरा, अन्तष्करन करनी सफ़ाईआ। कलयुग अन्तिम बन्न्हणा बेड़ा, नईया नौका ना कोए डुबाईआ। चुरासी वाला कटणा गेड़ा, चक्रां विच ना कोए भवाईआ। भाग लगाउणा साढे तिन्न हथ्थ काया खेड़ा, खिड़की अन्दरों आप खुल्हाईआ। शरअ कूड़ दा कटणा जेड़ा, तन्दी डोर ना कोए बंधाईआ। अन्तिम करना हक नबेड़ा, हकीकत दे मालक होणा आप सहाईआ। कलयुग वक्त बीत्या बथेरा, आपणा पन्ध मुकाईआ। बिन तेरी किरपा रूप सच दिसे ना गुरु चेरा, चेला गुर संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा मेट अंधेरा अंध, अज्ञान रहे ना राईआ। अगला पिछला चुका पन्ध, पाँधी पन्ध विच ना कोए भवाईआ। निज आत्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। सद तेरा गाईए छन्द, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। दर ठांडे रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, देवणहार गुसाँईंआ। ग़रीब निमाणयां लाउणा अंग, होणा आप सहाईआ। तेरी सोईए सेज पलँघ, सुख आसण देणा लिटाईआ। जिथ्थे तेरे नाम दा वज्जे मृदंग, अनादी धुन करे शनवाईआ। अमृत धार वहे अगम्मी गंग, जगत सरस्वती दी लोड़ ना कोए वखाईआ। सदा सुहेले इक इकेले इहो मंग रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। दीन दयाल दयानिध बख्शंद, बख्शणहार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दवारे निरगुण धार आउणा लँघ, आप आपणी दया कमाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर दलीप सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ तेरे अनादी बच्चे, बचपन तेरी झोली पाईआ। लेखे ला लै काया माटी भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। धुर दे प्यार बख्श दे सच्चे, सुच्च संजम नाल मिलाईआ। मनुआ उठ ना दहि दिश नच्चे, चार कुण्ट ना उठ उठ धाहीआ। कलयुग अग्नी तत मूल ना मच्चे, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सति सति दी बख्श सते, सति सतिवादी होणा सहाईआ। तेरे नाम विच रहीए मते, रत्न अमोलक हीरे लै बणाईआ। तेरे सदा जैकारे डंके वज्जण फ़तिह, सिर सके ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया सारे अन्दरों करदे हत्ते, हत्यारा रूप नज़र कोए ना आईआ। असीं तेरे सथ्थर लथ्थे, तेरी ओट तकाईआ। गाईए तेरी कथे, कथनी नाल सिफ्त सलाहीआ। चरण कँवल टेकीए मथ्थे, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तूं साहिब पुरख समरथे, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडे सगल वसूरे जाइण लथ्थे, दर तेरा दर्शन पाईआ। धुर दी धार
बख्श दे वथे, अमोलक आपणा नाम वरताईआ। सति सच चढ़ा लै रथे, रथवाही आपणा रंग रंगाईआ। निर्धन हो के तेरी सरन ढट्ठे, सरगुण देणी माण वड्याईआ। साडे चीथड़ पुराणे फटे, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। तेरा नूर प्रकाश वेखीए लट लटे, जोती जाते देणा चमकाईआ। नाम बख्शणा आपणे हट्टे, सचखण्ड दवारयों झोली पाईआ। साडे कर्म कांड पिछले जाण ठप्पे, अग्गे ठप्पा आपणा नाम मोहर लगाईआ। हरिजन तेरा तेरा नाम जपे, रसना जिह्वा नाल ध्याईआ। आत्म परमात्म रिश्ते कर लै पक्के, पक्की आपणी गंढ पवाईआ। दुनी विच मिलण ना धक्के, चुरासी सज़ा ना कोए रखाईआ। असीं पूरबले जन्मां विच अक्के, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभू साडे वेख लै अन्तष्करन विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं करता पुरख करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। ज्यों भावें त्यों लैणा तार, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं साहिब स्वामी बख्शणहार, रहमत आपणी आप कमाईआ। असीं मांगत दर