१९ माघ शहिनशाही सम्मत नौ गुड़गाउं शहर सेवा सिँघ दे गृह
जन भगत कहिण प्रभ साडे उतम कर भाग, भगवन भागशाली दे बणाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत हो सहाईआ। अन्तर उपजे इक वैराग, वैरी अन्दरों बाहर कढ्ढाईआ। कूड़ी क्रिया करीए त्याग, त्रैगुण अतीते सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्तष्करन उपजे तेरा प्यार मेला होए कन्त सुहाग, परम पुरख तेरे प्यार दी वज्जदी रहे वधाईआ। कलयुग जीव हँस बणा काग, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म माणक मोती चोग चुगाईआ। माया ममता डस्से ना डसणी नाग, सांतक सति देणा वरताईआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्हणी जाग, अनुभव दृष्टी आपणा पर्दा देणा उठाईआ। तेरी सरन सरनाई इक्को जाईए लाग, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। धर्म दी धार बणा लै साध, सति पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। दिवस रैण तैनूं लईए अराध, सिमरन इक्को दे समझाईआ। अन्तर रहे ना वाद विवाद, विख कूड़ी बाहर देणी कढ्ढाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म विच होवे विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचे नाम दी दे दे धुन, धुन आत्मक राग जणाईआ। साडी अन्दरों खुल्ल्हे सुन्न, जगत समाधी लोड़ रहे ना राईआ। भेव अभेदा दस्स दे आपणा गुण, गुणवन्त धुरदरगाहीआ। सच स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले आप चुण, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तर आत्म बख्श दे ठण्ड, त्रैगुण अग्नी तत बुझाईआ। पारब्रह्म आपणे नाल पा लै गंढ, ब्रह्म आपणा संग निभाईआ। तेरा खेल वेखीए विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। झगड़ा मेटणा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया करनी खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम हथ्थ उठाईआ। शब्दी धार
इक्को चमके चण्ड, प्रचण्ड रूप बदलाईआ। जगत वासना देणा दंड, सिर सके ना मूल उठाईआ। भेव खुल्हाउणा तत पंज, पंचम नाद धुन शब्द कर शनवाईआ। अन्तर रहे ना अगम्मी रंज, सति सतिवाद आपणा रंग वखाईआ। जगत जहान मंज़ल जाईए लँघ, बिन कदमां कदम उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी परम पुरख बख्शणा आपणा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूर नुराना चाढ़्हना चन्द, निज घर करनी आप रुशनाईआ। साडा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, तेरी बन्दगी विच आपणा आप समाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, सच सिंघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचे नाम दी दे दे दाती, दयावान दया कमाईआ। निगाह मार लै लोकमाती, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिधर तक्कीए अंधेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरे नाम दी भुल्ली गाथी, रसना जिह्वा कूड़ लोभ हल्काईआ। आत्म परमात्म बणाए कोए ना साथी, सगला संग ना कोए बणाईआ। तूं कृपानिध नाथ अनाथी, दीनण दीना लैणा मिलाईआ। साडी भुल्ल बख्श गुस्ताख़ी, होणा आप सहाईआ। दर ठांडे मंगीए मुआफ़ी, मुआफ़ करना आप गुसाँईंआ। सति धर्म करनी इन्साफ़ी, अदल धुर दा इक जणाईआ। शंकर नाल मिलाउणा कैलाशी, ब्रह्मा ब्रह्म धार वड्याईआ। विष्नूं शिव दी तक्के अयाशी, नव नौ दा भेव चुकाईआ। तूं परम पुरख अबिनाशी, हरि करता धुरदरगाहीआ। दीन दुनी तक्क बदमवाशी, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। प्रेम प्यार दा दिसे ना कोए अभिलाशी, अबला होई लोकाईआ। चुरासी विच्चों तुध बिन करे ना कोए खुलासी, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। साचे