पुस्तकालयभाग २३

६ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड सारगढ़ा ज़िला अमृतसर कारज सिँघ दे गृह

जन भगत कहिण प्रभ हिरदे अन्दर वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। शब्द अणयाला तीर मार कस, निरगुण निरवैर आप चलाईआ। अमृत बूँद स्वांती दे रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। तेरा दर्शन करीए हस्स हस्स, हस्ती दस्सणी बेपरवाहीआ। सरन सरनाई आईए नस्स नस्स, भज्जीए वाहो दाहीआ। जगत मिटे रैण अंधेरी मस, जोती चन्द देणा चमकाईआ। मन मनुआ होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाहीआ। प्रकाश देणा कोटन रवि शशि, अंध अंधेरा देणा गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तर लाह दे पर्दा, भेव अभेद खुल्हाईआ। लेखा रहे ना चोटी जड़ दा, चेतन आपणा रूप समझाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह दा, हउँमे हंगता दे मिटाईआ। तन अग्नी तत रहे ना सड़दा, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। तूं मालक ख़ालक घर घर दा, गृह मन्दिर होणा आप सहाईआ। बिन तेरी किरपा लोकमात कोई ना तरदा, तारनहार देणी वड्याईआ। इश्नान कराउणा आपणे अगम्मी सरोवर सर दा, सार पाउणी थांउँ थाँईंआ। जन भगत सुहेला बणा लै आपणा बरदा, बन्धन जगत वाले तुड़ाईआ। लेखा मुका दे कलयुग कल दा, कलकाती डेरा ढाहीआ। तेरा खेल महीअल जल थल दा, अस्गाहां होए सहाईआ। दर जणा दे निहचल धाम अटल दा, दरगाह साची दे वड्याईआ। तेरा विछोड़ा ना होवे पल दा, पलकां दे पिच्छे मिलणा धुर दे माहीआ। जिथ्थे दीपक जोत होवे बल दा, नूर नुराना नज़री आईआ। तेरा सतिगुर शब्द संदेसा होवे घल्ल दा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। माण बख्श दे निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर मालक तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तष्करन खोल्ह दे ताकी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा दे दे बाकी, लेखा जन्म कर्म नाल मिलाईआ। नाम प्याला बख्श दे बण के साकी, जाम अगम्मा हथ्थ फड़ाईआ। शब्द घोड़े चढ़ा लै राकी, राउ रंकां दे मालक होणा सहाईआ। साडा लेखे ला लै बदन ख़ाकी, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। अन्दरों मेट अंधेरी राती, सति धर्म दा सच चन्द चमकाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला कमलापाती, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। धुर दी बख्श दे बूँद स्वांती, अमृत अम्मीउँ रस आप प्याईआ। कलयुग अन्त पुछ लै वाती, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। बिन तेरे सगला दिसे कोए ना साथी, साचा संग ना कोए निभाईआ। तूं सर्ब कला समराथी, समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं दीन दयाल होएं सहाई नाथ अनाथी, निथाव्याँ देवें माण वड्याईआ। साडा लेख बदल दे मस्तक माथी, धूढ़ी चरणां ख़ाक रमाईआ। दर तेरे जोड़दे हाथी, हथेली हथेली नाल मिलाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आत्म धार बख्श दे अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगण, हरि करता धुरदरगाहीआ। साडी कबूल कर लै बन्दन, डण्डावत सजदयां विच सीस झुकाईआ। धुर दे नाम दी चाढ़्ह दे रंगण, दुरमति मैल कर सफ़ाईआ। निरगुण धार ला लै आपणे अंगण, अंगीकार आप अख्वाईआ। तेरे दर ते भिखारी हो के मंगण, जन भगत सुहेले झोलीआं डाहीआ। तूं नाम निधाना आयों वंडण, अतोट अतुट देणा वरताईआ। तेरा खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मांड वज्जदी रहे वधाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। तेरे हुक्म विच कोटन कोटि जुग चौकड़ी लँघण, कलयुग अन्तिम बैठा पन्ध मुकाईआ। जन भगत कहिण साडा लेखा ला लै जो अन्त किनारे घाट बैठे कन्ढ्ढण, तट्टां वेख वखाईआ। हर हिरदे पा दे ठण्डण, कूड़ी अग्नी अग्ग बुझाईआ। आत्म धार होवे ना रंडण, सुहागी कन्त लैणा प्रनाईआ। राय धर्म देवे ना दंडण, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जन भगत सुहेले तेरे दवारे लँघण, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भाग होए किसे ना मंदण, मंदभागी वडभागी लैणे बणाईआ।

६ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड काउं के ज़िला अमृतसर अवतार सिँघ दे गृह

जन भगत कहिण सूरे सरबग, बग बपड़े हँस रूप दे बणाईआ। जगत तृष्ना बुझा दे अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। तेरी सरन सरनाई जाईए लग्ग, वक्खरी वंड ना कोए वंडाईआ। दर्शन देणा उपर शाह रग, शहिनशाह मेला मेलणा चाँईं चाँईंआ। कलयुग तत्ती वाअ रही वग, चारों कुण्ट आपणा ज़ोर लगाईआ। असीं मूर्ख मूढ़्ह जीव अल्पग, सरबग होणा आप सहाईआ। मेहरवाना श्री भगवाना तैनूं ततां अन्दर लईए लभ्भ, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। साडी मनसा पूरी करनी हभ्भ, हम साजण होणा आप सहाईआ। तूं नूर नुराना शाह सुल्ताना अलाही रब्ब, यामबीन तेरी बेपरवाहीआ। सच दवार एकँकार आपणे सद्द, सदके वारी घोल घुमाईआ। कूड़ी क्रिया जगत मेट दे हद्द, हदूद आपणी दे समझाईआ। आत्म परमात्म बणा यद, यदी आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधाना जाम प्याला प्या मदि, मधुर धुन इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ भाग लगा दे साडी झुग्गी, कुल्ली कक्खां दे वड्याईआ। साडी आत्म धार कर उग्घी, उगण आथण वज्जदी रहे वधाईआ। इक्को खेल तेरे मिलण दी होवे सुज्झी, दूजी