भिखार, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तेरा अतोट अतुट भण्डार, देवणहार देणा वरताईआ। साडी नमो नमो निमस्कार, निरमाणता विच सीस झुकाईआ। जन भगत सुहेले तेरा आत्म धार परिवार, परम पुरख बंस सरबंस देणा सुहाईआ। असीं करीए कूक पुकार, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। निरगुण धार पाउणी सार, सरगुण मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एकँकार, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गगोबूआ ज़िला अमृतसर मुखत्यार सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ साडीआं पूरीआं कर दे आसां, तृष्ना सब दी पूर कराईआ। ठांडे दर रहे ना कोए निरासा, झोली नाम देणी भराईआ। चरण कँवल बख्श भरवासा, भाण्डा भरम देणा भनाईआ। जाप जपा स्वास स्वासा, साह साह आपणा रंग रंगाईआ। आपणा भेव खुल्हा खुलासा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। घर स्वामी तेरी वेखीए रासा। आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी बणाईआ। लेख मुका आकाश आकाशा, गगन गगनंतरां पन्ध मुकाईआ। तेरा इक्को नूर दिसे जोत प्रकाशा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडी पूरी कर दे मनसा, ममता मोह विकार गंवाईआ। फड़ फड़ काग बणा दे हँसा, सोहँ साची चोग
चुगाईआ। मानव ज़ाती तेरा इक होवे बंसा, इक्को घर देणा वसाईआ। मन मनुआ मार हँकारी कंसा, धर्म दी धार देणी समझाईआ। तेरी वड्याई कोटन कोटि गाउंदे सहँस सहँसा, सहँसर मुख शेष रिहा सुणाईआ। सति सच बणा बणता, घड़न भन्न्हणहार होणा आप सहाईआ। सचखण्ड निवासी धुर दे कन्ता, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ। हउँमे गढ़्ह तोड़ दे हंगता, हँ ब्रह्म दे दृढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, बुद्धी तों परे देणा समझाईआ। मेल मिलाउणा साची संगता, सगला संगी इक अख्वाईआ। लेखे लाउणा भुक्खा नन्गता, कोझयां कमल्यां गोद टिकाईआ। हरिजन दरवेश तेरे दर दा मंगता, भिक्खक हो के झोली रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाउणा साचे सन्तां, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी दया कमाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मल्ल्हीआं ज़िला अमृतसर वरयाम सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर दीन दयाल, ठाकर स्वामी तेरी ओट तकाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मातलोक कर संभाल, सम्बल दे स्वामी होणा आप सहाईआ। हरिजन सन्त सुहेले बणा आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। शब्द विचोला बख्श दलाल, दूसर लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दिर अन्दर दरसा सच्ची धर्मसाल, गृह इक्को सोभा पाईआ। जिथ्थे दीपक दीआ जोती जाते जगे कमाल, बिन तेल बाती होए रुशनाईआ। नाम निधाना नौजवाना श्री भगवाना अगम्मा दे धन माल, ख़ाली झोलीआं दे भराईआ। भाग लगा दे तन वजूद माटी खाल, ख़ालक ख़लक होणा सहाईआ। तेरे नाम दा अनादी वज्जे ताल, धुन आत्मक राग देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभू कलयुग वेख अंधेरी रैण, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। आत्म परमात्म मेल मिले ना साचे सैण, साक सज्जण नज़र कोए ना आईआ। तेरा गृह सच दवार होया तरफैण, घर मिले ना माण वड्याईआ। बिन तेरी किरपा नेत्र खुल्ल्हे ना किसे निज नैण, लोचन नूर ना कोए चमकाईआ। शब्द अगम्मा बिन रसना जिह्वा सुणे कोए ना गाइन, आत्मक राग ना कोए दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर कूड़ी क्रिया वैहंदा वहिण, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग अन्त मार लै झाकी, सचखण्ड निवासी ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा अन्तर खुल्ल्हे किसे ना ताकी, बजर कपाटी पर्दा ना कोए उठाईआ। अमृत मिले ना बूँद स्वांती, निजर झिरना कँवल नाभी ना कोए उलटाईआ।