मण्डल दिसे कोए ना रासी, सुरती शब्दी गोपी काहन ना कोए नचाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना लोकमात मार झाती, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। बिन तेरी किरपा बजर कपाटी खुल्ही किसे ना ताकी, तकवा हक ना कोए वखाईआ। झगड़ा वेख लै मानस मानुख ख़ाकी, तन वजूद हक हक महबूब दीन मज़्हब विच लड़ाईआ। तेरे नाम कल्मयां झगड़ा पाया भरांती, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। अमृत बूँद निजर झिरने किसे ना मिले स्वांती, नाभी कँवल ना कोए उलटाईआ। ज़िंदगी विच्चों जीवन बदले ना किसे हयाती, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। तूं सब दा परम पुरख कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। चरण कँवल उपर धवल जोड़ लै नाती, मेल मिलाउणा सहिज सुभाईआ। दिवस रैण सदा साडी रहे प्रभाती, प्रभू आपणा रंग देणा रंगाईआ। साडी मनसा कूड़ रहे ना नार कमज़ाती, कन्त सुहाग लैणा जुड़ाईआ। असीं तेरी धार साडी पुछणी वाती, गृह गृह होणा आप सहाईआ। तेरा नाम कलमा इक्को होवे सफ़ाती, सिफ्तां नाल तेरी वड्याईआ। साडा लेख रहे ना काग़ज़ाती, कुदरत कादर मेला लैणा मिलाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कीए ब्रह्मादी, ब्रह्मांड तेरा पर्दा देणा उठाईआ। तेरा हुक्म सुणीए अहिलादी, शब्दी
शब्द करनी शनवाईआ। अन्त कलयुग तेरी इक इमदादी, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। बिन नेत्र नैण तेरे प्यार दी लग्गी रहे समाधी, सुरती शब्द विच समाईआ। तेरा लेखा बाहर इश्क हकीकी ते मजाज़ी, मज़ा निरगुण धार देणा चखाईआ। शरअ दा झगड़ा दिसे कोए ना पंडत काजी, कज़ा दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच वस्त नाम वरताईआ। जन भगत कहिण प्रभ हर हिरदे जाणां वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, दहि दिशा तों बाहर देणा पढ़ाईआ। तीर अणयाला मारना कस, नाम निधाना आप चलाईआ। निजर धारों बख्शणा रस, अमृत जाम देणा प्याईआ। मनुआ साडा होवे वस, वसल यार देणा नूर अलाहीआ। ख़ुशी विच ढोले गाईए जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सलाहीआ। कलयुग मेट अंधेरी मस, सतिजुग सच चन्द कर रुशनाईआ। तैनूं झुकदे रवि शशि, सूर्या चन्द दिवस रैण सेव कमाईआ। मण्डल मण्डप रहे हस्स, ढोले सोहले राग दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा अन्तर खोल्ह दे राज़, राज़क रिज़क रहीम भेव चुकाईआ। सूफ़ी कहिण झगड़ा रहे ना रोज़ा नमाज़, बांग सदा इक्को देणी सुणाईआ। तेरी हकीकी कलमे दी सुणीए आवाज़, बिन कन्नां देणी जणाईआ। तेरे उत्ते सानूं नाज़, साडा अन्दरों निज़ाम देणा बदलाईआ। सति दा सच करना काज, करते पुरख देणी वड्याईआ। लोकमात रखणी लाज, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे सीस जगदीश तक्कीए ताज, तख्त निवासी इक्को नज़री आईआ। सतिगुर शब्द उडा दे बाज, बाज़ी दीन दुनी उलटाईआ। तेरा धर्म दा होवे इक समाज, चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे अन्दरों कढ्ढ दे रोग, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। तेरा होवे सच संजोग, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। चरण प्रीत बख्श दे जोग, जुगीशरां तों बाहर मेला लैणा मिलाईआ। तेरा दर्शन होवे रोज़, निरगुण मिलणा चाँईं चाँईंआ। बिन ततां तों करना भोग, आत्म परमात्म रस बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रखणा आपणी गोद, फड़ बाहों गले लगाईआ। साडा अन्तष्करन आपे सोध, सुदी वदी दा लेखा देणा मुकाईआ। तूं मालक जोधन जोध, सूरबीर इक अख्वाईआ। बुद्धी तों परे दा करना बोध, अक्ल तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। आपणा भेव खोल्हणा गोझ, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचे मन्दिर होणा सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभू साडा सुहा दे काया मन्दिर, तन अन्दर वज्जदी रहे वधाईआ। भाग लगा दे अंधेरी कन्दर, बिन तेल बाती कर रुशनाईआ। बजर कपाटी तोड़ दे जन्दर, पर्दा पर्दे विच्चों उठाईआ। मनुआ दहि दिशा ना उठ उठ धाए बन्दर, बन्दगी