ओट ना कोए तकाईआ। सुरती शब्द विच होवे रुझी, मनुआ उठ ना दहि दिश धाईआ। आपणी रमज़ लगा दे गुज्झी, पर्दा परदयां विच्चों चुकाईआ। कलजुग औध वेख लै पुगी, आपणा बैठा पन्ध मुकाईआ। नेत्र रो पुकारे बसुद्धी, धरनी धरत धवल धौल दए गवाहीआ। मेरा खेल वेखणा जगत जहान युद्धी, योद्धे तेरे हथ्थ वड्याईआ। पवित्र रहिण देणी नहीं किसे दी बुद्धी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जगत वासना कल्पणा विच नच्ची टप्पी कुद्दी, चारों कुण्ट लए अंगड़ाईआ। तेरी खेल होणी दुतीआ भाउ दी दूजी, एका रंग नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे अन्तर बख्श दे दान, नाम नामा दे वरताईआ। तूं अपरम्पर स्वामी अगम्मा राम, रमईआ तेरी बेपरवाहीआ। तूं निरगुण नूर जोत जोती जाता काहन, काहन कान्हा इक अख्वाईआ। तूं पैग़म्बरां दा अमाम, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तेरा अक्खरां तों बाहर कलाम, अलिफ़ ये वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा हुक्म संदेसा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड करन शनवाईआ। किरपा कर सूरबीर योद्धे बलवान, बलधारी तेरी ओट तकाईआ। जन भगत सुहेले तेरे चरण कँवल करन ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरी किरपा नाल रोग सोग दु:ख चिन्त सर्ब मिट जाण, तन वजूदां कर सफ़ाईआ। दे वड्याई बृद्ध बाल जवान, जोबनवन्ते होणा आप सहाईआ। जन भगत कहिण साडी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। असीं बाली बुद्ध बाल अंञाण, अक्ल बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। तूं दाता दानी श्री भगवान, भगवन इक अख्वाईआ। चुरासी विच्चों साडी कर पहचान, बेपहचान ध्यान लगाईआ। साचा धर्म दा दे निशान, निशाने कूड़ जगत बदलाईआ। तेरा अन्तर निरन्तर इक्को होवे गाण, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। जगत भगत सुहेले करीं परवान, परम पुरख तेरी वड्याईआ। सब दा तेरे उत्ते माण, निमाणयां होणा आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आदि जुगादी जाणी जाण, जानणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ।

६ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गुमानपुरा ज़िला अमृतसर
नरायण सिँघ दे गृह

फल्गुण कहे सुणो हुक्म जगत जिज्ञासू, शब्दी धार धार जणाईआ। की संदेशा देवे धुरदरगाही पुरख अबिनाशू, अबिनाशी करता अगम्म अथाहीआ। जिस दी मण्डल मण्डप दो जहानां रासू, बिन गोपी काहन आपणा खेल खिलाईआ। जो ब्रह्मण्डां

खण्डां बणया वासू, वास्ता निरगुण धार आपणे नाल रखाईआ। ओह लेखा जाणे जीव जंत साध सन्त स्वास स्वासू, साह साह खोज खुजाईआ। जिस दे वैराग विच सूफ़ी वहावण आसू, नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, धुर वड्डा वड वड्याईआ। फल्गुण कहे साहिब प्यारा मीतड़ा, हरि सज्जण एकँकार। जिस दा खेल सदा अनडीठड़ा, वेख सके ना कोए विच संसार। उहदी जुग जुग अवल्लड़ी रीतड़ा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए उधार। उहदा नाम निधाना मीठड़ा, रसना जिह्वा गुण लए विचार। ओह सुणाए सुहागी गीतड़ा, तूं मेरा मैं तेरा आत्म अन्तर दए प्यार। ओह लख चुरासी परखणहारा नीतड़ा, इक इकल्ला एकँकार। जो जन भगतां चाढ़्हे रंग मजीठड़ा, उतर ना जाए दूजी वार। साचा कलमा दे हदीसड़ा, धुर पैग़ाम अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। फल्गुण कहे मेरा साहिब स्वामी साचा, सच सच वड्याईआ। जो लख चुरासी वेखे काया माटी भाण्डा काचा, तत्व ततां ध्यान लगाईआ। जो लूं लूं अन्दर राचा, रचना आपणी आप बणाईआ। ओह खेले खेल अगम्म तमाशा, दो जहानां खेल खिलाईआ। निरगुण धार पावे रासा, सरगुण आपणी ख़ुशी समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण जोत कर प्रकाशा, अंध अंधेरा दए मिटाईआ। जन भगतां चरण कँवल दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ के नाता, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। आत्म परमात्म इक्को दस्स के ज़ाता, अज़ाती दा लेखा दए मुकाईआ। घर स्वामी दर्शन देवे इक इकांता, इक इकल्ला नज़री आईआ। जिस दा वेस अवल्ला जुग जुग बहुभांता, अवतार पैग़म्बर गुरु तन वजूदां संग बणाईआ। जिस दी शब्द अगम्मढ़ी गाथा, निरअक्खर धार पढ़ाईआ। ओह साहिब स्वामी सर्ब कला समराथा, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। जो होए सहाई अनाथ अनाथा, दीनन आपणे गले लगाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरा करे मस्तक माथा, तिलक ललाटी जोती नूर कर रुशनाईआ। जिस दा खेल पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां आपणा नूर नूर चमकाईआ। सो हर घट अन्दर रखे वासा, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जन भगतां दे भरवासा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। फल्गुण कहे प्रभ साहिब स्वामी एका, इक इकल्ला आप अख्वाईआ। जिस दी अवतार पैग़म्बर गुरुआं रखी टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओह लख चुरासी करनहारा बुध बिबेका, पतित पुनीत बणाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। शाहो भूप नर नरेशा, नर नरायण नूर अलाहीआ। जिस दा संदेशा दे के गया गोबिन्द दस दशमेशा, दहि दिशा दिशा पढ़ाईआ। उहदा वेस अवल्लड़ा होए अनेका, अनक कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। जो सदा रहे हमेशा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ।

