पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर रात नूं
सतिगुर शब्द कहे सुणो हुक्म कन्त सुहागा, शाहो भूप सुल्तान श्री भगवान आप दृढ़ाईआ। जिस दे हुक्म विच विष्न ब्रह्मा शिव अवतार पैग़म्बर गुरु जागा, बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे हुक्म विच लोकमात बीत्या माघा, धरनी धरत धवल धौल आपणा पन्ध मुकाईआ। फल्गुणा निरगुण धार आवे भागा, भज्जे वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे रागा, अनुरागी देवे माण वड्याईआ। हस्स के कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा होया सुभागा, प्रविष्टा दृष्ट इष्ट नाल मिलाईआ। सरगुण धार तक्कां सति सरूप जगत विकार कागा, हँस सरबंस खोज खुजाईआ। अन्तर निरन्तर सुरती शब्दी हरिजन प्रेम तक्कां लागा, पारब्रह्म ब्रह्म वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर दुरमति मैल वेखां दाग़ा, विकार हँकार खोज खुजाईआ। धुर संदेश सुणां जो दे के गया वाला बाजा, बाज़ी दीन दुनी समझाईआ। जिस ने अन्त कन्त भगवन्त हो संवारना काजा, कुदरत दा कादर मख़लूक दा मालक हो के वेख वखाईआ। सो शाहो भूप सति सरूप दो जहानां राजन राजा, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जिस दा खेल जुग चौकड़ी वेखणहारा वादा, विवाद विख अमृत ध्यान लगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी माधव माधा, मधुर धुन रिहा जणाईआ। जिस अग्गे ना कोई सवाल ना जवाबा, सिर सके ना कोई उठाईआ। ओह लेखा जाणे धरनी धरत धवल समुंद सागर जल थल महीअल आबा, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जो करनी दा करता कुदरत दा कादर जाणे दीन दुनी वाले काअबा, किबल दा मालक आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे मैं आ गया लोकमात, मता सतिगुर शब्द नाल पकाईआ। सति सतिवादी बख्शणी दात, वस्त अनमुल्ल अतुल वरताईआ। सच प्रीत जोड़ना नात, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। मेरा लेखा रहे ना ज़ात पात, पतिपरमेश्वर इक्को ओट तकाईआ। कलयुग वेखां अंधेरी रात, नव सत्त खोज खुजाईआ। चार जुग दे पिछले पात्रां वेखां पात, पत्रका फोल फुलाईआ। की लेखा लहिणा देणा लिख्या नाल कलम दवात, काग़ज़ स्याही जोड़ जुड़ाईआ। जिन्हां दी होवे ना कदे वफ़ात, मरन जन्म ना रूप बदलाईआ। सतिगुर शब्द दा हुक्म बहुभांत, जगत अक्खरां नाल वड्याईआ। लेखे तक्कां इक इकांत, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म इक वरताईआ। फल्गुण कहे मेरी सुहञ्जणी होई रुत्त, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। लख चुरासी वेखणहारा ख़ाने बुत, बुतखान्यां फोल फुलाईआ। जिस दी धार अगम्मा इक्को शब्द दुलारा सुत, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। सो सच दवारयों
आए उठ, बिन कदमां कदम उठाईआ। मेरे उत्ते जाए तुठ, मेहर नज़र उठाईआ। सृष्टी वेखे चारे गुट्ठ, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। बिन हरि नामे सब दे ख़ाली दिसे ठुठ, माटी भाण्डे साढे तिन्न हथ्थ ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे मेरा सुहञ्जणा होवे महीना, मास दिवस मिले वड्याईआ। प्रभू दा नाम मिले नगीना, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। रंग ख़ुशीआं चाढ़्हे भीना, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ। झगड़ा मुके लोक तीना, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। मैं निमाणा बण मस्कीना, निव निव लागां पाईआ। प्रभू मेरा विचार ना करीं कमीना, कामल मुर्शद देणी वड्याईआ। तूं मालक इक रहीमा, रहमत देणी वड्याईआ। मैनूं सच दस्स दे मेरे विच केहड़ी वंडणी सीमा, सिम्मत दे समझाईआ। किस बिध करे तरमीमा, हिस्से आपणे आपे पाईआ। की सतिगुर नानक इशारा दे के गया चीना, चीनण तों बाहर आप दृढ़ाईआ। मेहर कर दे मेरे यामबीना, महिबान बीहदो नूर अलाहीआ। मेरा सजदा कर कदमे अज तख्ता वलजु तवज़ीअ आजीमा, बेपरवाही तेरी बेपरवाहीआ। कौल इकरार याद कर लै जो मकबरा इशारा देवे विच मदीना, मुहम्मद बिन नैणां नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। फल्गुण कहे चीना चशजी मनकज़ी तलवज़ी जलवहू नीज़े मवल तुखल ज़मू ज़वाउ अबल तोज़ा ज़बती अम कौल ज़बती ज़वी नूरे अशद गोबिन्दे तशद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। फल्गुण कहे मेरी रुत्त अगम्मढ़ी एक, एकँकार दए वड्याईआ। परम पुरख तेरी टेक, बिन धूढ़ी मस्तक टिक्का देणा रमाईआ। तेरा खेल तक्कां अनेक, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं आपणा दस्स दे भेत, भेव अभेद दे खुल्हाईआ। क्यों