प्रकाश होवे ना निरगुण जोत तेरी बाती, बिन तेल बाती ज़हूर कोए ना डगमगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला पुरख करता अबिनाशी, अलख अगोचर अगम्म अथाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। आत्म परमात्म जुड़े कोए ना नाती, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। झगड़ा वेख लै दीन मज़्हब ज़ात पाती, ऊँच नीच रहे कुरलाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, निरगुण तेरा दरस कोए ना पाईआ। मानस जन्म मुके किसे ना वाटी, लख चुरासी पन्ध ना कोए चुकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला सब दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचा सुहाए कोए ना बंका, बंक दवारी नज़र किसे ना आईआ। शब्दी धार ना लग्गे तणका, तन वजूद ना वज्जे वधाईआ। मन का फेरे कोए ना मणका, मनसा मोह ना कोए गंवाईआ। भेव समझे ना कोए ब्रह्म का, पारब्रह्म तेरा दर्शन करन कोए ना आईआ। इक्को मार्ग दस्स दे साचे धर्म का, धर्म दी धार दे दृढ़ाईआ। झगड़ा मेट दे वरन बरन का, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को सहारा दे दे आपणे चरण का, चरण चरणोदक आपणा जाम देणा प्याईआ। साचा मार्ग दस्स दे हकीकी मंज़ल चढ़न का, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। नाम निधाना दस्स दे पढ़न का, तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तुध बिन दिसे कोए ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ। तूं स्वामी वसणा चीत, चित ठगौरी रहे ना राईआ। इक्को तेरा नाम निधाना होवे गीत, गोबिन्द मेल मेलणा सहिज सुबाईआ। काया करनी ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। पापीआं करना पतित पुनीत, दुरमति मैल देणी धुआईआ। धुर दा दस्सणा कलमा नाम हदीस, हज़रतां तों करनी बाहर पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादि जगदीश, जगदीश्र इक अख्वाईआ। जिस दी सिफ्त सलाह करदे राग छतीस, सिफ्तां वाले सिफ्ती ढोले गाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, तृष्ना तेरे चरणां विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे अन्दर दे नाम अगम्मी वस्त, अमोलक आप वरताईआ। सच ख़ुमारी होईए मस्त, सति सरूप विच समाईआ। लेखा दे दे दस्त बदस्त, कर तेरे अग्गे रहे वखाईआ। तूं मालक ख़ालक वाली अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। भाग लगा दे उपर फ़र्श, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। साडी मंज़ूर करनी अर्ज़, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, बलधारी वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां वंडीं दर्द, दुखियां हो सहाईआ। तेरा खेल तक्कीए असचरज, अचरज लीला देणी वखाईआ। कलयुग छुरी शरअ लेख मिटाउणा करद, कातिल मक्तूल दा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी आदि जुगादि दी वेखणी फ़रद, बिन अक्खरां हरफ़ हरूफ़ां ध्यान लगाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर महिंदर सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण पुरख अकाले अकाल मूर्त, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। सति सरूप वखा आपणी सूरत, नूर नुराने नज़री आईआ। शब्द अनादी जणा तूरत, तुरीआ तों बाहर भेव देणा खुल्हाईआ। साडी आसा मनसा कर पूरत, पूरन भेव देणा समझाईआ। तूं