जुग उलटाउणा जिस दा आपणा लेखा, लेखे लेखे विच्चों बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा संग आप उपजाईआ। फल्गुण कहे जन भगतो इक्को इष्ट पुरख अकाल, अकल कलधारी इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी दीन दयाल, शब्द अनादी धुन उपजाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे सोभा पाईआ। सो अन्त कन्त भगवन्त जन भगतां करे संभाल, सम्बल निवासी आपणा पर्दा लाहीआ। इक्को रंग रंगा के शाह कंगाल, ऊचां नीचां डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, विचोला आपणा नाम दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले सज्जण भाल, लख चुरासी विच्चों लए मिलाईआ। आपे पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद धुरदरगाहीआ। जिस दे हुक्म अन्दर भज्जे फिरदे काल महाकाल, राय धर्म सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक अगम्म अथाहीआ। फल्गुण कहे मेरा संदेसा भगतो इक, इक्को वार जणाईआ। मनुआ सब दा जाए टिक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। इक्को गृह जाणां विक, कीमत अवर कोए ना पाईआ। इक्को साहिब वसाउणा चित, ठगौरी रहे ना राईआ। इक्को स्वामी बणाउणा मित, मित्र प्यारा विछड़ कदे ना जाईआ। जो दर्शन देवे नित, निज लोचण नैण करे रुशनाईआ। चरण कँवल ल्याए खिच्च, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। सद वसे काया विच, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। आत्म धार बणे पित, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो ब्रह्म दा पारब्रह्म बणाए हित, हितकारी अगम्म अथाहीआ। जिस चरण कँवल जाणां टिक, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लावे जन भगतां बूँद रित, रक्त बूँद आपणे रंग रंगाईआ।

७ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड गुमानपुर ज़िला अमृतसर सवरन सिँघ दे गृह

भगत सुहेला साचा सखा, हरि करता दीन दयाल। निज नेत्र खोल्हे अक्खां, मेल मिलाए आपणे नाल। एथे ओथे दो जहानां करे रखां, लेखे लाए शाह कंगाल। भेव चुकाए शुक्ला किशना पक्खा, जोत जगाए बेमिसाल। पार कराए विच्चों कोटां लखां, मेहरवान मेहरवान बण के प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, फुल्ल लगाए साचे डाल। जन भगतां साचा संग है, रखे रखणहार। चाढ़्हे नाम निधाना रंग है, उतर ना जाए विच संसार। पूरी करे आशा मनसा उमंग है, देवणहार आप निरँकार। सेज सुहाए सच पलँघ है, घर मन्दिर बंक दवार। दर दरवाज़ा जाए लँघ है, आप आपणी किरपा धार। करे प्रकाश बिन सूर्या चन्द है, जोती जाता हो उज्यार। अन्तर देवे ब्रह्म अनन्द है, पारब्रह्म