सतिगुर अर्जन सीस पवाई रेत, तत्ती तवी दए गवाहीआ। की तेरा लहिणा नेतन नेत, नर नरायण देणा समझाईआ। क्यों अवतार पैग़म्बरां गुरुआं युद्धां विच जीवां जंतां कीता खेत, खण्डे खड़ग तीर कमान हथ्थ उठाईआ। क्यों गोबिन्द बच्चे कीते भेंट, पर्दा देणा चुकाईआ। क्यों सच सिंघासण गया लेट, आसण जगत ना कोए वखाईआ। तेरे जुग चौकड़ी बीते केतन केत, नौ सौ चौरानवे आपणा पन्ध चुकाईआ। क्यों सदी चौधवीं सब नूं लग्गा सेक, आबे हयात अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तूं सब दी वेखणहारा रेख, घट घट अन्दर डेरा लाईआ। तेरा रूप अवल्लड़ा भेख, जगत समझ विच ना आईआ। मैनूं दस्स अगम्म संदेस, सरघी सँध्या तों बाहर समझाईआ। तूं दो जहानां नरेश, सचखण्ड निवासी इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे प्रभू किस बिध नव सत्त तेरे हुक्म दा होवे कलेश, कलाधारी देणा दृढ़ाईआ। जेहड़ा तेरी महिमा करदा शेष, दो सहँसर जिह्वा नाल हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे
मंग मंगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरी रुत्त सुहञ्जणी, सोहणी दे वड्याईआ। तूं नूर नुराना आदि निरँजणी, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। सब दा दाता दर्द दु:ख भय भञ्जणी, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधाना पा दे अंजणी, निज लोचन कर रुशनाईआ। चरण धूढ़ करा दे मंजनी, दुरमति मैल गंवाईआ। आत्म परमात्म साक सज्जणी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। त्रैगुण माया तेरे हुक्म नाल तज्जणी, त्रैगुण अतीते होणा सहाईआ। तेरे नाम दी तार सितार इक्को वज्जणी, तुरीआ तों परे देणा दृढ़ाईआ। तेरी प्रीती इक्को लग्गणी, लग मात्र दा डेरा ढाहीआ। जन भगतां दर्शन देणा उपर शाह रगणी, नव दवार दा पन्ध चुकाईआ। अन्दरों कूड़ बुझावीं अग्नी, बूँद स्वांती कँवल नाभ टपकाईआ। तूं गोपाल मूर्त मदनी, मोहन इक अख्वाईआ। दुरमति मैल धोवीं बदनी, पतित पुनीत कराईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे नद्दनी, अनादी धुन शनवाईआ। तेरी इक्को जोत जगणी, दो जहान कर रुशनाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगणी, पातशाह वड वड्याईआ। तेरे दर तों इक्को मंग मंगणी, ख़ाली झोली देणी भराईआ। सच प्रेम दी चाढ़्हनी रंगणी, रंगत इक वखाईआ। आत्म धार देणी अनन्दनी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना पंज पंजणी, पंचम भेव देणा चुकाईआ। हरख सोग मेट दे रंजणी, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। तेरी मंज़ल तेरी किरपा नाल लँघणी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जे पिच्छे भगतां नाल करदा आयों मंगणी, फल्गुण कहे अज्ज मेरी रैण विच सब नूं लै प्रनाईआ। चुरासी वाली धार किसे पए ना कढ्ढणी, जो चल आए सरनाईआ। साची गोद लडाउणी लडनी, फड़ बाहों गले लगाईआ। सब दी पिछली कीती पाउणी डूँग्घी खड्डणी, अग्गे आपणे गृह वसाईआ। तेरी धार किसे पए ना लभ्भणी, तूं घर घर दर्शन देणा चाँईं चाँईंआ। हरिजन पार कराउणे बिना बन्दगी भजनी, भावना सब दी वेख वखाईआ। तूं लोकमात सब दी पत रखणी, पतिपरमेश्वर होणा आप सहाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक अलख अलखणी, अगोचर अथाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। फल्गुण कहे मेरे अन्तर चाओ घनेरा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। तूं साहिब स्वामी मेरा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरा सतिगुर शब्द बिन ततां तों चेरा, चेला गुर तेरा रूप नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप तेरे हुक्म दा दिसे घेरा, घेरे विच लोकाईआ। अन्त करना हक नबेड़ा, हकीकत वेखणी थांउँ थाँईंआ। तेरा धर्म धार दा इक्को वसे खेड़ा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा इक्को देणा खुल्हाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोए ना झेड़ा, नाम कलमा करे ना कोए लड़ाईआ। मनूए मन दे दे गेड़ा, मनसा कूड़ी बाहर कढ्ढाईआ। काया मन्दिर अन्दर सब नूं खुल्ल्हा दिसे वेहड़ा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। पिच्छे कलयुग खेल खेलया बथेरा, बहुभांती आपणी कल वरताईआ। चारों