शहिनशाह आदि अन्त हाज़र हज़ूरत, हज़रतां तों बाहर अगम्म अथाहीआ। तेरा जोती जल्वा नूर नूरत, नव नौ चार दा पन्ध मुकाईआ। साची बख्श दे चरण धूढ़त, टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। नाता तोड़ दे कूड़ी क्रिया कूड़त, सति सच सति समझाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हत, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। तूं सर्ब कला भरपूरत, समरथ पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार अगम्म अथाहीआ। जन भगत कहिण साडे पुरख अकाले अन्तरजामी, अन्तष्करन वेखणा चाँईं चाँईंआ। आत्म धार सति स्वामी, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। सो पुरख निरँजण सदा निहकामी, निहचल धाम तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। हरि पुरख निरँजण करनी मेहरवानी, महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग रंगाईआ। आदि निरँजण तेरा रूप अनूप महानी, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। श्री भगवान तेरी सति दी सति निशानी, जगत नेत्र लोचन नैण वेखण कोए ना पाईआ। अबिनाशी करते तेरा लेखा दो जहानी, दुहरी आपणी कल प्रगटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को बख्शणा पद निरबाणी, निरवैर पुरख देणी माण वड्याईआ। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर बणना धुर दा बानी, वस्त अमोलक अगम्म आप वरताईआ। निरअक्खर धार बिना अक्खरां तों सुणीए तेरी बाणी, अणयाला तीर देणा लगाईआ। बिन रसना जिह्वा अमृत रस पीए पाणी, बूँद स्वांती देणी टपकाईआ। तेरा जल्वा जोत तक्कीए काया मन्दिर अन्दर श्री भगवानी, भगवन आपणा पर्दा देणा उठाईआ। तूं रहीम रहमतां वाला रहमानी, ख़ालक ख़लक तेरी ओट तकाईआ। जगत झगड़ा मेट जिस्म जिस्मानी, जिस्म जमीर बेनज़ीर अन्दरों दे बदलाईआ। दरगाह साची मुकामे हक सचखण्ड दवार एकँकार तेरा दरस करीए नौजवानी, जोबनवन्ता श्री भगवन्ता धुर दा कन्ता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर दाते तेरी ओट रखाईआ। जन भगत कहिण तूं परम पुरख समरथ, हरि करता धुरदरगाहीआ। वस्त अमोलक दे दे वथ, वास्तक तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। काया अन्दर टिकाउणी बिना
हथ्थ, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। तेरे सथ्थर जाईए लथ्थ, यारड़ा गोबिन्द होए सहाईआ। तेरी महिमा सदा गाईए अकथ, कथनी तों बाहर देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरी अन्त अख़ीरी इक्को ओट, ओड़क तेरा ध्यान लगाईआ। नाम निधाने ला दे चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। तैनूं लभ्भदे कोटी कोट, खोज्जयां हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा प्रकाश तक्कीए निर्मल जोत, जोती जाते आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। आत्म रूप तेरा नूर इक्को गोत, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। मन मनसा दी अन्दरों कढ्ढ के खोट, खोटे खरे लै बणाईआ। सदी चौधवीं सारे आलणिउं डिग्ग बोट, फड़ बाहों विच ना कोए टिकाईआ। उठ वेख संदेसा देवे चौदां लोक, चौदां तबक रहे जणाईआ। नव सत्त तेरा आत्म धार इक सलोक, पारब्रह्म ब्रह्म ढोला देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण साडी दुरमति मैल धो, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। तेरा नाम निधाना सुणीए सो, सो साहिब तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। तुध बिन सहायक नायक अवर ना को, सिर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। आत्म धार तेरे नाल जावे छो, शहिनशाह आपणा रंग देणा रंगाईआ। काया मन्दिर अन्दर तेरी जोत दी होवे नूर नुरानी अगम्मी लोअ, दोए लोचनां तों बाहर नज़री आईआ। सृष्टी नालों दृष्टी होवे निरमोह, मुहब्बत तेरे नाल रखाईआ। पंच विकार रहे ना गिरोह, कूड़ी क्रिया देणी गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक ख़ालक प्रितपालक आपे हो, हौका सुणना थांउँ थाँईंआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल हरपाल सिँघ गढ़्ही लांगरी दे नवित