रूप करतार। भाग होण ना देवे मंद है, हरि हरि ख़ाली भरे भण्डार। तूं मेरा मैं तेरा सुणाए छन्द है, गीत सुहागी अपर अपार। लेखे लाए बत्ती दन्द है, जो जन गाए गावणहार। भरमां ढाहे द्वैती कंध है, हउँमे हंगता रोग निवार। ख़ुशी कराए बन्द बन्द है, बन्दगी बख्शे चरण प्यार। लेखा रहे ना सवेर सञ्झ है, अट्ठे पहर दए दीदार। बेड़ा रुड़्हे ना विच धार मंझ है, सतिगुर शब्द लँघाए पार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सहार। जन भगतां मीता धुर दा साँईं, हरि करता इक अखवांयदा। आदि जुगादी धुर गुसाँईं, गहर गम्भीर दया कमांयदा। सति सतिवादी बण के माही, मेहरवान मेहर नज़र उठांयदा। फड़ फड़ मार्ग लावे राही, रहिबर आपणा भेव चुकांयदा। जिस ख़ालक दी रचना ख़लक ख़ुदाई, ख़ुद आपणा हुक्म वरतांयदा। जिस नूं सीस सारे रहे झुकाई, सिर अग्गे ना कोए उठांयदा। ओह मालक धुरदरगाही, जोती जाता इक अखवांयदा। जिस दी चार जुग दे शास्त्र देण गवाही, शहादत इक्को नाम भुगतांयदा। ओह खेले खेल बेपरवाही, बेपरवाही विच समांयदा। जो सब दा दाया दाई, लख चुरासी जीव उपजांयदा। ओह वेखणहारा जन भगतां जन्म कर्म कमाई, पूरब लहिणे नाल मिलांयदा। जो पार कराए समुंद सागर खाई, टिल्ले पर्वतां डेरा ढाहइंदा। जो जुग जुग उजड़े खेड़े रिहा वसाई, जन भगतां नाम वड्आइंदा। जो फड़ उठाए बाहीं, जगत ढट्ठयां गोद उठांयदा। एथे उथे होण ना देवे जुदाई, वक्खरा घर ना कोए बणांयदा। जन भगतां मंज़ल देवे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक रखांयदा। साचा मेला मेले सहिज सुभाई, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ांयदा। शब्दी धार दए जणाई, अनादी नाद दृढ़ांयदा। दीपक जोत कर रुशनाई, अंध अंधेर मिटांयदा। साचे मन्दिर दए चढ़ाई, दरगाह साची आप सुहांयदा। सचखण्ड दवार दए वड्याई, हरि वड्डा वड वड्आइंदा। जन भगत सुहेला एकँकारा आदि जुगादि इक अख्वाई, दूजा नज़र कोए ना आंयदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखणहारा थांउँ थाँईं, थान थनंतर खोज खुजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई थल अस्गाही, जल थल महीअल पार करांयदा।

७ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड करतार पुर दी सुरजीत कौर दे नवित
हरि भगत दवार जेठूवाल विखे

सूफ़ी कहिण हक अमामा, ईमान नाल सीस झुकाईआ। तेरा सुणीए अगम्म पैगामा, कल्मयां बाहर समझाईआ। तेरा खेल जगत जहाना, तबक वेखण नैण उठाईआ। तूं योद्धा सूरबीर वड बलवाना, मर्द मर्दाना इक अख्वाईआ। तेरा सति दा

सच होवे निशाना, निशाने दीन दुनी बदलाईआ। तेरा धर्म धार इस्लामा, इस्म आजम इक वखाईआ। शरअ दा रहिण ना देवीं कोए ग़ुलामा, ज़ंज़ीर जगत वाले तुड़ाईआ। तैनूं सयदे करन तमामा, तम्हा मज़्हब ना वंड वंडाईआ। तेरा खेल वेखणा विच मैदाना, जगत जहाना ध्यान लगाईआ। तैनूं कहिंदे धुर दा कान्हा, धुर राम तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल करें महाना, महिमा कथ कथ ना कोए सुणाईआ। तूं हर घट अन्तर जाणी जाणा, अन्तरजामी बेपरवाहीआ। तेरा भेव जाणे ना कोए पवण मसाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्मे मौला, बेनज़ीर तेरी सरनाईआ। आपणा वायदा तक्क लै पूरा कर लै कौला, इकरारनामे फोल फुलाईआ। सच संदेशा दे दे उपर धौला, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। नव सत्त शरअ दा वेख लै रौला, जगत झगड़े विच लोकाईआ। तुध बिन धरनी भार करे कोए ना हौला, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। तेरा इशारा दे के गया काहन सँवला सौला, सवल आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सच तेरी वड्याईआ। तूं साहिब सुल्ताना लाशरीक, तेरी बेपरवाहीआ। तेरे विच हक तौफ़ीक, तूं जल्वागर नूर अलाहीआ। तूं आत्म धार करें तस्दीक, शहादत कलमे वाली भुगताईआ। सूफ़ीआं मनसा पूरी करे उम्मीद, आशा आपणे विच रखाईआ। साचे कलमे दी करे ताकीद, हुक्म हुक्म नाल दृढ़ाईआ। ग़फ्लत विच्चों खोल्हें नींद, आलस निंद्रा दूर कराईआ। तेरे प्यार विच पैग़म्बर होए शहीद, शहादत कलमे वाली पाईआ। तूं खोल्हणहारा दीद, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। तेरे नाम दी सारे करन तमहीद, सिफ्तां विच सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सूफ़ी कहिण प्रभ अलाही अल्ला हू, तूंही तूंही ढोला गाईआ। आपणयां प्यारयां लेखे लावीं बुत रूह, बुतख़ान्यां देणी माण वड्याईआ। तूं निरगुण धार शब्द सतिगुरु, गुरदेव स्वामी वड वड्याईआ। तेरा साचा मार्ग हुन्दा शुरू, शहिनशाह लोकमात लएं अंगड़ाईआ। तेरा हुक्म कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेरा कलमा नाम कदे ना खुरू, ख़ालस आपणा रंग बदलाईआ। जन भगत सुहेला आत्म धार तेरे नाल जुड़ू, जुज़ वक्खरा वंड ना कोए वंडाईआ। तेरा नाम निधान कदे ना थुड़ू, अतोट अतुट वरताईआ। तेरा सन्त सुहेला सचखण्ड विच्चों फेर कदे ना मुड़ू, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हुक्मे अन्दर भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर जगत जहान तुरू, तुरत तेरे नाम मिले वड्याईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ हरि भगत दवार जेठूवाल ज़िला अमृतसर बंगला देश जाण समें