कुण्ट वखा अंधेरा, अंध आत्म कीती लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण फल्गुण मीता, फग्गणा दयां दृढ़ाईआ। मेरे साहिब दी अवल्लड़ी रीता, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं कहिंदे त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी नूर अलाहीआ। जो हर घट वसे चीता, गृह मन्दिर अन्दर सोभा पाईआ। जो आदि पुरख अपरम्पर स्वामी पतित पुनीता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जिस दा खेल सदा अनडीठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। उहदा भाणा मन्नदे करके मीठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस कलयुग जीव अन्दरों कौड़ा कीता रीठा, अमृत रस ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण फग्गणा की संदेशा देवे धुर दा राम, रमईआ की दृढ़ाईआ। की लेख जणाए अगम्मा अमाम, अमाम अमामा नूर अलाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी कलाम, कलमे काग़ज़ां वाले देण गवाहीआ। जिस दी आशा रख के गया घनईया शाम, कान्हा काहन काहन दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला नौजवान, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे जिमीं असमान, रवि शशि सूर्या चन्द विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सेव कमाईआ। सो परम पुरख परमात्म अन्तर वेखे मार ध्यान, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो सब दा हुक्मरान, शहिनशाह इक अख्वाईआ। उस दे नाम दा चढ़न वाला तुफान, तोफे घर घर दए पहुंचाईआ। जिस ने चढ़दी दिशा कीती परवान, परम पुरख आपणा खेल खिलाईआ। जिस झगड़ा वेखणा पाक नाल अफगान, इराक नाल इरान टकराईआ। हलूणा देवे चीन नाल जपान, जैपस पर्दा आप चुकाईआ। रशीआ विच रोस दा ल्याए तुफ़ान, तुआरफ सब दा दए कराईआ। अमरीका अन्तर बण शैतान, शैतानी जगत वाली वखाईआ। इंगलैंड होमलैंड दा रहे ना कोए निशान, निशाने सब दे दए बदलाईआ। फल्गुणा तूं होई ना मूल हैरान, सहिज नाल समझाईआ। ओह करे खेल जो सब दा जाणी जाण, जानणहार बेपरवाहीआ। जिस रचना रची महान, रच रच वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे मैं निगाह मारी दो जहानां कन्ढ्ढीआं घाटां फोल फुलाईआ। ज़िमीं असमानां पईआं पाबन्दीआं, बन्दीखान्यां विच लोकाईआ। जां तक्कया नारद कढ्ढी आवे दन्दीआं, हस्स के रिहा वखाईआ। फल्गुणा आ तक्क लै मुहम्मद दीआं चौदां सदीआं लँघीआं, आपणा पन्ध मुकाईआ। चार यारां पिट्ठां होईआं नंगीआं, ओढण नज़र कोए ना आईआ। उधरों ईसा इशारा देवे फ़रंगीआं, फ़ैसला हक सुणाईआ। जो अवतार पैग़म्बरां गुरुआं मंगां मंगीआं, प्रभ पूरीआं दए कराईआ। एह खेलां उस साहिब नूं लग्गण चंगीआं, जो जुग जुग जुग दए उलटाईआ। एह उहदीआं आदि जुगादि दीआं वंडीआं, वंडणहारा इक अख्वाईआ। जिस दीआं खेलां
विच ब्रह्मण्डीआं, ब्रह्मांड ध्यान लगाईआ। ओह लेखे जाणे जेरज अंडीआं, उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप उठाईआ। नारद कहे फल्गुणा मेरे कोल पुराणीआं तवारीखां, बिना अक्खरां तों निरअक्खर धार वखाईआ। जिस विच प्रभ तों सब ने मंगीआं भीखां, भिखक हो के झोलीआं डाहीआ। उस दीआं सतिगुर शब्द करे तस्दीकां, शहादत आपणा हुक्म वरताईआ। उठ वेख लै सज्जणा सब दीआं अन्दरों बदलीआं नीतां, नीतीवान रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा पै गया मन्दिर मसीतां, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। नेत्र रोवे कूक सुणावे गीता, अठारां ध्याए नाल रलाईआ। पुराण अठारां मारन चीकां, चार लख सतारां हज़ार सलोक रिहा सुणाईआ। वेद शास्त्र कहिण साडीआं पूरीआं कर दे उम्मीदां, प्रभ तेरे हथ्थ वड्याईआ। अञ्जील कुरान कढ्ढे लीकां, आपणे निशान वखाईआ। कलयुग जीवां लहिणा देणा दे दे जो कर्मां विच कीता, करनी दा लेखा सब दी झोली पाईआ। तूं मालक ख़ालक लख चुरासी जीव जीअ का, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। नारद कहे फल्गुणा आह वेख लै मेरे कोल अगम्मी तहरीर, बिन हरफ़ हरूफ़ जणाईआ। जिस दी अज तक्क किसे नहीं कीती तकरीर, सिफ्तां विच ना सिफ्त सलाहीआ। इस दा लेखा नाल शाह हकीर, हकीर हकीरां संग बणाईआ। जिस झगड़ा मेटणा ग़रीब अमीर, अमरापद इक समझाईआ। जो आशा रख के गया कबीर, कबरां तों बाहर सुणाईआ। मेरा महबूब नूरी अल्ला बेनज़ीर, नज़रीआं सब दा दए बदलाईआ। जिस दे नाम खण्डे दी इक्को होवे शमशीर, शरअ दे डेरे ढाहीआ। जोत दी धार शहिनशाह ते सतिगुर शब्द होवे वज़ीर, पातशाह दो जहान वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दी दीन दुनिया वाली नहीं जमीर, मनसा जगत ना कोए रखाईआ। ओह कलयुग विच्चों सतिजुग दी बदल देवे तकदीर, तक्ब्बर सब दा दए मिटाईआ। जिस सदी चौधवीं करना अन्त अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी खिच्च सके ना कोए तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। नारद कहे फल्गुणा मेरे कोल वेख लै बिना लिख्त तों कापीआं, अक्खरां वंड ना कोए वंडाईआ। जिन्हां विच लहिणा देणा जीव जहाना पापीआं, गिणती गणित ना कोए समझाईआ। मैं संदेशा देवां अज्ज दी रातीआ, सहिज नाल सुणाईआ। ख़बरदार हो जा लोकमातीआ, मातृ भूमी देणा दृढ़ाईआ। तेरी अन्त अख़ीरी घाटीआ, मंज़ल पौड़ी चढ़ना चाँईं चाँईंआ। ओह तक्क लै कलयुग रोंदा जिस दी अन्तिम मुकणी वाटीआ, भज्जा आवे वाहो दाहीआ। एस धरती उत्ते कोई रिहा नहीं सदा अलाटीआ, सदीआं विच प्रभ ने सब दे हिस्से दित्ते पाईआ। एह मंज़लां जुग जुग सब ने काटीआ, बण बण पाँधी राहीआ। जगत जहान