आपणी विच लगाईआ। शरअ जगत रहे ना कलन्दर, कलमा इक्को देणा दृढ़ाईआ। तेरा दर ठांडा आए मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। चरण प्रीती चाढ़्ह दे रंगण, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। आत्म परमात्म बख्श दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धूढ़ी ख़ाक रमा दे चन्दन, मस्तक तेरे चरण छुहाईआ। जन भगत सुहेले तेरा दरस करन दर ठांडे तेरे लँघण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। पन्ध मुका दे आकाश पाताल पुरी लोअ गगन गगनंतर जगत ब्रह्मण्डण, पाँधीआ पन्ध रहे ना राईआ। सचखण्ड दवार एकँकार आत्म धार दा होवे सगन, परमात्म खेल वखाउणा चाँईं चाँईंआ। तेरा दीपक जोत नूर नुराना जिस विच होईए मग्न, मस्ती तेरे विच समाईआ। साडा लेखे लाउणा बन्दगी वाला कीता भजन, भय भंजन देणी माण वड्याईआ। तूं आदि पुरख स्वामी जोती जाता इक निरँजण, निरवैर निराकार निरँकार तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मूर्त गोपाल मोहण माधव मदन, माधव आपणी दया देणी कमाईआ।
२१ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार धीरपुर दिल्ली-९ विखे, दिल्ली संगत नवित
इक्की माघ कहे मेरा दिवस सुहाना, समें दी धार मिले वड्याईआ। किरपा करे श्री भगवाना, शाह शहाना धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि भूप सुल्ताना, नौजवाना नूर अलाहीआ। संदेशा देवे धुर फ़रमाना, अगम्म अथाह सुणाईआ। सतिगुर शब्द होणा रवाना, भज्जणा चाँईं चाँईंआ। चढ़दी दिशा मारना तीर निशाना, अणयाला अगम्म चलाईआ। जिस नूं समझे कोए ना विच जहाना, बुद्धी विच ना कोए जणाईआ। लेखा दस्सणा धुर अमामा, की अमलां तों बाहर खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। इक्की माघ कहे मेरा दिवस सुहञ्जणा अज्ज, अजब मिले वड्याईआ। मैं पिछला लेखा सारा जाणां तज, तख्त ताज जगत तजाईआ। अगला हुक्म संदेशा देवां गज्ज, जगत जहान दृढ़ाईआ। जो घड़या सो जाणां भज्ज, ठीकर कूड़ रहिण ना पाईआ। धुर दा डंका नाम निधाना जाणां वज्ज, नव सत्त करे शनवाईआ। जन भगतां प्रभ पर्दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। घर दर्शन देवे रज्ज, रजो तमो दा पन्ध मुकाईआ। सच सिंघासण बहे सज, सुहञ्जणा आसण इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मेरा खेल इक इकीसा, अकल कलधारी दए वड्याईआ। जिस दा लेखा बीस बीसा, बीसवीं सदी नाल मिलाईआ। उस दा हुक्म अगम्म हदीसा, हज़ूर दी हज़रतां बाहर पढ़ाईआ।
जिस दी आशा रख के गया मूसा ईसा, मुहम्मद मुहब्बत विच नैण उठाईआ। सो स्वामी धुर दा ठाकर मीता, परवरदिग़ार बेपरवाहीआ। लहिणा देणा पूरा करना रामा सीता, कृष्णा कृष्ण संग बणाईआ। ओह सब दीआं परखणहारा नीता, निरवैर पुरख अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। माघ कहे मेरा दीप सुहावा जगया, जगत मिली वड्याईआ। किरपा करे सूरा सरबगया, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा लहिणा देणा उपर शाह रगया, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जन भगत हँस बणाए कगया, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार नव सत्त फिरे भज्जया, भज्जे वाहो दाहीआ। जीवां जंतां साधां सन्तां सीने दे विच वज्जया, अक्ल बुद्धी दिती भुलाईआ। धुर दा मिले किसे ना पदिआ, अमरा पद कोए ना पाईआ। झूठे धन्दे जगत जहान लग्गया, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। नव सत्त कूड़ कुड़यार अंधेरा वगया, अवगया विच लोकाईआ। दीन दुनी वासना होई भगया, भव सागर पार ना कोए कराईआ। मिले मेल ना नूर अलाही रब्बया, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक्की माघ कहे मैं धर्म धार दा वेखां पौड़ा, पौड़ी पौड़ी ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द दा मार्ग वेखां चौड़ा, जिस दी हद्द हदूद नज़र कोए ना आईआ। कलयुग जीव फल वेखां कौड़ा, मिठत विच ना कोए समाईआ। खेल तक्कां ब्रह्मण गौड़ा, जिस दी ब्रह्म तों परे पढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला बण के आप ठगौरा, ठग्गी जगत नाल कमाईआ। साधां सन्तां विच फिरे वांग चोरा, चोरी चोरी आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा अगला खेल होणा घनघोरा, अंध अंधेर ना कोए मिटाईआ। मानस हड्डीआं रुलणीआं वांग पशुआं ढोरा, पश्चाताप करे लोकाईआ। किसे हथ्थ नाम नहीं आउणा भोरा, भौरे बैठे सारे मारन कूक कूक के धाहीआ। अन्त कन्त भगवन्त सदी चौधवीं जवाब मिलणा सब नूं कोरा, काया कुर्हे वेख वखाईआ। दीन दुनी याद ना आवे आत्म परमात्म वाला दोहरा, दोहरा रंग ना कोए रंगाईआ। दीनां मज़्हबां वध्या खोरा, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। इक्की माघ कहे मैनूं दयो वधाईआं, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। किरपा करे मेरा गुसाँईंआ, गहर गम्भीर धुरदरगाहीआ। जिस नूं सब ने किहा माहीआ, महबूब नूर अलाहीआ। ओह जुग जुग मेटण वाला शाहीआ, शहिनशाह इक अख्वाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा सूरा गाईंआ, ज़िबह छुरी करे ना कोए कसाईआ। जिस दीनां मज़्हबां कटणीआं फाहीआ, फ़ैसला आपणा हुक्म सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप नाता मेलणा विछड़यां राहींआ, मार्ग इक्को इक समझाईआ। जिस दीआं अवतारां पैग़म्बरां गुरुआं देणीआं गवाहीआं, शहादत शब्द गुरु समझाईआ। जिस घर घर
अन्दर अग्नी अग्ग चवातीआं लाईआं, जगत विद्या बुझा सके ना राईआ। एह खेल अगम्मा अगम्म अथाहीआ, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। गोबिन्द दा लेखा पूरा जिस दा बीत गया ढईआ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस लेख मुकाउणे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाईआ, असल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक बेपरवाहीआ। इक्की माघ कहे मेरा साहिब स्वामी शब्दी धार फिरे नट्ठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस कूड़ कुड़यार दो तरफ़ी करना इक्ट्ठा, इक हुक्म वरताईआ। जगत जहान उलटी गेड़ दे लट्ठा, पासा पासे नालों बदलाईआ। झगड़ा मुका दे मन्दिर मट्ठा, शिवदवाल्यां चर्चां वेख वखाईआ। मस्जिदां लेखा रहे ना रता, पूरब लेखे सब दी झोली पाईआ। जगत जिज्ञासू कोए कर ना सके पता, की पतिपरमेश्वर हुक्म वरताईआ। मन मति बुद्धी वाले साध सन्त की करन जगत मता, मति मतांतरां पन्ध ना कोए मुकाईआ। सब दा अन्दर हो गया तत्ता, अग्नी तत सब नूं रही तपाईआ। इक्की माघ कहे मैं उस दे सथ्थर लथ्था, जिस दी सेज गोबिन्द धार हंढाईआ। जिस नूं जगत जहान टेक सके ना मथ्था, मस्तक धूढ़ ना कोए रमाईआ। ओह लेखा पूरा करे पुरख समरथा, हरि करता धुरदरगाहीआ। मैं भेव खुल्हावां यथार्थ यथा, यदप दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच हुक्म इक सुणाईआ। इक्की माघ कहे वाह