फल्गुण कहे मेरा प्रविष्टा बारां, सम्मत शहिनशाही नौ रंग रंगाईआ। मेहर करे मेहरवान निरँकारा, निरवैर धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म संदेशा सब तों बाहरा, बहिरहाल आपणा हुक्म वरताईआ। जो निरगुण धार होवे ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। नव सत्त दा मेटे दाइरा, पाँधी जगत जहान पन्ध मुकाईआ। सतिगुर शब्द दा लाए नाअरा, नर नरायण अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा संग आप बणाईआ। बारां फल्गुण कहे सतिगुर शब्द खेल अवल्ला, अवल्ल अल्ला नाल मिल के खेल खिलाईआ। जो दीन मज़्हब उत्ते फेर के पल्ला, पलकां दा मेला दिता मिलाईआ। धुर संदेश दा तुफान चढ़ा के हल्ला, आप आपणी कार भुगताईआ। जो संदेशा दिता नूरी अल्ला, आलमीन आप जणाईआ। जिस नूं मुहम्मद वाहिद किहा इकल्ला, अकल कलधारी वड वड्याईआ। सो खेल खेले जला थला, धरनी धरत ध्यान लगाईआ। जिस दा रूप अनूप अछल अछला, वल छलधारी नज़र किसे ना आईआ। जिस ने सच सिंघासण सम्बल इक्को मल्ला, मालक हो के धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दा हुक्म इक सुणाईआ। बारां फल्गुण कहे मैं झुक झुक लागां पाउं, चरण कँवल सरनाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले करना सच न्यायों, अदल इन्साफ़ सतिगुर शब्द हथ्थ फड़ाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां फड़ना बाहों, जगत निताणयां होणा आप सहाईआ। जीव जगत हँस बणाउणे फड़ फड़ काउं, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। आपे बणना पिता मांओं, पुरख अकाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी तेरा नगर गराउं, सत्त दीप चरणां हेठ दबाईआ। तैनूं अवतार पैग़म्बर गुर कहिण वाहो वाहो, वाहिगुरु तेरा लेखा नूर अलाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जगत जहान वहे विच शौह दरयाओ, नईया नौका बेड़ा नाम पार ना कोए लगाईआ। तेरा खेल अगम्मा थल अस्गाहो, जल थल महीअल रिहा समाईआ। आपे सब दा बण पिता मांओं, पूत सपूते गोद उठाईआ। मार्ग दस्स जो जीव जहान भुल्ला राहों, रहिबर हो के पर्दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, घर साचा रंग रंगाईआ। फल्गुण कहे प्रभू मेरे सम्मत दा आख़री वक्त, नौ शहिनशाही नाल मिलाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा नाल दीन दुनी जगत, जागरत जोत बिन वरन गोत तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी निरगुण तेरी शकष्त, अन्त कन्त भगवन्त कहिण किछ ना पाईआ। तूं सब दा लेखा जाणें बूँद रक्त, लख चुरासी वेख वखाईआ। मेहरवान मेहर कर दे हरिजन साचे उत्ते भगत, भगवन आपणी दया कमाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी काया मन्दिर अन्दर देणा दरस, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा खेल ज़िमीं

असमान फ़र्श, फ़लकां दे मालक ख़लक दे ख़ालक देणी आप वड्याईआ। साहिब सतिगुर शब्दी धार हो के करना तरस, रहमत सच सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दा मेला लैणा मिलाईआ। बारां फल्गुण कहे मेरे धर्म धार दे कान्हा, निरगुण निरवैर निराकार तेरी सरनाईआ। तेरा सतिगुर शब्द योद्धा सूरबीर मर्दाना, बलधारी इक अख्वाईआ। जो लहिणा देणा जाणे पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड विच जगत जहाना, तन वजूदां वेख वखाईआ। जिस दा हुक्म वरते ज़िमीं असमानां, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तूं निरगुण धार निरवैर निरँकार अन्तर वेखणहारा मार ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। तेरे चरण कँवल कँवल चरण करां ध्याना, धर्म दी धार धार दरसाईआ। भगत सुहेले ठांडे सीते कुदरत दे कादर नौजवाना, मर्द मर्दाने तेरी बेपरवाहीआ। घट निवासी पुरख अबिनाशी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिग़ार सांझे यार हरि भगत दवार मैं तैनूं करां सलामां, सजदयां बन्दना डण्डावतां विच सीस निवाईआ। तेरी चढ़दी दिशा धर्म दी धार होवे निशाना, जिस नूं वेखण ज़िमीं असमाना, तबक लोक नैण उठाईआ। तूं शाहो भूप इक अमामा, अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। तेरा जगत जहान दिसे ना कोए बेगाना, हर घट आपणा खेल खिलाईआ। धन्न भाग जे धर्म दी धार होए रवाना, कदम कदम नाल बदलाईआ। तेरा खेल कोई जाण सके ना जीव जहाना, अक्ल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। जन भगतां देणा साचा माना, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जुग चौकड़ी तेरा वरते भाणा, भाणे दे मालक भावी सके ना कोए उलटाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर गर्दावर सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण जागदा, ब्रह्मण्ड खण्ड दीन दुनी तक्कां चाँईं चाँईंआ। मेरा वक्त सुहञ्जणा होवे वड वड भाग दा, नव सत्त वेखां चाँईं चाँईंआ। मेरा लहिणा देणा लख चुरासी अन्तष्करन वैराग दा, काया मन्दिर काअबे फोल फुलाईआ। मैं दीन दुनी माया रूप तक्कां डस्सणी नाग दा, जगत विकारे ध्यान लगाईआ। मैं जीवां जंतां साधां सन्तां भांबड़ वेखां अग्नी आग दा, जगत वासना नाल मिलाईआ। मैं शब्द संदेसा जणावां ब्रह्म ब्रह्मादी अनाद दा, चार कुण्ट आप दृढ़ाईआ। मैं खेल वेखां पुरख अबिनाशी विस्माद दा, जो बिस्मिल हो के हर घट विच समाईआ। मैं लहिणा देणा जाणां नानक वाली रबाब दा, जो तार सितार गया हिलाईआ। मैं लेखा तक्कणा भगत प्रहलाद दा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर ध्यान