चलाईआं हाटीआं, वस्त कलमे नाम वरताईआ। ओह खेल खेले बहु बिध भांतीआ, जो प्रभ ने खेल खिलाईआ। नाम प्याले पीते बण बण साकीआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर भेव आप खुल्हाईआ। नारद कहे मेरे कोल पुराणीआं तक्क लै किताबां, कुतबखान्यां तों बाहर रखाईआ। फल्गुणा एस दुनिया उत्ते ना मन्दिर रहिणे ना मसीतां ना महिराबा, अहिबाबा मिलण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी निशानी दिसणी वांग ख्वाबा, ख़ालस रंग नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म ओह तक्क लै सब दा पूरा करना वायदा, आपणा हुक्म वरताईआ। कोई वक्खरा रहे ना अलाइदा, आलमीन इक्को रंग रंगाईआ। जिस दा इक्को हुक्म असूल होवे कायदा, बेकाइदगी दए मिटाईआ। तेरे विच सब दा लए जाइज़ा, दीन दुनी वेख वखाईआ। तूं ओस तों लै लै फ़ायदा, फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ। ओस दी शरन शरनाई ढैह जा, जो ढट्ठयां लए उठाईआ। सन्मुख हो के बहि जा, दर्शन करना चाँईं चाँईंआ। जो आदि अन्त इक्को रहेगा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सो हुक्म संदेशा इक्को कहेगा, पुरख अकाल धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म दा वहिण वहेगा, अग्गे हो ना कोई अटकाईआ। जो सब दे लहिणे देणे दएगा, देवणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच लेखा आप मुकाएगा। फल्गुण कहे नारदा मैं की तेरी मन्नां, मनसा दे जणाईआ। ओह वेख लै कलयुग फिरदा भन्ना, भज्जे वाहो दाहीआ। होका देवे चौदां तबको अन्त निशान मिटणा तारा चन्ना, उम्मत उम्मती नाल मिलाईआ। इक संदेशा सुणो श्री भगवना, सब नूं दयां समझाईआ। जो गोबिन्द लाया अगम्मी कन्ना, कायनात दा पर्दा दयां उठाईआ। जगत जिज्ञासू माया ममता विच होया अन्न्हा, निज लोचण नैण ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया छप्पर छन्ना, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना कोए वधाईआ। बेख़बरो ख़बर सुणो अग्गे वक्त रिहा ना लम्मा, लमह लमह गिण के झट लँघाईआ। माण रहिणा नहीं किसे काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। कूड़ क्रिया लालच करो मूल ना तम्हा, तामस विच ना कोए हल्काईआ। सब दे अन्दर उपजण वाला ग़मा, बिन ग़मखार ग़मी बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। एह ओस प्रभू दा वक्त सुहञ्जणा होण वाला समां, जो समें समें आपणा नूर जोत करे रुशनाईआ। इक्को दीपक जोत चराग़ जले शमा, शमस तबरेज़ दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। फल्गुण कहे नारदा मैं ओस दा मस्कीन, जो मुश्किल हल्ल कराईआ। मैनूं उस उत्ते यकीन, जो यके बाद दीगरे जुग चौकड़ी गया उलटाईआ। मैनूं ओसे दा नूर दिसदा ओसे दा नज़री आवे सीन, जिस नूं सिहरफ़ा गा सके ना कोए लोकाईआ। मैं बिना सयदे तों कहां आमीन, बिन सीस सीस झुकाईआ। जिस खेल करना उत्ते ज़मीन, जिमी
ज़मा दोवें वेख वखाईआ। उस दी सब तों वक्खरी तालीम, तुलबे भगत जन आप पढ़ाईआ। उहदा खेल आलीशान अज़ीम, आलीज़ाह बेपरवाहीआ। कुदरत इक कदीम, कुदरत दा कादर नूर अलाहीआ। ओह कलयुग अन्त करन आया तरमीम, सति सति नाल बदलाईआ। उस दा खेल समझणा गनीम, गनीमत नाल दृढ़ाईआ। जिस इक्को रंग रंगाउणा नर मदीन, मुद्दा आत्म परमात्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मेला लए मिलाईआ। फल्गुण कहे नारदा सतिगुर शब्द मारदा चक्र, चक्रवर्ती इक अख्वाईआ। जो बिना ततां तों बणया फ़क्कर, बिना जबान तों ढोले गाईआ। जिस दी महिमा दिसे ना किसे उत्ते पत्र, अक्खरां नाल ना कोए लिखाईआ। काग़ज़ां उत्ते लभ्भे कोए ना सतर, सत्हा बुलंदी समझ किसे ना आईआ। उहदा सारयां उत्ते असर, असर दयां समझाईआ। जिस दे हुक्म विच लख चुरासी करे बसर, बिस्तरे अन्तर अन्तर आप सुहाईआ। उस ने दीन दुनी अन्त उडाउणी नाल इशारीए कसर, कसम नाल समझाईआ। पता नहीं सदी चौधवीं अन्त की होणा हशर, हस्स के दयां सुणाईआ। मुहम्मद दी लेखे लाउणी शरीणी गुड़ शकर, जो ख़ुशीआं नाल वरताईआ। नबी नूह दी वेखणी तन वस्त्र वाली कतर, जो टुकड़े चार कर वखाईआ। जो आदम