जन भगत कहिण परम पुरख बड़ा दयालू, दीन दयाल इक अख्वाईआ। कृपानिध सदा कृपालू, परम पुरख वड वड्याईआ। जो सब दी सुरत संभालू, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। जिस दा मार्ग सति धर्म दा होवे चालू, चाल निराली इक जणाईआ। लेखा पूरा करे जो सतिगुर नानक दिता पुत कालू, कल्मयां तों बाहर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ जुग जुग भगत उधारदा, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। पूरब जन्म कर्ज़ उतारदा, मकरूज़ हो के खेल खिलाईआ। लेखा जाणे जगत विवहार दा, विवहारी हो के पर्दा लाहीआ। सति सरूप शाहो भूप हुक्म वरते इक्को सच्ची सरकार दा, जिस नूं ना कोई सके मेट मिटाईआ। लहिणा देणा पूरा
होवे पैग़म्बर गुर अवतार दा, अवतरी आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा करे सूरा सरबंग, हरि करता धुरदरगाहीआ। जन भगतां मानस जन्म लेखे जाए लग्ग, जिन्हां बख्श चरण सच्ची सरनाईआ। जगत तृष्ना रहे ना अग्ग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे हद्द, हदूद आपणी दए वखाईआ। किरपा करे सूरा सरबग, लहिणे देणे दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगत कदे ना मरदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। ओह निवासी उस घर दा, जिथ्थे वसे बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, आत्म धार वज्जदी रहे वधाईआ। दर्शन करे नरायण नर दा, जोती जाता नज़री आईआ। दर ठांडे सच सरनाई पर्दा, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर साचा इक वखाईआ। जन भगत सुहेला सच दवारे वसदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। बिन रसना बुल्ल्हीआं हस्सदा, आत्म ढोले ख़ुशीआं गाईआ। प्यासा बण प्रभू दे जस दा, सिफ्त सिफ्तां नाल सलाहीआ। जिस दी पैज पुरख अकाला रखदा, दर देवे माण वड्याईआ। ओह चुरासी विच कदे ना तपदा, जूनी जून ना कोए भवाईआ। सो सोहँ ढोला धुर दे हुक्म नाल जपदा, तिस दा लहिणा देणा रहे ना राईआ। मेल मिलावा होवे धुर दे बप दा, पिता पूत गोद उठाईआ। जगत नाता जगत रह जाए तत दा, अग्नी ख़ाक रूप दरसाईआ। आत्म सचखण्ड दवारे फिरे नट्ठदा, उछले कुद्दे चाँईं चाँईंआ। मेल मिलावा होवे परमेश्वर पति दा, पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी हड्ड मास नाड़ी रत्त दा, रत्न अमोलक हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। एह खेल पुरख समरथ दा, जुग जुग जन भगतां देवे आप वड्याईआ। हरिजन कहे मेरा नाता सदा सति दा, सति सति विच समाईआ। मेरा लहिणा देणा पक्क दा, पक्की प्रभ दे नाल पकाईआ। जन भगत आत्मा कहे प्रभ लेखा अगम्म अकथ दा, कथनी कथ ना सके राईआ। जो रथवाही धुर दे रथ दा, दो जहानां मात चलाईआ। हरपाल कहे मैं उस दवारे वसदा, जिथ्थे वसल मिले यार अलाहीआ। मेरा लहिणा देणा अग्गे अलख दा, अलख अगोचर हो के वेख वखाईआ। जो लख चुरासी मथ दा, मथणहार बेपरवाहीआ। ओह मेरा बूटा पाले सच दा, सच देवे माण वड्याईआ। सहारा बण के काया माटी कच्च दा, कंचन गढ़्ह दए वखाईआ। जो लूं लूं अन्दर रचदा, रचना आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले आप समरथ दा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत नौ चण्डीगढ़्ह शहर गुरदेव सिँघ दे गृह चण्डीगढ़्ह हरिसंगत दे नवित