लगाईआ। मैं वणजारा बणना जन भगतां इक आवाज़ दा, दूसर राग ना कोए वड्याईआ। मैं भेव खुल्हाउणा पुरख अकाले राज़ दा, जो राजक रिजक रहीम रिहा समझाईआ। जिस दा संदेशा होणा इक अहिलाद दा, दो जहान आप दृढ़ाईआ। जिस दा भेव अभेदा बोध अगाध दा, बुद्धीवान समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा कर्म आप कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं फिरा चारों कुण्ट दौड़ा, बिना कदम कदम उठाईआ। मेरा लेखा लहिणा देणा नाल ब्रह्मण गौड़ा, वेद व्यासा जिस दी सिफ्त सलाहीआ। मेरा अर्श फ़र्श तों बाहर दिसे पौड़ा, पौड़ी डण्डा हाथ कोए ना आईआ। मैं लख चुरासी जीव जंत तक्कां मिट्ठा कौड़ा, रस अनरस दोवें खोज खुजाईआ। मैं परम पुरख दा सति सरूपी वेखां घोड़ा, जिस दी रास नज़र किसे ना आईआ। जो जन भगतां अन्तर आत्म मिटाए औड़ा, अमृत नाम मेघ बरसाईआ। जिस दा वक्त जगत रह गया थोड़ा, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। ओस स्वामी अन्तरजामी दी सब नूं पैणी लोड़ा, लुड़ींदा सज्जण इक अख्वाईआ। जिस दा जोती शब्दी धार जोड़ा, भगत भगवान मेला मेले सहिज सुबाईआ। ओह वेखणहारा कलयुग अंध घोरा, पर्दा परदयां विच्चों उठाईआ। ओह नौजवान बण के बांका छोहरा, शौहर बांका सब दा इक अख्वाईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा इक्को होवे दोहरा, दो जहाना श्री भगवाना करे पढ़ाईआ। जिस दे नाम निधान दा नौ खण्ड पृथ्मी इक्को चलणा मोहरा, दूजी मोहर अवर ना कोए लगाईआ। उस दा मन्त्र चलणा फोरा, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा खेल आप खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दिवस रैण नट्ठां भज्जां, भजन बन्दगी जगत जहान वेख वखाईआ। मेरा चरण ना कोई खब्बा सज्जा, कदम कदम ना कोए वखाईआ। जगत नेत्र किसे ना लभ्भा, लोचन वेखण कोए ना पाईआ। मेरे खेल दी समझे कोई ना वज्हा, वजूहात ना कोए जणाईआ। मैं चलदा इक प्रभू दी विच रज़ा, जो राज़क रिज़क रहीम ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे हुक्म विच सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, कलयुग कज़ाक आपणा रूप बदलाईआ। जो सृष्टी नाल करन वाला दग़ा, फ़रेबां विच आपणा खेल खिलाईआ। जीव जंत भुलाया धुर दा अब्बा, पिता पुरख अकाल मिलण कोए ना पाईआ। जीवण ज़िंदगी उत्ते लाया धब्बा, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। उस दा खेल समझे ना कोए सबब्बा, समझ विच ना कोए समझाईआ। जिस जगत जहान मेटणी हद्दा, शरअ हदूद ना कोए रखाईआ। मैनूं हुक्म संदेशा दे के सद्दा, पैगाम दिता चाँईं चाँईंआ। दो जहानां मेरी वेखणी यदा, यदी यदप आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। मैं ख़ुशीआं दे विच मधा, भज्जां वाहो दाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं अवतार पैग़म्बरां गुरुआं देवां सद्दा, भगतां सन्तां जगत उठाईआ। आओ नूर अलाही अमाम अमामा तन वजूदा तक्को बन्दा, बन्दगी वाल्यो बिना बन्दगी

तों बैठा सोभा पाईआ। जिस दा कलयुग अन्त खेल महाना धन्दा, धुँदूकार मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। सूफ़ी नेत्रहीण रहे कोए ना अन्धा, लोचण आपणा नैण खुल्हाईआ। जिस शरअ दी ढाउणी कंधा, कन्ढ्ढी बैठे हरिजन फड़ बाहों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सीना करे ठण्डा, अग्नी तत ब्रह्म मति नाल दए बुझाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ मेरठ छाउणी महिन्दर सिँघ दे गृह