ने हव्वा नूं किहा अन्दरों पकड़, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। ओह तोलदा वेख लै तक्कड़, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जिस दे हुक्म दा चल्लणा झक्खड़, चारों कुण्ट अंधेरा छाईआ। माता पुत करने वक्खर, नार कन्त ना गंढ पवाईआ। नाले इशारा दे के रोड़ी सक्खर, बिन उँगली उँगल उठाईआ। उस दे हुक्म विच भज्जा फिरे शंकर, भज्जे वाहो दाहीआ। लेखा वेखे कंकर कंकर, टिल्ले पर्वतां फोल फुलाईआ। नाले दुहाई दिती उस महबूब दा अल्ला हू ते अन्ना हू दा चले मन्त्र, सोहँ तूं मेरा मैं तेरा करे पढ़ाईआ। जिस दी गिण सके ना कोए गणतर, अगम्मी खेल खिलाईआ। सति धर्म बणाए बणतर, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। फल्गुण कहे सतिगुर शब्द अगम्मी दाते, दयावान तेरी शरनाईआ। जन भगतां आपणे नाल जोड़ लै नाते, नातवां आपणा रंग रंगाईआ। काया मन्दिर सुणा दे बाते, बिन रसना जिह्वा हिलाईआ। अमृत बूँद प्या दे स्वांते, निजर झिरना कँवल नाभ उलटाईआ। नाम भण्डारे भर दे खाते, अतोट अतुट वरताईआ। अन्दर वड़ के पुछ बाते, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी चरण सरन धूढ़ हरिजन होण नहाते, दुरमति मैल धुआईआ। सब दे पूरे करने घाटे, नाम निधाना इक वरताईआ। रातीं सुत्तयां दिने जागदयां जन भगतां अन्दरों बजर कपाटी पाटे, पत्थर पाहन नज़र कोए ना आईआ। हरिजन रहे ना कोए अधवाटे, मंज़ल सब दी पूर कराईआ। निरगुण जोत जगाउणी आप ललाटे, नूर नुराने डगमगाईआ। आत्म सेज सुहाउणी खाटे, सिंघासण
इक विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। फल्गुण कहे मेरे श्री भगवाना, भगवन दयां जणाईआ। तूं होणा मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। किरपा कर दे धुर दे कान्हा, काहन कान्हा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे नाम दा वज्जे दमामा, डंका इक्को करे शनवाईआ। जन भगतां होणा अन्तरयामा, घट घट वेख वखाईआ। सब दा जीवण जगत करना सुहाना, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। आत्म ब्रह्म दे ज्ञाना, पारब्रह्म प्रभ पर्दा देणा उठाईआ। इक्को तेरा होवे ध्याना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा होवे गाणा, गावत गा गा आपणा रंग चढ़ाईआ। मेरे स्वामी अन्तरजामी तेरे चरण कँवल प्रणामा, परम पुरख तेरी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मेला लैणा मिलाईआ। फल्गुण कहे नारदा ओह वेख कलयुग आवे बुक्कदा, बिन रसना जिह्वा ढोले गाईआ। हुण वेला नहीं कोई लुकदा, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कूक पुकारे प्रभ दा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दुहाई देवे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गण गंधरव सारे गाणा गाओ इक तुक दा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। ओह वेखो पैग़म्बरो तुहाडा वेला ढुकदा, समां समें नाल समझाईआ। नाले निउँ निउँ प्रभू नूं झुकदा, धूढ़ी ख़ाक ख़ाक रमाईआ। नाले धरनी धरत धवल नूं पुछदा, सहिज सहिज नाल सुणाईआ। कुझ आपणा खेल दस्स दे सुख दा, समुंद सागर नाल मिलाईआ। की कोई तैनूं विछोड़ा दु:ख दा, ओह वी देणा दृढ़ाईआ। कलयुग कहे मैं सच कहां हुण मेरा वक्त सुहेला होणा लुट्ट दा, दीन दुनी लुटां चाँईं चाँईंआ। झगड़ा पैणा शाह सुल्तानां नाल ग़रीबां टुक दा, टुकड़े टुकड़े करां लोकाईआ। माण रहिणा नहीं किसे चोटी गुत्त दा, नारी नर वेखां थांउँ थाँईंआ। ओह दुहाई कलयुग कहे मेरा राज जांदा खुस्सदा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। की माण तुहाडा मनुशो उलटे रुक्ख दा, जो अग्नी अग्ग तपाईआ। क्यों तुहानूं विछोड़ा होया पुरख अकाल दे गोबिन्द दुलारे सुत दा, सतिगुर शब्द जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जो दो जहानां नौजवानां मर्द मर्दाना हो के बुक्कदा, बुकल विच्चों सब नूं लए कढ्ढाईआ। ओह वेखो सब दा दाणा पाणी जांदा निखुट्टदा, मुख चोग कोए ना पाईआ। बिन भागां अमृत रस मिले किसे ना घुट्ट दा, सांतक सति ना कोए कराईआ। सतिगुर शब्द दा तीर अणयाला जांदा छुटदा, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। नाता सब दा जांदा टुटदा, टुटयां फेर ना कोए गंढाईआ। लेखा वेखो उस प्रभू अबिनाशी अचुत दा, जो चेतन सब नूं रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले शब्दी धार सच सुख दा, दु:ख सुख सुख दु:ख समझ किसे ना आईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर संसार सिँघ रुढ़का कलां दे नवित