जन भगत कहिण प्रभ हिरदे अन्दर वसणा, वसनीक लाशरीक इक्को नज़री आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो के मार्ग दस्सणा, जगत जहान तों मेहरवान देणा समझाईआ। निजर झिरना अमृत धार देणा रसना, रसना रस ना कोए वड्याईआ। कूड़ विकार हँकार काया मन्दिर अन्दर मथणा, तन वजूद रहिण ना पाईआ। चरण प्रीत जोड़ना नतना, प्रीतम हो के होणा सहाईआ। सानूं वखाउणा आपणा वतना, बेवतन हो के दईए दुहाईआ। तूं साहिब स्वामी पुरख अकाला सर्ब कला समरथणा, समरथ तेरी वड्याईआ। हउ बाले अंञाणे चरण कँवल तेरे ढट्ठणा, ढैह ढहि धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम्म की फाँसी रहे ना रटना, गेड़ा गेड़यां विच्चों दए मिटाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा कर दे जो कौल इकरार कीता नाल गोबिन्द विच पटना, पाटल आपणा पर्दा देणा चुकाईआ। असीं तेरे दवारे बिन रसना जिह्वा ख़ुशीआं नाल हस्सणा, आत्म परमात्म वज्जदी रहे वधाईआ। साहिब सुल्ताने नौजवाने श्री भगवाने तूं तीर निराला कसणा, शाह हकीर बेनज़ीर आपणा देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक होणा आप सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभू साडे वस जा अन्दर हिरदे, हारदिक ख़ुशी बणाईआ। असीं तैथों विछड़े चिर दे, चिरी विछुन्ने लै मिलाईआ। दर्शन करीए अगम्मे पिर दे, घर प्रीतम तक्कीए नूर अलाहीआ। तेरे जुग चौकड़ी गेड़े रहे गिढ़दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण वाहो दाहीआ। सानूं अग्गे पैंडे दिसदे नेड़ दे, दूर दुराडा पन्ध रहे ना राईआ। साडा लेखा लोकमात मार झात आप निबेड़ दे, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा अन्तष्करन वेख लै आप, जगत शास्त्रां लोड़ रहे ना राईआ। त्रैगुण माया मेट दे ताप, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। आत्म ब्रह्म दा दस्सदे जाप, निरअक्खर आप समझाईआ। सब दा पूरा कर दे भविक्ख्त वाक, वाक्या वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगतां अन्दरों खोल्ह दे ताक, पर्दा ओहला आप चुकाईआ। घर स्वामी जोड़ना नात, विछोड़ा अगला देणा मिटाईआ। तूं परम पुरख सुल्ताना मैं बाल अंञाणा आत्म तेरी ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वखाईआ। मेहरवान महबूब महबूब हो के पुछ वात, वारस हो के वेख वखाईआ। दर ठांडे सीस झुका बिन हथ्थां तों जोड़े हाथ, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। हउँ बाल अंञाणे अनाथां अनाथ, तूं देवणहार बेपरवाहीआ। सगले स्वामी होणा साथ, आपणा संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। जन भगत कहिण प्रभू जगदीश, जगदीश्र तेरी बेपरवाहीआ। तेरे कदमां झुके इक्को सीस, दूसर ओट ना कोए
तकाईआ। साडा लेखा रहे ना तीस बतीस, छतीसा वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को होवे हदीस, हज़रतां तों बाहर देणा समझाईआ। सति धर्म दी दस्सणी रीत, सतिजुग साचा जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काअब्यां तों बाहर देणा वखाईआ। तूं स्वामी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी तेरी बेपरवाहीआ। साडी काया करदे ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हर हिरदे वसणा चीत, मन चित ठगौरी रहे ना राईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान हो के कर बख्शीश, रहमत आपणी साडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर दीसे कोए ना मीत, मित्र प्यारा नज़र कोए ना आईआ।