सतिगुर शब्द कहे तक्कणी खेल अगम्म अपार दी, अपरम्पर स्वामी निरगुण निरवैर निरँकार जो आप वरताईआ। दो जहान नव जवान हुक्म दी धार वेखणी परवरदिग़ार दी, सांझा यार एकँकार अकल कलधार की आपणी कल वरताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस नूं बिना चरण निमस्कार दी, अवतार पैग़म्बर गुर निव निव लागण पाईंआ। जिस दी खेल एथे ओथे दो जहान सच्ची सरकार दी, शाह पातशाह शहिनशाह एको एक आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी नित नवित जन भगतां सिक दीदार दी, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खेल जाणे जुग चौकड़ी चार दी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस आसा पूरी करनी संग मुहम्मद चार यार दी, हज़रत मूसा ईसा मुसलसल संग बणाईआ। जिस ख़ाहिश मेटणी तेई अवतार दी, अवतर आपणी कार समझाईआ। जिस धार वखाउणी गुरु गुरदेव दस्म दुआर दी, वारस हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दीन दुनी दा तक्कया धर्म, धरनी धरत धवल धौल ध्यान लगाईआ। जीवण जुगत जगत दा वेख्या कर्म, कर्म कांड ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक तक्कया अन्तर ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। हड्ड मास नाड़ी चम्म दृष्टी वेख्या चर्म, चार वरन अठारां बरन भेव चुकाईआ। अवतार पैग़म्बर गुरु गुरदेवा तन वजूदां वेखी चरण सरन, ओट ओड़क खोज खुजाईआ। जीव जंत लख चुरासी वेख्या जन्म मरन, उत्भुज सेत्ज अण्डज जेरज पर्दा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दा पर्दा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं खेल दस्सां अगम्म अथाह दी, की अगम्मढ़ी कार कमाईआ। की धार बेपरवाह दी, जो बेपरवाही विच समाईआ। की जोती जोत नूर अलाह दी, जो अलाही इक अख्वाईआ। की करनी खेवट खेट मलाह दी, जो जुग जुग बेड़े जगत जहान पार लँघाईआ। की सिफ्त सलाह वड्याई वाह वाह दी, वाहिगुरु की आपणी कार भुगताईआ। की जणाई जाणे कोई उस

दे नाउँ दी, जो नाउँ निरँकारा इक समझाईआ। जिस आसा पूरी करनी जगत जहान वाली धरती माँ दी, ममता सब दी खोज खुजाईआ। जिन्ह खेल मिटाउणी सूर गाँ दी, झगड़ा शरअ ना कोए रखाईआ। जिस दी खेल अगम्मी होणी अनन्त कला दी, कलधारी कलि कल्की इक अख्वाईआ। उहदी सिफ्त वड्याई महिमा नहीं कोई गल्लां दी, कथनी कथ ना कोए समझाईआ। जिस दी जगत जहान खेल घड़ी पलां दी, पलकां दे पिच्छे बैठा वेख वखाईआ। जिस धार मिटाउणी जलां थलां दी, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं धरनी वेखी कूकदी, दरोही तेरा नाम दुहाईआ। हालत वेख लै चारे कूट दी, कुटीआ आपणी फोल फुलाईआ। सृष्टी दृष्टी भर गई जूठ झूठ दी, सच विच ना कोए समाईआ। वड्याई रही ना पंज भूत दी, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रही कुरलाईआ। खेल तक्क लै आपणे शब्द सूरबीर दुलारे सुत दी, जो दुतीआ रंग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे जगत जहान तक्कया लोकमात जग्ग, नव नव चार ध्यान लगाईआ। गृह गृह मन्दिर दिसी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। तेरा दरस कोए ना करे उपर शाह रग, शहिनशाह दर तेरे मिलण कोए ना आईआ। तूं नूर अलाही आलमीन रब्ब, यामबीन तेरी वड वड्याईआ। कलयुग कूड़ क्रिया कल्पणा मेट दे हद्द, हदूद महिदूद महबूब आपणी दे वखाईआ। आत्म परमात्म धार मानव ज़ाती तेरी इक्को होवे यद, यदी यदप इक्को रंग देणा रंगाईआ। तेरा नाम कलमा ढोला गीत धुर स्वामी इक्को होवे सद, सदके वारी हउँ घोली घोल घुमाईआ। तेरा नाम ख़ुमारी आत्म परमात्म होवे मध, मधुर धुन देणी सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे पुरख अकाले दीन दयाले हरिजन तेरी निरगुण धार लए लभ्भ, लोभ मोह विकार हँकार विभचार दा डेरा ढाहीआ। ख़ुशीआं नाल होवे गद गद, गदागर दा लेखा देणा मुकाईआ। गृह मन्दिर अन्दर सच दवारे लैणा सद्द, बिन रसना जिह्वा आपणा हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा वक्त सुहावा तक्क लै लोकमात, परलोक वेख वखाईआ। मेरा सब दे नाल अगम्मा नात, नाता बिधाता दयां दृढ़ाईआ। मेरा झगड़ा नहीं ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। सच प्रीती इक्को आत्म धार दस्सां नात, नाता परमात्म तेरे नाल जुड़ाईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त सब दी पुछणी वात, वातावरन तक्क खलक ख़ुदाईआ। मेहरवाना नौजवाना श्री भगवाना मर्द मर्दाना हो के देवीं दात, दाते दानी आपणा नाम वरताईआ। दीन मज़्हब शरअ शरायती झगड़ा रहे ना काग़ज़ात, कागद कलम शाही दा झगड़ा देणा मुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी जन भगतां पुछणी आप वात, वारस हो के आप ध्यान