फल्गुण कहे मेरे प्यार दी अगम्मी ख़ुशबू, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दी सिफ्त कर सके कोई ना मूँह, रसना जिह्वा ना कोए चतुराईआ। जिस दा रूप प्रगटाए सतिगुरु, गुरु गुरदेव अगम्म अथाहीआ। जो पवित्र करे बुत्त रूह, बुतखान्यां वेख वखाईआ। जिस दा रूप अनूपा सति सरूपा हूब बहू, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। जो नाद अनाद सुणाए तूं ही तूं, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा भेव आप चुकाईआ। फल्गुण कहे मेरा सब तों निराला रूप, लोकमात वजे वधाईआ। मेरा लेखा नाल उस भूप, जो शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जिस लेखा तक्कणा जूठ झूठ, तट किनारयां फोल फुलाईआ। सो स्वामी मेरे उपर रिहा तूठ, अतुट दए वड्याईआ। जिस दी चार कुण्ट सुहञ्जणी होणी रूत, रुत्तड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप बणाईआ। फल्गुण कहे मेरा खेल नूर नुराना, नव सत्त दयां समझाईआ। मेरा महबूब श्री भगवाना, हरि करता धुरदरगाहीआ। जिस दा धर्म झुलणा निशाना, निशान कूड़े दए मिटाईआ। जन भगतां देणा ब्रह्म ज्ञाना, आत्म विद्या इक समझाईआ। शाहो भूप बण के राणा, राउ रंकां वेख वखाईआ। जिस दा आत्म परमात्म होणा गाणा, गावत गा गा शुकर मनाईआ। सो पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेले खेल दो जहानां, दोहरी आपणी कल वरताईआ। जो सति संदेश देवे नौजवाना, मर्द मर्दाना अगम्म अथाहीआ। सृष्टी दृष्टी अन्दर वेखे मार ध्याना, बिन नेत्र लोचन (नैण) उठाईआ। ओह वेखणहारा दीन दुनी जगत ज़माना, ख़ालक ख़लक मख़लूक पर्दा आप चुकाईआ। सो वेस वटाए रहीम रहमाना, रहमत आपणी हक कमाईआ। किसे समझे ना जगत बेगाना, जो जन भगती विच समाईआ। धर्म दी धार दे तराना, तुरीआ तों बाहर दृढ़ाईआ। मेल मिलावां होए धुर दे कान्हा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे मेरा वक्त सुहावणा जग, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। जन भगतां मेला करां उपर शाह रग, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। त्रैगुण कूड़ बुझावां अग्ग, धुर दा अमृत मेघ नाम बरसाईआ। गृह दर्शन देवां रज्ज रज्ज, घर मन्दिर पर्दा लाहीआ। मालक बण सूरा सरबग, खेल खेले चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच रंग देणा रंगाईआ। रंग कहे मेरा रंग होवे अपारा, अपरम्पर स्वामी देवे माण वड्याईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिग़ार सांझा यार होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर आपणा रूप दरसाईआ। नव सत्त ब्रह्म मति दा दस्से इक्को नाअरा, नर नरायण दया कमाईआ। जिस दा लहिणा
देणा लेखा गम्भीर गहरा, गवर आपणा हुक्म वरताईआ। फल्गुण कहे मेरे विच जगत जिज्ञासू रहे कोए ना बहिरा, धुन नाद सब नूं करां शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव कहे मैं आदि जुगादी गुज्झा, मेरी रमज समझ किसे ना आईआ। मैं लेखा जाणां जुग जुगा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम होणा उग्घा, उगण आथण डगमगाईआ। प्रभू दे नाम कलमे दा किसे लैण ना देवां भुग्गा, भोग वासना कूड़ी दयां मिटाईआ। मेरा दीपक कदे ना बुझा, जोती जोत डगमगाईआ। मैं खेल तक्कणा उत्ते वसुधा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ। फल्गुण कहे मेरी सुहञ्जणी रुत्त प्रभ दे हुक्म दा लग्गे युद्धा, युधिष्टर दा लेखा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भउ चुकाए एका दूजा, दुतीआ नज़र कोए ना आईआ।
५ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड मानावाला ज़िला अमृतसर चरण सिँघ दे गृह
फल्गुण कहे मेरे साहिब सूरे सरबंग, करते पुरख पुरख पुरखोतम तेरी ओट तकाईआ। आत्म धार परमात्म ला लै आपणे अंग, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। धुर दे नाम दा चाढ़्ह दे रंग, जगत जहान उतर कदे ना जाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेरी पूरी कर दे मंग, परवरदिग़ार सांझे यार तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अमृत धार एकँकार निजर वहा दे गंग, सर सरोवर इक्को इक वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले दीन दुनी दी कट भुक्ख नंग, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दूई द्वैती शरअ शरैती ढाह दे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नेत्रहीण रहे कोई ना अंध, निज लोचन नैण नैण कर रुशनाईआ। तूं दीन दयाला शाहो गोपाला सद बख्शंद, बख्शणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। लेखा दस्सदे की लहिणा देणा तारा चन्द, चन्द सितार बैठे नैण उठाईआ। किस बिध अन्त अखीर बेनज़ीर