वाह दिल्ली दरबारा, दरे दरबार तेरी वड्याईआ। मेरे दिवस दा तेरे नाल प्यारा, प्यारे प्रीतम दयां जणाईआ। तेरा गृह सच्चा घर बाहरा, भगत दवार वजदी रहे वधाईआ। जिथ्थे इक्को माण पुरख नारा, नर नरायण होए सहाईआ। बेख़बरां करीं ख़बरदारा, ख़बर जगत जहान सुणाईआ। सब दा पूरब लौहणा उधारा, गुर तेग़ बहादर बिन नैण नैण उठाईआ। ढाके दा लेखा करना ज़ाहरा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। मेरी नमो नमो निमस्कारा, निव निव सीस झुकाईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द शब्द गुर सतिगुर निरगुण धार होणा ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। कलयुग लेखा फेर ना रहे दुबारा, अन्त दा अन्त देणा कराईआ। तूं कलि कल्की अवतारा, निहकलंक कल तेरी बेपरवाहीआ। नूर नुराना अमाम अमामा हो ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर तेरी रुशनाईआ। चढ़दे दा लेखा लैहंदे दी दिशा मेल मेलणा नाल काहरा, कहर दा आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी हद्द हदूदा समझे कोई ना दाइरा, अन्त कहिण किछ ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी शब्द धार दी सैरा, सैरगाह दो जहान नज़री आईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर
मनजीत कौर नूरपुर दे नवित
जन भगत कहिण प्रभू साडे धुर दे बाप, पिता पुरख अकाल तेरी शरनाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना किरपा करीं आप, प्रीतम आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जपाउणा जाप, जग जीवण दाते देणी वड्याईआ। मेल मिलाउणा तीनो ताप, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। किरपा करनी लोकमात, धरनी धरत धवल धौल उत्ते वेख वखाईआ। कोटन कोटि जन्म दे मेटणे पाप, पतित पुनीत कराईआ। दु:ख रोग ना रहे संताप, सुख सागर विच समाईआ। अन्दरों मेट अंधेरी रात, साचा नूर चन्द दे चमकाईआ। निरगुण धार पुछणी वात, सरगुण होणा आप सहाईआ। तेरे चरण कँवल सच प्रीती नात, रिश्ता अगम्म देणा बणाईआ। तेरा दर्शन करीए बहुभांत, बहुभांती आपणा रंग रंगाईआ। किरपा करनी इक इकांत, इक इकल्ले देणी वड्याईआ। सब दी अन्तिम पुछणी वात, वातावरन वेखणा जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच प्रीती चरण कँवल नात । जन भगत कहिण दुखड़ा कट दे रोग, हउमै रहिण ना पाईआ। साचे नाम दी बख्श दे चोग, चुगली निंदिआ विच्चों बाहर रखाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना सोग, चिखा कूड़ ना अग्न जलाईआ। तेरे नाम दी चुगीए चोग, रस अमृत देणा चखाईआ। चरण प्रीत बख्शणा जोग, जुगीशरां बाहर पढ़ाईआ। तेरा करीए दरस अमोघ, अमुल्ल तेरी सरनाईआ। तेरे खेल करीए चोज, चोजी प्रीतम तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति सच दा बख्श दे जोग, भिच्छया सच वाली वरताईआ। तेरे नाम दी माणीए मौज, मजलस भगतां देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा लेखा पूर कराईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा नाम ध्याईए मुख, रसना सिफ्त सलाहीआ। साडे अन्दर रहे ना दु:ख, तृष्ना देणी मिटाईआ। अमृत धार मिटाउणी भुक्ख, हउँमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सुफ़ल कराउणी जननी कुक्ख, मिले माण जणेंदी माईआ। साडा पैंडा जावे मुक, आवण जावण रहे ना राईआ। तेरा नाम गाईए तुक, तेरी सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। सीस जगदीश जावे झुक, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। साडा पैंडा पन्ध जाए मुक्क, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत कहिण साडे उपर तुठ, मुट्ठी भर सारे लै तराईआ।