लगाईआ। तूं पतिपरमेश्वर पारब्रह्म सब दा पित मात, पिता पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जन भगतां सूफ़ीआं सन्तां आवण जावण लख चुरासी मेटणी वाट, जन्म कर्म दा लेखा रहे ना राईआ। आपणा तट किनारा दस्स के घाट, घाटे पिछले पूर कराईआ। आत्म सेज सुहा के खाट, खटीआ इक्को देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दे मालक होणा आप सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू मेरी धर्म धार दी बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। तूं बख्शणा इक अनन्दना, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तेरी चरण धूढ़ी मस्तक लग्गे चन्दना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। साचे भगतां चाढ़्हनी रंगणा, दुरमति मैल पापां कर सफ़ाईआ। जिन्हां तेरा सचखण्ड दवारा लँघणा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिन्हां बिना तन वजूदों गाउणा छन्दना, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। तूं मूर्त गोपाल सच स्वामी मधना, सति सतिवादी तेरी वड वड्याईआ। सतिगुर शब्द मेरे पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिग़ार सांझे यार तेरा इक्को डंका वज्जणा, जगत जहान नौजवान श्री भगवान देणा सुणाईआ। कलयुग विच तेरे हुक्म नाल सतिजुग सति धर्म धार दा लग्गणा, सति सति नाल मिलाईआ। मैं निव निव विच डण्डावत करां बन्दना, बन्दगी विच सीस निवाईआ। तेरा इक्को सिमरन होवे भजना, जो भव सागर पार कराईआ। तैनूं जगत दवार जन भगतां पए ना लभ्भणा, घट अन्तर मिलणा चाँईं चाँईंआ। तेरा मेला हुन्दा नाल सबब्बणा, चार जुग दे शास्त्र देण गवाहीआ। मेरे नूर अलाही रब्बना, रब्बे रहीम तेरी बेपरवाहीआ। लोकमात तेरी इक्को होवे यद्दना, यदी आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, देवणहार तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभू जन भगतां चाढ़्ह दे रंग, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर दे मंग, जो मांगत हो के झोली डाहीआ। अन्तर आत्म निजर धार वहा दे गंग, बूँद स्वांती कँवल नाभी आप उलटाईआ। पंच विकार करे ना जंग, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। तूं सच स्वामी आपणा देणा संग, सगले साथी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत जहान विच्चों हरिजन तेरे पार जाइण लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। आत्म धार सेज सुहाउणी सच पलँघ, जिस दा पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। दर दर गृह गृह घर घर गुरमुख साचे सन्त जनां देणा आप अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा सो पुरख निरँजण गाउंदे छन्द, हँ ब्रह्म मेला मेलणा सहिज सुभाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती भरमां ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निरवैर तेरा विछड़े कदे ना संग, धुर दे संगी बहु बहु रंगी बहु बिध आपणा मेला लैणा मिलाईआ।

१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत नौ मेरठ छाउणी सरमैल सिँघ दे गृह सवेरे

सतिगुर शब्द कहे मैं निरगुण धार दौड़दा, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। संदेशा देवां एकँकार अगम्मे गौड़ दा, पारब्रह्म ब्रह्म तों बाहर समझाईआ। निशाना तक्क लओ इक्को सति धर्म दे पौड़ दा, पौड़ीआं डंडयां पन्ध मुकाईआ। मालक वेख लओ जुग चौकड़ी बौहड़ दा, बौहड़ी बौहड़ी जिस दा नाम दुहाईआ। जो रस देवे लख चुरासी मिट्ठे कौड़ दा, दीन दुनी खोज खुजाईआ। उहदा लेखा अगम्म अथाह डूँग्घे जौहड़ दा, समुंद सागरां समझ कोए ना आईआ। जिस ने लहिणा देणा मुकाउणा कलयुग कूड़ प्यासी औड़ दा, मेघला मेघ नाम बरसाईआ। राह मेट्टणा दीनां मज़्हबां पन्ध मिटाउणा सौड़ दा, मार्ग पन्ध इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मालक इक अख्वाईआ। सतिगरु शब्द कहे मैं संदेशा दयां पैगामां, सँध्या सरघी नाम जणाईआ। सुणो हुक्म इक अमामा, जो अमलां तों रहित नूर अलाहीआ। जिस दा इक्को अगम्म दमामा, दो जहानां करे शनवाईआ। जिस दा बलि बावन करे ध्याना, बिन नैणां नैण उठाईआ। जो सब दा राम रहमाना, नूर नुराना इक अख्वाईआ। जो आत्म धार परमात्म बणे कान्हा, लख चुरासी आप प्रनाईआ। जो गुरु गुरदेव पहर के बाणा, बाण अणयाला तीर चलाईआ। सो बण के मर्द मर्दाना, मद्दद आपणी इक समझाईआ। जिस मेटणा कलयुग कूड़ निशाना, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। सति धर्म दा धर्म इक वख़ाना, सति सच नाल वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा देवे गाणा, आत्म परमात्म आप पढ़ाईआ। सो वसे सचखण्ड सच्चे अस्थाना, थान थनंतर इक्को इक वड्याईआ। जिथ्थे बिना नाद धुन्काना, अनुरागी राग दृढ़ाईआ। दीपक जोत जगे महाना, बिन तेल बाती रुशनाईआ। जो साचे भगतां करे परवाना, परम पुरख आपणी गोद उठाईआ। सच स्वामी हो के मेहरवाना, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जाता हो के बख्शे माणा, माण निमाणयां रंग चढ़ाईआ। किरपा कर कर विष्नूं भगवाना, भगवन आपणा संग वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सच संदेश सुणाना, अणसुणत रहे ना कोए लोकाईआ। मेरे साहिब दा सख्त वरतणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस तख्तों लौहणा राजा राणा, रईयत इक्को रंग वखाईआ। जन भगतां नाम निधाना दे के दाना, वस्त अतोल अतुल्ल टिकाईआ। आप सब दा हो के जाणी जाणा, जानणहार खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप पहचाना, बेपहचान पहचान विच किसे ना आईआ।