सदी चौधवीं मिटणा पन्ध, पाँधी पैग़म्बर बैठे नैण उठाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी किस बिध सतिजुग करें अरंभ, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी देणा दृढ़ाईआ। मेरा भाग होण ना देवीं मंद, मंद भाग वेखणी ख़लक ख़ुदाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हर हिरदे अन्दरों कढ्ढणा कूड़ दा गंद, कुकर्म अधर्म रहिण कोए ना पाईआ। सच दवार काया मन्दिर अन्दर जाणां लँघ, बिन कदमा कदम उठाईआ। अन्तर आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, जिस दी पावा चूल बाडी सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। फल्गुण कहे मेरे स्वामीआं, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र
उठाईआ। आदि पुरख अपरम्पर अन्तरयामीआं, जानणहार लहिणा देणा वेखणा चाँईं चाँईंआ। सति सतिवादीआं सदा नेहकामीआं, निरगुण धार तेरा नूर अलाहीआ। तूं लेखा जाणे चारे खाणीआं, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। तूं संदेशा देवें विच चारे बाणीआं, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोले गाईआ। तूं लेखा जाणें आत्म धार परमात्म बण के हाणीआं, नव नव खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मैं मंगां इक्को दर, दरवेश हो के सीस निवाईआ। मेरा भण्डारा देणा भर, अतोट अतुट आप रखाईआ। निरभाउ चुकाउणा डर, भय जगत ना कोए जणाईआ। आपणी किरपा देणी कर, कृपानिध तेरी शरनाईआ। सच दवारयों देणा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धरनी धरत धवल विखाउणा अगम्मा सर, सरोवर इक्को इक समझाईआ। जिस विच जगत जिज्ञासू जाण तर, तारी तेरे नाम वाली लगाईआ। झगड़ा चुक्के जगत जहान आत्म धार जाइण ना मर, मर जीवत रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरा वेख लै लेखा जगत जहान, जहालत भरी लोकाईआ। दीन मज़्हब तक्क धर्म ईमान, शरअ शरीअत खोज खुजाईआ। तन वजूद तक्क इन्सान, तत्व ततां फोल फुलाईआ। निगाह मार लै मेरे श्री भगवान, भगवन होणा आप सहाईआ। धर्म दा दिसे ना कोए निशान, निशाने कूड़ जगत झुलाईआ। झगड़ा प्या अञ्जील कुरान, वेद पुराण मेल ना कोए मिलाईआ। मेरा लेखा तक्क लै मेहरवान, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। दीन दुनी सारी होई हैरान, हैरत विच लोकाईआ। घर घर अन्दर मनुआ दिसे शैतान, आप आपणा बल प्रगटाईआ। तेरे नाम दी धुन सुणे ना कोए धुन्कान, आत्मक राग वज्जे ना कोए वधाईआ। कूड़ी क्रिया होई प्रधान, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। सति रिहा ना किसे शाह सुल्तान, सच विच ना कोए समझाईआ। तूं मेहरवाना नौजवाना मर्द मर्दाना मेरी झोली पा दे दान, दाते दानी दया कमाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी हो के चाढ़्ह रंग महान, रंगत आपणी दे समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म तन वजूदां नाल मिल के गाए ज़बान, जिह्वा रसना रसन गुण वड्याईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा कादर करता पुरख नौजवान, नूर नुराना नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरी वड्याईआ। बेपरवाह सर्ब कला समरथे, सच तेरी सरनाईआ। मेरे बिना तन वजूद तों जोड़े हथ्थे, निव निव लागां पाईंआ। तेरी महिमा अकथ अकथे, कथनी कथ सके ना राईआ। तेरा तक्क ल्या कलयुग कूड़ अग्न दा रथे, नव सत्त भज्जे वाहो दाहीआ। मानस मानसां टेकदे मथ्थे, मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरे सथ्थर कोई ना लथ्थे, यारड़ा सेज ना कोए हंढाईआ। मेरे नेत्र वगदे अथ्थे, हन्झूआं हार बणाईआ। नव सत्त जगत
जहान जीव फिरदे नस्से, भज्जण वाहो दाहीआ। इक्को भेव खुल्हा दे सो पुरख निरँजण होड़ा उपर सस्से, सो पुरख निरँजण तेरी वड वड्याईआ। हँ ब्रह्म आत्म धार तेरा लए रसे, बिन रसना रस देणा चखाईआ। जन भगतां घर प्रकाश करना कोटन कोटि रवि शशे, सूर्या चन्न दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी प्रेम प्रीती विच हरिजन साचे सदा हस्से, हस्ती तेरी विच समाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित तेरा सतिगुर शब्द मार्ग दस्से, दहि दिशा सच पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत भगती धार तेरे चरण ढट्ठे, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।
५ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सारंगढ़ा ज़िला अमृतसर मंगल सिँघ दे गृह
फल्गुण कहे मैं ख़ुशीआं दे नाल तक्का, प्रविष्टा पंज परपंच ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द की लेखा वेखे हको हका, हकीकत दा मालक ख़लक दा ख़ालक ध्यान लगाईआ। की अवतार पैग़म्बर गुरुआं वायदा वेखे पक्का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा पर्दा लाहीआ। किस बिध नौजवान श्री भगवान दीन दुनी लगाए धक्का, नव सत्त जगत हिलाईआ। जो लहिणा देणा लेखा पूरा करे मुहम्मद वाला मक्का, काअब्यां ध्यान लगाईआ। मूसा ईसा दी शरअ वेखे बूरा कक्का, कामल मुर्शद अगम्म अथाहीआ। जिस दा संदेश फ़रमान पैग़ाम आदि जुगादि यका, एकँकार की आपणी कल वरताईआ। जो लेखा जाणे आत्म परमात्म धार पक्का, पतिपरमेश्वर आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मालक इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा जगत अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा सब तों वक्खरा कर्म, कर्म कांड दी वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दा सति सरूप अनडिठड़ा धर्म, धरनी धरत धवल ख़ुशी बणाईआ। जो भेव खुल्हाए आत्म धार ब्रह्म, पारब्रह्म आपणी कल वरताईआ। झगड़ा मेटणा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी सब दी दए बदलाईआ। मनसा मन कूड़ रहिण ना देवे भरम, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। झगड़ा मेटे वरन बरन, ज़ात पाती लेखा दए चुकाईआ। इक्को ओट सब दी पुरख अकाल होवे चरण, चरणोदक आपणा जाम प्याईआ। जन भगतां खोल्हे नेत्र हरन फरन, निज लोइन करे रुशनाईआ। जिस दी सरन सरनाई विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर परन, निव निव लागण पाईंआ। ओह मालक ख़ालक आदि जुगादी घाड़न घड़न, भन्न्हणहार वड वड्याईआ। जो लख चुरासी लेखा जाणे चोटी जड़न, अन्तष्करन वेखे थांउँ थाँईंआ। जिस दा नाम कलमा चार जुग दे अवतार पैग़म्बर गुर निरअक्खर धारों पढ़न, जगत अक्खरां नाल करन लिखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। फल्गुण कहे मैं ख़ुशीआं देवां होका, हुक्म धुर दा अगम्म जणाईआ। सवाधान होवण चौदां लोका, चौदां तबक नैण उठाईआ। इक्को सुणो सच सलोका, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। सदी चौधवीं पैग़म्बरो संभाल लओ मौका, सम्बल दा मालक रिहा समझाईआ। अन्त कन्त भगवन्त इक्को प्रकाश करे निर्मल जोता, जोती जाता पुरख बिधाता नज़री आईआ। जीव जंत साध सन्त रहे कोई ना सोता, सुत्तयां दए उठाईआ। समुंद सागर सर सरोवर अन्तर मार के वेखो गोता, गौतम दा लेखा नाल मिलाईआ। जगत जहान खेल श्री भगवान कोई वंड नहीं जोजन कोसा, नव सत्त वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि करता अगम्म अथाहीआ। फल्गुण कहे मैं दस्सां धुर पैग़ाम, पैग़म्बरां बाहर जणाईआ। सुणो हुक्म इक अमाम, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस नूं सारे करन सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस शरअ दे कीते ग़ुलाम, बन्धन कल्मयां वाले रखाईआ। उस दी करे ना कोए पहचान, बेपहचान नूर अलाहीआ। जिस लहिणा देणा चुकाउणा आण, आनन फ़ानन आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, तारा चन्द निव निव लागण पाईंआ। फल्गुण कहे मैं की उस दा करां ब्यान, सिफ्तां विच ना सिफ्त सलाहीआ। जिस सब दे लहिणे देणे कीते परवान, परम पुरख आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। ओह बांका सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दान इक अख्वाईआ। जिस खेल खिलाया सीआ राम, कान्हा काहन दिती वड्याईआ। जिस पैग़म्बरां दिता दान, दाता दानी इक अख्वाईआ। जिस मन्त्र दृढ़ाया सतिनाम, सति सति नाल वड्याईआ। जिस फ़तिह डंका वजाया विच जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। ओह करनी दा करता परम पुरख श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जिस कलयुग कूड़ मेटणा निशान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। धर्म दी धार करे प्रधान, प्रधानगी इक्को इक वखाईआ। जिस दा ढोला सोहला गीत नाम कलमा तूं मेरा मैं तेरा सारे गाण, सिफ्तां वाली जगत ना कोए सिफ्त सलाहीआ। ओह योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, बलधारी इक अख्वाईआ। फल्गुण कहे मेरी नमो नमो प्रणाम, डण्डावत बन्दना सजदे विच साहिब दे लागां पाईआ। जो सन्त सुहेले भगत करे परवान, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। चरण प्रीत बख्शे ध्यान, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जन भगत मीता नौजवान, नव नव चार दा डेरा ढाहीआ। घर मन्दिर सुहाए आण, गृह लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा शब्द सुणाए बिना कान, अनहद अनादी धुन धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ।